ไหปีศาจ - บทที่ 1066 พบคนรู้จัก
บทที่ 1066 พบคนรู้จัก
ลั่วอู๋อยากส่งผู้ส่งสารไปที่อาณาจักรภูเขาแห้งแล้งและบอกหยู่เฮาเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน
แต่เขาก็ยังกังวลอยู่เล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงต้องไปด้วยตนเอง
มีอีกอย่างที่ต้องไปทำก่อนหน้านั้น
ลั่วอู๋มาที่คฤหาสน์ตระกูลหนิง
หนิงเจี่ยหยู่กำลังรอเขาอยู่
หนิงเหลาและนายพลหนิงเฉียวดูแก่ขึ้น ริ้วรอยบนใบหน้ายิ่งชัดเจนขึ้น ลมบางที่ไร้ชีวิตชีวาลอยออกมา จะเห็นได้ว่าเขาแก่แล้ว แต่แรงกดดันของเขายังคงแข็งแกร่งมาก แสงเย็นฉายผ่านดวงตาของเขา ราวกับสิงโตจำศีลที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น
แม้ว่าเขาจะไม่สวมชุดเกราะ แต่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวราวกับเผชิญหน้ากับกองทัพนับพัน
อันที่จริง เขามีอายุเพียง 100 ปีเท่านั้น แต่สงครามในช่วงหลายปีที่ผ่านมาได้ทำร้ายเขาอย่างหนัก และเขาใช้วิธีบางอย่างเพื่อดึงชีวิตของเขา ดังนั้นเขาจึงแก่ตัวลงอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นชะตากรรมของทหารด้วย
เมื่ออยู่ในสนามรบ ก็ต้องเฝ้าดูสหายล้มตายไปทีละคน และแม้แต่ตัวเองก็ไม่สามารถอยู่อย่างไร้รอยขีดข่วนได้ ต้องทุ่มสุดตัว หลั่งเลือด และต่อสู้ด้วยทุกสิ่งที่มี
ตลอดประวัติศาสตร์ ผู้แข็งแกร่งเพียงไม่กี่คนที่เข้าร่วมกองทัพแล้วจะมีอายุยืนยาว
เว้นแต่จะไปถึงระดับของผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย
มีเพียงไม่กี่คนในตระกูลหนิงที่สามารถอยู่ได้ถึง 200 ปี นับตั้งแต่รุ่นก่อนจนถึงรุ่นปัจจุบัน นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมชื่อเสียงของตระกูลหนิงจึงสูงส่งในกองทัพและในคนทั่วไป ทุกอย่างมันชัดเจน
“ขอคารวะนายพลหนิง” ลั่วอู๋ทักทายนายพลหนิง
นายพลหนิงพยักหน้าเล็กน้อย “อืม”
ลมปราณของเขายังคงสงบ ไม่มีความโกรธ แต่ลั่วอู๋แอบมองก็เห็นความเหนื่อยล้า
หนิงเจี่ยหยู่ยืนอยู่ข้างนายพลเฒ่า
“เมืองหลวงกำลังรออยู่ ในที่สุดเจ้าก็มาที่นี่ ตามข้ามาสิ” หนิงเจี่ยหยู่กล่าว
ลั่วอู๋พยักหน้า
ใครบางคนก่ออาชญากรรมในเมืองหลวง และทุกคนตกอยู่ในอันตราย
หลายคนสงสัยลั่วอู๋ ท้ายที่สุด มันก็คล้ายกับการแก้แค้นของลั่วอู๋ในช่วงปราบกบฏมากเกินไป
หลี่ซวนซงกลับมาสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง แต่เนื่องจากแรงกายแรงใจของเขาทุ่มให้กับเรื่องของนรกมนตรามากเกินไป เขาจึงไม่สามารถมีเวลาไปดูแลเรื่องอื่นได้ในขณะนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องยกงานนี้ให้กับหน่วยรบค่ายกลสังหาร
ตอนนี้หนิงเจี่ยหยู่รับผิดชอบกิจการของตระกูลหนิง และเขาก็มีมาดสมเป็นนายคน
ว่ากันว่านายพลหนิงจะส่งต่อตำแหน่งผู้นำตระกูลให้เขา
“ช้าก่อน” จู่ ๆ นายพลหนิงก็ตะโกน
หนิงเจี่ยหยู่ไม่เข้าใจ “มีอะไรท่านปู่”
“ข้ามีเรื่องจะถามลั่วอู๋”
ลั่วอู๋กล่าวว่า “ท่านนายพลอาวุโส อยากถามอะไรข้างั้นหรือ?”
