ไหปีศาจ - บทที่ 1059 เชียนจีตื่นแล้ว
บทที่ 1059 เชียนจีตื่นแล้ว
ลั่วอู๋ไม่คิดเลยว่าจะแก้ปัญหาได้
พลังของเสือบูรพาอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าซวนชิงหยู่ทำได้อย่างไร แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เพราะตัวเขาเองเคยบอกว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้นนี้มีสายสัมพันธ์กับแผ่นดินผืนนี้อย่างลึกซึ้ง ซึ่งเป็นสายสัมพันธ์แห่งโชคชะตาและแก่นแท้ และเป็นการยากที่จะตัดขาดด้วยแรงภายนอก
เป็นเหตุที่ทำให้พวกเขาไม่มีทางถอนรากไม้ไปได้
แต่ซวนชิงหยู่ไม่เพียงแต่ตัดสายสัมพันธ์ระหว่างตอไม้กับสวรรค์และโลกโดยตรง แต่ยังตัดเหตุและผลในอดีตทั้งหมดออกไปด้วย ทำให้เสือบูรพาแสดงใบหน้าที่แท้จริงของมัน
แม้ว่าจะปรากฏจะเพียงชั่วครู่แต่ก็เพียงพอแล้ว
เสือบูรพากระจายไประหว่างสวรรค์และโลก
วิสัยทัศน์อันน่าเกรงขามและลึกลับของสวรรค์และโลกไม่นานก็หายไป และทำให้ผู้คนสงสัยว่าฝันไปหรือไม่
แต่มวลพลังงานที่อยู่ตรงหน้าเรากำลังเตือนเราว่านี่เป็นเรื่องจริง
แสงที่นุ่มนวลลอยขึ้นลง เปล่งรัศมีที่สว่างจ้า ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายมาก เหมือนกับพระจันทร์เต็มดวงที่อยู่ระหว่างม่านหมอก
“รีบเอามันไปเสีย” ซวนชิงหยู่กล่าว
พลังของเสือบูรพาจะหายไปในไม่ช้า
ลั่วอู๋รีบเปิดใช้งานไหปีศาจและนำลูกบอลแสงเข้ามา
ตราบใดที่เก็บไว้ในไหปีศาจ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่ามันจะกระจายไปรึเปล่า
หลังจากจบเรื่อง ทุกคนก็โล่งใจ
เราประสบความสำเร็จ
หินก้อนใหญ่ในใจของทุกคนถูกยกออก
และในขณะที่พลังของเสือบูรพาถูกเก็บไป ผู้คนก็เห็นว่ามีระลอกคลื่นบนท้องฟ้า เหมือนกับว่าน้ำที่นิ่งสงบถูกทำลาย
เหมือนกับว่าโลกจะเปลี่ยนไปมาก
แต่เมื่อตั้งสติและจับสัมผัสอย่างถี่ถ้วน ก็พบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ความรู้สึกแปลก ๆ ที่อธิบายไม่ได้นั้นไม่สามารถลบล้างออกไปจากใจได้
ตอไม้ยังคงตั้งอยู่ตรงนั้น แต่ทุกอย่างแตกต่างออกไป
เจียโรวถามโดยไม่ตั้งใจ “เสือบูรพาหายไปไหน?”
“ตามที่มันต้องการ” ซวนชิงหยู่ตอบสั้น ๆ
เจียโรวรู้สึกเศร้าอย่างอธิบายไม่ได้
บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับสายเลือดของนาง และนางก็มีความรู้สึกลึกซึ้งกับการตายของเสือบูรพามากกว่าคนอื่น ๆ
ซวนชิงหยู่ค่อย ๆ นั่งลงบนความว่างเปล่า “เจ้าไม่ควรเสียเวลาและนำพลังของเสือบูรพาไปยังอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะราชินีภูติยังคงรอเจ้าอยู่”
เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว
แต่ลั่วอู๋ก็ไม่รีบจากไป เขามองไปที่ซวนชิงหยู่และถามอีกครั้ง “ท่านไม่เป็นอะไรจริง ๆ รึ?”
