ไหปีศาจ - บทที่ 1062 ราชวงศ์มังกรเร้นกายตกสู่ความโกลาหล
บทที่ 1062 ราชวงศ์มังกรเร้นกายตกสู่ความโกลาหล
เชียนจีไม่พูดอะไรมาก
นางส่งลั่วอู๋และเจียโรวกลับไปยังโลกโดยตรง และไม่ได้บอกว่าทำไมถึงทำแบบนี้
แต่ลั่วอู๋กับเจียโรวเข้าใจ
เห็นได้ชัดว่าเป็นการสื่อว่าให้พวกเขาเตรียมตัวโดยเร็วที่สุด
“ท่านแม่…” เจียโรวยังไม่หายจากอาการตกใจ
ลั่วอู๋จับมือของเจียโรวและพูดโดยไม่ลังเล “กลับไปที่วังกันเถอะ”
“แต่ท่านพ่อ ท่านยังคงอยู่ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ” เจียโรวหน้าเสีย “เราจะกลับไปที่วังเพื่ออะไร”
ลั่วอู๋ตอบว่า “อย่ากังวลเลย แม้ว่าจักรพรรดิจะยังอยู่ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ แต่เขาจะไม่เป็นอะไร และในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ เขาจะไม่มีวันนั่งดูความโกลาหลในโลกนี้เฉย ๆ หรอก ไปกันเถอะ ไปหาเฒ่าเฉินก่อน”
เจียโรวพยักหน้า
ไม่มีทางอื่นแล้ว
ลั่วอู๋บินไปคฤหาสน์เฉินอย่างรวดเร็ว
เฒ่าเฉินมีความสุขกับชีวิตช่วงนี้มาก เขาปลูกดอกไม้และเลี้ยงนกทุกวัน ซึ่งทำให้ชีวิตของเขารู้สึกสบาย
แต่วันนี้เปลือกตาของเขากระตุกเรื่อย ๆ และเขารู้สึกว่าบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
โดยเฉพาะเมื่อสามวันก่อน หนิงเจี่ยหยู่ชายหนุ่มที่อายุน้อยที่สุดแต่เป็นชายหนุ่มที่เก่งที่สุดของตระกูลหนิง จู่ ๆ ก็มาที่บ้านของเฒ่าเฉินพร้อมกับคนของหน่วยรบค่ายกลสังหาร ภายใต้ชื่อว่าผู้คุ้มครอง
แดดกำลังอบอุ่น ดอกไม้ก็เบ่งบาน
เฒ่าเฉินมองชายชุดขาวซึ่งอยู่ไม่ไกลอย่างไม่เต็มใจ เขาดูนุ่มนวลและสง่างามมาก เขานอนสบาย ๆ บนเก้าอี้หวาย เหล่ตาเหมือนคนสำส่อน
แต่ทั้งจักรวรรดิรู้จักเขา
หนิงเจี่ยหยู่เป็นผู้มีอิทธิพลมากที่สุดในตระกูลหนิงรุ่นหลัง
ยศของเขาในหน่วยรบค่ายกลสังหารแทบจะเท่ากับท่านหนิง
“เด็กจากตระกูลหนิง เจ้าและหน่วยรบค่ายกลสังหารจะหมกอยู่ในบ้านคนแก่อย่างข้าอีกนานแค่ไหน?” เฒ่าเฉินไม่มีความสุข ใบหน้าของเขามีรอยย่น
หนิงเจี่ยหยู่ยืดเอวและพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ผู้เฒ่าเฉิน เป็นอะไรไปเล่า? ข้ามาที่นี่เพื่อปกป้องท่าน คนส่วนใหญ่ไม่มีการอารักขาแบบนี้หรอกนะ”
นั่นก็เป็นความจริง
“ข้าเป็นคนแก่ที่ไม่มีค่าแล้ว และข้าก็ไม่มีศัตรูเช่นกัน เจ้าจะปกป้องข้าไปเพื่ออะไร” เฒ่าเฉินไม่พอใจ
“แต่มีความเป็นไปได้” หนิงเจี่ยหยู่ยืนขึ้นและพูดว่า “ท่านน่าจะรู้ว่ามีกองกำลังลึกลับที่เดินเตร่อยู่ในเมืองหลวงของจักรวรรดิเมื่อเร็ว ๆ นี้ บุคคลสำคัญหลายคนของกองกำลังถูกโจมตี”
“หืม?” เฒ่าเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ตั้งแต่เขาเกษียณ เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องการเมืองมากนัก
เขาเริ่มที่เพลิดเพลินไปกับวัยชราของเขาจริง ๆ
“มีเบาะแสอะไรไหม?” เฒ่าเฉินยืดตัวขึ้นและดูเคร่งเครียด ทันใดนั้น ก็ดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนจากชายชราธรรมดาที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโลก มาเป็นอัครเสนาบดีที่เสียงของคนเดียวก็มีน้ำหนักมากกว่าคนนับหมื่น
หนิงเจี่ยหยู่หาว “นักโทษหลายคนถูกสอบปากคำเมื่อคืนนี้ แต่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย”
เฒ่าเฉินเข้าใจทันที
ไม่น่าแปลกใจที่ชายหนุ่มคนนี้ถึงได้ดูง่วงนอนนัก
“ตอนนี้มีการสันนิษฐานอยู่สองอย่าง หนึ่งคือผู้ลึกลับที่เคยได้ต่อสู้กับราชินีแห่งฝันร้ายครั้งใหญ่” หนิงเจี่ยหยู่กล่าว
เฒ่าเฉินส่ายหัว “คนกลุ่มนั้นดูเหมือนจะเป็นคนของลั่วอู๋ ไม่น่าจะใช่”
หนิงเจี่ยหยู่ยักไหล่แล้วพูดต่อไปว่า “สันนิษฐานอย่างที่สองคือ เรื่องนี้บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับนรกมนตรา”
“จริงรึ?”
