ไหปีศาจ - บทที่ 1090 ก็เอาไปสิ
บทที่ 1090
ก็เอาไปสิ
ลั่วอู๋กลับไปที่ป่าหวงชา
เมื่อฝูงชนมารวมตัวกัน หลี่หวู่หยวนก็ถามอย่างกังวล “เจ้าสำนักอยู่ไหน?”
“ร่างวิญญาณของเขาดับไปแล้ว” ลั่วอู๋ตอบกลับ
แม้ว่าจะไม่ตอบอย่างชัดเจน แต่ทุกคนรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
หัวใจของผู้คนเศร้าหมองราวกับว่าพวกเขาสูญเสียกระดูกสันหลัง
ลั่วอู๋รู้ว่าคำพูดปลอบโยนนั้นไร้ประโยชน์ในเวลานี้
เราทุกคนต้องปรับตัว
ลั่วอู๋ก็ทนความเศร้าในใจ เขามองไปที่หลี่หวู่หยวน “ท่านรองเจ้าสำนัก วิกฤตยังไม่คลี่คลาย และเรายังต้องเผชิญหน้ากับอนาคตอีกนะ”
”นั่นสินะ” หลี่หวู่หยวนบังคับตัวเองและพูดอย่างจริงจัง
บางเรื่องก็จำเป็นต้องให้สำนักเฉียนหลงออกมาจัดการ
สำนักเฉียนหลงมีอิทธิพลอย่างมากและสามารถมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมของผู้ฝึกฝนหลายคนได้
ลั่วอู๋เริ่มรวบรวมคนที่แข็งแกร่งผ่านสำนักเฉียนหลง
ผู้ที่เต็มใจต่อสู้เพื่ออนาคตของมนุษย์สามารถไปที่สำนักเฉียนหลงได้
ลั่วอู๋และหลี่หวู่หยวนตกลงกันไว้ว่าเขาเต็มใจให้ใช้โลกไหได้ หากผู้ใดยินดีรับฟังคำเรียกตัวของสำนักเฉียนหลง ผู้นั้นก็สามารถเข้าสู่โลกไหเพื่อฝึกฝนได้
แน่นอนว่าต้องมีรายละเอียดมากมาย
ไม่ใช่ว่าจะเข้าก็เข้าไปได้เลย
หลี่หวู่หยวนรวบรวมผู้คนของสำนักเฉียนหลงอย่างรวดเร็ว และจากนั้นก็เริ่มวางแผนทั่วโลกไห
บรรดาผู้ที่ยินดีปฏิบัติตามคำแนะนำของสำนักเฉียนหลงไม่เพียงแต่สามารถเข้าสู่โลกไหได้เท่านั้น แต่ยังได้รับการสนับสนุน ทักษะ คำแนะนำและอื่น ๆ อีกด้วย
การมีงานยุ่งบางครั้งทำให้คนลืมความเศร้าได้
ผู้คนค่อย ๆ หลุดพ้นจากความเศร้าโศก
ลั่วอู๋ไปที่วังอีกครั้ง
โดยพื้นฐานแล้วมันเกิดความยุ่งเหยิงไปทั่วโลก
แม้แต่หลี่ซวนซงและหลี่ชิก็รู้สึกว่ามันลำบากมาก มีความโกลาหลอยู่ทุกที่ เป็นเรื่องเร่งด่วนที่จะต้องทำให้ประชาชนมีเสถียรภาพและฟื้นฟูเศรษฐกิจ
เงินบำนาญสำหรับผู้ที่ตายและบาดเจ็บ ความสูญเสียที่เกิดจากความโกลาหล และการดำเนินการตามนโยบายต่าง ๆ ก็ต้องการเงินสนับสนุนเช่นกัน แต่ตอนนี้คลังหลวงกลายเป็นความว่างเปล่าจริง ๆ
แม้ว่าจะมีกลยุทธ์ที่น่าตกใจ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ยากเหมือนพ่อครัวมีฝีมือที่ต้องทำอาหารโดยไม่มีข้าว
เงินไม่สามารถเสกมาจากอากาศได้
หลี่ซวนซงเกาหัวของเขา เมื่อเขาเห็นลั่วอู๋ ดวงตาของเขาเป็นสีเขียวราวกับหมาป่าผู้หิวโหย “ข้าล่ะอยากให้สำนักโล่พิทักษ์ของเจ้ายกคลังสมบัติให้จริง ๆ”
”ก็เอาไปสิ” นั่นคือสิ่งที่ลั่วอู๋พูด
หลี่ซวนซงจ้องเขม็ง “เจ้าไม่ได้ล้อเล่นนะ?”
