ไหปีศาจ - บทที่ 1065 สายลมสีดำ
บทที่ 1065 สายลมสีดำ
คำสั่งของหลี่ซวนซงตอนนี้ดูเหมือนจะมีผลอยู่บ้าง
แต่ถ้าเราต้องการสู้กับนรกมนตราจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าแค่พึ่งพากองทัพและผู้ฝึกพลังวิญญาณธรรมดามันไม่เพียงพอ
ไม่ว่าจะมีทหารกี่กอง พวกเขาก็ไม่สามารถเอาชนะปีศาจที่กองกันสูงเป็นภูเขาได้
แน่นอนว่าเวลาก็มีน้อย จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปก็ยังไม่รู้
อย่างน้อยหลี่ซวนซงก็รับผิดชอบสถานการณ์โดยรวมและลั่วอู๋ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
แม้ว่าบุคคลนี้จะเป็นศัตรูตัวฉกาจของเขา แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนที่มีความสามารถและเชื่อถือได้จริง ๆ
ลั่วอู๋โล่งใจเล็กน้อย
ความตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็กลับไปที่โลกไห
ทุกคนได้กลับไปที่สำนักเฉียนหลงแล้ว แม้ว่าความเร็วของการฝึกฝนในโลกไหจะเร็วมาก แต่เขาไม่สามารถอยู่ในนั้นได้ตลอดเวลา นอกจากนี้ ลั่วอู๋ไม่ต้องการให้ทุกคนมาเสี่ยงกับเขา
ตอนนี้ในโลกไห มีเพียงหลี่หยินกับเจียโรว
สาวงามทั้งสองดูแลกันเป็นอย่างดี
ชุดของหลี่หยินมีความสง่างามและอ่อนโยน
ดวงตาของเจียโรวสวยงามและร่างกายของนางเป็นดังภูติ นางดูศักดิ์สิทธิ์และขี้เล่น
เมื่อลั่วอู๋เห็นสาวทั้งสอง ความวิตกกังวลของเขาก็หายไปในที่สุด และหัวใจของเขาก็สงบ
“เป็นอย่างไรบ้าง?” เจียโรวถาม
“หลี่ซวนซงกลับมาแล้ว”
คำตอบของลั่วอู๋ทำให้ทั้งสองสาวประหลาดใจ
อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ยังคงมีความหมางใจกับหลี่ซวนซง
ทว่า หลังจากฟังคำอธิบายของลั่วอู๋ สาวทั้งสองก็เข้าใจ
ในกรณีนี้ ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่หลี่ซวนซงจะปรากฏตัว
ถ้าเขากล้าก่อเรื่องก็ค่อยไปลากคอเขาลงมาในตอนนั้นก็ได้
อย่างที่รู้ว่าทั้งสองสาวได้มาถึงมิติวิญญาณระดับเพชรแล้ว หลังจากแก่นวิญญาณตื่นขึ้น เจียโรวที่มีสายเลือดของราชินีภูติและมังกรแก่นแท้จึงทำให้ศักยภาพของนางน่ากลัวมาก
ส่วนหลี่หยิน เมื่อนางกลายร่างเป็นราชินีแห่งฝันร้าย นางจะมีพลังที่ระเบิดออกมาได้มากที่สุดในโลก
เมื่อตอนเป็นยอดระดับทองขั้นสูงก็ยังสามารถฆ่าราชาได้ นับประสาอะไรกับตอนนี้
“อืม ข้าเกรงว่าข้าต้องเลื่อนสิ่งที่สัญญาไว้ออกไปก่อน” ลั่วอู๋ไอเบา ๆ
สองสาวมองหน้ากันและก้มหน้าลงและแก้มแดงระเรื่อ
“ไม่เป็นไร” เสียงหลี่หยินเบามาก
เจียโรวเม้มริมฝีปากของนางและพูดว่า “ตอนนี้เราจะมาห่วงเรื่องความรักไม่ได้อยู่แล้ว เรามาฝึกให้หนักกันเถอะ”
เราทุกคนรู้เจตนาของกันและกัน
เมื่อลั่วอู๋กลับมาจากนรกมนตรา เขาต้องการเป็นที่พึ่งของพวกนาง
ท้ายที่สุดพวกนางรอเขามาหกปีแล้วและให้อะไรมามากเกินไป
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงหลัง ๆ ทำให้ลั่วอู๋นิ่งนอนใจไม่ได้
คงจะดีถ้าทั้งสองสาวเข้าใจ
เมื่อลั่วอู๋ออกจากวังของโลกไห เขาก็ไปหาแม่ทัพของเหล่านายพลผี
