แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 516 : คุณหนูหลี่ผู้ไม่เหมือนใคร

แม้กงจี’จะพูดอย่างปวดใจมาก แต่เจียงป่ าวชิงยังคงแกะมือเขาออกอย่างไม่สบ อารมณ์

“นีเจ้าถีบหัวส่งรึ ? ข้าพูดเสร็จเจ้าก็เปลียนสีหน้าทันทีแบบนั’น” กงจี’ตําหนิที เจียงป่ าวชิงเปลียนท่าที

เจียงป่ าวชิงทําแก้มป่ อง “ก็เจ้าบีบแก้มข้าซะจนเจ็บไปหมด”

“…” กงจี’ขยับเข้าไปมองใกล้ ๆ ใบหน้าเจียงป่ าวชิงอย่างปวดใจ เพือมองดูว่า เขาบีบหน้านางจนเกิดเป็ นรอยแดงหรือเปล่า

เจียงป่ าวชิงใช้จังหวะนี’หันกลับไปจูบแก้มเขาจนเกิดเป็ นเสียงดัง “จ๊วบ”

แม่ทัพกงทีวางแผนเผด็จศึกมาโดยตลอดตัวแข็งทือทันที เขามองร่างบางตรงหน้า ด้วยแววตาซับซ้อน “ข้าอดทนอย่างยากลําบากขนาดนี’ เจ้ายังมายัวเย้าข้าอีก  ”

พูดจบเขาก็ส่งยิมอันตรายให้นาง ‘ “นีเจ้าหาเรืองใส่ตัวเองนะ”

เจียงป่ าวชิงทําหน้าไม่รู้ไม่ชี’ ก่อนจะลุกหนีจากบนตักของเขา ขยับถอยไปบน เตียงนอนอย่างลุกลี’ลุกลน นางเพียงจุมพิตเขานิดเดียว เขาถึงกับจะ… เลยหรือไง

?!

“แน่ะ ยังจะหนีอีก” กงจี’แค่นหัวเราะพลางคว้าเท้าของนางเอาไว้ เขาพูดกับนาง ด้วยนํ’าเสียงอ่อนโยนแต่มือเจ้ากรรมกลับกระชากร่างบางกลับมาก่อนจะกดลงกับ เตียงโดยทีไม่สนใจแรงขัดขืนจากนางเลย

……

เมือตืนขึ’นมาในตอนเช้า เจียงป่ าวชิงเห็นริมฝี ปากทีบวมแดงของตัวเองรวมถึง รอยแปลก ๆ ทีอยู่บนคอจึงทําได้เพียงดึงคอเสื’อขึ’นด้วยความขุ่นเคืองและแอบด่า ว่าเจ้าคุณชายเลวทรามคนนั’นในใจ

หึ! นีคงแตะต้องตรงอืนไม่ได้ใช่ไหมถึงได้เลือกมาลวนลามลําคอของนางแบบนี’

ทําเกินไปแล้ว!

ตอนนี’อากาศยังเย็นอยู่ การใส่เสื’อแบบดึงคอเสื’อขึ’นมาก ๆ จึงยังไม่ค่อยเป็ นทีน่า ผิดสังเกตและมันช่วยปกปิ ดลําคอได้ แต่ถ้าอากาศร้อนละก็… ไม่สิ ถึงตอนนั’น นางกับเขาคงแต่งงานกันแล้ว บางทีการทําอะไร ๆ ก็คงทําอย่างสง่าผ่าเผยได้ แล้ว…

เจียงป่ าวชิงหน้าร้อนฉ่าเมือคิดเรืองพวกนั’น มันให้ความรู้สึกร้อนแปลก ๆ จนอด ไม่ได้ทีจะใช้มือพัดเอาลมเข้าหาตัว

จังหวะนั’นเจียงหยุนชานเดินถือจดหมายเข้ามาหา เมือเห็นว่าเจียงป่ าวชิงหน้าแดง

กําและริมฝี ปากก็บวมแดง เขาอดไม่ได้ทีจะเอ่ยถามอย่างห่วงใย “ในห้องมีแมลง

รึ ? ข้าจําได้ว่าถุงหอมกันยุงทีเจ้าพกไว้ก่อนหน้านั’นดีมากเลย ในห้องเจ้าหมด ไปแล้วงั’นหรือ ? ถ้าหมดเจ้าเอาในห้องข้าไปใช้ก่อนเอาไหม ?”

