ไหปีศาจ - บทที่ 1068 ยืดอายุขัย
บทที่ 1068
ยืดอายุขัย
ด้วยการรักษาของลั่วอู๋ คนทั้งเจ็ดก็ฟื้นสติกลับมาอย่างสมบูรณ์
ความทรงจำของพวกเขาเสียหายในระดับที่แตกต่างกัน แต่น้ำพุศักดิ์สิทธิ์จะทำให้พวกเขาค่อย ๆ ฟื้นคืนได้
“ท่านลุง ออกมาจากนรกมนตราได้ยังไง? ท่านหนีมาได้รึ?” นารุถามอย่างมีความหวัง
กูระยิ้มแหย ๆ “ข้าก็หวังว่าพวกเราจะหนีรอดเหมือนกัน”
ต่อมา กูระเล่าถึงสิ่งที่ชาวแซคต้องผ่านมาทั้งหมด
ในตอนแรก ลั่วอู๋ได้ช่วยชาวแซคให้ย้ายไปอยู่ในส่วนลึกของนรกมนตราอันห่างไกลเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเกณฑ์เข้ากองทัพนรกมนตรา แต่กลับถูกเจอตัวโดยไม่คาดคิด
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมาด้วยตัวเอง
ไม่เพียงเท่านั้น ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยังเปิดเผยข้อมูลสำคัญอีกด้วย
ในตอนแรกมนุษย์ถูกหักหลัง และกองกำลังพันธมิตรมนุษย์นับพันถูกปีศาจสังหาร ความแข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์ได้รับความเสียหายอย่างมาก และมนุษย์ก็เกือบจะถูกกวาดล้าง โชคดีที่ราชาหมอกซานเหรินได้ช่วยมนุษย์ให้รอดพ้นจากหายนะนี้ไปได้
ในที่สุดบรรดาผู้ที่ทรยศต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ถูกส่งไปในนรกมนตราเพื่อทนทุกข์ทรมานและชดใช้บาปของพวกเขา
คนบาปเหล่านี้ล้วนอยู่ภายใต้การปกครองของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
ส่วนใหญ่เป็นสาวกของราชวงศ์ซุยหยุน
เหตุผลที่พวกเขาทำเช่นนี้ล้วนมาจากการถูกจอมมารแห่งปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยุยง แต่ทว่า เมื่อพวกเขาทรยศมนุษย์ เจ้านายของพวกเขาก็ทิ้งพวกเขาไปโดยตรง
“อะไรนะ” ลั่วอู๋กัดฟันของเขาแทบแตก
ปรากฏว่าเป็นเช่นนี้
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเป็นผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด
ไม่น่าแปลกใจ ที่คนหลงตัวเองระดับนั้น จะปฏิบัติต่อคนที่ถูกเรียกว่าคนบาปต่างจากคนอื่น
ตอนนี้เหตุผลชัดเจนแล้ว
ตามทฤษฎีของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง คนบาปนี้มี “สายเลือดอันสูงส่ง”
นารุก็ตกตะลึงและหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “ปรากฏว่าความทุกข์ทรมานของชาวแซคของเราทุกรุ่นเกิดจากปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง!”
ฉู่หนิงซวงตกใจ
ตอนที่นางได้พบปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงครั้งแรก นางก็รู้อะไรมากมายเช่นกัน
แต่ในตอนนั้น สถานการณ์มันฉุกเฉินมาก และนางไม่ได้ตั้งใจฟังมากนัก
กูระยิ้มแหย ๆ แล้วเล่าต่อไป
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี
เขาเพียงแค่ให้เผ่าแซคทั้งหมดเป็นไปเป็นทาสของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง และพวกเขาไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมในการรบของนรกมนตรา แม้ว่ากองทัพนรกมนตราทั้งหมดจะโจมตีเสาผนึกอีกครั้งและเปิดช่องว่างผนึกด้วยการสังเวยชีวิตของปีศาจระดับล่างนับไม่ถ้วน เผ่าแซคก็ไม่จำเป็นต้องไปรบด้วย
แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพราะความเมตตาของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
เขาแค่รู้สึกว่าปีศาจระดับต่ำเหล่านั้นไม่สมควรถูกนำไปเปรียบเทียบกับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา
แต่ต่อมา จอฉายภาพเสมือนของเขาถูกทำลายโดยหลงเซี่ย และผนึกนรกมนตราถูกราชินีภูติปิดผนึกอีกครั้ง ดังนั้นความคิดของมารปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจึงเสียสมดุลเล็กน้อย
ถ้าออกจากนรกมนตราไม่ได้ การมีอยู่ของคนเหล่านี้จะมีความหมายอะไร?
