โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 481 กองก ำลังหลักทั้งสำมมำถึงแล้ว!
ด้ำนนอกเขตทดสอบ…
หัวหน้ำหมู่บ้ำนและเหอเจิ้นเฝ้ำดูผู้ทดสอบถูกส่งออกมำทีละคน
พวกเขำทั้งหมดดูตกใจเล็กน้อย
เกิดอะไรขึ้นข้ำงใน?
ท ำไมคนจ ำนวนมำกถึงถูกก ำจัดอย่ำงรวดเร็วในกำรทดสอบนี้?
หัวหน้ำหมู่บ้ำนมองไปรอบ ๆ แต่เขำไม่พบหลู่ฉำงเซินและต้วน เฉำเหอ
เหอเจิ้นยิ้มในเวลำนี้และกล่ำวว่ำ “ดูเหมือนว่ำต้วนเฉำเหอจะท ำ ส ำเร็จแล้ว”
“หัวหน้ำหมู่บ้ำน กำรที่ชำวบ้ำนในหมู่บ้ำนจะได้ออกไปภำยนอก คือโองกำรของสวรรค์ และโองกำรสวรรค์เรำไม่สำมำรถละเมิดได้!”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้ำของหัวหน้ำหมู่บ้ำนดูน่ำเกลียด
ถ้ำหมู่บ้ำนฟ่ำนเหรินออกไปภำยนอก เขำไม่รู้ว่ำมันจะมี ผลกระทบอะไรบ้ำง
ถ้ำเป็นเช่นนั้นจริงๆละก็…
เซียนเซิงจะต้องมีกำรพิจำรณำของตนเองในกำรก ำหนดกฎให้ เรำแข่งขันกันเช่นนี้
“ผลยังไม่ได้รับกำรพิจำรณำ เร็วเกินไปที่เจ้ำจะสรุปตอนนี้
หรือไม่?”
เหอเจิ้นยิ้มและกล่ำวว่ำ “เจ้ำจะสงสัยอะไรอีก แม้แต่จินอู่จิ้นก็ออก มำแล้ว ผู้ติดตำมต ่ำต้อยเช่นนั้น เขำจะสู้ต้วนเฉำเหอได้ยังไงใช่ ไหม?”
ทันใดนั้น เหอเจิ้นมองไปที่จินอู่จิ้น และถำมด้วยสีหน้ำผ่อนคลำย ว่ำ “จินอู่จิ้น โปรดบอกข้ำว่ำสถำนกำรณ์ข้ำงในเป็นอย่ำงไรบ้ำง?”
จิอู่จิ้นแสดงรอยยิ้มอย่ำงอธิบำยไม่ถูกและไม่ตอบออกมำ
เมื่อดูฉำกนี้…
สีหน้ำเหอเจิ้นดูมืดมนเล็กน้อย
เป็นไปได้ไหมว่ำจะมีอุบัติเหตุ?
ในตอนนี้เอง…
มีแสงสีเขียวกะพริบ
เหอเจิ้นและหัวหน้ำหมู่บ้ำนต่ำงมองดูทั้งคู่!
ผู้คนที่อยู่ในแสงสีเขียวจะเป็นผู้ก ำหนดทิศทำงในอนำคตของ หมู่บ้ำนฟ่ำนเหริน
แวบ!
กำรแสดงออกของเหอเจินเปลี่ยนไป และดวงตำของหัวหน้ำ หมู่บ้ำนก็เต็มไปด้วยควำมประหลำดใจ!
คนที่อยู่ในแสงสีเขียวคือต้วนเฉำเหอจริงๆ!
เป็นต้วนเฉำเหอที่ออกมำก่อน!
กล่ำวอีกนัยหนึ่ง ผู้ที่ชนะในท้ำยที่สุดคือหลู่ฉำงเซิน!
เหอเจิ้งต้องกำรถำมค ำถำมบำงอย่ำง
แต่เขำได้ยินต้วนเฉำเหอตะโกนด้วยสีหน้ำหวำดกลัวว่ำ “เฮ้! เจ้ำ จะให้เกิดกำรสังหำรในหมู่บ้ำนนี้ไม่ได้! เจ้ำหยุดผู้ติดตำมคนนั้นเร็ว เข้ำ!”
หยุด?
