แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 584 อาหารเช้าของผมล่ะ

แม้ไม่ได้พูดถึงเขา แต่ฟู่เซี่ยนหลี่ตอนนี้รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

เขาจึงจ้องตอบกลับไปอย่างดุดัน

แบบนี้ก็เท่ากับยั่วโมโหพวกนั้นเข้าให้แล้ว

มีผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังกินอาหาร ตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

“เธอหมายความว่าไง เธอนี่มันไอ้อกตัญญู ยังกล้ามาจ้องพวกฉันอีกเหรอ?”

ฟู่เซี่ยนหลี่หัวเราะเยาะเบา ๆ

เรื่องนี้ทำให้พี่ชายคนโตโกรธมากขึ้น เขาพับแขนเสื้อขึ้นทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้าไปหา

แต่มีคนรั้งเขาไว้ “นายจะไปเถียงกับเธอทำไม เธอหน้าด้านไม่มียางอาย แบบนี้มีแต่จะทำให้ตัวเองโมโหเปล่า ๆ ไม่คุ้มค่าหรอก”

สายตาที่พวกเขาฟู่เซี่ยนหลี่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับว่าเธอเป็นของสกปรกอะไรสักอย่าง พวกเขาทั้งหมดพากันถอยไปอีกด้านหนึ่ง

“โชคร้าย!”

“นาย!” ฟู่เซี่ยนหลี่โกรธ

เมื่อเห็นว่ากำลังจะมีการทะเลาะกัน เจ้าของร้านก็ออกมาพูด

“กำลังกินอาหารเช้าอยู่เนี่ย พวกคุณไม่ไปทำงานกันแล้วหรือ?”

หลังเจ้าของร้านออกมาไกล่เกลี่ย ทุกคนก็เห็นแก่หน้าเจ้าของร้าน จึงไม่พูดอะไรอีก

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่อยากไปคิดมากกับพวกเขา

ท้ายที่สุดแล้ว พวกนี้ทั้งหมดล้วนมาเล่นงานจี๋เสี่ยวเสี่ยว ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขา

เขาไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าสถานการณ์ที่จี๋เสี่ยวเสี่ยวกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้มีอะไรไม่ถูกต้อง

และไม่รู้สึกว่าการที่ตัวเองดึงจี๋เสี่ยวเสี่ยวลงน้ำเพื่อเจียงเจินมีอะไรผิด

เขายินดีทำทุกอย่างเพื่อเจียงเจิน

แต่ตั้งแต่เมื่อวานถึงตอนนี้ เจียงเจินยังไม่ได้กลับมาที่วิลล่าเลย ไม่รู้ว่าเธอกำลังยุ่งอะไรอยู่

ฟู่เซี่ยนหลี่ก็รอให้เธอกลับมา

ถ้าเป็นเจินเจิน เธอจะต้องเชื่อเขาแน่นอน

ความคิดถูกดึงกลับมาที่ร้านอาหารเล็ก ๆ อีกครั้งเพราะกลิ่นหอม

เจ้าของร้านเห็นหนิงหนิงแล้ว ไม่รอให้เธอเอ่ยปาก ก็ยิ้มพลางพูดว่า “จะสั่งเกี๊ยวน้ำสามรสใช่ไหม?”

หนิงหนิงพยักหน้า

เจ้าของร้าน “คราวนี้มาแต่เช้า แต่ฉันเก็บไว้ให้คุณอยู่แล้ว รอสักครู่นะ ฉันจะไปลวกเกี๊ยวน้ำ”

หนิงเหนียนและหนิงหนิงสั่งคนละหนึ่งชาม

ฟู่เซี่ยนหลี่รีบพูดว่า “ฉันก็ขอหนึ่งชามด้วย!”

หนิงหนิงและหนิงเหนียนหาโต๊ะว่าง แล้วนั่งตรงข้ามกัน

ฟู่เซี่ยนหลี่มองไปรอบ ๆ แล้วเดินไปที่ข้างตัวหนิงเหนียนและนั่งลง

หนิงหนิงเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

ฟู่เซี่ยนหลี่โมโหขึ้นมาทันที

“เป็นอะไร? คิดว่าฉันอยากจะนั่งตรงนี้เหรอ? ก็ไม่ใช่เพราะที่อื่นไม่มีที่นั่งแล้วหรือไง”

หนิงเหนียน “ผมว่านะ ถึงจะไปนั่งที่อื่น ก็ไม่มีใครเต็มใจให้คุณนั่งอยู่ดีหรอก”