“ไม่แน่นอน ถ้าเจ้าต้องการเงิน ข้าก็จะให้เงิน เจ้าสามารถใช้เงินของสำนักโล่พิทักษ์ได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง” ลั่วอู๋กล่าว
หลี่ซวนซงและหลี่ชิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหมือนกัน “เจ้าพูดมา!”
เห็นได้ว่าพวกเขาต้องการเงินจริง ๆ
สำนักโล่พิทักษ์ร่ำรวยมาก รวยมากจริง ๆ
ด้วยการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากสำนักโล่พิทักษ์ปัญหาอย่างน้อยครึ่งหนึ่งจะได้รับการแก้ไข
“ข้าต้องการหญ้าวิญญาณหายากจำนวนมาก ยิ่งหายากยิ่งดี ข้าหวังว่าท่านจะใช้อำนาจของราชวงศ์เพื่อรวบรวมมันมาให้ข้าได้ และยอมใช้วิธีการที่รุนแรงเพื่อทำตามคำขอของได้ข้าหากจำเป็น” ลั่วอู๋กล่าว
ของมีค่าบางอย่างเจ้าของเดิมอาจไม่อยากขาย
แต่ลั่วอู๋ไม่สนใจ
หลี่ชิและหลี่ซวนซงมองหน้ากันและพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”
ลั่วอู๋จากไป
เขาไปที่หุบเขามรณะ
ที่นั่นยังคงมืดเช่นเคย
ไม่ได้รับผลกระทบจากโลกภายนอกเลย
ลั่วอู๋โยนเนื้อและเลือดออกมาจำนวนมาก เนื้อและเลือดเหล่านี้เปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิต พวกมันยังคงดิ้นและงอกใหม่ มันดูแปลกมาก
มันคือชิ้นส่วนของราชาปีศาจอมตะที่ถูกเจ้าสำนักเป่ากระจุยออกมา
ตอนนั้นเนื้อและเลือดของเขากระจายไปทุกทิศทุกทาง
แม้ว่าเขาจะฟื้นคืนสภาพได้ในทันที แต่ก็มีเนื้อและเลือดจำนวนมากตกลงไปในทะเลทราย
ลั่วอู๋รวบรวมพวกมันมา
พวกสัตว์ประหลาดเหล่านั้นยังคงศึกษาราชาผีดิบอยู่ ในเวลาเดียวกัน คำหยาบทุกชนิดก็กระจายไปทั่ว ดูเหมือนว่าพวกเขามีความก้าวหน้าอย่างมาก
เมื่อพวกเขาเห็นเนื้อและเลือดที่ลั่วอู๋เอามาให้ พวกเขาก็รีบเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“นี่มันอะไร? พลังชีวิตมันช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน”
”สมบัติ สมบัติล่ะ”
”โอ้ พระเจ้า ข้ารู้สึกได้ถึงพลังของเนื้อและเลือดนี้ มันมีพลังมากกว่าราชาผีดิบเสียอีก”
“ในที่สุด ปริศนาการวิจัยผีดิบชิ้นสุดท้ายก็มาถึงแล้ว”
พวกสัตว์ประหลาดเป็นบ้า
มันสำคัญเกินไปสำหรับพวกเขา
ฉิงชาประหลาดใจและถามว่า “นี่คืออะไร?”
“เจ้ารู้ไหมว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”
แทนที่จะตอบ ลั่วอู๋ถามกลับ
ฉิงชาส่ายหัว
”ผนึกของนรกมนตราถูกทำลาย และมนุษย์กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของการทำลายล้าง” ลั่วอู๋พูดอธิบาย
ปราสาทที่เคยส่งเสียงดังก็เงียบสงัด
โครงกระดูกในชุดคลุมสีดำ ตามีไฟผีลุกขึ้น ทำให้รู้สึกว่าพวกเขาตกใจ
แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดอมตะ พวกเขายังถือว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่ในใจ ตอนนี้ลั่วอู๋ถึงกับบอกว่ามนุษย์กำลังตกอยู่ในอันตรายจากการทำลายล้าง!
สัตว์ประหลาดที่ตกใจที่ถามออกไป “จริงรึ?”
“ใช่ นักบุญผู้อุปถัมภ์ยอมเสียสละตัวเองเพื่อสังหารปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงและผนึกปรมาจารย์ปีศาจอีกแปดที่เหลือ เนื้อและเลือดนี้เป็นเนื้อและเลือดของราชาปีศาจอมตะ”
สัตว์ประหลาดทั้งหมดที่ล้วนเคยเป็นยอดฝีมือระดับปีศาจในสมัยก่อน
แน่นอนว่าทุกคนรู้เกี่ยวกับนรกมนตรา
ราชาปีศาจอมตะสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิแต่กำเนิดในตำนาน สัตว์ร้ายไร้ที่ติ
เห็นได้ชัดว่าสัตว์ประหลาดรู้สึกโล่งใจกับข่าวนี้
ไม่เป็นไร ยังไม่เป็นไร
นี่คือเนื้อและเลือดของราชาปีศาจอมตะ ไม่น่าแปลกใจที่มันทรงพลังมาก
“เจ้าเอาเนื้อและเลือดนี่ไปได้” ลั่วอู๋มองไปไม่ไกล เห็นได้ชัดว่ามีสัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งตนเป็นศัตรู หยีเทียนเฉิน “เจ้ายังอยากฆ่าข้าอีกรึ?”
