เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 825 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (14)/ตอนที่ 826 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (15)
ตอนที่ 825 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (14)
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้วขึ้นมองตามสายตาของฉินเฉินไปยังเวินอวี่ที่กำลังจะจากไปในทันที มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ
“ก่อนหน้านั้นไม่ว่าใครในจวนฝูจู่ก็ห้ามออกไปทั้งสิ้น! งานเลี้ยงก็หยุดเอาไว้ชั่วคราวก่อนอย่างเพิ่งเริ่ม”
ผู้คนแตกตื่น
ไม่ให้ทุกคนออกไป? มีอย่างที่ไหน? มีสิทธิ์อะไรไม่ให้ใครออกไป? แล้วยังหยุดงานเลี้ยงไว้อีก?
นางหนูนี่คิดว่ามีคุณหนูตระกูลกู้ปกป้องเลยจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?
เท้าของเวินอวี่ที่กำลังจะก้าวหยุดชะงัก สีหน้านางซีดขาวในใจก็ยิ่งตื่นตระหนก
ฉินลี่กุมมือเวินอวี่ไว้ทันทีสีหน้าเย็นยะเยือก “โสมนั่นเสียไปแล้ว”
ความหมายของมันก็คือ ไม่มีใครสามารถดูออกว่าโสมนั่นถูกสับเปลี่ยน
อีกอย่าง แม้มีพิษจริงก็เป็นหลัวเฟยที่ต้องการทำร้ายกู้อีอีเกี่ยวอะไรกับพวกเขา?
อย่างมากก็แค่ผลักฉินเสี่ยวเย่ว์ออกไปอีกคน เขายังสามารถทำให้ตัวเองใสสะอาดได้
“แม่นางเสี่ยวชิงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” กู้สื่อเห็นผู้คนด้านล่างเกิดโกลาหลก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม
เฟิงหรูชิงยิ้มเย็น “แน่นอนว่ามีคนคิดจะวางยาพิษกู้อีอี”
วางยาพิษกู้อีอี?
กู้สื่อโกรธขึ้นมาในทันที คนทั้งคนราวกับสิงโตที่กำลังพิโรธ ไอสังหารฉายออกจากนัยน์ตา “ใคร? ใครกล้าวางยาพิษลูกสาวที่รักของข้า?”
กล้าวางยาพิษลูกสาวของเขาในจวนของเขา? ใครกล้าถึงเพียงนี้ กล้าทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้!
คนอื่นๆ มองหน้ากันไปมานัยน์ตาแฝงด้วยความไม่อยากเชื่อ
เป็นไปไม่ได้กระมัง ใครบ้างไม่รู้ว่ากู้อีอีเป็นลูกสาวสุดที่รักของกู้สื่อแล้วจะวางยาพิษทำร้ายนางได้อย่างไร?
ตอนแรกกู้สื่อก็ทำเพื่อลูกสาวสุดที่รักคนนี้ถึงได้ไต่เต้าขึ้นมา สุดท้ายก็จัดการนายท่านคนก่อนขึ้นครองตำแหน่งเสียเอง
ก็เพียงเพื่อให้มีอำนาจพอที่จะทำให้ใครๆ ไม่กล้าดูถูกถากถางกู้อีอี
เช่นนี้แล้วใครจะไม่รู้ว่ากู้สื่อรักทะนุถนอมลูกสาวคนนี้มากเพียงใด จะกล้าไปวางยาพิษทำร้ายนางหรือ?
“คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ฉินเสี่ยวเย่ว์ยิ้มเยาะ “เจ้าพูดตรงๆ ว่าหลัวเฟยคิดจะวางยาพิษกู้อีอีเสียก็สิ้นเรื่อง จำเป็นต้องอ้อมค้อมเช่นนี้ด้วยหรือ? โสมนี่หลัวเฟยต้องเหน็ ดเหนื่อยกว่าจะหามาได้ ตอนนี้เจ้าทำมันเสียแล้วยังตั้งข้อหาที่ไม่สมควรให้ตระกูลหลัว เสี่ยวลี่เจ้าดูให้ดีๆ นี่ก็คือเพื่อนที่ดีของเจ้า”
นัยน์ตาหลัวลี่แฝงด้วยความครุ่นคิด
ท่านพ่อไม่มีทางวางยาพิษทำร้ายกู้อีอี ทว่าเสี่ยวชิงก็ไม่มีทางโกหกและไม่มีทางใช้นี่ทำร้ายคนอื่น
หรือว่าในเรื่องนี้ยังมีเรื่องอะไรที่นางยังไม่รู้?