กำรแสดงออกของเหอเจิ้นและหัวหน้ำหมู่บ้ำนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในทิศทำงที่ต้วนเฉำเหอปรำกฏตัวเมื่อครู่นี้
มิติพื้นที่ถูกฉีกขำด!
ทุกคนเห็นหลู่ฉำงเซินก้ำวออกมำจำกมิติพื้นที่!
ทันใดนั้น เขำก็เอื้อมมือออกไปในทิศทำงที่ต้วนเฉำเหอก ำลัง หลบหนี!
ออร่ำปรำณที่มองไม่เห็นกดเข้ำหำต้วนเฉำเหอทันที!
ในตอนนี้เอง
เหอเจิ้นตะโกนด้วยควำมโกรธ “เจ้ำกล้ำดียังไง! เจ้ำกล้ำท ำตัว หยิ่งยโสในหมู่บ้ำนฟ่ำนเหรินได้ยังไง เจ้ำคิดว่ำเรำไม่มีกฎเลยงั้น เหรอ!”
เขำตบออกด้วยฝ่ำมือทันที!
ปรำณฝ่ำมือที่ส่งผลต่อพลังแห่งสวรรค์และปฐพี!
จริงๆ แล้วมีปรำณซวนหวงอยู่เล็กน้อย!
ปรำณฝ่ำมือปะทะกับออร่ำปรำณที่มองไม่เห็นของหลู่ฉำงเซิน!
ตูม!
ใบหน้ำของเหอเจิ้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขำถอยหลังไปสำม ก้ำว เลือดไหลล้นออกมำจำกมุมปำก!
อย่ำงไรก็ตำม กำรโจมตีของหลู่ฉำงเซินก็ถูกต่อต้ำนเช่นกัน
ฮะ?
หลู่ฉำงเซินรู้สึกประหลำดใจเล็กน้อย
ถึงแม้กำรโจมตีของเขำจะเป็นเพียงกำรโจมตีธรรมดำๆ ก็ตำม
แต่มันก็ยังคงถูกเหอเจิ้นหยุดไว้ได้งั้นเหรอ?
“เจ้ำคือใคร?”
ใบหน้ำของเหอเจิ้นเต็มไปด้วยควำมประหลำดใจและควำมไม่ แน่นอน ด้วยควำมแข็งแกร่งเช่นนี้ เขำจึงไม่ใช่ผู้ติดตำมเล็กๆ น้อยๆ อย่ำงแน่นอน
หลู่ฉำงเซินไม่ตอบ แต่ชี้ไปที่ต้วนเฉำเหอแล้วกล่ำวว่ำ “เจ้ำ ต้องกำรหยุดข้ำงั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เหอเจิ้นก็กล่ำวด้วยใบหน้ำที่น่ำเกลียด “ใน หมู่บ้ำนฟ่ำนเหริน ห้ำมสังหำรคนโดยไม่ได้รับอนุญำต!”
หลู่ฉำงเซินพยักหน้ำ
เนื่องจำกพวกเขำต้องกำรหยุด ดังนั้นหลู่ฉำงเซินตุดสินใจไม่ ประนีประนอน
ใช้ก ำลังคว้ำซวนหวงฉีก็แล้วกัน…
ทันใดนั้น หลู่ฉำงเซินก็ตวัดนิ้วออกมำสองครั้ง และปรำณดำบ สองเล่มปรำกฏขึ้นจำกควำมว่ำงเปล่ำ!
กำรฟันสองครั้งประกอบไปด้วยกฏแห่งดำบ!
เขำฟันปรำณดำบไปทำงเหอเจิ้นและต้วนเฉำเหอที่อยู่ข้ำงหลัง เขำ!
สีหน้ำของทั้งคู่เปลี่ยนไป!
หลักกำรแห่งเต๋ำ? !
ชำยคนนี้เข้ำใจเต๋ำแห่งดำบจริงๆ!
ท่ำมกลำงเส้นทำงวิถีสำมพันสำย
พวกมันสอดคล้องกับเต๋ำสำมพันชนิด!
และเต๋ำแห่งดำบก็คือเต๋ำที่สูงมำกในหมู่พวกเต๋ำ!
