ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 777 เป็นพวกมันนั่นแหละ!

“สิ่งที่ปิดกั้นจิตไม่ให้ส ำรวจได้ ก็คงมีแค่ผ้ำห่อหรือกล่องเท่ำนั้น
ซึ่งของพวกนี้พบได้ทั่วไปในตลำดทะเล ที่นี่คือตลำดทะเลของวัง
มังกร เป็นตลำดที่คึกคักที่สุดในทะเลตงไห่ กำรใช้ผ้ำห่อหรือกล่องใน
กำรซื้อขำยเป็นเรื่องปกติมำก”
ผู้อำวุโสอีกคนส่ำยหน้ำ: “ไม่เป็นไร อย่ำงน้อยเรำก็จ ำกัด
ขอบเขตลงได้แล้ว ผ้ำห่อหรือกล่องที่บรรจุไข่มุกมังกรคงไม่ใหญ่นัก
แถมยังต้องมีระดับสูงมำกจนแม้แต่ผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงก็ไม่อำจมอง
ทะลุได้”
“ผ้ำห่อหรือกล่องระดับนี้หำได้ยำกมำก พวกเรำส่งมังกรออกไป
ค้นหำ ซึ่งล้วนมีวิทยำยุทธ์ขั้นแปลงร่ำงเซียนขึ้นไป หำกพวกเขำมอง
ไม่ทะลุกล่องไหน โอกำสสูงมำกที่นั่นคือเป้ำหมำยของเรำ”
เรื่องไข่มุกมังกรสูญหำยเป็นเรื่องใหญ่ ผู้อำวุโสทั้งหลำยได้ระดม
ก ำลังทุกอย่ำงที่พวกเขำสำมำรถท ำได้เพื่อตำมหำไข่มุกมังกร
“จะจ ำกัดคนร้ำยอยู่ในระดับขั้นรวมร่ำงหรือไม่?”
“ไม่ คนร้ำยต้องเป็นขั้นรวมร่ำงอย่ำงแน่นอน แต่คนร้ำยอำจมี
ลูกน้อง เพื่อหลบเลี่ยงพวกเรำ คนร้ำยอำจให้ลูกน้องถือไข่มุกมังกร
ไว้”

“แน่นอน ตอนนี้ผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงทุกคนในตลำดทะเลต้องถูก
ตรวจสอบทั้งหมด ไม่ว่ำจะมีชื่อเสียงดีหรือไม่ก็ตำม!”
ผู้อำวุโสคนหนึ่งโกรธจัดฟำดโต๊ะ: “ครั้งที่แล้วที่ไข่มุกมังกร
หำยไป ฝีมือโจรเฒ่ำปู้อวี่ ครั้งนี้จะเป็นโจรจำกที่ไหนกัน!”
“พอเถอะ พูดอะไรแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งส ำคัญที่สุดตอนนี้
คือต้องรีบหำไข่มุกมังกรให้เจอ ไม่เช่นนั้นพวกเรำก็รอรับควำมโกรธ
ของท่ำนเจ้ำวังได้เลย”
……
“พวกเรำควรไปหำหญ้ำบรรพมังกรที่ไหนดี?” เมิ่งจิ่งโจวกังวลใจ
พวกเขำไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตลำดทะเลเลย ไม่มีเบำะแสใดๆ ทั้งสิ้น
“ก็ค่อยๆ หำไปสิ ถือซะว่ำเดินเที่ยวตลำดทะเลไปด้วย” ลู่หยำ
งวำงใจเป็นกลำง
“อีกอย่ำง น้องหลี่ เคยมำตลำดทะเลของวังมังกรหรือเปล่ำ?”
“ไม่เคย”
“งั้นก็ช่ำงเถอะ”
ลู่หยำงทั้งสี่เดินเที่ยวในตลำดทะเลอย่ำงไร้จุดหมำย ยังมีเวลำอีก
สำมวัน ไม่ต้องรีบร้อน
“อืม มังกรก็มีศำลเจ้ำด้วยหรือนี่?” ลู่หยำงผ่ำนศำลเจ้ำแห่งหนึ่งที่
มีผู้คนแออัด ไม่ว่ำจะเป็นคนเผ่ำทะเลหรือมนุษย์ต่ำงก็มำไหว้

