แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 528 : สงบ

เดิมทีหญิงสาวในชุดสีขาวดอกสาลีรู้สึกรําคาญคําพูดของชายบังคับม้าอยู่แล้ว เมือเห็นหญิงสาวทีสวยเพริศพริ’งโผล่ออกมาอย่างกะทันหันในตอนนี’ อีกทั’งยังถูก มองด้วยสายตาแปลก ๆ ก็ยิงรู้สึกไม่  พอใจ

“เจ้ามองอะไร ?” นางเพิงถามเสร็จ จู่ ๆ ในหัวก็นึกเรืองอะไรบางอย่างได้ นาง ไล่ตามกงจี’มาตลอดหลายปี ดูเหมือนว่าหญิงทีได้รับพระราชทานการแต่งงานใน ข่าวลือก็มีรูปโฉมงดงามแบบนี’เช่นกัน

ในเมืองหลวงแห่งนี’ ดูเหมือนว่าจะไม่มีหญิงใดทีงดงามไร้ทีติเช่นนี’แล้ว

หลังจากหยุดชะงักชัวครู่  หญิงสาวในชุดสีขาวดอกสาลีก็หรีตาลงเล็กน้อย “เจ้า อย่าบอกนะว่าเจ้าแซ่เจียง เจ้าคือเจียงป่ าวชิงรึ ?”

แม้เจียงป่ าวชิงจะไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนั’นจํานางได้อย่างไร แต่หญิงสาวกับผู้ชาย ข้างนางเป็ นตัวการทีทําให้พวกนางสองพีน้องต้องพลัดพรากจากกันสามปี

ไม่ผิดแน่! เจียงป่ าวชิงพูดขึ’นอย่างเย็นชา “ใช่ ข้าเอง แล้วเจ้าเป็ นใคร ?”

“ทีแท้ก็เจ้านีเอง เหอะ! ก็แค่อาศัยทีตัวเองมีใบหน้าทีงดงามเท่านั’นแหละ!” เดิม ทีหญิงสาวในชุดสีขาวดอกสาลีก็เต็มไปด้วยเจตนาร้ายต่อเจียงป่ าวชิงอยู่แล้ว เมือ เห็นท่าทางเย็นชาของเจียงป่ าวชิงในตอนนี’ก็ยิงรู้สึกเกลียดชังมาก ข้อมือนางเริ  ม สัน จากนั’นแส้เส้นนั’นก็แทบจะพุ่งมาตรงหน้าเจียงป่ าวชิง “ข้าอยากรู้นักว่าถ้าข้า ทําลายความงามของเจ้า กงจี’ยังจะต้องการเจ้าอีกไหม!”

ทว่าแส้เส้นนั’นยังไม่ทันได้สะบัดมา ก็มีคนจับแส้ไว้เสียก่อน นันคือกานซุ่  ย

เห็นได้ชัดว่ากานซุ่ยรู้จักหญิงสาวคนนี’ เขาจับแส้สีดําแวววาวแล้วดึงมันมายึดไว้ กับตัวก่อนจะเอ่ยเตือน “คุณหนูเหมย ถ้าหากว่าคุณหนูทําเรืองแบบนี’อีก คุณหนู ต้องรับผิดชอบกับผลทีตามมาจากความโกรธของนายท่านของข้า!”

หญิงสาวในชุดสีเปลือกสาลีเองก็เคยเจอกานซุ่ย นางถลึงตาใส่เจียงป่ าวชิงก่อนจะ มองกานซุ่ย “นีกงจี’ส่งเจ้ามาคุ้มกันนางรึ ?”

กานซุ่ยย้อนถาม “แล้วนายท่านของข้าควรส่งข้าไปคุ้มกันคุณหนูเหมยรึ ?”

ชายในชุดแข็งแกร่งทีอยู่ข้างกายคุณหนูเหมยพูดขัดคําพูดกานซุ่ยด้วยนํ’าเสียง เด็ดขาด “องครักษ์กาน ทําไมเจ้าต้องพูดเช่นนี’กับนางด้วย”

กานซุ่ยเหลือบมองชายในชุดแข็งแกร่งคนนั’นแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา เขาโยนแส้ ให้กับชายในชุดแข็งแกร่ง “คุณชายฮัว คุณหนูทีคุณชายพูดถึงโหดร้ายกว่า คุณชายและข้ามากเมือตอนทีนางสะบัดแส้”

“ช่างเถอะ กลับ!” สีหน้าคุณหนูเหมยเปลียนไปทันที นางกัดริมฝี ปากและไม่ ไปรับแส้ทีอยู่ในมือชายในชุดแข็งแกร่งคืน แต่เลือกทีจะกระตุ้นม้าแล้วขีม้าจาก ไป

ตอนนี’กานซุ่ยถึงจะหมุนตัวกลับมาประสานมือให้กับเจียงป่ าวชิง “แม่นางเจียง เป็ นอะไรหรือเปล่าขอรับ ?”