ในเขตแดนเทียนเหอทั้งหมด มีเพียงไม่กี่คนเท่ำนั้นที่เข้ำใจ หลักกำรแห่งเต๋ำ
แน่นอนว่ำ…
มันไม่รวมถึงเหอเจิ้นไปด้วย!
แต่ถึงอย่ำงนั้น…
เมื่อกฏแห่งดำบก ำลังจะสังหำรเหอเจิ้นและต้วนเฉำเหอ
จู่ๆ ท้องฟ้ำก็เสียงค ำรำมดังออกมำ!
ทุกคนเห็นมังกรที่ติดอยู่ในโซ่ขนำดใหญ่ปรำกฏขึ้นบนท้องฟ้ำ!
และเหนือมังกร
ชำยวัยกลำงคนสวมชุดสีขำวแถบสีน ้ำเงินฟำดออกมำด้วยฝ่ำ มือเดียว!
ทันใดนั้น!
คลื่นมิติเริ่มปั่นป่วน!
ปรำณระหว่ำงสวรรค์และปฐพีดูเหมือนจะรวมตัวกันที่นี่ใน ขณะนี้!
เช่นเดียวกับสึนำมิครั้งใหญ่ มันซัดกลิ้งเข้ำหำกฎแห่งดำบทั้งสอง นี้!
กฏแห่งน ้ำ!
ในเวลำเดียวกัน…
ในบ้ำนไม้ไผ่ได้ส่งพลังที่มองไม่เห็นปรำกฏต่อหน้ำเหอเจิ้นด้วย!
ปรำณดำบที่เต็มไปด้วยกฏแห่งดำบปะทะกับพลังที่มองไม่เห็น ทันที!
บูม!
โลกกลับหัวกลับหำง!
มันเหมือนกับกำรกลับหัวกลับหำงของพื้นปฐพี!
ในพื้นที่นี้ พลังท ำลำยล้ำงขนำดมหึมำก็ปรำกฏขึ้น!
พลังแห่งเต๋ำทั้งสำม
พวกมันปะทะกันในขณะนี้!
แม้แต่มิติอำกำศยังถล่ม!
ทุกคนบนพื้นต้องระดมก ำลังเพื่อต่อต้ำนอย่ำงสุดก ำลัง!
ผู้ที่มีอ ำนำจน้อยกว่ำล้วนถูกกวำดล้ำงออกไปโดยตรง!
“เจ้ำเป็นใคร ท ำไมเจ้ำถึงต้องกำรสังหำรศิษย์ของข้ำจำกวังมังกร ศักดิ์สิทธิ์เป่ยหมิง?”
หัวหน้ำหมู่บ้ำนเงยหน้ำขึ้นมองท้องฟ้ำ ใบหน้ำของเขำมืดลง
“ปรมำจำรย์แห่งวังมังกรศักดิ์สิทธิ์เป่ยหมิง…หยุนซื่อหรู”
ไม่นำนนัก…
ท้องฟ้ำมีลมพัดแรง!
พญำเผิงปีกสีทองที่ปกคลุมท้องฟ้ำและดวงอำทิตย์ก็มำถึงที่นี่
แล้ว!
ดูแวบแรก เขำเป็นคนหยำบกร้ำน!
ผมสีทองสยำยไปทั่วร่ำงกำย!
ออร่ำปรำณช่ำงน่ำกลัวยิ่งนัก
“ผู้น ำตระกูลต้ำเผิงปีกทองค ำ…จินหลี่”
จินลี่หัวเรำะและกล่ำวว่ำ “ข้ำได้ยินมำว่ำหงเหมิงจือฉี(ปรำณหง เหมิงม่วง)ปรำกฏขึ้นที่นี่ ข้ำอยำกจะเห็นว่ำวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในต ำนำนนี้
หน้ำตำเป็นอย่ำงไร?”
“โอ้? ตระกูลต้ำเผิงปีกทองค ำทุกคนชอบที่จะปล้นชิงสิ่งของของ คนรุ่นเยำว์งั้นเหรอ?”