ไม่มีอะไรผิดปกติ ยกเว้นว่านกวิญญาณยังคงรังควานพวกเขาเป็นครั้งคราว ไป่ฉียังคงฉลาด แต่มีนกวิญญาณมากเกินไป ทหารผีที่อยู่ในมือของเขาล้วนเป็นกำลังต่อสู้อันล้ำค่า มันจะลำบากหากต้องเสียไปกับเรื่องไร้สาระ
ดังนั้นเมื่อเขาพบสถานการณ์ใด ๆ เขาสามารถไปหาภูติพระโพธิสัตว์เพื่อรายงานได้โดยตรง
นกโง่ไม่กลัว แม้ว่าลั่วอู๋จะอยู่ตรงหน้าเขามันก็ยังร้องด้วยความภูมิใจ แต่มันก็เคารพภูติพระโพธิสัตว์มากและไม่กล้าทำเรื่องไม่สมควร
ทุกครั้งที่ภูติพระโพธิสัตว์ถูกเชิญมา นกโง่ก็ทำได้เพียงถอยไปอย่างขมขื่น
สิ่งนี้ทำให้นกโง่โกรธ
เหล่าทีมล้างแค้นถูกลั่วอู๋ส่งไปยังหุบเขามรณะ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องมาลาดตระเวน
หลังจากตรวจสอบแล้ว ลั่วอู๋ก็มาที่ห้องตีเหล็กอีกครั้ง
ห้องตีเหล็กยังคงทำงานอยู่
มีการสร้างอาวุธและชุดเกราะอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะยังห่างไกลจากอาวุธมนตราไปเล็กน้อย แต่ก็ดีมากแล้ว
ลั่วอู๋สนับสนุนให้เขาออกไปอีกครั้ง
เพราะในอนาคตห้องตีเหล็กนี้จะเป็นสิ่งสำคัญมากในการต่อสู้กับนรกมนตรา
ท้ายที่สุด ลั่วอู๋ก็ไปยังเนินเขาเล็ก ๆ
เนินเขาโล่งและมีสายลมสีดำพัดมาอย่างน่ากลัว สายลมนี้ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง มันทำลายต้นไม้รอบ ๆ ทั้งหมดโดยไม่เหลือร่องรอย
สายลมสีดำนั้นแปลกและเคลื่อนไหวเป็นจังหวะบางอย่าง
เดี๋ยวก็เร็วขึ้น เดี๋ยวก็ช้าลง เดี๋ยวก็รวมเข้าด้วยกัน เดี๋ยวก็กระจายออก
ตามหลักการแล้วสถานที่แปลก ๆ นี้ไม่ควรปรากฏในโลกไห
แต่ลั่วอู๋ไม่แปลกใจ เขาแค่บินตรงไปที่ด้านบนของเนินเขา
มีสุนัขสีเหลืองธรรมดานอนอยู่บนเนินเขา หน้าตาไม่ได้ดูดีเท่าไหร่แต่ขนมันนุ่ม มันนอนอยู่บนเนินเขาและกำลังหลับสบาย
แต่เมื่อหายใจ ลมสีดำอันน่าสยดสยองก็ออกมาจากจมูกของมัน ปล่อยพลังแห่งการทำลายล้างอันน่าสยดสยองออกมา
นั่นคือที่มาของสายลมสีดำ
ไม่แปลกใจเลยที่สายลมนั้นจะเคลื่อนไหวเป็นจังหวะ
มันจะเป็นใครได้อีก? มันคือต้าหวงแน่นอน
ในตอนแรก เพื่อตามไล่ล่าภูติไห เขาบังเอิญไปพบกับวิญญาณส่วนที่สามของหยู่ หลังจากที่ต้าหวงกลืนกินวิญญาณส่วนนั้นเข้าไป มันก็ผล็อยหลับไปเป็นเวลานาน
ในขณะเดียวกัน พลังของต้าหวงก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
พลังแห่งการทำลายล้างรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เพียงแค่การหายใจโดยไม่รู้ตัว พื้นที่หลายเมตรรอบ ๆ ก็ถูกสายลมสีดำพัดทำลายไป ในระยะนี้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่รอบ ๆ เลย
ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในโลกไหที่กล้าเข้าใกล้ที่นี่
“วิญญาณของหวังเทียนหยู่ ต้นกำเนิดของราชาผีดิบ และวิญญาณส่วนที่สามของหยู่” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง “นี่เป็นโอกาสที่ดี”
อันที่จริงนี่ไม่ใช่เรื่องที่ดี
หวังเทียนหยู่ตายแล้ว
แม้ว่าราชาผีดิบจะเป็นอมตะ แต่ลั่วอู๋ก็สงสัยว่าเขาจะไม่ถูกฆ่าโดยสัตว์ประหลาดในหุบเขามรณะไปแล้วรึเปล่า?