“ข้าไม่เป็นอะไร” ซวนชิงหยู่มีสีหน้าที่เรียบเฉยและไม่มีอารมณ์แปรปรวนใด ๆ
แต่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณของชายชราซึ่งเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างชัดเจน
ความรู้สึกของความว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตนปรากฏขึ้น
แม้แต่ร่างกายของเขาก็ยังเหมือนผี ซึ่งเป็นดูเป็นภาพลวงตาที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
“แต่…” ลั่วอู๋ลังเล
แต่ซวนชิงหยู่ส่ายหัว “ไม่ต้องห่วงข้า ข้าสบายดี”
เนื่องจากอีกฝ่ายพูดอย่างนั้น ลั่วอู๋จึงทำได้เพียงหยุดถาม
ซวนชิงหยู่ เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จก็กลายเป็นสายลมและพัดหายไปอย่างช้า ๆ โดยไม่มีสัญญาณใด ๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บางที คนที่อยู่ต่ำกว่าระดับจักรพรรดิ ไม่มีใครสามารถเข้าใจการกระทำของเขาได้
ลั่วอู๋เลิกกังวลเรื่องซวนชิงหยู่ อย่างไรก็ตาม ยังมีขั้นตอนที่สำคัญที่สุดอยู่ตรงหน้าเขา
“ไปกันเถอะ” ลั่วอู๋กระซิบ
ว่าแล้วทุกคนก็กลายเป็นลำแสงและทะยานขึ้นไปในอากาศ
คงฉินเป็นคนเดียวที่โชคดีพอจะได้เห็นเรื่องทั้งหมดนี้ เขาตกตะลึง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นมันเกินความเข้าใจของเขา
ผลก็คือแม้เรื่องจะจบลงแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้สติกลับมา
“ข้าไปก่อนนะหัวหน้าคง ที่เหลือข้าฝากจัดการด้วย ข้าจะถือว่าข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้า”
เสียงของลั่วอู๋ดังมาจากไกล ๆ และนำสติของคงฉินกลับมาสู่ความเป็นจริง
คงฉินพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวแล้วก็สังเกตว่าพวกเขาจากไปแล้ว
แน่นอนว่าลั่วอู๋กลับมายังเมืองหลวงทันที เขาตรงไปที่วังซึ่งมีมังกรทองหลายตัวพุ่งออกมา ตระหง่านและทรงพลัง ภูเขาและแม่น้ำสั่นสะเทือน
ปราณมังกรทองควบแน่นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นร่างมนุษย์สูงใหญ่
เขาคือจักรพรรดิหลี่ชิ
“เจ้าหาเจอไหม?” หลี่ชิถามอย่างตรงไปตรงมา
ลั่วอู๋พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าหาเจอแล้ว”
หลี่ชิไม่มีความปีติยินดีในแววตาของเขา แต่เขาดูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะอารมณ์เสียเพราะอะไรบางอย่าง
เจียโรวถามด้วยความสงสัย “ท่านพ่อเป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไร” หลี่ชิส่ายหัว จากนั้นเขาก็มองกลับไปที่วังและกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
ลั่วอู๋ตระหนักดีว่าสถานที่ที่จักรพรรดิกำลังมองอยู่นั้นคือที่อยู่ตามปกติของซวนชิงหยู่
ดูเหมือนว่ามีบางอย่างผิดปกติกับซวนชิงหยู่
“ไปกันเถอะ”
หลี่ชิหันหน้ามาและพาพวกลั่วอู๋บินขึ้นไป ปราณมังกรทองกระเพื่อมในท้องฟ้า ฉีกช่องมิติขนาดใหญ่โดยตรงแล้วก็เข้าไปในนั้น
กลับสู่อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะอย่างไม่มีอุปสรรค
แม้ว่าความแข็งแกร่งของหลี่ชิจะลดลงอย่างมากเนื่องจากแก่นวิญญาณขาดดุล แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็มีมิติวิญญาณระดับกึ่งจักรพรรดิ แม้แต่เทวทูตทั้งเก้าก็ไม่สามารถหยุดเขาได้ ไม่ต้องพูดถึงกำแพงมิติเลย
ในเวลานี้ เทวทูตทั้งเก้าไม่คิดจะหยุดหลี่ชิอีกต่อไป
เขาพาลั่วอู๋และรีบเข้าไปในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะอย่างเร่งรีบ
วังภูติสั่นสะเทือน
เทวทูตทั้งเก้าปรากฏขึ้นและพลังของภูตินั้นยิ่งใหญ่
“นั่นเขานี่!”
