ไหปีศาจ - บทที่ 1061 วิกฤติครั้งใหม่
บทที่ 1061 วิกฤติครั้งใหม่
ลั่วอู๋ลังเล
ถ้าเชียนจีเปลี่ยนใจ ก็เกรงว่าทั้งเขาและเจียโรวจะไม่ได้กลับไป
แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร
อย่างน้อยท่าทีของเชียนจีก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนในตอนแรก และนางไม่ได้มาด้วยตัวเอง นางกลับขอให้เทวทูตหมาป่ามา “เชิญ” พวกเขาไป
แน่นอน ถ้าเขาปฏิเสธ ก็เกรงว่าจะไม่ใช่คำเชิญอีกต่อไป
“ก็ได้ นำทางไปเลย” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
เทวทูตหมาป่าพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “โปรดตามข้ามา”
อันที่จริงเขาก็ไม่อยากโจมตีลั่วอู๋และเจียโรว ท้ายที่สุด คนหนึ่งก็เป็นธิดาของราชินีภูติ และอีกคนก็เพิ่งรักษาอาการบาดเจ็บของราชินีภูติ ถ้าเขาลงมือเขาก็จะรู้สึกเนรคุณเล็กน้อย
เลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า
เจียโรวเป็นกังวลและถามด้วยเสียงต่ำ “ลั่วอู๋ เราจะกลับไปที่วังภูติจริง ๆ รึ?”
วังภูติไม่ใช่ความทรงจำที่ดีสำหรับนาง
แม้ว่านางไม่ได้เกลียดวังภูติ แต่นางก็ไม่ชอบมันอย่างแน่นอน
“ไม่ต้องห่วง คราวนี้จะไม่มีปัญหา” ลั่วอู๋พูด
“เจ้าแน่ใจรึ?” เห็นได้ชัดว่าเจียโรวรู้สึกฝังใจกับเชียนจี ท้ายที่สุดแล้ว นางก็ถูกขังอยู่ในสถานที่ลับแห่งขุมพลังภูติและเกือบจะออกมาไม่ได้
“แน่นอน” ลั่วอู๋พูดเบา ๆ “นางไม่สู้กับจักรพรรดิด้วยซ้ำ แล้วนางจะสู้กับลูกสาวของนางได้ยังไง ถ้าข้าเดาถูก นางคงจะรู้สึกผิดต่อเจ้า”
“รู้สึกผิด?”
เจียโรวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ลั่วอู๋พูด
ลั่วอู๋พยักหน้า “แน่นอน เชียนจีบอกเองว่าตอนที่นางหมดสตินางก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวนางบ้าง”
เจียโรวพยักหน้า
“ดังนั้นนางก็ต้องรู้ว่าเจ้าติดอยู่ในกรงแสง ไม่สามารถออกมาได้ และไม่มีทางหลบหนีได้เลย หากไม่ใช่เพราะข้าและจักรพรรดิบุกผ่านประตูลับได้ทันเวลา เจ้าอาจจะตายได้” ลั่วอู๋กล่าว
“ซึ่งมันเพราะความประมาทของตัวนางเอง นางเกือบปล่อยให้ลูกสาวของตัวเองตาย ต่อให้เป็นเชียนจี ข้าคิดนางก็ต้องรู้สึกผิดมาก ๆ”
เจียโรวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ในกรณีนี้ นางจะกล้าขังเจ้าอีกครั้งได้อย่างไร ถ้าเชียนจีเป็นคนใจแข็งจริง ๆ หัวใจของนางจะถูกทำลายด้วยความรักและความเกลียดชังได้อย่างไร นางบุกโลกเพียงเพื่อตามหาเจ้าได้อย่างไร? ”
คำพูดของลั่วอู๋มีน้ำหนักมาก และอารมณ์ของเจียโรวก็ค่อย ๆ สงบลง
ตอนนี้มันก็น่าจะเป็นเช่นนั้น
แม้ว่าเชียนจียังคงเฉยเมย แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นในใจของนาง
สามารถเห็นได้จากการกระทำของนางต่อหลี่ชิ
ด้วยอารมณ์ของนาง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะอ่อนโยนและใจดีต่อหลี่ชิ
ภายใต้การนำทางของเทวทูตหมาป่า ลั่วอู๋ก็เข้าไปในวังภูติอีกครั้ง
พลังงานอันยิ่งใหญ่มาบรรจบกันอย่างบ้าคลั่ง และมาพร้อมกับแสงภูติที่สั่นสะเทือนแผ่นดินจำนวนมาก เชียนจีดูมีเกียรติอย่างยิ่ง นางลอยอยู่ในอากาศ เหมือนกับศูนย์กลางของโลก
“ขอคารวะท่านราชินีภูติ” ลั่วอู๋ก้มลง
เจียโรวก็เรียกด้วยเสียงต่ำ “ท่านแม่”
เชียนจีพยักหน้าช้า ๆ “เจ้าเป็นคนที่หาพลังของเสือบูรพาพบใช่ไหม?”
