ไหปีศาจ - บทที่ 1091 อีกามรณะ

บทที่ 1091

อีกามรณะ

 

อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

 

เชียนจียังคงพักฟื้นตัว

 

แสงสวรรค์ทั่วท้องฟ้ามาบรรจบกันราวกับว่าได้รวมตัวเป็นโลกแห่งแสง

 

จดหมายเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้านาง

 

“ไหปีศาจสามารถตัดโซ่ตรวนกับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะได้”

 

เชียนจีจ้องไปที่กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง กระดาษแผ่นเล็กก็ละลายเป็นแสงและกลายเป็นความว่างเปล่า

จะมีราชาภูติตนใหม่เกิดขึ้นอยู่เสมอ เป็นการเปลี่ยนแปลงแบบเก่าไปใหม่มา

 

แม้ว่าช่วงชีวิตของราชาภูติจะยาวนาน แต่ก็น้อยกว่าสัตว์วิญญาณระดับจักรพรรดิแต่กำเนิดมาก เหตุผลก็เพราะพวกเขาเกิดในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเท่านั้น

 

พวกเขาเกิดมาพร้อมกับเจตจำนงของภูตินับไม่ถ้วน

 

ดังนั้นเขาจึงเกิดมาพร้อมกับสายสัมพันธ์กับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

 

แม้ว่าพวกเขาจะเต็มใจที่จะปกป้องอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ แต่มันก็ไม่ดีที่จะต้องถูกบังคับผูกมัด พวกเขาเหมือนสูญเสียอิสรภาพไปแล้ว แต่โซ่ตรวนจากแก่นวิญญาณนั้นไม่สามารถลบออกได้

 

”เหอะ เป็นเจ้านี่เอง” เชียนจีกล่าวอย่างเย้ยหยัน “ต่อให้ข้าตาย ข้าก็จะเอามันมาให้ได้”

 

……

……

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

สามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

มีอะไรเกิดขึ้นมากมายในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา

 

สำนักเฉียนหลงได้เปิดประตูเพื่อดึงดูดผู้คนที่แข็งแกร่งจากทั่วทุกมุมโลกและชี้นำแก่พวกเขาด้วยการมอบทักษะให้พวกเขา มีครูสอนพิเศษที่จัดทีมเป็นพิเศษเพื่อจับสัตว์วิญญาณให้ ทันใดนั้น ก็มีคนที่แข็งแกร่งจำนวนมากมารวมตัวกัน

 

และกลุ่มคนเหล่านั้นได้ลงนามในข้อตกลงและเข้าสู่สถานที่ที่เรียกว่าโลกไหเพื่อฝึกฝน

 

ว่ากันว่าที่แห่งนี้เหมาะมากสำหรับการฝึกฝน

 

ความเร็วในการฝึกฝนสามารถเพิ่มขึ้นได้เกือบสามหรือ สี่เท่า

ตอนแรกบางคนก็ไม่เชื่อ แต่หลังจากที่กลุ่มแรกออกมา พวกเขาก็ดับความสงสัยทั้งหมด

 

เพราะมิติวิญญาณของทุกคนที่เข้าสู่โลกไหนั้นดีขึ้นอย่างมาก

 

”เป็นไปได้ยังไง? ใครก็ได้บอกข้าที” มีคนถาม

 

แต่ผู้ที่เข้าสู่โลกไหปฏิเสธที่จะตอบ

 

“เราลงนามในข้อตกลงแล้วว่าจะไม่เปิดเผยข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับโลกไห” ผู้ที่ได้ผ่านประสบการณ์โลกไหกล่าว

 

“มีเพียงสิ่งเดียวที่ข้าสามารถบอกเจ้าได้”

 

”มันมหัศจรรย์มาก”

 

“ถ้าเจ้าพลาดโอกาสนี้ไป เจ้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

 

ความเห็นดังกล่าวกระตุ้นความสนใจของทุกคนโดยธรรมชาติ

 

เนื้อหาของข้อตกลงก็มีความเข้มงวดมาก เมื่อลงนามในข้อตกลงแล้วจะต้องบริหารจัดการและส่งมอบตัวโดยสำนักเฉียนหลงและกำหนดเวลาคือสิบปี

 

นั่นเป็นเหตุผลที่หลายคนไม่อยากลงนามในข้อตกลง

 

สัญญาสิบปี?