“แน่นอน” หยีเทียนเฉินไม่ได้ซ่อนจิตสังหาร
“งั้นนี่คือโอกาสของเจ้าแล้ว อย่าให้เนื้อและเลือดนี้เสียเปล่า”
ลั่วอู๋หันและจากไป
……
……
ลั่วอู๋กลับมาอยู่ในโลกไหแล้ว
ในที่สุดเขาก็มีเวลาตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงของต้าหวงอย่างละเอียดแล้ว
ต้าหวงซึ่งได้วิวัฒนาการเสร็จสิ้นแล้ว ถึงแม้ว่าภายนอกจะไม่มีความแตกต่างใด ๆ ก็ตาม มีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดจากการสั่นไหวของแผ่นดิน
”โฮ่ง โฮ่ง”
ต้าหวงพุ่งเข้าใส่อ้อมแขนของลั่วอู๋และแลบลิ้นออกมา
ลั่วอู๋นั่งลงบนพื้นและลูบขนที่อ่อนนุ่มของต้าหวงด้วยความโล่งอกเป็นเวลานาน “ดูเหมือนว่าวิวัฒนาการนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมาก พลังของหยู่สมกับชื่อเสียงจริง ๆ”
“เอาล่ะ เปลี่ยนเป็นสถานะต่อสู้สิ”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ทั้งตัวของต้าหวงก็ถูกซ่อนอยู่ในความว่างเปล่า และทั้งร่างกายก็เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่น่ากลัวอย่างยิ่ง เช่นเดียวกับสัตว์ประหลาดในตำนานที่ทำลายสวรรค์และโลก
ลั่วอู๋ไม่สามารถซ่อนความสุขของเขาได้ “บางทีเจ้าอาจเป็นเหมือนวานรศักดิ์สิทธิ์ตัวต่อไป สามารถทะลวงขีดจำกัดและก้าวข้ามตัวเองได้ ทิ้งตำนานที่สืบทอดมาแต่โบราณไว้เบื้องหลัง”
“ในอนาคต เมื่อมีคนพูดถึงสัตว์วิญญาณระดับจักรพรรดิ มันไม่ใช่ตำนานแห่งความว่างเปล่าอีกต่อไป แต่เป็นตัวเจ้า”
ดูเหมือนต้าหวงจะเข้าใจคำพูดของลั่วอู๋ มันส่ายหางรุนแรงขึ้น ตื่นเต้นจนแหงนหน้ามองท้องฟ้า ราวกับว่ามันจะถูกเล่าขานไปตลอดกาล
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลั่วอู๋ก็เผยรอยยิ้มที่หายไปนานในที่สุด
แม้ว่าเจ้าจะเป็นวานรศักดิ์สิทธิ์ตัวต่อไป แต่ก็ยังเป็นสุนัขที่โง่เขลา
หลังจากเล่นกับต้าหวงแล้ว ลั่วอู๋ก็ไปตรวจสภาพของนารุ
ตอนนี้อารมณ์ของนารุสงบลงแล้ว แต่เขากลับเงียบและไร้ชีวิตชีวา
ลั่วอู๋ถอนหายใจ
”อาจารย์ ท่านไม่ต้องมาปลอบข้าหรอก” นารุพูดอย่างใจเย็น “ข้าไม่เป็นไร”
”ชื่อคนบาปของเจ้าถูกล้างออกไปแล้ว” ลั่วอู๋กล่าว
”ขอบคุณท่านอาจารย์”
“เจ้าสมควรได้รับมัน อาจารย์ไม่รู้ว่าจะปลอบเจ้าได้อย่างไร ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ และไม่ทำให้ชีวิตที่เผ่าของเจ้ายอมแลกด้วยชีวิตของพวกเขานั้นเสียเปล่า”
นารุเงียบไปนาน “ข้ารู้ ข้ายังต้องเก็บชีวิตนี้ไว้เพื่อฆ่าปีศาจ ข้าจะไม่ยอมตายจนกว่าข้าจะฆ่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในนรกมนตรา”
ลั่วอู๋ไม่ได้แนะนำอะไร
ความโกรธยังดีกว่าความเศร้า
YOU MAY ALSO LIKE