วิญญาณส่วนที่สามก็ถูกกลืนกินไปแบบไม่เหลือร่องรอย
ซึ่งหมายความว่าเศษตัวตนของหยู่หายตัวไปอย่างสมบูรณ์ ในอนาคตอันไกลโพ้น บางทีมันอาจจะเกิดขึ้นมาใหม่ระหว่างสวรรค์และโลกได้ ซึ่งจะเป็นหายนะครั้งใหญ่
แต่ลั่วอู๋ควบคุมเรื่องนี้ไม่ได้ ใครจะรู้ว่ามันจะอีกกี่พันปี
ตอนนี้เขายังคงกังวลเกี่ยวกับสถานะของต้าหวงมากที่สุด
วิญญาณทั้งสามของหยู่ถูกกลืนกินโดยต้าหวง แม้ว่ามันจะไม่ได้รับพลังมาทั้งหมด แต่ก็น่ากลัวมากเช่นกัน ต้าหวงจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร?
“ต้าหวง ข้าอยู่นี่แล้ว” ลั่วอู๋เรียก
ต้าหวงยังหลับอยู่ไม่มีการตอบสนอง
นั่นเป็นสัญญาณที่ดี
การนอนหลับลึกเป็นวิธีการย่อยพลังที่ดีที่สุด
แม้ว่าสายลมสีดำจะมีพลังแห่งการทำลายล้าง แต่ต้าหวงก็ปล่อยมันออกมาโดยไม่รู้ตัว ดังนั้นลั่วอู๋จึงไม่สามารถช่วยได้ ลั่วอู๋ผ่านลมสีดำได้อย่างง่ายดาย
เขานั่งข้าง ๆ ต้าหวง
ในช่วงเวลานี้แม้ว่าเขาจะยุ่งอยู่ก็ตาม เขาจะเผื่อเวลาไว้เล็กน้อยเพื่อมาดูอาการของต้าหวง
ลั่วอู๋ตรวจสอบต้าหวงอย่างรวดเร็ว “ลมหายใจคงที่และพลังแห่งการทำลายล้างยังสามารถควบคุมได้ เพียงแต่แก่นแท้แห่งการกลืนกินนั้นไม่เป็นระเบียบเล็กน้อย ซึ่งจำเป็นต้องจัดระเบียบ”
“ดูเหมือนว่าวิญญาณนี้จะไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งการทำลายล้างเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการกลืนกินด้วย ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ”
ลั่วอู๋ลูบหัวต้าหวง
หลังจากเฝ้าอยู่ได้ครู่หนึ่ง เขาก็พร้อมที่จะจากไป ท้ายที่สุด ยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำ
ทันใดนั้น ลมสีดำก็หยุดลงครู่หนึ่ง
แต่ครู่ต่อมา ลมสีดำยังคงพัดต่อไป
ลั่วอู๋หันหัวของเขาด้วยความประหลาดใจ ต้าหวงไม่ตื่น แต่ดูเหมือนมีเจตจำนงที่เลือนราง แต่ก็คลุมเครือมาก ซึ่งทำให้คนรู้สึกไม่ชัดเจน
“ดูเหมือนจะจบแล้วสินะ?”
“ไม่เลวเลย”
“พักผ่อนให้สบายเถอะ เมื่อเจ้าตื่นแล้วเราจะสู้ไปด้วยกัน”
ลั่วอู๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและจากไปอย่างสบายใจ
YOU MAY ALSO LIKE