“ข้าก็แค่มีส่วนเพียงเล็กน้อย” ลั่วอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “อันที่จริง ความดีความชอบส่วนใหญ่อยู่ที่หลี่ชิ”
มันเป็นความจริง
หากหลี่ชิไม่ขอร้องซวนชิงหยู่ พลังของเสือบูรพาก็คงไม่ได้มาง่าย ๆ นัก
แน่นอน ลั่วอู๋ต้องการเน้นย้ำถึงการมีส่วนร่วมของหลี่ชิด้วย
“ฮึ่ม!”
เชียนจีพ่นลมอย่างเย็นชา
วังภูติทั้งหมดสั่นสะเทือนด้วยพลังงานอันหนาวเหน็บ
ดูเหมือนว่าเชียนจีจะไม่ชอบคำตอบของลั่วอู๋
แต่นางไม่ทำอะไร ลมหายใจเย็นหายไปหลังจากสะเทือนอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งทำให้ลั่วอู๋รู้สึกสบายใจ
“ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า” เชียนจีกล่าวช้า ๆ
ลั่วอู๋แปลกใจเล็กน้อย “ท่านราชินีภูติต้องการสิ่งใดจากข้ารึ?”
เขาไม่คิดเลยว่าเชียนจีมีอะไรจะพูดกับเขา
เชียนจีกล่าวว่า “แม้ว่าพลังของเสือบูรพาจะรักษาอาการบาดเจ็บของข้าและทำให้ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่อาการบาดเจ็บของหัวใจแห่งเต๋าไม่ได้ถูกรักษาจริง ๆ”
ลั่วอู๋พยักหน้า
มันง่ายที่จะเข้าใจ
พลังของเสือบูรพาเป็นเพียงการรักษาภายนอกเท่านั้น
แต่อาการบาดเจ็บของหัวใจแห่งเต๋าของเชียนจีมาจากความเสียหายภายใน ต่างจากอาการบาดเจ็บของหัวใจแห่งเต๋าของหลงเซี่ย มันเป็นเพราะรากฐานถูกทำลาย นางจึงต้องรักษามันด้วยตัวเองเท่านั้น
“ในช่วงที่ข้าอยู่ในอาการโคม่า ความแข็งแกร่งของข้าลดลงอย่างรวดเร็ว แต่เนื่องจากอาการบาดเจ็บนี้ ข้าก็ต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นตัวได้” เชียนจีกล่าว
ลั่วอู๋สับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับความคิดของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า “ราชินีภูติมีพละกำลังมหาศาล โดยธรรมชาติแล้วท่านจะสามารถฟื้นตัวได้ในไม่ช้า”
“อย่ามาประจบข้า” เชียนจีเหลือบมองลั่วอู๋ “ข้าแค่อยากจะบอกเจ้าสักหน่อย ข้าเกรงว่าผนึกที่ข้าทำไว้ในนรกมนตราจะอ่อนแอลง”
“หา?”