ทว่าหลัวลี่เห็นเฟิงหรูชิงพูดจบก็ปิดปากเงียบไม่พูดไม่จา เห็นได้ชัดว่าไม่ยินดีที่จะพูดมากแม้แต่คำเดียวนางก็ถามไม่ถนัดจึงได้แต่รออยู่ข้างๆ ด้วยความกังวล
แม้นางจะหมดหวังกับหลัวเฟยแล้วทว่าอย่างไรหลัวเฟยก็เป็นพ่อของนาง
นางไม่อยากให้เขาทำผิดใหญ่หลวง และยิ่งไม่อยากให้น้ำพักน้ำแรงทั้งชีวิตของท่านปู่ต้องเสียเปล่า…
…
ค่ำคืนมืดมิดแม้แต่แสงจันทร์ยังถูกบดบังอยู่ในเมฆหมอก
จวนฝูจู่ในเวลานี้ยังมีแสงไฟสว่างเช่นเดิม ทุกคนล้วนเฝ้ารออย่างเงียบๆ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ชายแก่ผมขาวเดินเข้ามาด้วยความเร่งรีบภายใต้การนำทางของทหารอารักขาคนหนึ่งสีหน้าท่าทางเป็นกังวล
“นายท่าน ก่อนหน้านี้ที่บ้านข้าเกิดเรื่อง ลูกสาวของข้าไม่รู้ว่าเป็นอะไรป่วยข้าจึงรีบกลับไปรักษานางไม่ทันได้แจ้งนายท่าน จริงสิ นายท่าน...ท่านรีบร้อนเรียกข้ามาเกิดเรื่องอะไรข ขึ้นอย่างนั้นหรือ? ใครป่วยหนักต้องการให้ข้ารักษาหรือ?”
ชายแก่ดูเป็นกังวลอย่างไม่อาจปิดมิด รีบเดินไปตรงหน้ากู้สื่อ
กู้สื่อหันไปมองเฟิงหรูชิง “แม่นางเสี่ยวชิง ท่านนี้ก็คือหมอของจวนฝูจู่ของพวกเรา ปรมาจารย์เฉียนคุน ผู้มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับปรมาจารย์ไห่หรง”
………………….
ตอนที่ 826 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (15)
ปรมาจารย์เฉียนคุนใช้สายตาตื่นตกใจมองไปยังเฟิงหรูชิง
นางหนูคนนี้รีบร้อนเรียกหาเขาอย่างนั้นหรือ?
เฟิงหรูชิงกลับไม่พูดอะไร นางย่อตัวลงหยิบเศษโสมที่แตกขึ้นมาจาพื้นท่ามกลางสายตาทุกคน
เดิมทีโสมก็แตกง่ายอยู่แล้ว ไม่ระวังเพียงนิดเดียวก็สามารถแตกได้เหมือนกับกระจกอย่างไรอย่างนั้น
ทว่าเฟิงหรูชิงเก็บขึ้นมาเพียงชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง ในเนื้อใสๆ นั้นเห็นร่องรอยสีม่วงเลือนราง
เพราะว่าเนื้อโสมอยู่ภายในไม่เหมือนกับภายนอกจึงมองไม่ชัดเจนนัก
ตอนนี้เนื้อโสมนี่ขอเพียงมีสายตาที่ดีก็สามารถมองเห็นได้ แม้จะเป็นเพียงร่องรอยจาง ๆ เท่านั้น…
“ท่านมองออกหรือไม่ว่านี่คือยาวิเศษอะไร?” เฟิงหรูชิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
“นี่…” เฉียนคุนเบิกตาโต “นี่ไม่ใช่โสมใบม่วงหรอกหรือ? ใครเป็นคนนำโสมใบม่วงเข้ามา? นี่เป็ยาพิษเชียวนะ ทันทีที่ถูกพิษจะไม่มียาใดสามารถถอนพิษได้!”