ฟู่เซี่ยนหลี่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย

เขาไม่สามารถโต้แย้งได้ ทุกสิ่งที่หนิงเหนียนพูดล้วนถูกต้อง

ดูจากท่าทางของคนพวกนั้น พวกเขาดูไม่เหมือนจะให้โอกาสเขาได้นั่งลงเลย

ในระหว่างรอเกี๊ยวน้ำ หนิงเหนียนและหนิงหนิงต่างไม่พูดอะไร

นี่เป็นครั้งแรกที่ฟู่เซี่ยนหลี่มาสถานที่แบบนี้

ชีวิตเกือบยี่สิบปี ฟู่เซี่ยนหลี่มีความประทับใจกับร้านอาหารเพียงแค่โรงแรมห้าดาวหรูหราเท่านั้น

เขาเคยไปงานเลี้ยงมากมายหลากหลายรูปแบบ รับประทานอาหารและพูดคุยกันในห้องโถงกว้างขวางต่าง ๆ

แต่ร้านอาหารในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอึกทึกของผู้คน เปี่ยมไปด้วยบรรยากาศของชีวิตประจำวัน

คนมากมายเบียดเสียดกันในห้องเล็ก ๆ แห่งนี้ ทำให้ดูแออัดมาก

เขาได้ยินทั้งเสียงดูดน้ำซุป และเสียงการปฏิเสธ

ไม่มีมารยาทในการรับประทานอาหารเลยสักนิด

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกรังเกียจอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าไม่อยากอยู่ก็ออกไปได้นะ ท่าทางแบบนั้นของคุณมันทำให้ฉันเสียความอยากอาหารมากเลย” หนิงหนิงพูดอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด

ฟู่เซี่ยนหลี่พยายามอดทน เพราะเขาสู้หนิงหนิงไม่ได้

แต่กลิ่นในอากาศนั้นหอมมากจริง ๆ

ถ้าไม่ได้หิวเกินไปจนไม่มีทางเลือก เขาคงไม่ยอมนั่งรวมกับคนกลุ่มใหญ่แบบนี้เพื่อรอกินข้าวหรอก

ไม่รู้ว่าสะอาดหรือเปล่า

ผ่านไปสองสามนาที เกี๊ยวน้ำของหนิงหนิงและหนิงเหนียนถูกเสิร์ฟมาก่อน

ฟู่เซี่ยนหลี่นั่งอยู่ใกล้ กลิ่นหอมลอยตรงเข้าจมูกของเขา

เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

เขาจ้องตรงไปที่หนิงหนิงที่อยู่ตรงข้าม

หนิงหนิงเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

ฟู่เซี่ยนหลี่รีบหันหน้าไปทางอื่นทันที แกล้งทำเป็นไม่ได้มอง

แต่กลิ่นนั้น ยังคงรุกเข้าจมูกอย่างรุนแรง ช่างไร้เหตุผล จนน้ำลายแทบไหลออกมา

ในขณะที่เขาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป ในที่สุดชามของเขาก็มาเสิร์ฟ

ฟู่เซี่ยนหลี่รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างร้อนรน เมื่อกำลังจะกิน เขาก็เห็นหนิงหนิงและหนิงเหนียนกำลังจ้องมองเขาพร้อมกัน

เขารีบชะลอการเคลื่อนไหวลงทันที แกล้งทำท่าสงบเสงี่ยมหยิบช้อนขึ้นมา แล้วจิบน้ำซุปก่อน

ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมา

รสชาติกลมกล่อมมาก ความเค็มพอดี เขารีบชิมเกี๊ยวต่อทันที

พวกมันบาง ไส้เยอะ เนื้อทั้งสดและนุ่ม พอกัดคำแรกก็พุ่งน้ำซุปออกมา

น่าแปลกใจที่อร่อยมาก รสชาติไม่ด้อยไปกว่าเชฟที่เชิญมาจากร้านมิชลินที่บ้านเลย

ฟู่เซี่ยนหลี่ก้มหน้าก้มตากิน โดยไม่รู้ตัวว่ากินหมดไปทั้งชามแล้ว

เขากินเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้น หนิงหนิงกับหนิงเหนียนยังกินไม่เสร็จ

พี่น้องคู่นี้ ราวกับว่านัดกันไว้ ต่างพร้อมใจกันมองมาที่เขา

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกว่าใบหน้าของเขาแดงขึ้น จึงรีบอธิบาย

“ฉันไม่ได้กินข้าวเมื่อคืนนี้!”

“อ้อ”

หนิงหนิงตอบอย่างขอไปที ทำให้ใบหน้าของฟู่เซี่ยนหลี่ยิ่งแดงมากขึ้น

เขาได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า อย่างไรก็ตาม ความอับอายที่เกิดขึ้นเป็นของจี๋เสี่ยวเสี่ยวไม่ใช่ของตัวเขาเอง

ฟู่เซี่ยนหลี่ยากจะตัดสินใจระหว่างการทำให้ตัวเองขายหน้าต่อไปหรือทำให้ตัวเองพึงพอใจ

ในที่สุด ฟู่เซี่ยนหลี่ก็ยอมแพ้ต่อความอยากอาหารของตัวเอง และสั่งซาลาเปาไส้เนื้อสดอีกหนึ่งตะกร้า

ภายใต้สายตาที่จับจ้องสลับกันของหนิงหนิงและหนิงเหนียน เขากินซาลาเปาจนหมดอย่างกล้าหาญ

อิ่มมาก

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกพึงพอใจ

เขาปฏิเสธที่จะสบตาหนิงหนิงหรือหนิงเนียนอย่างเด็ดขาด

ตอนชำระเงิน เจ้าของร้านพูดว่า “ทั้งหมด 23 หยวน”

ฟู่เซี่ยนหลี่คิดว่าตัวเองได้ยินผิด “เท่าไรนะ?”