“นี่ศำลเจ้ำอะไรหรือ?” ลู่หยำงสงสัยเดินเข้ำไปในศำลเจ้ำ พบว่ำ
ในศำลไม่มีรูปเคำรพ มีเพียงแผ่นป้ำยหนึ่งอัน บนแผ่นป้ำยเขียนไว้ว่ำ
“มังกรอิงมหำเทพ” สี่ตัวอักษร
หลี่หำวเหรินกล่ำว: “พี่ลู่ไม่ทรำบหรือ นี่คือศำลของมังกรอิง
มหำเทพ ในหมู่เผ่ำทะเลเป็นที่รู้จักกันมำก”
“เล่ำกันว่ำมังกรอิงมหำเทพเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลมังกร
ยุคโบรำณ สำมำรถควบคุมปรำกฏกำรณ์ฟ้ำ ลม ฝน ฟ้ำผ่ำ ล้วน
เปลี่ยนไปตำมอำรมณ์ของเขำ ยังมีข่ำวลือว่ำ มังกรอิงมหำเทพยัง
แข็งแกร่งกว่ำบรรพบุรุษมังกรอีก”
ลู่หยำงคิดในใจว่ำข้ำเคยได้ยินเกี่ยวกับมังกรอิงมำก่อน เขำชื่อ
เซียนอิงเทียน เคยฝึกวิชำพิชิตมังกร สำมำรถแปลงร่ำงเป็นมังกรแท้
จึงได้ฉำยำว่ำมังกรอิง นี่เป็นเรื่องที่เซียนอมตะเล่ำตอนสอนวิชำพิชิต
มังกร
หำกไม่มีอะไรผิดพลำด เซียนอิงเทียนกับมังกรอิงมหำเทพน่ำจะ
เป็นคนเดียวกัน
พิจำรณำว่ำในหัวข้ำเต็มไปด้วยประวัติด ำมืดของเซียนอิงเทียน
อีกทั้งเมื่อข้ำถึงขั้นแปลงร่ำงเซียนก็ต้องฝ่ำสำยฟ้ำพิบัติ ด้วยควำม
หวำดหวั่นใจ ลู่หยำงคิดว่ำควรจุดธูปบูชำเซียนอิงเทียนสักหน่อย
ลู่หยำงจุดธูปหนึ่งดอก เลียนแบบท่ำทำงของฝูงชนค ำนับหนึ่ง
ครั้ง

“หนี้มีเจ้ำ บุญมีผู้ให้ หำกท่ำนต้องกำรแก้แค้น โปรดไปหำเซียน
อมตะ”
“อีกอย่ำง ช่วยหำเอ้ำหลิงกับหญ้ำบรรพมังกรให้ด้วย”
เมิ่งจิ่งโจวกับอีกสองคนเห็นลู่หยำงจุดธูป คิดว่ำลู่หยำงก ำลังลอง
สัมผัสวัฒนธรรมทะเลตงไห่ ก็พำกันจุดธูปค ำนับมังกรอิงมหำเทพ
เช่นกัน
น่ำเสียดำยที่มังกรอิงมหำเทพไม่ได้ปรำกฏตัว ผ่ำนไปหนึ่งวัน
เดินไปมำกมำยหลำยที่ ก็ยังไม่พบหญ้ำบรรพมังกร
“แปลกจัง ท ำไมรู้สึกว่ำมีคนติดตำมพวกเรำอยู่นะ?” ลู่หยำง
ขมวดคิ้ว เขำรู้สึกว่ำมีจิตกวำดผ่ำนกล่องไม้ในห่อของเขำไปมำ
หลำยครั้ง แต่พอตรวจสอบอย่ำงละเอียด กลับไม่พบอะไรเลย
อำจเป็นเพรำะเขำเกิดภำพหลอน หรือไม่ก็อีกฝ่ำยมีทักษะกำร
ซ่อนตัวที่น่ำกลัวมำก
“หรือว่ำตระกูลมังกรรู้ถึงกำรกระท ำของพวกเรำแล้ว ไม่น่ำ
เป็นไปได้นะ” ลู่หยำงพึมพ ำอย่ำงสงสัย พวกเขำยังไม่ได้พบหญ้ำ
บรรพมังกรเลย ท ำไมถึงถูกจับตำมองล่ะ
ที่ซ่อนอยู่ มังกรสองตนสะดุ้ง
“เขำพบพวกเรำแล้วหรือ?”