“…” เจียงป่ าวชิงเกิดความคิดอยากหยิกกงจี’ให้ตาย แต่อย่างไรตอนนี’ก็ต้องหา เหตุผลสําหรับเรืองนี’มาตอบพีชายก่อน ทันใดนั’นเอง สายตานางเหลือบไปเห็นว่า เจียงหยุนชานถือกระดาษอะไรบางอย่างอยู่ในมือจึงรีบเปลียนหัวข้อสนทนา “พี… นันพีถือกระดาษอะไรมารึ  ?”

เจียงหยุนชานทีแสนไร้เดียงสาโบกกระดาษแผ่นนั’นไปมาอย่างดีใจ “อ้อ นีคือ จดหมายจากศิษย์พีเผย เขาช่วยเราตรวจสอบแล้ว คุณหนูทีไปไหว้พระทีวัดเทียน ลู่ในวันนั’นน่าจะเป็ นคุณหนูของตระกูลหลีจากสํานักศึกษาชั’นสูงจี’จิว แม้คุณหนู คนนั’นจะคุณธรรมสูงส่งและชอบทําสิงดี ๆ โดยไม่หวังผลตอบแทน แต่พวกเขา ช่วยชีวิตชุนหยู่ไว้ เราจึงควรไปขอบคุณพวกเขา”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า แน่นอนว่าพวกนางควรไปขอบคุณ แต่เนืองจากเจียงฉิงยัง ต้องพักฟื’ นในขณะทีเลียวชุนหยู่อาการแย่กว่ามากเพราะถูกต่อยจนหัวแตกและยัง ลุกจากเตียงไม่ได้ในตอนนี’ ครั’งนี’จึงมีเพียงเจียงป่ าวชิงกับเจียงหยุนชานสองคน เท่านั’นทีไปขอบคุณอีกฝ่ าย

ทั’งสองคนคุยกันเรืองของขวัญขอบคุณทีจะนําไปด้วยเสร็จแล้วก็คุยเรือง สัพเพเหระกันต่ออีกครู่ใหญ่ถึงจะกําหนดสิงต่าง ๆ ได้เรียบร้อย

เจียงป่ าวชิงแต่งตัวให้เรียบร้อยอีกครั’ง เมือเห็นรอยทีคอตัวเอง นางก็สูดหายใจเข้า ลึก ๆ เพือระงับความอยากฆ่ากงจี’ลง ณ ตอนนี’สิงทีต้องทําคือการปกปิ ดรอยพวก นี’ด้วยแป้งหนา ๆ ส่วนริมฝี ปากทีบวมแดงนิดหน่อยก็ทําได้เพียงปล่อยไป ตามนั’น เดิมทีริมฝี ปากของนางบางอยู่แล้ว การทีมันบวมขึ’นมาเล็กน้อยจึงไม่ค่อย

เป็ นทีสะดุดตาเท่าไหร่ เจียงป่ าวชิงปลอบตัวเองในใจ คิดซะว่าไปเติมไขมันทีปาก มาก็แล้วกัน

ตระกูลหลีเองก็อยู่ทีเฟิ งผิงเหมินเช่นกันซึงไม่ได้อยู่ไกลอะไร นังดืมชาไปเรือย ๆ  ในรถม้าไม่เท่าไหร่ก็ถึงแล้ว

หลังจากทียืนป้ายประจําจวนเจียงให้คนเฝ้าประตูดู ไม่นานก็มีคนเปิ ดประตูใหญ่ ให้พวกเขาเข้าไปอย่างเกรงใจ จากนั’นพ่อบ้านและแม่นมทีสวมชุดอย่างเหมาะสม ก็พาเจียงป่ าวชิงกับเจียงหยุนชานเข้าไปภายใน