“นรกมนตรา มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่เราจะต้านทานได้จริงหรือ?” นายพลหนิงถาม
นี่คือสิ่งที่หลายคนอยากรู้เช่นกัน
ท้ายที่สุด มีเพียงไม่กี่คนที่ได้สัมผัสนรกมนตรามาจริง ๆ
แม้ว่านายพลหนิงจะไม่รู้เรื่องนี้มากนัก แต่ก็วิธีที่ใช้หลอกประชาชนจะใช้กับคนตำแหน่งสูงอย่างเขาไม่ได้ผลอย่างแน่นอน
ลั่วอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่หรอก เราเคยผนึกพวกมันไว้ในนรกมนตราได้ และเราก็จะทำมันอีก”
นายพลเฒ่าผ่อนคลายลง เขาพึมพำในปากว่า “ดีแล้ว ไปเถอะ”
หนิงเจี่ยหยู่พาลั่วอู๋ไปที่ห้องโถง
หนิงเจี่ยหยู่พูดด้วยเสียงต่ำ “อาการของท่านปู่ไม่ค่อยดีนักและสุขภาพของเขาแย่ลงเรื่อย ๆ รองแม่ทัพหลายคนที่ติดตามเขามาตลอดตั้งแต่ค่ายฝึกก็พากันสิ้นอายุขัยไปหมดแล้ว”
“ตอนนี้ยังมีเรื่องนรกมนตรามาอีก”
“ท่านปู่เป็นกังวลมาก เขากลัวว่าหลังจากที่เขาจากไป รุ่นลูกหลานในตระกูลของเราจะไม่สามารถรับมือกับเรื่องนี้ได้ เขาจึงเป็นกังวลทุกวัน”
“คนแก่น่ะชอบคิดมาก เขาคงจะคิดว่านายพลเก่าจะสามารถมีอิทธิพลอะไรได้บ้างหากนรกมนตราบุกมา” หนิงเจี่ยหยู่ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ขอบคุณที่ปลอบโยนท่านปู่ของข้า”
“ข้าแค่พูดความจริง” ลั่วอู๋พูดอย่างจริงจัง “ข้าเชื่อว่าเรายังต่อสู้กับการบุกรุกของนรกมนตราได้”
“ข้าก็หวังว่าอย่างนั้น”
หลังจากเดินผ่านทางเดินที่คดเคี้ยว เราก็มาถึงคุกใต้ดินมืด ๆ
มีทหารจำนวนมากคอยคุ้มกันทางเข้าคุกใต้ดิน และลั่วอู๋ยังสังเกตเห็นว่ามีระดับทองขั้นสูงหลายคนซ่อนตัวอยู่ในความมืด พวกเขากำลังป้องกันคฤหาสน์ตระกูลหนิงอย่างเงียบ ๆ
เมื่อรู้สึกถึงลมปราณของลั่วอู๋ ผู้ใช้พลังวิญญาณในความมืดก็มองลั่วอู๋อย่างเงียบ ๆ ด้วยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา
แต่หลังจากที่ได้เห็นหนิงเจี่ยหยู่พวกเขาก็รีบดับสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา
แน่นอนว่านี่เป็นสถานที่ที่สำคัญมากสำหรับตระกูลหนิง
“เชิญ” หนิงเจี่ยหยู่เปิดประตู
ลั่วอู๋เดินตาม
“มันยากที่จะแงะปากนักโทษเหล่านี้ได้ มันราวกับว่าวิญญาณของพวกเขาถูกบางอย่างครอบงำอยู่ มันเป็นปัญหามาก เราต้องหาผู้สมรู้ร่วมคิดโดยเร็วที่สุด” หนิงเจี่ยหยู่กล่าว
“ข้าเข้าใจ” ลั่วอู๋พยักหน้า
คุกใต้ดินมืดและมีกลิ่นเหม็นของน้ำเน่า
“แต่หนึ่งในนักโทษดูเหมือนจะธรรมดากว่าคนอื่นเล็กน้อยและมีแข็งแกร่งพอตัว เหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยย่อย”
“แต่เขาก็ไม่พูดอะไร”
คุกใต้ดินมีขนาดใหญ่และแบ่งออกเป็นหลายพื้นที่ กลิ่นเลือดชัดเจนมาก มันออกมาจากกรงขังทั้งสองฝั่ง และสามารถได้ยินเสียงบ่นที่อ่อนแอได้
ลั่วอู๋กล่าวว่า “บางทีอาจเป็นฝีมือนรกมนตรา ข้าเคยไปที่นรกมนตรา มีปีศาจบางตัวที่ดูคล้ายกับมนุษย์มาก”
