ไหปีศาจ - บทที่ 1088 เทศนา

บทที่ 1088

เทศนา

ท้องฟ้าและโลกมืดครึ้ม

แสงบิดเบี้ยวและหมุนวน บรรจบกันเป็นลำแสงขนาดใหญ่ทั่วท้องฟ้า

งดงามและสว่างไสวเหมือนแสงเหนือ

สีของเลือดพุ่งขึ้นบนผนึก และคำพูดของลั่วอู๋ก็ดังออกมา ซึ่งทำให้เกิดความโกลาหลในทันใด และเจตจำนงของบรรพบุรุษที่ติดอยู่กับผนึกก็เริ่มส่งเสียงหึ่ง ๆ

มีความตกใจเล็กน้อยในหัวใจของทุกคน

บางทีบรรพบุรุษของเราอาจไม่อนุญาตเรื่องนี้

ในเวลานี้ ลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ตกลงมา ก่อตัวเป็นร่างที่อ่อนโยน สะอาดและใสไร้ฝุ่น

“ท่านเจ้าสำนัก” เสียงของหลี่หวู่หยวนสั่นเทา

พวกเขามองไปที่ร่างตรงหน้าด้วยความเคารพ

ท่านเทพผู้พิทักษ์

ร่างนี้ แน่นอนว่าเป็นนักบุญอุปถัมภ์เฮา

ด้วยการสละชีวิตเขา เฮาได้บังคับปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดตน ร่างของเขาหายไป แต่เขาไม่ตายจริง ๆ ห่วงสุดท้ายของเขาได้รวมเป็นร่างวิญญาณสุดท้าย

”ท่านเจ้าสำนัก” ลั่วอู๋มองเฮาราวกับขอความช่วยเหลือ

เฮามองขึ้นไปที่ผนึกและค่อย ๆ ชี้นิ้วออกมา รังสีของแสงลึกลับออกมาจากนิ้วของเขาและตกลงบนผนึก

เจตจำนงของบรรพบุรุษค่อย ๆ ลดลง

”เฉพาะเจตจำนงที่ไม่เต็มใจเท่านั้นที่เราจะเข้าใจอารมณ์ภายในของพวกเขาได้” เฮาถอนหายใจ “บาปแห่งการทรยศได้รับการไถ่ถอนแล้ว และเราไม่ควรรู้สึกผิดต่อกันอีกในอนาคต”

เมื่อคำพูดนี้ออกไป พวกเขาจะทำตามที่เขาพูด

ท้องฟ้าและโลกสดใสในทันใด

แม้แต่นักบุญอุปถัมภ์ก็พูดอย่างนั้นแล้ว ปัญหาก็จะคลี่คลายไปเองตามธรรมชาติ

ลั่วอู๋ค่อย ๆ ล้มลงข้างนารุ

ในตอนนี้ หัวใจของนารุซีดเผือดและแทบจะเป็นลม สติของเขาอ่อนแอ และดูเหมือนว่าเขาจะตายได้ทุกเมื่อ ความเศร้าโศกของเขายิ่งใหญ่กว่าความตายของเขาเอง มันน่าอึดอัดเกินไปสำหรับเขา

ฉูหนิงซวงดูแลเขาด้วยความเป็นห่วง

ลั่วอู๋พาทั้งสองเข้ามาในโลกไห และตอนนี้นารุต้องการการพักผ่อนที่ดีที่สุด

โลกไหจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

”ทุกคน พักผ่อนให้เต็มที่” เฮาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “การต่อสู้ครั้งนี้เป็นเรื่องยากสำหรับทุกคน ข้าก็ไม่อยากให้ใครต้องตายหลังการต่อสู้นี้”

หลายคนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้หลังจากได้ฟัง

เพื่อที่จะผนึกปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปด เทพผู้พิทักษ์ได้ยอมสละชีวิต เหลือเพียงร่างวิญญาณที่ไม่รู้ว่าจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน แต่เขาก็ยังเป็นห่วงสภาพของมนุษย์

ไม่นานข่าวการต่อสู้สิ้นสุดลงแล้วก็แพร่กระจายออกไป

หลี่ซวนซงและหลี่ชิกำลังประจำการนอกป่าหวงชาพร้อมกับกองกำลังของพวกเขาเพื่อพักฟื้น ศึกนี้กองทัพพวกเขาถูกฆ่าตายและบาดเจ็บสาหัสจำนวนมาก มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการขนาดที่มีจักรพรรดิสองคนก็ยังไม่เพียงพอ