 

มันยากเกินไปที่จะยอมรับการสูญเสียอิสรภาพนับสิบปีได้

 

แต่โลกไหนั้นก็วิเศษมากจนทำให้ผู้คนลังเลจริง ๆ

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่ผู้เหล่านั้นยอมลงนามในข้อตกลง มิติวิญญาณก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด และพวกเขายังได้รับสัตว์วิญญาณที่ทรงพลังอีกด้วย ว่ากันว่ามีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากมายในโลกไหนี้

เป็นผลให้ผู้คนจำนวนมากเลือกที่จะยอมรับข้อตกลง

 

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้ก็เกี่ยวกับการต่อสู้กับนรกมนตรา

 

โลกไหเปิดรับผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ

 

แต่ลั่วอู๋ไม่สนใจแล้ว

 

เขาในตอนนี้ แม้แต่ระดับเพชรอาวุโสบางคนก็อยู่ไกลจากการเป็นคู่ต่อสู้ของเขาแล้ว

 

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับกึ่งจักรพรรดิที่เหลืออยู่ในแผ่นดินใหญ่ก็ล้วนเป็นผู้เกี่ยวข้องกับเขาทั้งนั้น ใครจะกล้าคิดร้ายเขา?

 

ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจที่พบว่ายิ่งมีคนอยู่ในโลกไหมากเท่าใด พื้นที่ก็จะยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุดอย่างกับจักรวาล

 

”มันเป็นสิ่งประดิษฐ์โบราณที่น่ากลัวมาก”

 

และในไม่ช้า สำนักเฉียนหลงก็จัดการปฏิบัติการผนึกมนตราครั้งแรก

 

มนุษย์ที่แข็งแกร่งจำนวนมากไปที่ป่าหวงชาเพื่อรวบรวมพลังของผู้คนและใส่พลังเข้าไปในผนึกเพื่อทำให้เสถียร

 

ไม่มีปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดในผนึกนี้

 

ดังนั้นการจัดการผนึกจึงง่ายกว่ามาก

 

แต่ตัวผนึกเองก็มีปัญหาใหญ่ การทำให้ตราประทับมีเสถียรภาพหลาย ๆ ครั้งนี้ก็สามารถทำได้แค่ถ่วงเวลาได้เท่านั้น ไม่ใช่การผนึกถาวร ยังมีแนวโน้มว่าจะมีสงครามครั้งใหญ่ในอนาคต

 

สำหรับด้านอื่น ๆ

 

ด้วยการสนับสนุนของสำนักโล่พิทักษ์ ความโกลาหลก็ค่อย ๆ สงบลง

 

หลี่ซวนซงก็รักษาสัญญาของเขาและสั่งให้รวบรวมวัตถุวิญญาณหายากทุกชนิดและส่งพวกมันไปที่สำนักโล่พิทักษ์

 

ลั่วอู๋เริ่มพยายามสังเคราะห์หลายสิ่งหลายอย่าง

 

นี่ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีประโยชน์สำหรับคนอื่น

 

ตราบใดที่เป็นสิ่งที่มีค่า เขาก็จะมอบมันให้กับผู้คนในโลกไหอย่างไม่เห็นแก่ตัว คนเหล่านี้จะเป็นกำลังสำคัญในการจัดการกับนรกมนตราในอนาคต และพวกเขาจะต้องถูกดูแลอย่างดี

 

ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อย ๆ มาถูกทาง

 

แต่ทุกคนรู้ว่าเรายังไม่สามารถจัดการปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดได้

 

สันติสุขในปัจจุบันเป็นเพียงความสงบก่อนเกิดพายุ

 

ทุกคนเข้าร่วมการฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง

 

ภายในสามเดือน ลั่วอู๋ได้ก้าวข้ามไปอีกขั้นและไปถึงระดับเพชร 5

 

“นายท่าน ข้าได้มันมาแล้ว” ข่าวดีจากสำนักโล่พิทักษ์

 

ลั่วอู๋ดีใจมาก “จริงรึ?”