ในที่สุดปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็มีโอกาส
เดิมทีผนึกของราชินีภูติมีเสถียรภาพมากที่สุด แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดรอยร้าวหลายจุด แม้ว่าผนึกนั้นยังคงมีอยู่ ซึ่งปิดกั้นปราณปีศาจทั้งหมดได้
แต่รอยแตกนั้นก็มีอยู่จริง
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงตื่นเต้นมากเกี่ยวกับเรื่องนี้
แม้ว่าผนึกจะสกัดปราณปีศาจไว้ได้ แต่การมีอยู่ของรอยแยกนั้นทำให้เขานึกถึงวิธีการพิเศษ
นั่นคือชาวแซค
แม้ว่าชาวแซคจะอาศัยอยู่ในนรกมนตรามาหลายปีและซึมซับปราณปีศาจจากเขาอย่างจริงจังไปแล้ว แต่หากสรุปสถานะของพวกเขาแล้วพวกเขาไม่ใช่ปีศาจที่แท้จริง แก่นวิญญาณของพวกเขายังคงเป็นมนุษย์
ดังนั้นชาวแซคจะไม่ถูกกีดกันด้วยพลังของผนึก
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจึงเลือกนักรบ 50 คนจากเผ่าแซค และใช้ทักษะเหนือสวรรค์เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของพวกเขาเป็นระดับทองขั้นสูง
ในฐานะนักรบอันดับหนึ่งของเผ่า กูระที่มีรากฐานมั่นคงอยู่แล้ว จึงทะลุผ่านระดับทองขั้นสูงและไปถึงระดับเพชรได้
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ต้องเสียสิ่งใด
แม้แต่ทักษะเหนือสวรรค์เช่นนั้นก็ยังอยู่ในกฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม อายุขัยของคนเหล่านี้ถูกลดทอนลงไปอย่างมากจนเหลืออายุขัยอีกเพียงไม่กี่ปี
ยิ่งไปกว่านั้น รากฐานก็ถูกทำลาย และไม่อาจฝึกฝนตามปกติได้อีกแล้ว
มีเพียงการไปหาปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเพื่อขอเติมพลังเท่านั้นที่จะสามารถช่วยให้พวกเขาอยู่รอดต่อไปได้
เมื่อได้ยินดังนั้น นารุก็ตาแดงก่ำและความโกรธของเขาพุ่งถึงจุดสูงสุด โชคดีที่ลั่วอู๋ห้ามเขาไว้ ดังนั้นเขาจึงไม่ทำอะไร บ้า ๆ
“พวกเจ้าจะตายในเร็ว ๆ นี้งั้นรึ?” ลั่วอู๋ถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
พวกกูระมองหน้ากันและพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง
ไม่มีใครอยากตาย
ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบผลไม้สีแดงหนึ่งกำมือออกมาจากไหปีศาจ ควันสีขาวลอยอยู่รอบ ๆ ราวกับว่ามันมีชีวิต แสงสีแดงอ่อนกำลังเปล่งพลังออกมา
“กินสิ่งนี้ไปก่อน” ลั่วอู๋กล่าว
ทั้งเจ็ดคนไม่สงสัยและกลืนเขาไปโดยตรง
พวกเขาไม่คิดว่าผู้ที่ช่วยเหลือพวกเขามาตลอดจะมาทำร้ายพวกเขาเอาตอนนี้
แน่นอนว่านี่คือผลลึกลับแห่งอายุยืนยาว หลังจากกลืนผลไม้เข้าไปแล้ว มันจะให้พลังชีวิตจำนวนมากและพลังงานบริสุทธิ์จะไหลเวียนอยู่ในร่างกาย