และผู้บัญชาการหลิงหลง หลงเซี่ย เล่ยเซิ้น และบรรพบุรุษของตระกูลเจียงก็ต้องการการพักฟื้นเช่นกัน

ไม่ต้องพูดถึงผู้แข็งแกร่งของมนุษย์จำนวนมาก

ทั้งผู้เสียสละอันยิ่งใหญ่ เหล่าอาจารย์ของสำนัก เฉียนหลง เสาหลักของตระกูลต่าง ๆ และผู้ที่มิติวิญญาณอาจไม่สูงส่ง แต่ก็ยังพุ่งเข้าสู่สนามรบด้วยความเลือดร้อน

และยังมีศพมากเกินกว่าจะหาร่างได้

เราไม่สามารถแม้แต่จะใส่เสื้อผ้าและสร้างสุสานให้ได้

ดังนั้นบางคนจึงไปที่เนินเขาแล้วตัดเป็นหลุมฝังศพ และแกะสลักคำสั้น ๆ ไว้บนนั้น “หินก้อนนี้รำลึกถึงวีรบุรุษเหล่านั้นที่สละชีวิตเพื่อต่อสู้กับนรกมนตรา”

ลั่วอู๋ใช้อำนาจของเขาในการสั่งให้ขนสิ่งของทั้งหมดจากสำนักโล่พิทักษ์ของมณฑลใกล้เคียงหลายแห่ง และให้ส่งยาจำนวนมากมา

มีทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

ไม่ใช่ผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณทั้งหมดที่ชอบต่อสู้

ผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณบางคนเต็มใจที่จะทำสัญญากับสัตว์วิญญาณที่รักสงบเพื่อฝึกฝนทักษะด้านการรักษา

ในตอนท้ายของสงคราม ผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณด้านการรักษาได้เข้ามาทีละคน

แน่นอน ไม่ใช่แค่สำนักโล่พิทักษ์ แต่ยังรวมถึงคฤหาสน์ชวนเทียนและสำนักเฉียนหลงด้วย ยาจำนวนมากและทีมแพทย์พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อรักษาทุกคนที่ได้รับบาดเจ็บ

ลั่วอู๋เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยมากมาย

นายน้อยคนที่เจ็ดและเซาฉางแห่งคฤหาสน์ชวนเทียนรวมทั้งลูกศิษย์ของสำนักเฉียนหลง หนานกง หยิงเอ๋อ ทัวป๋าเจียฉี และตระกูลจี๋อี๋ทั้งหมดก็มา

หนานกง หยิงเอ๋อมองลั่วอู๋ด้วยสายตาที่ซับซ้อน

พวกเขามีความขัดแย้งกันในตอนนั้น

ตอนนี้เหมือนอยู่คนละโลก

ฝ่ายหนึ่งกลายเป็นระดับเพชรไปนานแล้ว แต่นางยังคงต้องพยายามก้าวข้ามมิติวิญญาณอยู่ ไม่มีโอกาส ความแตกต่างนั้นอยู่ไกลเกินไป เขาไม่ใช่คนโลกเดียวกันเลย

ดวงตาของคนสองคนสบกันในขณะนั้น และลั่วอู๋ก็พยักหน้า

หนานกง หยิงเอ๋อยิ้มอย่างขมขื่น

ในอนาคตไม่ควรมีทางแยก

หลี่ หวู่หยวน นำคนของสำนักเฉียนหลงไปยังร่างวิญญาณของเฮาและแสดงความเคารพ “ท่านเจ้าสำนัก”

“เจ้าทำได้ดีมากในการต่อสู้ครั้งนี้” เฮาสบตากับ หลี่หวู่หยวน “เจ้าต้องทำงานหนักมาหลายปีแล้วสินะ”

”ข้าไม่ได้ทำงานหนักอะไรเลย”

หลี่หวู่หยวนส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าเขาจะทำงานหนักสักแค่ไหนก็ตาม

