ไหปีศาจ - บทที่ 1063 ข้ากลับมาแล้ว
บทที่ 1063 ข้ากลับมาแล้ว
ซวนชิงหยู่มีภาพลักษณ์ของความแยกตัวออกจากทุกสิ่งอยู่เสมอ
ราวกับว่าไม่มีอะไรสามารถสัมผัสหัวใจของเขาได้
เขาเป็นเหมือนเซียนที่ถูกเนรเทศซึ่งไม่ควรมีอยู่ในโลก เขาเป็นคนลึกลับและทรงพลัง ในความคิดของบางคน สถานะของเขาก็คล้ายกับนักบุญผู้อุปถัมภ์ด้วยซ้ำ
แต่เป็นบุคคลดังกล่าวกลับมายุ่งเรื่องการเมืองอย่างเปิดเผย
แถมยังในช่วงเวลาที่เช่นนี้
ทั้งขุนนางและทหารของราชวงศ์ต่างตกตะลึงอย่างมาก
นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี
เพราะถ้าสิ่งที่ลั่วอู๋พูดเป็นความจริง ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่สำคัญมาก หากเรามัวแต่เสียเวลา ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเลวร้ายมาก
เฒ่าเฉินก็ประหลาดใจเช่นกัน ซวนชิงหยู่เป็นอะไรไป
ลั่วอู๋มองไปที่ซวนชิงหยู่แล้วขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร
“ท่านปรมาจารย์ ท่านคิดจะทำอะไร?” ลั่วอู๋ถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ดวงตาของซวนชิงหยู่สงบ ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุทุกสิ่งได้ “ถ้านรกมนตราบุก มันจะต้องเป็นสงครามระยะยาว และกำลังของเฒ่าเฉินก็ไม่เพียงพอที่จะจัดการกับเรื่องเหล่านี้”
เมื่อคนมีกำลังไม่พอ
นี่ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ลั่วอู๋กล่าวว่า “แล้วท่านจะทำยังไง? ท่านจะควบคุมทุกอย่างเองหรือ?”
เขาไม่โทษลั่วอู๋ที่คิดแบบนั้น
อันที่จริง คำพูดของซวนชิงหยู่นี้ก็ฟังดูเหมือนผู้ที่ต้องการแสวงหาอำนาจ
แม้ว่าลั่วอู๋จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเป็นคนแบบนั้นได้ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่พอใจ
“แน่นอน ข้าก็ทำไม่ได้เหมือนกัน” ซวนชิงหยู่ส่ายหน้า
ทุกคนต่างโล่งใจ
ลั่วอู๋สงสัย “แล้วใครจะทำได้? ท่านไม่ได้หมายถึงองค์ชายหรอกใช่ไหม?”
“ไม่ใช่เขาแน่นอน”
“ค่อยยังชั่ว” ลั่วอู๋พึมพำ
หากผู้ที่ถูกที่ลดตำแหน่งจากจักรพรรดิกลับมาเป็นองค์ชายคนนั้นมาปกครองอีกครั้ง ทุกคนรู้ว่าลั่วอู๋อาจบังคับให้เขาเข้าไปในวังและยกเลิกตำแหน่งจักรพรรดิทันที
ในเวลานี้ ดูเหมือนลั่วอู๋จะคิดอะไรบางอย่างออก และใบหน้าของเขาแข็งทื่อ “คนที่ท่านกำลังพูดถึงคงไม่ใช่…”
“ใช่แล้ว”
ซวนชิงหยู่พยักหน้า
ข้างหลังเขามีสายลมพัด และแสงสีทองผลิบาน แสงกลายเป็นประตูซึ่งพลังงานของมิติมาบรรจบกันและปรากฏเป็นประตูแห่งเวลาและมิติ
เมื่อประตูเปิดออก ชายผู้มีพลังสีทองก็ก้าวออกมาอย่างช้า ๆ
ลมปราณของชายผู้นั้นครอบงำและแข็งแกร่ง และสีหน้าของเขาก็สงบ ในดวงตาที่ลึกล้ำของเขา มีวิญญาณมังกรล่องลอยออกมา และพลังมังกรที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งและทรงพลังก็ระเบิดออกมา
“หลี่ซวนซง!” ลั่วอู๋กัดฟัน
นอกจากจักรพรรดิหลี่ชิที่กำลังอยู่ชดใช้ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะแล้ว ก็เกรงว่าเขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถปลดปล่อยพลังอันน่ากลัวของมังกรแก่นแท้ได้
หลี่ซวนซง
ทายาทที่เก่งที่สุดและทรงพลังที่สุดของราชวงศ์
ถ้าเขาเป็นลูกชายของจักรพรรดิหลี่ชิ เขาคงจะไม่ต้องก่อกบฏเช่นนั้น
เขาควรจะเป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบสำหรับจักรพรรดิองค์ต่อไป
ดวงตาของหลี่ซวนซงกวาดออกไปและหยุดที่ลั่วอู๋ เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม “ไม่เจอกันนานเลยนะลั่วอู๋”
ขุนนางและทหารของราชวงศ์ต่างตกตะลึงเมื่อมองคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา
ไม่มีใครไม่รู้จักเขา
หลายคนคิดว่าหลี่ซวนซงตายแล้ว มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าหลี่ซวนซงถูกซวนชิงหยู่นำตัวไป
ใบหน้าของลั่วอู๋มืดมน “ท่านบ้าไปแล้วรึ? ท่านอยากให้หลี่ซวนซงออกมาควบคุมสถานการณ์โดยรวมหรือ?”
