ไหปีศาจ - บทที่ 1095 เรื่องราวของภูติไห
บทที่ 1095
เรื่องราวของภูติไห
ฟังความจากภูติไหแล้ว ดูเหมือนว่ามีเหตุผลที่ทำไมอีกฝ่ายถึงกลายเป็นแบบนี้ มีส่วนเกี่ยวข้องมากมายกับจักรพรรดิดาบ
”เกิดอะไรขึ้น?” ลั่วอู๋ถามออกมา
ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับการติดอยู่ที่นี่อยู่ดี
ภูติไหดูเหมือนจะให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับมนุษย์มากขึ้น
อาจเป็นเพราะเขาอ่อนแอ หรือเพราะเขารู้ว่าจริง ๆ แล้วลั่วอู๋เป็นใคร อย่างไรก็ตามเขายินดีที่จะพูดมากขึ้น
“ข้าไม่นึกเลยว่าสารเลวนั่นจะมีศักยภาพมากขนาดนี้” มีร่องรอยของความผิดหวังในคำพูดของภูติไห
เขาเรียกจักรพรรดิดาบว่าเป็นสารเลว
สัตว์ประหลาดเก่าแก่ที่รอดชีวิตมาได้หลายหมื่นปีย่อมมีคุณสมบัติที่จะออกความเห็นเกี่ยวกับวีรบุรุษในประวัติศาสตร์
”ข้าโต้เถียงกับเขาและเป็นแรงบันดาลใจให้เขาสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ ถ้าข้าทำได้ ข้าจะฆ่าเขาเสียแต่ตอนนั้น” เขากล่าว
ลั่วอู๋เงียบไป
เขาเดาอะไรบางอย่างได้คร่าว ๆ
ภูติไหกล่าวช้า ๆ ว่า “ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด เขาเติบโตขึ้นจนถึงจุดที่ข้าไม่สามารถจัดการได้ เขาได้ก่อตั้งกองกำลัง เอาชนะประเทศเล็ก ๆ มากมาย และก่อตั้งสิ่งที่เรียกว่าราชวงศ์ซุยหยุน”
”ในขณะนั้นแผ่นดินใหญ่อยู่ในท่ามกลางสงคราม”
“การเกิดขึ้นของราชวงศ์ซุยหยุนทำให้สถานการณ์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย”
”ถึงจะเป็นสารเลวที่โง่เขลา แต่เขาเป็นกษัตริย์ที่มีเมตตา ภายใต้การปกครองของเขา อาณาเขตของราชวงศ์ซุยหยุนก็สงบสุข มีการออกกฎและข้อบังคับมากมายเพื่อส่งเสริมสันติภาพ”
“เนื่องจากการเกิดขึ้นอย่างกะทันหันของราชวงศ์ซุยหยุน จึงเกิดความกลัวซึ่งกันและกันระหว่างประเทศ ส่งผลให้เกิดสงครามน้อยลง”
”ข้าคิดว่ามันอาจจะคุ้มค่าที่จะลองดู”
“ข้าเลยแอบช่วยราชวงศ์ซุยหยุนเอาชนะประเทศอื่น…”
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ “เจ้าช่วยราชวงศ์ซุยหยุน”
”ก็ใช่” ภูติไหพ่นลมอย่างเย็นชา “ไม่เช่นนั้น กะอีแค่ประเทศที่จัดตั้งขึ้นใหม่ จะทำลายทุกสิ่งและบรรลุถึงราชวงศ์ไร้เทียมทานได้อย่างไร หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากข้า หยางไคเทียนก็คงตายไปนานแล้วเพราะเขาไม่มีสมองจะดูแลสงครามได้”
ปรากฏว่าแม้แต่การก่อตั้งและการเติบโตของราชวงศ์ซุยหยุนก็มีเงาภูติไหอยู่
เมื่อลั่วอู๋นึกถึงคำพูดที่เย่อหยิ่งของจักรพรรดิดาบในบันทึกการเดินทางของเขา เขาก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้
เขาที่สามารถก้าวไปสู่การเป็นจักรพรรดิและส่องแสงไปทั่วทั้งยุคในที่สุด
มีความช่วยเหลือมากมายจากภูติไห
“ในช่วงเวลาสั้นๆ สิบปี ราชวงศ์ซุยหยุนได้รวบรวมผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งจำนวนมากและกวาดล้างทุกสิ่ง กลายเป็นประเทศมนุษย์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดบนแผ่นดินใหญ่”
”ประเทศอื่น ๆ จะถูกรวมเข้าด้วยกันหรือไม่ก็กลายเป็นเมืองขึ้น กล่าวได้ว่าทุกประเทศมารวมกันด้วยทัศนียภาพอันไร้ขอบเขต”
”แผ่นดินใหญ่สงบสุขมาช้านาน”