แต่เดิมโสมใบม่วงก็คือโสมเชียนจี
ทว่าเงื่อนไขในการออกผลของโสมเชียนจีนั้นไม่เป็นที่แน่นอน
ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว ค่ำคืน รุ่งเช้า
มันอยากจะบานเมื่อไหร่ก็บานเมื่อนั้น
ทุกครั้งที่ออกผลจะมีเวลาเพียงหนึ่งวัน
โสมเชียนจีในหนึ่งวันนี้จะมีฤทธิ์บำรุงความงาม คนที่มีกระเต็มหน้าหากสามารถใช้ติดต่อกันหนึ่งสัปดาห์กระจะค่อยๆ หายไป
ทว่าเช่นเดียวกัน หลังจากผ่านพ้นหนึ่งวันไปแล้วโสมเชียนจีก็จะงอกใบสีม่วงออกมา
หลังจากนั้นมันก็จะมีชื่อว่าโสมใบม่วง
ก็เหมือนกับมันฝรั่งที่งอกจะมีพิษ โสมเชียนจีทันทีที่งอกใบสีม่วงออกมาก็จะเป็นพิษ
ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่โสมเชียนจีหายากเช่นนี้
มันออกผลไม่แน่นอนและยังมีฤทธิ์เพียงวันเดียว ทันทีที่เลยเวลาออกฤทธิ์ไปแล้วก็จะเป็นพิษ
สีหน้ากู้สื่อเขียวคล้ำหัวใจของเขาสั่นสะท้าน ความโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุดกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปจนหมด
ถ้าหาก...ไม่ใช่เพราะแม่นางเสี่ยวชิง ลูกสาวของเขาคงจะถูกคนเหล่านี้สะกดให้กลืนกินโสมใบม่วงลงไป
หากก่อนหน้านี้เฟิงหรูชิงถูกเขาไล่ออกจากจวนก็จะไม่มีใครขัดขวางลูกสาวของเขา
โชคดีที่ทั้งหมดยังทันเวลา…
ลูกสาวของเขายังมีชีวิตอยู่!
“นายท่าน” ปรมาจารย์เฉียนคุนยังคงบ่นไม่หยุด “เป็นใครกันที่ไร้คุณธรรมเอาโสมใบม่วงเข้ามา? แล้วยังเก็บโสมใบม่วงมาอย่างไร้คุณธรรม ดูจากภายนอกจะไม่เห็นว่ามีปัญหาใดๆ มีเพียงแต่ ต้องทำให้ผลของมันแตกเท่านั้นจึงจะสังเกตเห็นเพียงเล็กๆ จากเนื้อที่อยู่ภายใน”
กู้สื่อเกิดพายุโมโหขึ้นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หลัวเฟย!”
ตระกูลหลัวสมควรตาย หลัวเฟยสมควรตาย!
ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ทว่าเพราะเขากับฉินเสี่ยวเย่ว์ที่สมควรตายนั่นเกือบจะทำร้ายลูกสาวสุดที่รักของเขา!
ต่อให้เขาจะโง่เง่าจนถูกคนหลอกแต่เขาก็ไม่อาจยกโทษให้เขา!
“หึ๊ ข้าคิดว่าตระกูลหลัวจะหาโสมเชียนจีมาได้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนหลอกใช้โสมใบม่วงมาสับเปลี่ยน”
“ระดับหกเหมือนกันแต่โสมใบม่วงไม่ได้ยากเย็นเช่นนั้น เพราะมันอยู่ได้หลายเดือนกว่าจะเหี่ยวเฉา”
“คิดไม่ถึงว่าหลัวเฟยที่ฉลาดสุขุมมาทั้งชีวิตกลับยังถูกคนปิดตา ทีนี้เป็นอย่างไรเล่าผิดใจกับนายท่านเสียแล้ว”
…
หลัวลี่ยืนงุนงงอยู่กับที่ฟังเสียงวิจารณ์เหล่านั้นแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ลำคอของนางแห้งผาก “ท่านบอกกับข้ามา ฉินเสี่ยวเย่ว์เป็นคนซื้อโสมมาผิดใช่หรือไม่? ท่านไม่มีทางทำความผิดเช่นนี้”
หากโสมนี่เคยผ่านมือท่านพ่อ ท่านพ่อไม่มีทางไม่สังเกต
YOU MAY ALSO LIKE