 

”จริงแท้แน่นอน ยืนยันแล้วว่าสัตว์ญาณนั่นเป็นอีกามรณะ”

 

“ดีมาก เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

 

ลั่วอู๋รู้สึกตื่นเต้น

 

เมื่อสามเดือนก่อน เขาเสนอรางวัลสำหรับการจับสัตว์วิญญาณระดับทองขั้นสูงที่เรียกว่าอีกามรณะ

สัตว์วิญญาณชนิดนี้หายากมาก

 

พวกมันจะอาศัยอยู่ในป่ามรณะเท่านั้น

 

ต้นไม้บิดเบี้ยวซึ่งสูญเสียความมีชีวิตชีวาไปแล้ว เป็นที่อยู่อาศัยที่พวกมันโปรดปราน

 

อีกามรณะมีสีดำ แต่ดวงตาของมันเป็นสีแดง

 

เพราะพวกมันรักสายลมมรณะ พวกมันจึงถูกมองว่าเป็นลางบอกเหตุของความไม่แน่นอนและความตาย

 

ชื่ออีกามรณะก็มาจากเหตุนี้

 

หลายคนสงสัยว่าทำไมทั้ง ๆ ที่ลั่วอู๋ก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว แต่เขากลับสนใจในสัตว์วิญญาณระดับทองขั้นสูงชั้นต่ำเช่นนี้

 

ลั่วอู๋ไม่ได้บอกใครว่าทำไม

 

ไม่แม้แต่หลี่หยินผู้ที่ใกล้ชิดที่สุด

 

……

……

หน่วยสยบมังกร

 

ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยเก็บตัวด้วยกัน

 

นี่เป็นความพยายามครั้งที่สี่ของพวกเขาในการเก็บตัวฝึกฝนเพื่อไปให้ถึงระดับจักรพรรดิในตำนาน

 

บางทีพวกเขาอาจไม่ได้เตรียมตัวเพียงพอ แต่พวกเขาก็เลือกวิธีที่อันตรายที่สุด

 

การก้าวข้ามระดับล้มเหลวจะต้องพบกับผลย้อนกลับของสวรรค์และโลก

 

อย่างไรก็ตาม พลังของการย้อนกลับก็ทำให้พวกเขาตระหนักถึงข้อบกพร่องของตนเองมากขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้ว่าพวกเขาต้องการอะไรจริง ๆ

และไร้หน้าก็ขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยสยบมังกรชั่วคราว

 

ไม่มีการคัดค้านในเรื่องนี้

 

เขาก็เป็นถึงลูกศิษย์ที่หลงเซี่ยที่รับมาฝึกด้วยตัวเองและยังได้รับการฝึกฝนภายใต้การชี้นำของผู้บัญชาการหลิงหลง

 

ใครจะไม่กล้ายอมรับคนเช่นนี้กัน?

 

……

……

ผู้ที่แข็งแกร่งทั่วโลกกำลังเข้าสู่ระดับที่สูงขึ้น

 

เวลาไม่ได้รอใคร

 

ผ่านไปครึ่งปี

 

ตระกูลเจียงซึ่งเป็นตระกูลสันโดษต้องตกใจกับข่าวที่ว่าผู้อาวุโสของตระกูลเจียงถูกสังหาร

หนึ่งในไม่กี่คนที่อาจจะได้เป็นระดับจักรพรรดิแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์เสียชีวิตลง

 

ตระกูลเจียงฝังเขาไว้ในป่าหวงชาตามความประสงค์ของเขา

 