“เป็นไปไม่ได้หรอก เขำแค่ขั้นทำรกแรกก ำเนิดระดับกลำง ส่วน
พวกเรำเป็นผู้บ ำเพ็ญขั้นแปลงร่ำงเซียนระดับสูงสุด อีกทั้งยังฝึกฝน
จิตโดยเฉพำะ เขำจะพบพวกเรำได้อย่ำงไร?”
“เจ้ำว่ำพวกเขำสี่คนเกี่ยวข้องกับสมบัติล ้ำค่ำที่หำยไปหรือไม่?”
หลังจำกค้นหำสองวัน ตระกูลมังกรได้ระบุผู้ต้องสงสัยหลำยคนในที่
ลับ ในนั้นเป็นลู่หยำงกับสหำยทั้งสี่เพรำะถือกล่องไม้ พฤติกรรมน่ำ
สงสัย จึงอยู่ในรำยชื่อด้วย
“เอ๊ะ เจ้ำได้ยินเขำพูดอะไรหรือเปล่ำ เขำพูดว่ำ ‘หรือว่ำตระกูล
มังกรรู้ถึงกำรกระท ำของพวกเรำแล้ว’ แน่ใจเลย ต้องเป็นพวกมัน
แน่!”
“อย่ำตื่นเต้นไป อำจเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ สังเกตต่อไปอีกสัก
หน่อย” มังกรที่สุขุมกว่ำกดไหล่เพื่อนไว้
……
วันที่สอง
“พี่ใหญ่ แย่แล้ว ตระกูลมังกรเริ่มค้นถ ้ำสวรรค์แล้ว!” ลูกน้องคนที่
สำมรีบร้อนเข้ำมำในถ ้ำสวรรค์
พวกเขำส่งคนออกไปหนึ่งคนทุกวันเพื่อส ำรวจสถำนกำรณ์ ดูว่ำ
ตระกูลมังกรค้นหำถึงไหนแล้ว วันนี้เป็นคิวของคนที่สำม
“อย่ำตื่นเต้น เล่ำมำให้ละเอียด” หัวหน้ำกล่ำว

“ตระกูลมังกรเริ่มค้นถ ้ำสวรรค์ทีละแห่งแล้ว ไม่ว่ำจะมีวิทยำยุทธ์
ระดับใด ไม่ว่ำจะเป็นเผ่ำพันธุ์ใด ไม่มีกำรยกเว้นเลยสักแห่ง!”
หัวหน้ำขมวดคิ้ว: “แม้แต่คนที่เข้ำภวังค์ก็ตรวจสอบด้วยหรือ?”
เขำวำงแผนจะใช้กำรเข้ำภวังค์เพื่อหลบกำรตรวจสอบ
“ไม่มีประโยชน์ ผู้ที่เข้ำภวังค์ภำยในสำมวันนี้ ล้วนถูกตระกูล
มังกรบุกเข้ำไป มีเพียงผู้ที่เข้ำภวังค์เกินสำมวันแล้ว ตระกูลมังกรจึงจะ
ไม่เข้ำไป”
กำรเข้ำออกถ ้ำสวรรค์ล้วนมีบันทึก ผู้ที่เข้ำภวังค์เกินสำมวัน
แสดงว่ำไม่ได้ออกจำกถ ้ำสวรรค์ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปขโมยไข่มุก
มังกร
“ยุ่งยำกแล้ว” หัวหน้ำกล่ำว
“พี่ใหญ่ ยุ่งยำกอะไรกัน ไข่มุกมังกรไม่ได้อยู่ในมือพวกเรำสัก
หน่อย พวกเขำค้นก็ค้นไม่เจอที่พวกเรำ” คนที่สองสงสัย
หัวหน้ำส่ำยหน้ำ: “พวกเรำไม่มีเอกสำรยืนยันตัวตน ในยำมปกติ
ไม่มีปัญหำ แต่ในช่วงเวลำวิกฤตเช่นนี้ ตระกูลมังกรต้องจัดพวกเรำ
เข้ำบัญชีผู้ต้องสงสัยแน่นอน”
“เป็นผู้ต้องสงสัย แล้วจะขนโลงศพได้อย่ำงไร?”
“ท ำยังไงดี?”