เสียงหวำนๆ ที่ฟังเหมือนเสียงนำงฟ้ำก็ตำมมำ
ทั่วทั้งท้องฟ้ำ…
กลีบใบไม้ก ำลังพลิ้วไหว
กลิ่นหอมที่ล้นเหลือลอยโชยมำตำมลม
หญิงสำวผู้หนึ่งสวมผ้ำคลุมปิดหน้ำ
แต่ยังคงไม่สำมำรถปกปิดควำมงำมอันน่ำทึ่งของนำงได้ รำวกับ นำงฟ้ำผู้หนึ่งก็ปรำกฏตัวขึ้นในโลกนี้!
เมื่อจินหลี่เห็นหญิงสำวผู้นี้ เขำก็เลียริมฝีปำกแล้วกล่ำวด้วย รอยยิ้มว่ำ “ข้ำไม่คิดว่ำจีหลิวจือจะมำด้วยตัวเองเหรอ?”
จีหลิวจือ!
หนึ่งในกองก ำลังหลักทั้งสำมของเขตแดนเทียนเหอ ปรมำจำรย์ แห่งวังอมตะเหยำฉือ!
อำจกล่ำวได้ว่ำตอนที่นำงยังเด็ก นำงยังเป็นที่รู้จักในฐำนะบุคคล ที่สวยที่สุดของเขตแดนเทียนเหอ
แต่ตอนนี้ ฉำยำนี้เป็นของจี้เฉียนเหยำ
มันสำมำรถคิดได้ทันทีว่ำ…
เมื่อหงเหมิงจือฉี(ปรำณหงเหมิงม่วง) ปรำกฏขึ้นมำ
จินอู่จิ้นได้ส่งข่ำวไปยังตระกูลแล้ว
สิ่งศักดิ์สิทธิ์แบบนี้จะปล่อยมือไปไม่ได้ง่ำยๆ!
เมื่อได้รับสมบัติเช่นนี้แล้ว
ตระกูลต้ำเผิงปีกทองค ำจะกลำยเป็นผู้ด ำรงอยู่ที่ทรงพลังที่สุด ของเขตแดนเทียนเหอทันที!
แน่นอนว่ำ…
จี้เฉียนเหยำเองก็ไม่โง่เช่นกัน
หลังจำกจินอูจิ้น นำงก็ส่งข้อควำมถึงอำจำรย์ของนำง…จีหลิวจื อด้วย
นำงย่อมคิดได้อยู่แล้วว่ำ
คนไม่ผิด…แต่ผิดที่ครอบครองหยก
ในเวลำนี้เอง หยุนซื่อหรูก็พยักหน้ำและกล่ำวว่ำ “ดูเหมือนว่ำข้ำ มำได้จังหวะพอดีเช่นกัน”
ในเวลำนี้เอง ต้วนเฉำเหอชี้ไปที่หลู่ฉำงเซินและกล่ำวว่ำ “ท่ำน อำจำรย์! วัตถุศักดิ์สิทธิ์นั้นอยู่ในมือของเขำ!”
หยุนซื่อหรูตั้งเป้ำไปที่หลู่ฉำงเซินและกล่ำวว่ำ “มอบหงเหมิงจือฉี (ปรำณหงเหมิงม่วง)มำ แล้วบำงทีข้ำอำจจะยกโทษให้เจ้ำที่ท ำกับลูก ศิษย์ของข้ำได้”
จินหลี่ยังหัวเรำะอย่ำงดุเดือดและกล่ำวว่ำ “เจ้ำตลกมำก! เผ่ำพันธุ์มนุษย์มีศีลธรรมมำกหรือไง?”
“มันก็แค่กำรปล้น ท ำไมต้องอ้อมค้อมมันด้วย”
“ผู้น้อย หำกเจ้ำมอบมันให้ข้ำ ข้ำจะปกป้องเจ้ำ และข้ำ ตระกูล ต้ำเผิงปีกทองค ำจะมอบรำงวัลมำกมำยให้กับเจ้ำ!”
หลู่ฉำงเซินยิ้มออกมำในเวลำนี้
“ควำมแข็งแกร่งของเจ้ำย่อมไม่ดีเท่ำหมู่บ้ำนฟ่ำนเหรินใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนต่ำงตกใจเล็กน้อย
พวกเขำไม่รู้ว่ำท ำไมหลู่ฉำงเซินถึงถำมค ำถำมนี้
“ถ้ำอย่ำงนั้น มันก็ไม่ต้องให้ข้ำไปหำทีละคนแล้ว…”
YOU MAY ALSO LIKE