ว่ากันว่าผู้อาวุโสของตระกูลเจียงคนนี้พยายามที่จะฝ่าฝืนแก่นแท้แห่งสวรรค์แล้วสร้างมันขึ้นมาให้ พยายามที่จะต่อสู้กับสวรรค์ด้วยชีวิตของเขา เพื่อสลัดออกจากแก่นแท้แห่งสวรรค์และไปถึงระดับจักรพรรดิในตำนาน

 

แต่สุดท้ายคำบอกเล่าก็เป็นแค่คำบอกเล่า

 

เล่ยเซิ้นหัวหน้าห้องโถงหวังฝาแห่งสำนักเฉียนหลงได้ตัดความทรงจำของเขาออกไปไกลแสนไกล แต่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

 

ว่ากันว่าเคยมีคนพบเขาบนน้ำแข็ง

 

ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่

……

……

ไกลออกไปทางเหนือ คลื่นทะเลพลุ่งพล่าน

 

ผู้นำของวังเป่ยหมิงออกไปในทะเลเหนือ เขาสวมมงกุฎหินครามบนหัวของเขา ทั้งร่างรวมเข้ากับทะเลเหนือ บางครั้งสัตว์ยักษ์ในทะเลบางตัวก็โผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำแล้วจมลง

 

มีชายคนหนึ่งที่สวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่มีหยินและ หยางอยู่ในตาของเขา

 

เขาตัดห่วงทั้งหมดออกไป ประสานมือ และลมปราณของเขาก็สงบ

 

“ท่านนักบุญ ท่านตัดสินใจแล้วหรือ?” ผู้ดูแลแห่งวังนรกเหนือถามอย่างแผ่วเบา

 

ชายผู้นี้เป็นยามเฝ้าวังเป่ยหมิง

 

ชาววังเป่ยหมิงเรียกพวกเขาว่านักบุญ

ดูเหมือนว่าเขาได้รับการถ่ายทอดโดยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ วาจาและการกระทำของเขาเหมือนพระพระโพธิสัตว์ที่ล่วงลับไปแล้ว

 

”ท้ายที่สุดแล้วข้าก็ละจากมันไปไม่ได้” นักบุญพูดด้วยรอยยิ้มอย่างหมดหนทาง “ดูเหมือนว่าข้าจะไม่มีโอกาสเป็นพระโพธิสัตว์ ข้าชอบที่จะเป็นยามเฝ้าประตู และข้าก็ไม่รู้วิธีต่อสู้ด้วย”

 

วินาทีถัดมา เขายังเปิดอกและหยิบพระธาตุที่มีแสงพระโพธิสัตว์ออกมา

 

เมื่อห้าร้อยปีที่แล้ว เขาได้รับบางสิ่งที่พระโพธิสัตว์ที่แท้จริงเหลือทิ้งไว้

 

หลังจากทำความเข้าใจหลายร้อยปี เขาก็ได้เรียนรู้วิธีการนี้แล้ว แต่เขาไม่ต้องการเริ่มต้นฝึกฝน

 

สุดท้ายก็ถูกทิ้งไว้เช่นนั้น

จูกู่เฉิงรับสิ่งนั้นมา ฝังมันไว้บนมงกุฎหินครามและถอนหายใจ “ใต้รังนกจะมีไข่ที่สมบูรณ์ได้อย่างไร? บรรพบุรุษอยู่ไกลจากแผ่นดินใหญ่ แต่พวกเขาก็ต้องกลับไปในท้ายที่สุด”

 

นักบุญสามารถเป็นพระโพธิสัตว์ได้ แต่เขาไม่ต้องการ

 

ในฐานะผู้นำของวังเป่ยหมิง เขาต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อคนรุ่นหลังของเขาเสมอ

 

ด้วยพลังแห่งทะเลเหนือ และพระธาตุแห่งพระโพธิสัตว์

 

มันก็ห่างไปอีกแค่ครึ่งวันเท่านั้น