“เป็นแค่การคาดเดา”
“แต่นรกมนตราถูกราชินีภูติผนึกไว้แล้วไม่ใช่หรือ?” เฒ่าเฉินรู้สึกงงงวย
หนิงเจี่ยหยู่ถอนหายใจ “ข้าก็ไม่ต้องการความเป็นไปได้นี้ ข้าอยากจะเชื่อว่าเป็นฝีมือลั่วอู๋ที่ต้องการกบฏอีกครั้งด้วยซ้ำถึงมีพายุแห่งการลอบสังหารเช่นนี้”
บรรยากาศดูเคร่งเครียดในทันใด
ในช่วงเวลานี้ มีบุคคลลึกลับลอบเร้นอยู่ในเมืองหลวง
พวกเขาแอบโจมตีบุคคลสำคัญของกองกำลังหลัก ขุนนางของศาลกลาง ผู้อาวุโสและผู้นำของนิกายต่าง ๆ และผู้จัดการทั่วไปของร้านค้าบางแห่ง ซึ่งทำให้เกิดความสับสนมากมาย
ทว่า จักรพรรดิก็ยุ่งอยู่กับเรื่องของเสือบูรพาและไม่สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้ในตอนนี้ เขาจึงส่งมอบงานนี้ให้กับตระกูลหนิงและหน่วยรบค่ายกลสังหาร
เขาคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่เขาไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นเรื่องที่ร้ายแรงกว่านั้น
แม้ว่าจะจับผู้ต้องหาได้หลายคน แต่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย
นักโทษเหล่านี้มองความตายราวกับเป็นบ้านที่พวกเขาควรอยู่ ปฏิเสธที่จะพูดอะไรทั้งสิ้น และแม้แต่ฆ่าตัวตายทันทีที่พวกเขาพบโอกาส
แน่นอน เขาสังเกตได้ว่านักโทษเหล่านี้ดูไม่เหมือนคนปกติ พวกเขาดูแปลก ๆ พวกเขาเหมือนเป็นบ้าและไม่สามารถสื่อสารได้จริง ๆ
ทันใดนั้น เสียงที่ไม่รู้ที่มาก็ดังขึ้นที่สวนเล็ก ๆ
“ครั้งนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าหรอกนะ”
พวกเขาประหลาดใจและมองหน้ากัน
ลำแสงลอดผ่านช่องว่างและตกลงไปที่สวนในบ้านของเฒ่าเฉิน กลายเป็นชายผมสีเงิน
หนิงเจี่ยหยู่ประหลาดใจ “ลั่วอู๋?
จะใครอีก? แน่นอนว่าเป็นลั่วอู๋
ลั่วอู๋ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับหนิงเจี่ยหยู่ ทันทีที่เขาได้พบกับหนิงเจี่ยหยู่ เขาก็ไม่เสียเวลาและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?” ช่วงนี้จักรวรรดิเกิดความไม่สงบขึ้นรึ?”
“ใช่แล้ว” หนิงเจี่ยหยู่พยักหน้า
เขาเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ให้ฟังอีกครั้ง
ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว
“ข้าจะไปตรวจสอบนรกมนตราก่อนแล้วข้าจะไปที่ค่ายตรวจสอบนักโทษที่เจ้าจับได้แล้วกัน” ลั่วอู๋กล่าว
หนิงเจี่ยหยู่พยักหน้าแล้วถามว่า “แล้วทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ล่ะ?”
