เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 785 ในที่สุดพี่สาวก็ได้พบน้องชาย (2)/ตอนที่ 786 ในที่สุดพี่สาวก็ได้พบน้องชาย (3) - novel-lucky

ตอนที่ 785 ในที่สุดพี่สาวก็ได้พบน้องชาย (2)

“อ้อ ฉินเฉินอาจเป็นคนที่นางชอบ” หลัวลี่เพิ่งเอ่ยจบ พลันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าตื่นตะลึง “ไม่ นางบอกว่าคนที่นางชอบยังมีมารดาอยู่ ฉินเฉินเป็นลูกเลี้ยงตระกูลฉิน ไม่ เกี่ยวข้องกับที่นางพูดถึง”

“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี ฉินเฉินไม่เหมาะกับแม่นางเสี่ยวชิง”

“เพราะอะไร” หลัวลี่หน้าตาแตกตื่นไปเล็กน้อย “ท่านย่าก็รู้สึกว่าฉินเฉินก็ไม่เลวมิใช่หรือ”

“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ ตระกูลฉินมีเรื่องราวมากมาย เจ้าไม่เข้าใจหรอก สถานที่อย่างตระกูลฉินสำหรับเสี่ยวชิงก็เป็นเหมือนถ้ำเสือแดนมังกร นอกเสียจากฉินเฉินจะออกจากตระกูลฉิน ตอนนั้นที่ ข้าบอกว่าจะให้เจ้าแต่งงานกับฉินเฉิน สิ่งที่ข้าคิดก็คือ อย่างไรเสียฉินเฉินก็เป็นลูกเลี้ยง ส่วนเจ้าก็เป็นลูกโทน อาศัยเหตุนี้ให้เข้ามาตระกูลหลัว ก็กันไม่ให้คนพวกนั้นทำร้ ายได้”

ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเสียงขมขื่น “แต่แม่นางเสี่ยวชิงไม่เหมือนกัน นอกจากฉินเฉินจะออกจากตระกูลฉิน มิฉะนั้นหากแต่งเข้าตระกูลฉินไป ก็คือเภทภัย แม่หนูนั่นชวนให้คนรักเช่นนี้ ข้าย ย่อมไม่อยากให้นางประสบเภทภัย”

“แต่…แต่ตระกูลหลัวของเราเองก็ไม่แย่ จะปกป้องนางไม่ได้เชียวหรือ” หลัวลี่ขบริมฝีปาก

ฮูหยินผู้เฒ่ามองหลัวลี่ด้วยแววตาล้ำลึก “หากตาแก่ยังอยู่ พลังฝีมือยังอยู่ พ่อเจ้าไม่ถูกนางจิ้งจอกล่อลวง ทุกอย่างก็เป็นไปได้ แต่เจ้ารู้สึกว่า…ตระกูลหลัวของพวกเราในเวลานี้จะ ะใช้อะไรไปปกป้องนางกัน”

ทั่วทั้งตระกูลหลัว หลัวเฟยค่อนข้างมีพลังแข็งกล้า

แต่หลัวเฟยดันไปชอบฉินเสี่ยวเย่ว์เสียได้

ตอนนี้หลัวเฟยอกตัญญูนางเพราะฉินเสี่ยวเย่ว์ แล้วเขาจะไปยุ่งกับเรื่องนี้ได้อย่างไรกัน!

แต่หลัวลี่ต่างออกไป

อย่างไรหลัวลี่เป็นลูกสาวเขา หากได้รับความคับแค้นใจจากพ่อแม่สามี หลัวเฟยไม่มีทางไม่สนใจ ดังนั้นคนตระกูลฉิน ไม่อาจลงมือรังแกนางได้อย่างโจ่งแจ้ง

นี่คือสิงที่นางใคร่ครวญ

ยังดีที่คนที่แม่นางเสี่ยวชิงชอบคงไม่ใช่ฉินเฉิน เป็นเช่นนี้นางถึงวางใจ

“ท่านย่า” หลัวลี่กัดริมฝีปาก “ต่อให้เสี่ยวชิงไม่ชอบฉินเฉิน แต่…หากตระกูลฉินขัดขวางการคบหาระหว่างฉินเฉินกับเสี่ยวชิง พวกเราจะยุ่งได้หรือ”