หัวหน้ำกัดฟัน: “ออกจำกถ ้ำสวรรค์ อย่ำงมำกก็เดินเที่ยวข้ำง
นอกสักสองสำมวัน ตระกูลมังกรคงไม่ตรวจสอบตัวตนบนท้องถนน
ทุกคนหรอก”
“ได้”
……
วันที่สำม
“หำยำก็ยำกเหลือเกิน” หม่ำนกู่ถอนหำยใจ นี่ก็สำมวันแล้ว
ทันใดนั้น ลู่หยำงรู้สึกว่ำเลือดมังกรที่เอวมีควำมผิดปกติ เขำจ้อง
สี่คนที่เดินผ่ำนไป เผยรอยยิ้มเย็นชำ: “เจอแล้ว!”
เห็นได้ชัดว่ำสี่คนนี้ไม่ใช่ลูกน้องของมังกรเสื้อคลุมด ำ เช่นนั้นก็
ต้องเป็นสี่คนนี้ที่ฆ่ำคนปล้นทรัพย์ แย่งชิงหญ้ำบรรพมังกร แต่เพรำะ
กลัวมังกรเสื้อคลุมด ำ จึงไม่กล้ำน ำหญ้ำบรรพมังกรออกมำ
“ตำมไป!”
ลู่หยำงส่งเสียงสื่อจิตลับ เมิ่งจิ่งโจวทั้งสำมตกใจ ในที่สุดก็พบ
แล้ว
“พี่ใหญ่ มีคนตำมพวกเรำ” คนที่สองส่งเสียงสื่อจิต พวกเขำเป็น
โจรทั้งสี่จำกเกำะจวี้เซียน กำรตำมรอย แอบซ่อน เป็นควำมช ำนำญ
ของพวกเขำ

“ข้ำก็รู้สึกได้เช่นกัน แต่ไม่ต้องกังวล พวกเขำเป็นแค่ขั้นทำรก
แรกก ำเนิดเท่ำนั้น” หัวหน้ำพูดอย่ำงใจเย็น “พวกเขำเป็นมนุษย์
เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องไข่มุกมังกร ให้น ำพวกเขำไปที่ไม่มีคน แล้ว
ดูว่ำพวกเขำต้องกำรอะไร”
โจรทั้งสี่จำกเกำะจวี้เซียนไม่กลัวลู่หยำงและคณะ ลู่หยำงและ
คณะเห็นได้ชัดว่ำหัวหน้ำพบพวกเขำแล้ว และตั้งใจพำไปยังที่ไม่มีคน
ลู่หยำงและคณะก็ไม่กลัวเช่นกัน
ทั้งแปดคนมำเจอกันที่ชำยขอบตลำดทะเล ในที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง
“ข้ำไม่คุ้นหน้ำท่ำนทั้งสี่ ท่ำนทั้งสี่ต้องกำรอะไร?” หัวหน้ำมองลู่
หยำงทั้งสี่อย่ำงเย็นชำ
ยิ่งเข้ำใกล้ ลู่หยำงยิ่งรู้สึกถึงควำมปั่นป่วนของเลือดมังกร ดู
เหมือนหญ้ำบรรพมังกรอยู่บนตัวพวกเขำจริงๆ
“พวกเจ้ำเอำของที่ไม่ควรเอำ จริงๆ แล้วไม่กลัวเป็นศัตรูกับผู้
อำวุโสตระกูลมังกรหรือ?”
ค ำพูดนี้ของลู่หยำงท ำให้หัวหน้ำผ่อนคลำยลงครึ่งหนึ่ง อีกฝ่ำย
พูดถึง “ผู้อำวุโสตระกูลมังกร” ไม่ใช่ “ตระกูลมังกร” แสดงว่ำไม่
เกี่ยวกับไข่มุกมังกรแน่นอน
“อะไร ข้ำไม่เข้ำใจ” หัวหน้ำส่ำยหน้ำ หำกพูดถึงสิ่งที่เกี่ยวข้อง
กับผู้อำวุโสตระกูลมังกรบนตัวเขำ ก็มีเพียงหญ้ำที่ไม่รู้จักชื่อเท่ำนั้น