เจียงป่ าวชิงส่ายหน้าเล็กน้อย ขณะเดียวกันนางก็จัดเรียงเข็มเงินทีคีบอยู่ในซอกนิ’ว ลงไปในกําไลข้อมือคู่ใจด้วยสีหน้าราบเรียบไปด้วย “ว่าแต่กานซุ่ย นีเจ้ารู้จักสอง คนเมือสักครู่ด้วยรึ ?”

กานซุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึง เขาประสานมือพูด “สองคนนั’น คนหนึงคือเหมยหยุน ชาน ลูกสาวของแม่ทัพเหมยทางฝังเมืองทิศตะวันตกเฉียงเหนือ อีกคนคือ ลูกพีลูกน้องของเหมยหยุนชานชือว่าฮัวฉีเจีAย… คุณหนูเหมยคนนั’นไล่ตามนาย ท่านของข้าไปทัวตั  ‘งแต่เมือห้าปี ก่อน แต่กลับเคยเจอหน้ากันไม่กีครั’งเท่านั’น”

เมือกานซุ่ยเห็นเจียงป่ าวชิงทีมีรอยยิมเสมอมีสีหน้าเย็นชาในตอนนี ‘ ‘ เขาก็คิดว่า เจียงป่ าวชิงเข้าใจผิดจึงรีบพูดขึ’น “แม่นางเจียงอย่าได้คิดมาก นายท่านของข้าเมิน เฉยต่อคุณหนูเหมยคนนั’นเสมอมาขอรับ”

เจียงป่ าวชิงส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ห่วงเรืองนั’นหรอก…” ชัวขณะหนึงนางรู้สึกว่  า เรืองนี’ไม่สามารถพูดให้อีกฝ่ ายเข้าใจได้ในเวลาอันสั’นจึงพูดขึ’นว่า “ช่างมัน ๆ เรา ไปทีงานเลี’ยงชมดอกไม้ขององค์หญิงเต๋อหลงกันก่อนเถอะ”

เจียงป่ าวชิงมุดเข้าไปในรถม้า เมือเจียงฉิงเห็นว่าสีหน้าของพีสาวดูผิดปกติไป เล็กน้อยจึงถามอย่างเป็ นห่วง “พีไม่เป็ นไรใช่ไหมจ๊ะ ?”

เจียงป่ าวชิงส่ายหน้าอย่างครุ่นคิด สําหรับเรืองเมือสีปี ก่อน นางไม่มีหลักฐานใด ๆ นอกจากภาพในความทรงจํา

อีกอย่าง มันดูค่อนข้างตลกทีจะพูดถึงการแก้แค้นในตอนนี’

เจียงป่ าวชิงสงบจิตสงบใจอย่างช้า ๆ ช่างเถอะ… สิงทีสําคัญทีสุดในตอนนี’คือ งานเลี’ยงชมดอกไม้ขององค์หญิงเต๋อหลง นางคิดได้ดังนั’นก็พยายามดึงสติกลับ มาแล้วเงยหน้ามองเจียงฉิงทีกําลังมองมาด้วยสีหน้าห่วงใย

เจียงป่ าวชิงผ่อนคลายจิตใจแล้วดึงมือเจียงฉิงมาจับไว้ “อาฉิง เจ้าไม่ต้องห่วงนะ ข้าไม่ได้เป็ นอะไร เมือครู่แค่นึกถึงเรืองเก่า ๆ ในอดีตจนทําให้ใจลอยนิดหน่อย แต่ตอนนี’ไม่เป็ นไรแล้ว”

เมือเจียงฉิงเห็นสีหน้าของเจียงป่ าวชิงกลับมาเป็ นปกติก็รู้สึกวางใจ พีสาวนางคง ไม่ได้เป็ นอะไรแล้วจริง ๆ

เนืองจากเจียงป่ าวชิงกับเจียงฉิงออกจากบ้านมาก่อนเวลา แม้เสียเวลาระหว่างทาง ไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทําให้ไปงานเลี’ยงสาย

จวนองค์หญิงเต๋อหลงครองพื’นทีกว้างใหญ่มาก ในปี ทีก่อสร้างจวนองค์หญิงแห่ง นี’ก็ได้ขยายและปรับแก้บนพื’นฐานของจวนอัครเสนาบดีแห่งราชวงศ์ก่อน และ บริเวณรอบ ๆ ขยายออกไปอย่างกว้างขวาง แต่ประตูใหญ่ของจวนองค์หญิงยิง ก่อสร้างอย่างกว้างใหญ่กว่ามากและดูโอ่อ่ามากเช่นกัน

แต่งานเลี’ยงชมดอกไม้ในครั’งนี’แทบจะมีแต่แขกผู้หญิงเกือบทั’งหมด ดังนั’นจวน องค์หญิงจึงเปิ ดประตูด้านข้างทีใกล้กับประตูสองเพือให้คนได้เข้าออก แม้เป็ น เช่นนี’แต่ถนนกว้างด้านหน้าจวนองค์หญิงก็แทบเต็มไปด้วยรถม้าทีพวกคุณหนูแต่ ละครอบครัวใช้เดินทางมา

รถม้าของจวนเจียงทีภายนอกดูเรียบ ๆ ดูค่อนข้างซอมซ่อไปหน่อยเมือเทียบกับ กลุ่มรถม้าทีโอ่อ่าทั’งหมด