เสี่ยวชิงช่วยนางมาตั้งหลายครั้ง คราวนี้นางต้องช่วยเหลือเสี่ยวชิง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ยิ้มเฝื่อน “อย่างไรแม่นางเสี่ยวชิงเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า ข้าไม่อาจไม่ช่วยนางได้ เมื่อถึงเวลานั้นค่อยๆ แก้ไปที่ละเปราะเถอะ ทางที่ด ดีขับไล่ฉินเสี่ยวเย่ว์ออกจากตระกูลหลัวก่อน เมื่อไม่มีนางคอยเป่าหู หลัวเฟยไม่มีทางอกตัญญูต่อข้า”

หลัวลี่ถอนใจเบาๆ

ขอเพียงท่านย่าอยู่ฝั่งนาง ทุกอย่างก็พูดได้ง่าย

อย่างมากเมื่อถึงเวลาพวกนางสองย่าหลานร้องไห้อาละวาดจะผูกคอตาย หากเขายังไม่สนใจอีก ก็ทำให้เขามีชื่อเสียว่าบีบแม่กับลูกสาวจนตาย

ดูสิว่าเขาจะสนใจหรือไม่

…

ตระกูลฉิน

ส่วนลึกในเรือน

เวลานี้กลับสงบเงียบ

ริมบึง บุรุษหนุ่มยืนเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง แผ่นหลังของเขายาว ร่างผ่ายผอมจนดูผอมแห้ง

ใบหน้ารูปงามบดบังด้วยความเย็นชา หลีกห่างผู้คน ผลักไสคนอื่นออกไปนับหมื่นพันลี้

แต่ใบหน้าที่แสนเย็นชาเช่นนี้ กลับมีแววตาใสกระจ่างอย่างยิ่ง

บริสุทธิ์กว่าบึงน้ำ ใสสะอาดกว่าท้องฟ้า

“เฉินเอ๋อร์”

น้ำเสียงอ่อนโยนดังมาจากเบื้องหลัง

เด็กหนุ่มเอาปิ่นปักผมในมือหลบไว้ในชายเสื้อไปตามสัญชาตญาณ

เขายังคงหันหลัง ไม่ได้หันหน้ากลับมามองเลยสักน้อย

ฉินเฟยเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านหลังฉินเฉิน ใบหน้าขาวอ่อนโยนงดงามของนางเผยรอยยิ้มจนปัญญา

เมื่อก่อนถึงฉินเฉินจะเย็นชา แต่อย่างน้อยก็ยังตอบนางบ้าง

……………..

ตอนที่ 786 ในที่สุดพี่สาวก็ได้พบน้องชาย (3)

นับตั้งแต่ครั้งนี้ที่เขากลับมา ถึงไม่สนใจนาง

นางรู้ว่าการกระทำตามอำเภอ สุดท้ายก็ทำให้เฉินเอ๋อร์เสียใจ

แต่…บุรุษที่ทั้งเข้มแข็งและอ่อนโยนราวเทพ หญิงใดในใต้หล้าที่ไม่หวั่นไหว

ดังนั้นการตัดสินใจแบบนี้ นางไม่เสียใจเลย

“เฉินเอ๋อร์ ข้านำอาหารบำรุงสุขภาพมาจากหอแห่งแรก เจ้ากินมันตอนยังร้อน”

ชายหนุ่มไม่พูดไม่จา คล้ายไม่ได้ยินเสียงคนด้านหลัง

ในสมองของเขา ล้วนเป็นเงาร่างงดงาม มุมปากหยักโค้งบางๆ ด้วยความแปลกใจ

น่าเสียดาย ฉินเฟยเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านหลังเขา ไม่ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนของเขา

“คุณหนู” สาวใช้หลิวสยาเห็นท่าทีของฉินเฉินก็โมโห อดไม่ไหวเอ่ยว่า “ท่านดีกับเขาแค่ไหน เขาก็ไม่รับน้ำใจ หากไม่ตระกูลฉิน เขาคงตายไปนานแล้ว กลับทำอย่างนี้กับท่าน เป็นพวก กจิ้งจอกตาขาวไม่สำนึกบุญคุณคน…”