“เจ้ามีใครที่เหมาะสมกว่านี้ไหมล่ะ?”
ลั่วอู๋คิดดูแล้วก็รู้ว่ามันก็จริง
ไม่มีใครทำได้ดีไปกว่าหลี่ซวนซงแล้ว
เพราะฝีมือของเขาได้รับการพิสูจน์แล้ว
ประสิทธิภาพการบริหารอำนาจของหลี่ซวนซงนั้นชัดเจนสำหรับทุกคน
“แต่ข้าไม่ไว้ใจเขา” ลั่วอู๋มองขึ้นและลงที่หลี่ซวนซงอย่างไม่สุภาพ และดวงตาของเขาเป็นประกาย
ถ้าซวนชิงหยู่ไม่หยุดเขา เขาจะฆ่าหลี่ซวนซงไปแล้ว
จิตสังหารที่หลี่ซวนซงมีต่อลั่วอู๋ดูเหมือนจะสงบ หลังจากผ่านไปนานเขาก็สงบและมีพลังมากขึ้น จิตสังหารไม่เพียงพอที่จะรบกวนจิตใจของเขา
แต่เขาแปลกใจเล็กน้อย
เขารู้ว่าลั่วอู๋ใช้พลังจากภายนอกในตอนแรก แต่ตอนนี้เขาได้พบกันอีกครั้ง และเขาไม่คิดว่ามิติวิญญาณของอีกฝ่ายจะก้าวตามทันเขาแล้ว
แม้จะไม่ได้ความช่วยเหลือจากพลังภายนอก ก็ยังยากที่จะฆ่าเขา
ซวนชิงหยู่ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล เขาจะไม่ทำอะไรแปลก ๆ หรอก”
หลี่ซวนซงกัดริมฝีปากของเขาและดุด้วยเสียงต่ำ “ทำเป็นพูดดี”
ลั่วอู๋พบว่ามีสายลมพัดรอบ ๆ หลี่ซวนซง แม้จะดูอ่อนมาก ๆ แต่ก็ไม่จางหาย มันเหมือนกับปรสิตติดตัว
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นผนึกที่ซวนชิงหยู่ทิ้งไว้บนหลี่ซวนซง
หากหลี่ซวนซงกล้าทำอะไรไม่ดี สายลมนี้จะทำให้แก่นวิญญาณของเขาพังทลายลงชั่วขณะหนึ่ง
ลั่วอู๋กะพริบตาและเขาไม่พูดอะไรอีก
หลี่ซวนซงกล่าวว่า “ข้าไม่สน ถ้าเกิดปัญหา ข้าก็จะถูกลากกลับไปขังต่อไปอยู่ดี ยังไงข้าก็ชินกับมันแล้ว”
“ฮึ่ม” ลั่วอู๋พูดอย่างเย็นชา “ข้าขอเตือนเจ้า อย่าคิดอะไรแผลง ๆ ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ ข้าจะฆ่าเจ้าเอง”
“อันตรายต่อมนุษย์? โอ้ ข้าต้องการรวมแผ่นดินใหญ่แล้วมันอันตรายต่อมนุษย์ แล้วอะไรจะดีสำหรับข้าล่ะ?” หลี่ซวนซงกล่าว
“งั้นก็ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี”
ลั่วอู๋ไม่ได้หยุดเขา
ท้ายที่สุด ข้าไม่สามารถหาคนที่เหมาะสมไปกว่าหลี่ซวนซงได้จริง ๆ
แม้ว่าเหล่าขุนนางจะตกใจ แต่ก็ไม่ปฏิเสธเขา
ความสามารถของหลี่ซวนซงนั้นชัดเจนสำหรับทุกคน
ในเวลานี้หลี่ซวนซงพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้บอกว่าข้าอยากช่วยเจ้าเลยนะ”
ทุกคนประหลาดใจ
ลั่วอู๋เยาะเย้ย “ทำเป็นพูดไป เจ้าดูตื่นเต้นมากจนควบคุมปราณมังกรไม่ได้เลยนี่”
“ก็ใช่” หลี่ซวนซงไม่ได้มีอาการระคายเคืองแม้แต่น้อยเมื่อถูกจับได้
เขามองลั่วอู๋อย่างเฉยเมย “ข้าจำได้ว่าเจ้าดูเหมือนจะเป็นหนี้บางอย่างกับข้าอยู่”ลั่วอู๋ตกตะลึง
เขาจำได้