หากเป็นนรกมนตราจริง ๆ แสดงว่ามีบางอย่างผิดปกติกับผนึกแล้ว
มันเหมือนตอนที่ผนึกเสื่อม
แต่ปัญหาคือผนึกเสื่อมมันซ่อมได้ แต่การเสริมผนึกนั้นทำไม่ได้ในเวลาอันสั้น
เมื่อไปถึงส่วนที่ลึกที่สุด
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นร่างที่คุ้นตาอยู่ในห้องขังน้ำและเขาเดินเข้าไปดูใบหน้าของเขา
ลมหายใจนั้นอ่อนแรง ปากสั่นเครือ พูดคำแปลก ๆ ผมยุ่งเหยิง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลแทบไม่เหลือเนื้อส่วนดี ๆ เลย ที่ดูทรมานที่สุดคงเป็นฟันและเล็บถูกดึงออกจนหมดซึ่งน่าสงสารมาก
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถูกทรมาน
ไม่แปลกใจเลย
หากยังรู้สึกว่าไม่โหดร้ายพอ ลั่วอู๋ก็ยังเดาว่าหน่วยรบค่ายกลสังหารต้องมีการทรมานด้วยการปล่อยน้ำให้ท่วมคุกด้วยแน่นอน
สิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่ใช่สภาพของพวกเขา แต่คนเหล่านี้… เป็นคนที่เขารู้จัก
“กูระ?”
ลั่วอู๋โกรธจัด
ชายตรงหน้าเรานั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกูระ นักรบอันดับหนึ่งของเผ่าแซค
ลั่วอู๋ไม่ได้เจอชาวแซคเลยตั้งแต่เขาออกจากนรกมนตราครั้งล่าสุด
ครั้งล่าสุดที่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงปรากฏตัว ลั่วอู๋ก็เห็นชาวแซคคุกเข่าอยู่ข้างหลังเขาอย่างชัดเจนและเลือกที่จะยอมจำนน
เขาไม่โทษอีกฝ่าย
แต่เขาก็ไม่สามารถให้อภัยได้
ลั่วอู๋เหลือบมองคนที่เหลือในห้อง ทุกคนล้วนเป็นคนที่คุ้นหน้า เพราะพวกเขาทั้งหมดเป็นสมาชิกของเผ่าแซค ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เคยอาศัยอยู่ในเผ่าแซคมาเป็นเวลานาน
หนิงเจี่ยหยู่รู้สึกประหลาดใจ “เจ้ารู้จักพวกเขารึ?”
“ใช่” ใบหน้าของลั่วอู๋ทรุดลง “พวกเขามาจากนรกมนตรา แต่พวกเขาไม่ใช่ปีศาจ พวกเขาเป็นมนุษย์”
“มนุษย์?” หนิงเจี่ยหยู่ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “พวกอาชญากรพวกนั้น!”
เมื่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงปรากฏตัว เรื่องราวของคนบาปก็แพร่ระบาดไปแล้ว อย่างน้อยก็ในแวดวงเล็ก ๆ บางแห่งก็เป็นที่รู้จักกันดี
หลายคนเกลียดพวกเขา
“พวกเขาเป็นคนบาปที่ยอมจำนนต่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงรึ? หึ ก็ดูเหมือนว่าจะถูกสาปจริง ๆ” หนิงเจี่ยหยู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ “พี่หนิง ข้าขออะไรหน่อยได้ไหม?”
“อะไรรึ?”
“ข้าจะพาคนพวกนี้ไปกับข้า”
“นี่…” หนิงเจียหยู่ลังเล “พวกเขายังมีเรื่องที่ต้องสารภาพอยู่นะ”
ลั่วอู๋พูดอย่างจริงจังว่า “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง แล้วข้าจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เจ้า”
“หากเจ้าพูดขนาดนั้นแล้ว ข้ายอมให้พานักโทษทั้งหมดนี้ไปด้วยก็ได้” หนิงเจี่ยหยู่ตกลง
YOU MAY ALSO LIKE