“พอแล้ว!” ฉินเฟยเอ๋อร์สีหน้าเปลี่ยนไป ตวาดตำหนิหลิวสยา “หยุดพูดได้แล้ว ตระกูลฉินผิดต่อเฉินเอ๋อร์”

บรรดาสาวใช้พวกนี้ไม่รู้ที่มาของฉินเฉิน

แต่นางผู้เป็นพี่สาวของเขา นางรู้กระจ่าง

และก็ด้วยเหตุนี้ นางถึงได้รู้สึกผิด กระทั่งเกลี้ยกล่อมมท่านพ่อท่านแม่หลายครั้ง

วันนี้เพื่อแต่งงานเข้าตระกูลมู่…นางก็ไม่มีวิธีอื่นอีก

ดังนั้นนางไม่อาจให้คนพวกนี้รังแกฉินเฉิน มิฉะนั้น ความรู้สึกอยากรับผิดชอบของนางยิ่งมากขึ้นทุกที

รอยยิ้มของฉินเฉินก็ค่อยๆ หายไป เขาหันกลับมาอย่างสงบ แล้วเดินผ่านฉินเฟยเอ๋อร์ไป สายตากลับไม่มองนางเลยสักแวบ

ฉินเฟยเอ๋อร์สีหน้าแข็งค้าง

มือนางกำกล่องอาหารแน่น ใบหน้าซีดขาว กลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นในกระบอกตาไว้

“คุณหนู” หลิวเสียกระทืบเท้า เอ่ยด้วยความเจ็บใจ “บ่าวทนดูไม่ได้ เขาช่าง…”

“หลิวสยา!”

ครั้งนี้น้ำเสียงฉินเฟยเอ๋อร์ขึงขังขึ้น ทั้งเจือโทสะ “หากเจ้ายังทำเช่นนี้กับเขาอีก คราวหน้า เจ้าไม่ต้องปรนนิบัติข้างกายข้าแล้ว ไม่ว่าเป็นอย่างไร เฉินเอ๋อร์ก็เป็นน้องชายข้า เป็นนายน้อยตระกูลฉิน”

หลิวเสียตัวแข็ง นางก้มหน้าไม่พูดไม่จา แววตายังคงเป็นรู้สึกอยุติธรรม

อีกทั้งมีโทสะและความแค้นที่มีต่อฉินเฉินด้วย

“นายน้อย”

ฉินเฉินเดินออกมาได้ไม่นาง บ่าวรับใช้ก็มาอยู่ตรงหน้าเขา

น้ำเสียงเขาไม่มีความเคารพใด กลับเป็นกันเผยความเยาะเย้ยและดูถูก

“คุณหนูตระกูลฉินมาหาท่าน”

ในบ้านหลังนี้มีแต่คุณหนูใหญ่ฉินที่ดีกับฉินเฉินเท่านั้น กระทั่งเจ้าบ้านและฮูหยินก็ดูแคลนเขาอย่างยิ่ง

บ่าวรับใช้อย่างพวกเขาย่อมไม่เคารพอีกฝ่าย

ฉินเฉินหยุดชะงักฝีเท้า แต่ก็ไม่ได้หยุด เดินตรงไปเรือนด้านหลัง “ฉินเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งไป!”

ยามปกติหลัวลี่มาหาฉินเฟยเอ๋อร์จนเคยชินแล้ว ดังนั้นเมื่อครู่คนตระกูลฉินถึงไม่ได้ขัดขวางนาง

ครั้นนางเห้นว่าฉินเฉินกำลังจะจากไป ก็ร้อนรน รีบพุ่งเข้าไปขวางเบื้องหน้าเขา

“ฉินเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งไป!” หลัวลี่หน้าแดงก่ำ หายใจหอบฮัก “ข้า…ข้ามีธุระกับเจ้า เจ้าตามข้ามาหน่อย ถ้าเจ้าไม่ไปจะต้องเสียใจแน่”คนตระกูลฉินมีตั้งมาก นางไม่สะดวกพูดมากความ ที สำคัญคือต้องพาฉินเฉินออกจากที่นี่ก่อน

ฉินเฉินเดินอ้อมกายหลัวลี่ไปมุ่งไปทางห้องข้างหลัวลี่ในอารมร้อนรน แววตานางเหลือบเห็นปิ่นปักผมในมือเขา