เนืองจากการปฏิบัติกับแขกชายและหญิงไม่เหมือนกัน ทั’งสองคนจึงแยกกันและ เดินตามพ่อบ้านกับแม่นมเข้าไปในจวนหลี ช่างบังเอิญจริง ๆ ทีแม่นมคนนั’นคือ หญิงชราคนทีมาแจ้งข่าวทีตระกูลเจียงในวันก่อน เมือมาอยู่ในจวนตอนนี’ นาง แต่งกายอย่างพิถีพิถัน ผมก็ถูกหวีเรียบร้อยและเสียบหวีสับสีเงินไว้บนศีรษะซึงดู ๆ แล้วนางก็น่าเกรงขามไปอีกแบบ

เพียงแต่มีรอยยิมทีดูใจดีประดับอยู่ ‘ บนใบหน้าของหญิงชราในขณะนี’ซึงมองดู แล้วน่าใกล้ชิดอย่างมาก “แม่นางเจียงขี’เกรงใจจริง ๆ เจ้าค่ะ”

เจียงป่ าวชิงพูดขึ’นยิม ๆ ‘ “คุณหนูหลีทําความดีแต่ไม่ทิงชือทิ ‘ งนามไว้ เราจึงต้อง ‘ มาแสดงนํ’าใจต่อคุณหนูเป็ นธรรมดาจ้ะแม่นม”

เรือนทางด้านหลังของตระกูลหลีไม่ถือว่าใหญ่มาก เดินไม่ไกลก็เห็นตึกทีสร้าง ใกล้กับแม่นํ’าเปิ ดหน้าต่างไว้ครึ งหนึง และเผยให้เห็นร่างของเด็กสาวครึ งซีกอย่าง เลือนราง เมือสังเกตดูดี ๆ แล้วเหมือนว่าอีกฝ่ ายกําลังเอนกายอ่านหนังสืออยู่ ข้างหน้าต่าง

เจียงป่ าวชิงจึงยิม คุณหนูหลีคนนี ‘ ‘ชอบอ่านหนังสือจนวางไม่ลงเหมือนทีคนเขา ลือกันจริง ๆ

จะว่าไปก็เป็ นเรืองบังเอิญ เพราะคุณหนูตระกูลหลีทีช่วยชีวิตเลียวชุนหยู่คนนี’มีคํา ว่า “อัน” บ่งบอกถึงลําดับอาวุโสและในชือมีคําว่า “หรู” นันก็  คือหลีอันหรูที กงหย่าหรูเคยสวมรอยเมือตอนทีอยู่ในหมู่บ้านโจรบนภูเขา

หลังจากทีสาวใช้ไปแจ้ง หลีอันหรูก็ลงมาอย่างรวดเร็วและแสดงความเคารพกับ เจียงป่ าวชิงอย่างมีมารยาท ไม่แปลกใจเลยทีกงหย่าหรูมองอีกฝ่ ายเป็ นศัตรูมา ตลอดหลายปี เพราะหลีอันหรูรูปโฉมงดงามจริง ๆ

หลีอันหรูมองสํารวจเจียงป่ าวชิงด้วยความสงสัย จากนั’นก็อดทีจะยิมไม่ ‘ ได้ “ข้ามี เพือนอยู่คนหนึง นางชอบเอาชนะข้าตั’งแต่เด็ก บางครั’งก็น่าสนใจทีจะหยอกล้อ

นาง แต่เมือเห็นแม่นางเจียงตอนนี’ เกรงว่าเพือนของข้าคนนั’นคงต้องเสียใจทีหลัง แล้วทีแย่งชิงกับข้าโดยสูญเปล่าตลอดหลายปี นี’ เพราะตั’งแต่ทีแม่นางเจียงมาที เมืองหลวงก็โดดเด่นกว่าใครเพือน”

เจียงป่ าวชิงเดาว่านางพูดถึงกงหย่าหรูจึงอดหัวเราะไม่ได้ แม่นางหลีคนนี’ช่างเป็น คนทียอดเยียมจริง ๆ