แต่พวกเขำจะเอำของไปให้ผู้บ ำเพ็ญขั้นทำรกแรกก ำเนิดสี่คน
ท ำไม ฆ่ำทั้งสี่คนทิ้งไม่ก็จบเรื่องแล้วหรือ
“ไม่เข้ำใจ? ฆ่ำมังกร ฉกฉวยทรัพย์สิน เจ้ำบอกว่ำไม่เข้ำใจว่ำ
เป็นอะไร เจ้ำคิดว่ำข้ำหลอกง่ำยหรือ?”
“หรือเจ้ำต้องกำรให้ข้ำเรียกผู้อำวุโสตระกูลมังกรที่อยู่เบื้องหลัง
ข้ำมำหรือไม่?”
สำยตำของหัวหน้ำเข้มขึ้น หำกดึงผู้อำวุโสตระกูลมังกรเข้ำมำ
เกี่ยว อำจเปิดเผยเรื่องไข่มุกมังกรได้
ปล่อยพวกเจ้ำไว้ไม่ได้!
โจรทั้งสี่จำกเกำะจวี้เซียนพร้อมใจกันลงมือ หวังจะจัดกำรลู่หยำง
ทั้งสี่ในทันที
ลู่หยำงชักกระบี่ คมกระบี่พุ่งออกมำ ตัดพื้นดินเป็นร่องลึก
สำยตำเย็นเยียบ: “พวกเจ้ำจะลงมือจริงๆ หรือ?”
“นั่นเป็นสิ่งที่รำชำมังกรเฒ่ำชื่นชอบ ข้ำแนะน ำให้เจ้ำมอบสิ่งนั้น
แล้วเรำต่ำงแยกย้ำยกันไปโดยสันติ”
ทั้งสองฝ่ำยเผชิญหน้ำกันอย่ำงตึงเครียด
ลู่หยำงได้ฟังควำมตั้งใจของผู้อำวุโสมังกรเสื้อคลุมด ำแล้ว คือไม่
ต้องกำรให้เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่ว พวกเขำสี่คนต่อสู้กับอีกฝ่ำยสี่คน
เกรงว่ำจะท ำให้ทุกคนรู้เรื่องนี้

หัวหน้ำหวำดกลัวในใจ คมกระบี่เมื่อครู่อันตรำยมำก คนที่อยู่
ข้ำงหน้ำไม่ใช่คนธรรมดำ เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ในเวลำสั้นๆ คงไม่
อำจตัดสินแพ้ชนะได้ ไม่จ ำเป็นต้องต่อสู้เพื่อหญ้ำที่ไม่รู้ชื่อแค่หนึ่งต้น
แต่แรกก็ไม่ควรเอำหญ้ำนั่นมำ
แม้จะอับอำย แต่เขำรู้จักกำรเลือก เขำหยิบกล่องไม้โยนให้ลู่
หยำง: “ใช่อันนี้ไหม?”
เซียนอมตะก็สงสัยว่ำอะไรเรียกหญ้ำบรรพมังกร ใช้จิตเซียน
กวำดดู เข้ำใจทันที
“ข้ำนึกว่ำหญ้ำบรรพมังกรเป็นอะไร ที่แท้เอ้ำหลิงเพิ่งเริ่มปลูก
ดอกไม้ ฝีมือยังไม่เก่ง ปลูกได้แค่วัชพืชกองหนึ่ง ท ำให้เหลี่ยนอี๋ชอบ
ล้อเลียนนำง เอ้ำหลิงก็ดื้อปำกบอกว่ำนำงชอบปลูกวัชพืช”
“หญ้ำบรรพมังกรนี่ก็คือวัชพืชที่ขึ้นอยู่ในสวนหลังบ้ำนของเอ้ำ
หลิงนั่นเอง!”
ลู่หยำง: “……”
ข้ำไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ท่ำนเอ้ำหลิง ท่ำนอย่ำมำหำข้ำเลย
เมื่อเซียนอมตะเอ่ยปำก ลู่หยำงจึงมั่นใจว่ำในกล่องไม้นี้คือหญ้ำ
บรรพมังกรจริงๆ เขำจึงน ำกล่องไม้นั้นใส่เข้ำไปในกล่องไม้ที่ผู้อำวุโส
มังกรเสื้อคลุมด ำให้มำ

กล่องไม้ซ้อนกล่องไม้ รับประกันว่ำคนภำยนอกมองไม่เห็นว่ำใน
กล่องมีอะไร ปลอดภัยแน่นอน
ในที่ลับ มังกรสองตนส่งเสียงสื่อจิตกัน ดูตื่นเต้นอยู่บ้ำง
“ได้ยินหรือไม่ นี่เป็นฝ่ำยหนึ่งที่ต้องกำรฉกฉวยของจำกอีกฝ่ำย
อีกฝ่ำยจึงมำตำมหำ”
“ฆ่ำมังกรเพื่อขโมยสิ่งของ และยังเป็นสิ่งที่รำชำมังกรเฒ่ำชื่น
ชอบ ต้องเป็นไข่มุกมังกรแน่นอน พวกมันนั่นแหละที่ท ำ!”
“ไม่นึกเลยว่ำในเรื่องนี้จะมีผู้อำวุโสเข้ำมำเกี่ยวข้องด้วย!”