“เขากลับมาแล้ว.”
“หวังว่าจะเป็นข่าวดี”
เทวทูตทั้งเก้าไม่สบายใจและคิดอยู่ในใจ
ไม่เคยมีสถานการณ์เช่นนี้ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะที่ต้องการให้มนุษย์มาช่วย
หลี่ชิทึ่แปลงเป็นมังกรทอง เสียงคำรามของมังกรนั้นดังสนั่น เขาตรงมายังวังภูติด้วยท่าทางเย็นชา เขาเพิกเฉยต่อทหารนายพลภูตินับหมื่นคน
โดมู่เซียนจุนเข้ามาหาทันที “เจ้า…”
ก่อนที่นางจะพูดจบ หลี่ชิก็ตอบทันทีว่า “เราได้มันมาแล้ว หลีกไปเสีย”
ว่าแล้วหลี่ชิก็ไม่สนใจเทวทูตทั้งเก้า เขาตรงเข้าไปในวังภูติ
โดมู่เซียนจุนตกใจกับพลังมังกรที่น่ากลัว แต่นางไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองใด ๆ บนใบหน้าของนาง นางพึมพำ “เยี่ยมมาก”
หลี่ชิและลั่วอู๋รีบเข้าไปในส่วนลึกของวังภูติ
สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยแสงสว่างและแสงภูติที่หนาแน่น จุดแสงนับไม่ถ้วนลอยอยู่ในอากาศ เป็นเหมือนสถานที่ที่ภูติสามารถสัมผัสได้ แก่นแท้นับไม่ถ้วนเกี่ยวพันกัน
ลั่วอู๋รู้สึกคุ้นเคย
มันไม่ต่างจากคำอธิบายบนจิตรกรรมฝาผนังที่พบในหุบเขาอสูรมากนัก
มีแสงสว่างบริสุทธิ์อยู่ตรงหน้า
ร่างที่สวยงามสามารถมองเห็นได้ชัดเจนในกลุ่มแสง ร่างที่สวยงามลอยอยู่ แต่ร่างนั้นสูญเสียพลังและมีแต่ความเศร้า
สัญลักษณ์ลึกลับระยิบระยับรอบกลุ่มแสง ลึกลับราวกับเต็มไปด้วยความลับของโลก
“เร็วเข้า” หลี่ชิไม่รอช้า
ลั่วอู๋พยักหน้า
เขากระตุ้นไหปีศาจและเอาพลังของเสือบูรพาออกมา
กลุ่มของแสงที่บริสุทธิ์และเป็นมงคลค่อย ๆ ตกลงมารวมกับกลุ่มแสงภูติ ทันใดนั้นแสงก็เบ่งบาน
ราชินีภูติกลายเป็นเสาแห่งแสงสว่าง
วังภูติเปล่งแสงไม่มีที่สิ้นสุด ในชั่วพริบตาท้องฟ้าของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะก็เต็มไปด้วยแสงสว่าง
ดอกไม้กำลังเบ่งบานและพลังชีวิตกำลังเต้นรำ
บรรยากาศที่กว้างใหญ่และน่าสะพรึงกลัวได้เติมเต็มอากาศในทันที
มีเจตจำนงที่ตื่นขึ้น ทำให้โลกทั้งใบสั่นสะท้าน
เชียนจี…ตื่นแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