ในตอนแรก เพื่อให้นำทางหลี่ชิในความว่างเปล่าไร้ที่ที่สิ้นสุด เขาขอพลังปราณมังกรแก่นแท้จากหลี่ซวนซงผ่านซวนชิงหยู่ แต่เขาก็ยอมรับเงื่อนไขของหลี่่ซวนซงด้วย
นั่นคือ ครั้งต่อไปที่เราพบกัน เขาต้องถูกชกสามครั้ง และเขาไม่สามารถขัดขืนได้
“ถ้าพร้อมก็ลุยเลย” ลั่วอู๋ไม่กลัว
มือของหลี่ซวนซงสั่นเล็กน้อย เขาไม่ได้ประหม่าแต่ตื่นเต้น ปราณมังกรในดวงตาของเขากำลังเดือด และเขากำลังจะกลายเป็นเปลวไฟสีทอง
ในที่สุดมันก็ถึงโอกาสนี้
“เอาล่ะนะ!” หมัดขวาของหลี่ซวนซงเต็มไปด้วยพลังงานอันร้อนแรง และปราณมังกรก็สั่นสะเทือน ในชั่วพริบตา มันก็เบ่งบานเป็นประกายระยิบระยับ และโลกก็สั่นสะเทือน หมัดถูกปล่อยออกมา
ลั่วอู๋ขมวดคิ้วและคำราม “ร่างอมตะทองคำ!”
ร่างกายของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองเข้มอย่างรวดเร็ว และเงาของพระโพธิสัตว์ที่สว่างไสวอยู่ข้างหลังเขา แสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่น่ากลัวเต็มห้องโถงเฟิงเทียน
ตู้ม!
เสียงของมังกรดังขึ้น
คนของราชวงศ์ดูเหมือนจะเห็นมังกรทองขนาดใหญ่คำรามขึ้นไปบนฟ้า
แล้วพลังงานก็สลายไป
ใบหน้าของหลี่ซวนซงมืดมนเล็กน้อยเพราะลั่วอู๋ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่ได้รับความเสียหาย
เขาไม่คิดว่าจะฆ่าอีกฝ่ายด้วยหมัดเดียวได้ แต่เขาก็ตกใจที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ลั่วอู๋พ่นลมหายใจขุ่นออกมา “ยังเหลืออีกสองหมัดนี่ เอาเลย”
ร่างอมตะทองคำนั้นทรงพลังจริง ๆ
ในมิติวิญญาณระดับเดียวกันแทบจะไม่มีใครทำลายมันได้
แววตาของหลี่่ซวนซงเปลี่ยนไป และทันใดนั้นเขาก็กลั้นหายใจ “ข้าจะชกเจ้าแค่หมัดเดียวก่อน ส่วนที่เหลืออีกสองหมัดข้าจะชกเจ้าในภายหลัง”เขาแค่หยุด
ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและร้องไห้ให้กับเรื่องนี้
เขาเห็นได้ว่าอีกฝ่ายต้องการรอจนกว่าจะหาวิธีที่จะชกเขาจนตายได้อย่างแน่นอน แล้วค่อยให้เขาทำตามสัญญา
น่าเสียดายที่ลั่วอู๋ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีโอกาสนั้น
หลี่ซวนซงมองไปที่ซวนชิงหยู่ “เนื่องจากข้าต้องควบคุมสถานการณ์โดยรวม ก็ไม่น่าจะมีปัญหาที่ข้าจะเป็นจักรพรรดิใช่ไหม? หากตำแหน่งไม่สูงพอ คำสั่งก็จะไม่แข็งแกร่งพอ”
“มันก็…” ซวนชิงหยู่คิด “จะเป็นจักรพรรดิก็แล้วแต่เจ้าแล้วกัน”
หลี่ซวนซงเลิกคิ้ว แต่เขาไม่ได้พูดอะไร
ก็แค่เป็นจักรพรรดิชั่วคราว
เขานั่งบนบัลลังก์อย่างสบาย ๆ และเสียงของเขาก็เบา “ประกาศให้โลกรู้ว่าข้า! ข้ากลับมาแล้ว”
YOU MAY ALSO LIKE