“ทีมาในครั’งนี’ก็เพือต้องการมาขอบคุณคุณหนูหลีสําหรับบุญคุณทีคุณหนู

ช่วยชีวิตน้องชายของข้าไว้” เจียงป่ าวชิงลุกขึ’นทําความเคารพอย่างจริงจัง หลี อันหรูโบกมือไปมา “เดิมทีข้าคิดว่าอันทีจริงมันก็ไม่มีอะไร แต่พอมาคิดอีกทีใน ตอนหลัง มันเป็ นเพียงการช่วยเหลืออย่างไม่ได้ยุ่งยากอะไรสําหรับข้า แต่สําหรับ ครอบครัวของแม่นางเจียงคงเป็ นสิงทีสําคัญอย่างยิง ดังนั  ‘น ถ้าหากว่าการทีไม่ได้ ขอบคุณข้าให้ดี ๆ แล้วทําให้ครอบครัวของแม่นางเจียงรู้สึกไม่สบายใจ ข้าก็จะขอ รับคําขอบคุณเป็ นอย่างดีจ้ะ”

หลีอันหรูชะงักไปเล็กน้อย “เอ๊ะ… จะว่าไปแล้วยังมีอีกหนึงเรือง”

เจียงป่ าวชิงรู้สึกว่าคุณหนูหลีหรือหลีอันหรูคนนี’น่าสนใจ นางเองก็เต็มใจรับฟัง คําพูดของคุณหนูเช่นกัน “คุณหนูหลีพูดมาได้เลยจ้ะ”

“เจ้าดูสิว่าการช่วยชีวิตคนนั’นดีกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั’นเสียอีก” หลีอันหรูถือ หนังสือไว้อยู่ในมือ พวงแก้มนางแดงเรือ แต่นางยังคงพูดอย่างมุ่งมัน “ข้าคิดว่า การมอบหัวใจให้กันไม่ใช่เรืองแย่เลย ได้ยินมาว่าเจียงหยุนชานพีชายของเจ้ายัง ไม่ได้แต่งงาน จะได้ไหมถ้าหากว่ายกพีชายของเจ้าให้กับข้า”

“…!” เนืองจากตกตะลึงเกินไป เจียงป่ าวชิงจึงไม่รู้ว่าควรพูดอะไรอยู่พักหนึง

หญิงชราทีรับใช้อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะชินกับคําพูดทีน่าตกใจของคุณหนูของ นางแล้ว จึงกระแอมไอและเอ่ยเตือนออกมาเล็กน้อย “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูทําให้ แม่นางเจียงตกใจแล้วเจ้าค่ะ”

หลีอันหรูพูดขึ’นอย่างรู้สึกผิด “อ๊ะ! เอ่อ… ข้าใจร้อนไปหน่อย เอาแบบนี’ ข้าจะ เริมพูดตั’งแต่แรก… เมือวานข้าบังเอิญเจอพีชายเจ้า พีชายเจ้าช่วยชีวิตเด็กผู้หญิง คนหนึงไว้แล้วยังตําหนิอันธพาลพวกนั’นด้วยความโกรธ แม้นันจะเป็ นจุดเริ  มต้น ทีไร้รสนิยมมาก แต่ข้าก็ยังรู้สึกว่าพีชายเจ้าทั’งสง่าผ่าเผยและเป็ นคนดีทีมีจิตใจอัน เด็ดเดียวแน่วแน่คนหนึง และหลังจากทีรู้ว่าเขาเป็ นศิษย์คนสุดท้ายของผู้เฒ่าหยุน ไห่ทีมีชือเสียง ข้าก็ยิงหลงใหลเขาและยังกลุ้มใจอยู่  เลยว่าจะทําความรู้จักกับพีชาย เจ้ายังไงดี แต่พวกเจ้ากลับนําตัวเองมาส่งถึงทีจวนในวันนี’…”

หญิงชรากระแอมไออีกครั’งและเอ่ยเตือนอีกครั’งอย่างจนปัญญา “คุณหนูเจ้า คะ…”

“อ๊ะ! ขอโทษ ๆ” หลีอันหรูพูดขอโทษอย่างต่อเนือง “ข้าหมายถึงจะต้องเป็ น ชะตาฟ้าลิขิตแน่ ๆ ทีนําพวกเจ้ามาทีนีน่ะจ้ะ”

เจียงป่ าวชิงมองคุณหนูหลีคนนี’อย่างหมดคําจะพูด