ตอนทีรถม้าเพิงหยุดก็มีพวกคุณหนูจากครอบครัวมังคั  งทีอยู่  แถวนั’นรวมกลุ่มกัน ซุบซิบนินทา “นันน่  ะ ไม่รู้ว่าเป็นรถม้าของตระกูลไหน ช่างโทรมจริง ๆ เลย”

“ใช่ ไหนบอกว่างานเลี’ยงชมดอกไม้ขององค์หญิงเชิญเฉพาะหญิงจากครอบครัว ทีมีอํานาจหรือไม่ก็จากตระกูลขุนนางระดับสีขึ’นไปไม่ใช่รึ ? แต่รถม้าคันนี’ดู ไม่เหมือนเป็ นรถม้าของพวกระดับสีเลยนะ”

“ใครจะไปรู้กัน…” และเจียงป่ าวชิงกับเจียงฉิงก็ลงจากรถม้าภายใต้คําซุบซิบนินทาของคนเหล่านั’น พวกคุณหนูทั’งหลายแหล่หุบปากอย่างตะลึงทันที

“นัน… เหมือนจะเป็ นเจียงป่ าวชิงใช่  ไหม ?” หนึงในนั’นพูดขึ’นเสียงเบา “คงไม่หรอก ไม่ใช่ว่าดูผิดหรอกนะ” อีกคนพูดขึ’นด้วยเสียงทีฟังดูอ่อนแอ

คนทีพูดขึ’นก่อนพูดยืนยัน “ไม่ผิดแน่ ข้าเคยไปงานเลี’ยงส่งท้ายปี เก่าทีจวนองค์ ชายหย่งชินจัดขึ’นก่อนหน้านี’และเคยเห็นนางทีนัน อีกอย่  าง ใบหน้างาม ๆ ขนาด นั’นของนางจะหาคนทีสองในเมืองหลวงได้จากทีไหนอีก”

“แต่นางได้รับพระราชทานการแต่งงานจากฮ่องเต้และกําลังเตรียมแต่งงานไม่ใช่ รึ ?” อีกคนพูด

ถ้าอย่างนั’นก็สามารถอธิบายได้เพียงอย่างเดียวเท่านั’นคือองค์หญิงเต๋อหลงตั’งใจ เชิญเจียงป่ าวชิงมางานนี’โดยเฉพาะ

พวกคุณหนูต่างมองหน้ากัน จู่ ๆ บรรยากาศก็เริมอึดอัดขึ’นมา

……

เจียงป่ าวชิงไม่ใช่คนหูหนวก แน่นอนว่านางได้ยินคํานินทาเกือบทั’งหมด

เจียงฉิงทําแก้มป่ อง นางอยากพูดว่า “ทําเหมือนว่าเราอยากมาอย่างนั’นแหละ” แต่นางเป็ นเด็กทีรู้เรือง ฉะนั’นนางจะไม่พูดคําพูดทีเป็ นการบ่นเจ้าภาพแบบนั’น อย่างโจ่งแจ้งเด็ดขาด สุดท้าย คําพูดนับพันก็กลายเป็ นรอยยิมทีเรียบร้อยบน ‘ ใบหน้าของเจียงฉิง

เจียงป่ าวชิงมองเจียงฉิงยิม ๆ เด็กน้อยน้องสาวของนางคนนี ‘ ‘เป็ นผู้ใหญ่ขึ’นไม่ น้อยเลย

หลังจากทีเข้าไปในประตูสอง แน่นอนว่าจะมีสาวใช้ทีรับผิดชอบในการต้อนรับ เพราะใบหน้าทีน่ารักของเจียงป่ าวชิง แม้จะพยายามแต่งกายให้เรียบง่ายทีสุดแล้ว ก็ยังดึงดูดสายตาหลากหลายมากมาย

อันทีจริงมารยาททีควรปฏิบัติเมือก้าวข้ามธรณีประตูสูงแห่งนี’ไปนั’น เน้นทีคําคํา เดียวนันก็  คือ…สงบ

ตอนเดินต้องสงบ พูดจาก็ต้องสงบ แม้แต่ตอนทีเผชิญกับสายตาตั’งคําถามที หลากหลายของผู้อืนก็ต้องยิงสงบ

เดิมทีนิสัยของเจียงป่ าวชิงก็ใจเย็นอยู่แล้ว นีจึงเป็ นอะไรทีง่ายสําหรับนาง แต่กับ เจียงฉิง นางค่อนข้างร่าเริง เมือต้องเผชิญกับสายตาทีแฝงไปด้วยอารมณ์ หลากหลายในขณะนี’แต่นางยังสงบได้ก็ถือว่าผ่าน อีกทั’งอากัปกิริยาของนางก็ เป็ นแบบท่าทางของบุตรสาวจากครอบครัวมังมีทีฝึ กฝนมาอย่  างดี

เจียงป่ าวชิงมองดูน้องสาวตัวเอง ในขณะทีรู้สึกปลื’มใจ นางก็รู้สึกปวดใจด้วย เช่นกัน