“ตอนนี้ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องมาบอกเฒ่าเฉิน”
ลั่วอู๋มองไปที่เฒ่าเฉิน
เฉินเฒ่าสับสน “เกิดอะไรขึ้น?”
“ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าเกรงว่าจักรพรรดิจะไม่สามารถกลับมาได้ในเร็ว ๆ นี้ ดูเหมือนว่าตอนนี้ท่านจะต้องกลับมาทำงานแล้ว เฒ่าเฉิน” ลั่วอู๋กล่าว
“ไม่นะ…”
เฒ่าเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น
นี่มันเรื่องอะไรกัน
ข้าเป็นแค่ชายชราที่แก่จวนจะลงโลงอยู่แล้ว อย่ากดดันข้านักเลย
หนิงเจี่ยหยู่ก็ประหลาดใจเช่นกัน “องค์จักรพรรดิหายตัวไปอีกแล้วรึ?”
ลั่วอู๋หมดหนทาง เขาขอโทษและพูดว่า “ต้องลำบากท่านอีกแล้ว”
“ถ้าแค่ให้ข้าไปอ่านเอกสาร กระดูกแก่ ๆ ของข้าก็อาจจะทนไหวได้” เฒ่าเฉินส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้
“ข้าเกรงว่ามันจะไม่ง่ายอย่างนั้น” คำพูดของลั่วอู๋ทำให้เขาหยุด
“อย่าบอกนะว่าเกิดเรื่องใหญ่อีกแล้ว”
“ผนึกของนรกมนตราหลวม เราจำเป็นต้องเตรียมการโดยเร็วที่สุดและรวบรวมกองกำลังและแผนที่เพียงพอที่จะรับมือเรื่องทั้งหมดนี้ได้ นอกจากจักรพรรดิแล้วท่านก็เป็นคนเดียวที่จะทำได้”
“พระเจ้า องค์จักรพรรดิท่านทิ้งปัญหาใหญ่ไว้ให้ข้าจริง ๆ” เฒ่าเฉินกล่าว
แม้ว่าเฒ่าเฉินจะคิดว่ามันยากมาก แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว และไม่มีเวลาให้ลังเล
เมื่อคุยกันจบแล้ว ลั่วอู๋ก็รีบไปที่วังพร้อมกับเฒ่าเฉิน
หนิงเจี่ยหยู่ยังอยู่ที่เดิม มองไปทางที่ลั่วอู๋จากไป เขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง “มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก ดูเหมือนว่าข้าจะต้องกลับไปปรึกษากับปู่ของข้าเดี๋ยวนี้”
เมื่อพูดจบ หนิงเจี่ยหยู่ออกไปพร้อมกับหน่วยรบค่ายกลสังหารอย่างเร่งรีบ
เนื่องจากเฒ่าเฉินถูกลั่วอู๋พาตัวไปแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องปกป้อง
ลั่วอู๋รีบกลับไปที่วังพร้อมกับเฒ่าเฉิน
ทุกคนในวังตื่นเต้นมากเมื่อเห็นเฒ่าเฉินกลับมา ผู้อาวุโสที่ดูแลราชวงศ์มาสี่รุ่นอย่างเฒ่าเฉินนั้นมีชื่อเสียงสูงมาก
ลั่วอู๋ก็เล่าสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
ฝ่ายปกครองบ้านเมืองและการทหารของราชวงศ์มังกรเร้นกายตกตะลึง
ขณะที่เฒ่าเฉินกำลังจะออกคำสั่ง ก็มีสายลมพัดมา
ซวนชิงหยู่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ห้องโถงเฟิงเทียน
เขายังคงไร้ฝุ่นเกาะ รูปร่างและเงาของเขานั้นบางเหมือนเป็นภาพลวงตา
สิ่งนี้ทำให้ลั่วอู๋ประหลาดใจ
ซวนชิงหยู่เป็นอะไรไป?
เขาค่อย ๆ อ้าปาก “เฒ่าเฉินแก่มากแล้ว ข้าเกรงว่าจะรับภาระหนักนี้ได้ยาก”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา ห้องโถงก็โกลาหล
นั่นความหมายว่ายังไง?
YOU MAY ALSO LIKE
![ท่านเทพกลับมาเป็นคุณพ่อ[神尊归来当奶爸]](https://novel-lucky.com/wp-content/uploads/2022/08/novel_5526_cover-75x106.jpg)