‘รวมกันสองอย่างแค่ 23 เหรอ?’

โดยปกติอาหารเช้าแบบจีนมื้อหนึ่งของเขาก็มีราคาเป็นพันกว่าหยวนแล้ว

เจ้าของร้านพูดซ้ำอีกครั้งว่า “23”

ฟู่เซี่ยนหลี่มีสีหน้าตกใจมาก เจ้าของร้านคิดว่าเขากำลังจะหาเรื่อง

จี๋เสี่ยวเสี่ยวเคยมากินที่นี่มาก่อน และทุกครั้งที่มาก็ซื้อสองชุด ทำไมจู่ ๆ ถึงทำท่าเหมือนเพิ่งเคยได้ยินราคานี้เป็นครั้งแรก

เจ้าของร้านกำลังจะโกรธ แต่แล้วก็ได้ยินจี๋เสี่ยวเสี่ยวพูดว่า “อร่อยขนาดนี้ แค่ 23 เหรอ?”

ในความคิดของฟู่เซี่ยนหลี่ อาหารที่มีรสชาติระดับนี้ น่าจะมีราคาอย่างน้อยพันกว่าหยวนต่อชามแล้ว

เจ้าของร้านยิ้มด้วยความพอใจ ไม่มีใครที่ไม่ชอบฟังคำชม แม้ว่าคนตรงหน้าจะเป็นคนที่ถูกทุกคนรุมด่าก็ตาม

“23 หยวน ไม่ต้องเพิ่มแม้แต่หยวนเดียว”

ฟู่เซี่ยนหลี่งุนงงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่รู้รหัสชำระเงินของจี๋เสี่ยวเสี่ยว

หนิงหนิงเตือนจากด้านหลัง “ดูในบันทึกช่วยจำ”

เมื่อเปิดบันทึกช่วยจำขึ้นมา แน่นอนว่าเขาเห็นรหัสต่าง ๆ ที่จี๋เสี่ยวเสี่ยวทิ้งไว้ ซึ่งรวมถึงเลขบัตรประชาชน บัตรธนาคาร และอื่น ๆ อีกมากมาย

คิดได้ละเอียดรอบคอบดีนัก

ดูเหมือนว่า เธอวางแผนจะเล่นงานเขามาตั้งนานแล้ว

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกขุ่นเคือง

หลังจ่ายเงินเสร็จและออกจากร้านอาหารเช้า ฟู่เซี่ยนหลี่ยังรู้สึกมึน ๆ งง ๆ อยู่

เขาเพิ่งกินอาหารเช้าที่ถูกที่สุดในชีวิต แถมยังอร่อยมากอีกด้วย

“ตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้ต้องมากินอีก!”

“ที่แท้แค่เงินเท่านี้ ก็สามารถกินอาหารเช้าอร่อยขนาดนี้ได้”

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกทึ่ง

หนิงหนิงได้ยินคำพูดเขาจากด้านหลัง จึงเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานี

“ไร้ประสบการณ์จริง ๆ”

หนิงเหนียนกลั้นหัวเราะ เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาดัง ๆ

ฟู่เซี่ยนหลี่ “…”

เขาต้องอดทน!

พวกเขาพากันเดินกลับไปที่วิลล่า

หลังจากที่กินอิ่มแล้ว ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าในที่สุด

ปัญหาเรื่องอาหารเช้าได้รับการแก้ไขแล้ว เขาก็นึกถึงบัตรธนาคารที่จี๋เสี่ยวเสี่ยวทิ้งไว้ให้เขา

คำถามต่อไป ก็ควรหาคำตอบให้ชัดเจนว่า จี๋เสี่ยวเสี่ยวประหยัดเงินให้เขาไปเท่าไรแล้ว

เขาพลิกดูโทรศัพท์มือถือไปพลางเดินขึ้นชั้นบนไปพลาง

ขณะเดินผ่านห้องของจี๋ซาง จี๋ซางก็รออยู่แล้ว เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงเปิดประตู

แบ้วเขาก็ดึงฟู่เซี่ยนหลี่ที่กำลังจะเดินจากไป

“มีอะไร?”

ฟู่เซี่ยนหลี่รำคาญ

“อาหารเช้าของผมล่ะ?” จี๋ซางถามอย่างเคยชิน