นอกจากนี้มันก็เป็นเรื่องยากมากที่จะปราบกิเลนลงได้ ผู้ซึ่งคอยดูแลนรกมนตรามานับพันปี และยังออกเดินทางไปต่างมิติเพื่อตามหากิเลน

“ในอนาคต สำนักเฉียนหลงจะถูกส่งให้เจ้าเป็นผู้ดูแลอย่างสมบูรณ์ เจ้าทำได้ดีแล้วและอาจจะดีกว่าข้าด้วยซ้ำ” เฮายิ้ม

หลี่หวู่หยวนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ท่านเจ้าสำนัก…”

เฮาส่ายหัว

เวลากำลังจะหมดลงแล้ว

เขามองไปที่ลั่วอู๋และพูดว่า “เจ้ามากับข้าหน่อย”

ลั่วอู๋เพิ่งฟื้นตัวเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงเหนื่อยมาก เขาประหลาดใจที่ได้ยินว่าเจ้าสำนักต้องการพบเขา

”ขอรับ ท่านเจ้าสำนัก” ลั่วอู๋กล่าวด้วยความเคารพ

เฮาพยักหน้า จากนั้นร่างวิญญาณก็ส่งแสงสีขาวออกมา พาลั่วอู๋บินออกไป

พวกหลี่หยินประหลาดใจ อยากจะตามไป แต่ หลี่หวู่หยวนห้ามไว้

”อย่าตามไป” หลี่หวู่หยวนกล่าว

ฉูจงฉวนไม่เข้าใจ “เจ้าสำนักต้องการให้ลั่วอู๋ทำอะไร?”

“อย่ากังวลไป เขาจะไม่ทำอะไรหรอก” ดวงตาของ หลี่หวู่หยวนแสดงให้เห็นร่องรอยของความสบายใจ “แน่นอนว่ามันต้องเป็นเพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในอนาคต”

……

……

ลั่วอู๋ยืนอยู่ข้างท่านเจ้าสำนัก

เขารู้สึกถึงความปลอดภัยจากใจจริง แต่ก็ยังรู้สึกพิเศษ ราวกับว่าใกล้ชิดกับเต๋า

เจ้าสำนักพาลั่วอู๋ไปยังที่พักของผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย

พวกเขาแปลกใจเล็กน้อย

ในตอนนี้เล่ยเซิ้นและผู้อาวุโสของตระกูลเจียงก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

หลังสงคราม พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องรักษาตัว แต่ยังต้องตรวจสอบสภาพของแก่นวิญญาณด้วย

“ท่านนักบุญอุปถัมภ์”

”ขอคารวะ”

เฮาส่ายหัว ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกว่าเวลากำลังจะหมดลงจริง ๆ เขานั่งลง และเส้นที่ว่างเปล่าก็พันกันบนมือของเขา ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ามารวมกันที่นี่

ทั้งสี่คนประหลาดใจ

เฮากำลังเทศนา แสดงความรู้สึกทั้งหมดของเขาในแก่นแท้แห่งการสืบทอด

ทั้งสี่คนกลั้นหายใจและเริ่มเข้าใจ

ดวงดาวระยิบระยับสร้างจักรวาลอันไร้ขอบเขต เต็มไปด้วยความลึกลับ ราวกับว่ามีกระบวนการในการสร้างสวรรค์และโลก และวิวัฒนาการของความโกลาหล

ลั่วอู๋ก็จ้องมองไปที่มันเช่นกัน

แม้จะไม่เข้าใจแต่ก็แอบจดลงไปซึ่งจะเป็นประโยชน์ในอนาคต

เวลาเทศนาล่วงไป

ประมาณครึ่งวันต่อมา จู่ ๆ ก็หยุดลง

ทั้งสี่ตื่นขึ้นทันที ถ้าพวกเขากำลังจะได้อะไรก็คงผิดหวัง เพราะมันจบเร็วเกินไป พวกเขาเหมือนถูกขัดจังหวะ พวกเขารู้สึกเสียใจมาก หากเพียงพวกเขาสามารถดำเนินการต่อไปได้อีกสักนิด

”ขอโทษที่ข้าไม่มีเวลาเพียงพอ” เฮาพูดเบา ๆ

ร่างวิญญาณของเขาค่อย ๆ จางหายไป และเสียงของเฮาก็ค่อย ๆ จางหายไป