“แต่ความโลภของมนุษย์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด หลังจากความสงบสุขแรกเริ่ม ราชวงศ์ซุยหยุนก็เริ่มขยายตัว พวกเขาปราบปรามกลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหมดและถือว่าพวกเขาเป็นทาส และแม้กระทั่ง… วางแผนบุกอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ”
“ในตอนนั้น แม้ว่ามนุษย์จะไม่บูชาภูติเป็นเทพอย่างโง่เขลาอีกต่อไป แต่พวกเขาก็ยังเคารพอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะอยู่”
“แต่เมื่อความโลภครอบงำก็ไม่คิดไว้หน้าสิ่งใด”
”มนุษย์เหลิงและหยิ่งผยอง”
“พวกเขาบุกเข้าไปในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ พยายามที่จะกดขี่ภูติที่พวกเขาเคยบูชา สงครามสะเทือนโลกจึงปะทุขึ้นระหว่างทั้งสองฝ่าย”
“แต่ในขณะนั้น มีผู้แข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์เกิดขึ้นจำนวนมาก ในขณะที่มีราชาภูติเพียงตนเดียวในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ”
“เจ้าสารเลวนั่นไม่เพียงแต่เพิ่มกำลังของเขาอย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่ยังเข้าใจเจตจำนงแห่งดาบที่แท้จริงในสนามรบ แยกตัวออกจากกฎสวรรค์และโลกแล้วบรรลุระดับจักรพรรดิ ที่แย่ที่สุดคือเขาเก่งในการสอนผู้อื่นและแม้กระทั่งได้สร้างหนทางที่จะหลบซ่อนจากกฎแห่งสวรรค์ซึ่งสามารถทำให้ผู้คนกลายเป็นระดับจักรพรรดิเทียมได้”
“ด้วยการปรากฏตัวของเผ่าพันธุ์มนุษย์ระดับจักรพรรดิอย่างต่อเนื่อง เป็นการยากที่อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะจะต้านทานได้”
”ผลลัพธ์ก็ชัดเจนอยู่แล้ว”
“แต่เหล่าภูติหยิ่งทะนงและไม่คิดจะยอมจำนนต่อมนุษยชาติเลย มันเกือบจะเป็นสถานการณ์ที่โลกลุกเป็นไฟ”
“ข้าได้เชื้อเชิญผู้คนจากนอกราชวงศ์ซุยหยุนให้เข้าถึงวิถีแห่งพระโพธิสัตว์ ด้วยความพยายามที่จะขจัดความเกลียดชังระหว่างสองฝ่ายด้วยพลังลึกลับ สร้างอารยธรรมให้มนุษยชาติ และยุติภัยพิบัตินี้”
“แต่พวกมนุษย์ก็ยากจะต้านทานเกินไป”
“ผู้แข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์รวมตัวกันในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะและทำลายอาณาจักรชาวพุทธ พระโพธิสัตว์ที่แท้จริงพ่ายแพ้ เขาทำได้เพียงแต่หลบหนีเท่านั้น”
“ราชาภูติใช้วิธีเหนือสวรรค์ของเขาในการบังคับเปิดมิติแยก เขาเอาอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะทั้งหมดออกจากแผ่นดินใหญ่ไปพร้อมกับเขา แต่ผลก็คือพลังวิญญาณของเขาหมดสิ้นเหมือนตะเกียงที่ใกล้ดับ และเขาก็ฝืนบังคับตัวเองให้อยู่ต่อไปอีกหลายปี”
แม้ว่าลั่วอู๋จะรู้เรื่องนี้มามากมาย แต่ตอนนี้เขารู้เหตุและผลในที่สุด
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เหล่าภูติจะเกลียดมนุษย์มาก
มันไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล
“ในตอนนั้น เผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่ในจุดสูงสุดเมื่อรวมกับความยิ่งใหญ่อันสมบูรณ์ของราชวงศ์ซุยหยุน จึงไม่มีเผ่าพันธุ์ใดที่จะต่อกรด้วย และในที่สุด เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็กลายเป็นเจ้าแห่งแผ่นดินใหญ่”
”อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะกลายเป็นฝ่ายที่อยู่ต่ำกว่า”
”มันก็ค่อนข้างดีในตอนแรก หยางไคเทียนยึดมั่นในหลักการแห่งสันติภาพและมีทัศนคติที่ดีต่อกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ”
“แต่สุดท้ายเขาก็จะต้องแก่ตัวลง”
“แม้ว่าลูกหลานจะทำตามความประสงค์ของบรรพบุรุษ แต่พวกเขาก็ไม่มีอำนาจเด็ดขาดแบบหยางไคเทียน ยิ่งกว่านั้น พวกเขาค่อย ๆ เชื่อว่าความสงบสุขของเผ่าพันธุ์มนุษย์คือสันติภาพ และทุกเผ่าพันธุ์อื่นเป็นเพียงทาส”
“ผลก็คือ เผ่าพันธุ์อื่น ๆ ตกเป็นทาส และสงครามต่อต้านและการกดขี่ก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง ความจริงแล้ว มีผู้คนนับไม่ถ้วนตายลงในทวีปที่ดูเหมือนสงบสุขนี้”
“ข้าได้สร้างวิธีการฝึกฝนพลังวิญญาณโดยหวังว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์และทุกเผ่าพันธุ์สามารถอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนและแข็งแกร่งไปด้วยกัน”
”แต่ข้าดูถูกความโลภของมนุษย์มากเกินไป”
”มนุษย์เอาเปรียบกลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหมดมากขึ้นเรื่อย ๆ และแม้กระทั่งฆ่าสัตว์วิญญาณทั้งเผ่าพันธุ์เพื่อที่เลือกเหมาะสม กลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหมดกำลังเสื่อมถอยและมีเสียงโหยหวนทุกหนทุกแห่ง”
ลั่วอู๋เงียบไป
บางทีเหตุการณ์ในอดีตเหล่านี้อาจเป็นจินตนาการและการพูดเกินจริงของภูติไห
แต่เขารู้ว่าส่วนใหญ่อาจเป็นความจริง
เขาไม่สามารถหักล้างมุมมองของภูติไหที่มีต่อมนุษย์ได้
“อย่างไรก็ตาม วิธีฝึกฝนพลังวิญญาณนั้นมีข้อดีอีกอย่างหนึ่ง มันไม่สามารถยืดอายุขัยของผู้ฝึกได้มาก ดังนั้นแม้ว่าจะมีคนที่แข็งแกร่งโผล่ออกมาเรื่อย ๆ มนุษย์ก็จะไม่หวนคืนสู่ความรุ่งโรจน์ของมัน”
”มนุษย์ไม่มีพลังปราบปรามเผ่าอื่นอีกต่อไป แต่กลายเป็นว่าพวกเขามีพลังแค่ในการปกป้องตนเอง ตรงกันข้าม พวกเขาค่อย ๆ ทำความสงบสุขสูญหายไปอย่างช้า ๆ”
ภูติไหพูดอย่างเย็นชาว่า “ในตอนนั้น ในที่สุดข้าก็ได้เข้าใจอะไรบางอย่าง”
”มันเป็นเพราะเผ่าพันธุ์มนุษย์”
”เผ่าพันธุ์แสนโลภนี้ได้ทำลายโลกไปใบหนึ่ง ข้าไม่อนุญาตให้พวกเขาทำลายโลกอื่นอีก ดังนั้นข้าจะเป็นผู้ลงมือทำลายมนุษย์”
ลั่วอู๋รู้เรื่องราวที่เหลือ
ใช้ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเป็นพื้นที่ทดสอบ อารมณ์ด้านลบได้รับการทดสอบ และจากนั้น อารมณ์ด้านลบตั้งแต่แยกออกจากแผ่นดินใหญ่เป็นเวลาหมื่นปีก็ถูกใส่เข้าไปในปราณมนตราซึ่งถูกใช้เพื่อเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนเป็นปีศาจ
นั่นเป็นเหตุผลที่หมื่นปีก่อน
ปีศาจนับไม่ถ้วนได้มุ่งเป้าไปที่มนุษย์
น่าเสียดายที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่ได้เก่งเท่ากับสมัยโบราณ แต่ถึงกระนั้น เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ไม่สูญพันธุ์ รอดพ้นจากยุคมืดและเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง
และภูติไหได้พยายามที่จะทำลายมนุษย์ต่อไป
ทำลายผนึก
สร้างหุบเขามรณะ
แม้แต่มีส่วนร่วมในแผนการกบฏ
เขาวางแผนอย่างตั้งใจ
แต่เขาไม่เคยคิดว่าความยืดหยุ่นของมนุษย์นั้นน่ากลัวมาก
YOU MAY ALSO LIKE