ลั่วอู๋และเจียโรวต่างหน้าเสีย
เป็นไปได้ยังไง
“ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าไม่เคยยอมแพ้ที่จะทำลายผนึก แม้ว่าข้าจะสร้างผนึกที่สามารถต้านทานพวกมันได้ด้วยความช่วยเหลือของเสาผนึกมนตรา แต่ข้าก็ไม่มีทางแยกผนึกออกจากตัวข้าได้ หากข้าอ่อนแอผนึกจะอ่อนแอตามไปด้วย” เชียนจีกล่าว
เฮาก็เคยใช้วิธีที่เหนือสวรรค์เพื่อสร้างร่างแยกวิญญาณออกมาและให้ร่างแยกวิญญาณเข้ามาแทนที่ร่างเดิมและเชื่อมต่อกับผนึก
ต่อให้เฮาจะตายไป แต่ตราบใดที่ร่างแยกวิญญาณของเขายังอยู่ ผนึกก็จะปลอดภัย
แต่นางไม่ได้ทำเช่นนั้น
ถ้านางอ่อนแอ ผนึกก็จะอ่อนแอลงเช่นกัน
มันง่ายมาก
ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ และมองไปที่เสียงที่ไม่แยแสของเชียนจี เขารู้สึกแห้งเล็กน้อยในลำคอ “ท่านหมายถึง… ผนึกอาจจะถูกทำลายได้?”
“ใช่”
เชียนจีไม่พูดอ้อมโลก
ลั่วอู๋ รู้สึกเสียวสันหลังของเขา
เป็นข่าวที่ไม่คาดคิด
“ถ้าอย่างนั้นท่านก็ลงผนึกใหม่ไม่ได้หรือ?” ลั่วอู๋รีบถาม
เชียนจีส่ายหัว “มันไม่มีความหมาย พลังของข้าลดลงไปมาก ไม่มีทางลงผนึกที่ทรงพลังได้หรอก”
“นี่มัน…”
มือและเท้าของลั่วอู๋ชาเล็กน้อย
เจียโรวสงบสติลงอย่างรวดเร็วและถามว่า “ท่านแม่ มีวิธีไหนที่จะช่วยให้ท่านฟื้นพลังเร็ว ๆ ได้ไหม”
เชียนจีมอง เจียโรวอย่างลึกซึ้ง “ระดับจักรพรรดินั้นอยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ ไม่เป็นไปตามเหตุและผล พลังจากภายนอกก็แทบจะไม่ส่งผล ต่อให้เจ้าจะพบเทพในตำนานก็อาจไม่ได้ผล”
ความหมายก็คือ เขาต้องพึ่งพาตัวเองในการฟื้นฟู
แววตาผิดหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียโรว
“ถ้าผนึกถูกทำลาย ข้าก็ลงผนึกให้ใหม่ได้” เชียนจีกล่าวง่าย ๆ ว่า “แต่ข้าจะทำเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และข้ารับรองอะไรไม่ได้ พวกเจ้าเผ่ามนุษย์ควรเตรียมตัวให้พร้อม”
การรุกรานของนรกมนตราจะไม่ส่งผลกระทบต่ออาณาจักรโบราณหมื่นอมตะในช่วงเวลาอันสั้น
เชียนจีมีความสามารถในการแยกอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะออกจากโลก เหมือนกับที่ราชาภูติคนก่อนทำได้
แต่นางเต็มใจที่จะช่วยอีกครั้ง อาจเป็นเพราะนางจะตอบแทนบุญคุณ
ลั่วอู๋พูดอย่างกังวลใจ “ท่านราชินีภูติ เราคิดหาทางอื่นได้ไหม? ต้องมีวิธีแก้ปัญหาเสมอ…”
นางทำเพียงส่ายหัว
“ไปได้แล้ว”
เสียงของเชียนจีเหมือนไร้ตัวตน และดูเหมือนว่านางกำลังพูดกับเจียโรว
เมื่อสิ้นเสียงแสงภูติก็ตกลงมาที่ลั่วอู๋และเจียโรว
พวกเขารู้สึกเวียนหัว
ครู่ต่อมา พวกเขาก็รู้สึกตัวและพบว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะอีกต่อไปแล้ว แต่อยู่ในเมืองหลวงของจักรวรรดิ
พวกเขาถูกส่งตัวกลับมา
YOU MAY ALSO LIKE