แต่ทว่า พลังชีวิตส่วนใหญ่กลับไม่ได้ถูกรวมเข้ากับร่างกาย แต่ค่อย ๆ กระจายตัวลอยอยู่ในอากาศ
ร่างกายของพวกเขาเหมือนถังที่รั่วซึ่งไม่สามารถเก็บพลังงานได้มาก
“ร่างกายของเจ้าถูกทำลายอย่างหนักจนไม่สามารถเก็บขุมพลังชีวิตได้” ลั่วอู๋ถอนหายใจ
จากนั้นพวกกูระทุกคนก็รู้ว่าพวกเขากินอะไรไป
“ไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว นายท่าน เรายอมรับเรื่องนี้ได้มานานแล้ว” กูระกล่าว “ไม่ต้องเสียของกับพวกเราเยอะหรอก แล้วผลไม้เมื่อครู่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ ข้ารู้สึกเหมือนว่าได้ยืดอายุขัยออกไปอย่างน้อยหนึ่งปี”
“ข้าด้วย”
“ข้ารู้สึกแบบเดียวกัน”
“อย่างน้อยก็ปีครึ่ง”
อีกหลายคนเห็นด้วย
ลั่วอู๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
ทุกคนได้กินผลไม้ลึกลับไปอย่างน้อยสิบผล ปกติพวกเขาจะต้องอายุขัยไปได้ถึง 100 ปี แต่ไม่คิดเลยพวกเขาสามารถยืดอายุขัยไปได้เพียงหนึ่งปี
“มันไม่ใช่ของมีค่าขนาดนั้น ต่อไปพวกเจ้าจะกินมันเป็นอาหารหลักก็ยังได้ จนกว่ามันจะไม่ให้ผลอย่างสมบูรณ์” ลั่วอู๋กล่าว
อย่างไรก็ตาม ในไหปีศาจก็มีผลไม้ลึกลับมากมายเท่าที่ต้องการ
หากมัวแต่กลัวว่าผลไม้ลึกลับจะหมดฤทธิ์ เราก็จะสูญเสียยิ่งกว่านั้น
อย่างน้อยสำหรับตอนนี้มันก็ยังช่วยได้
พวกกูระอยากปฏิเสธ แต่ก็ไม่สามารถเถียงลั่วอู๋ได้
จากนั้น กูระก็เล่าต่อไป
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงใช้วิธีการของเขาในการควบคุมจิตใจของคน 50 คนโดยตรง จากนั้นจึงใช้วิธีพิเศษเพื่อส่งพวกเขามายังโลกภายนอกผ่านรอยแยกของผนึก
ซึ่งเท่ากับว่าส่งมา 50 คน
แค่ความแข็งแกร่งของ 50 คนนี้ไม่สามารถเติบโตได้ และพวกเขาไม่สามารถใช้วิธีการเหนือธรรมชาติได้ทุกประเภท แต่ภัยคุกคามก็ยังถือว่าสูงมาก
เกิดอะไรขึ้นในภายหลัง พวกกูระก็จำไม่ได้เหมือนกัน
ตามข้อมูลจากหนิงเจี่ยหยู่ ลั่วอู๋ก็เดาคร่าว ๆ ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
หลังจากคน 50 คนเข้ามาในโลก ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงผู้โกรธแค้นก็เลือกที่จะทำลายล้างผู้คนมากมายเพื่อระบายความโกรธของเขา
บุคคลสำคัญหลายคนถูกลอบสังหาร
เมืองหลวงอยู่ในความโกลาหล
ในขณะที่สถานการณ์รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หน่วยรบค่ายกลสังหารก็ต้องออกมาจัดการ หลังจากการไล่ล่าอย่างหนักหลายครั้ง พวกเขาก็จับคนสิบคนได้สำเร็จ น่าเสียดายที่คนที่เหลือส่วนใหญ่หนีรอดไปได้
ต่อมาลั่วอู๋ก็ได้ไปที่คฤหาสน์ตระกูลหนิงและพาคนพวกนั้นมา
YOU MAY ALSO LIKE
