ไหปีศาจ - บทที่ 1097 แก่นแท้แห่งกาลเวลา

บทที่ 1097

แก่นแท้แห่งกาลเวลา

 

เวลาไม่มีความหมาย

 

มันเหมือนสถานที่แห่งนิรันดร์

 

ไม่มีอะไรจะดับสูญลง เพราะไม่มีอะไรมีอยู่จริง

 

ลั่วอู๋นั่งหลับตาราวกับว่าเขากำลังหลับอยู่

 

เวลาผ่านไปทีละน้อย

 

แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

 

มันเงียบสนิท

 

บางทีสถานที่ที่เหมือนไม่ใช่ความจริงแห่งนี้อาจเป็นที่ที่ดีที่สุดที่จะเข้าใจแก่นแท้แห่งเวทมนตร์

 

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ลั่วอู๋ถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

 

ดวงตาของเขาเป็นสีม่วง ราวกับความฝัน และลึกราวกับโลกที่ว่างเปล่า หากมีใครจ้องตาเขาอย่างละเอียด จะเห็นภาพลวงตาที่จะถูกดูดคนทั้งตัวเข้าไป

 

น่าเสียดายที่ไม่มีใครอื่น

 

จึงไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลั่วอู๋

 

มันง่ายมาก เขาได้ควบคุมแก่นแท้เวทมนตร์อย่างสมบูรณ์

 

สภาพแวดล้อมปัจจุบันได้เป็นปุ๋ยที่ดีที่สุดสำหรับการทำความเข้าใจสำหรับเขา

 

เขาทำความเข้าใจอยู่นานแค่ไหน?

ลั่วอู๋ไม่รู้เลย อาจจะห้าปี อาจจะสิบปี หรือมากกว่านั้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีเวลาผ่านไปจริง ๆ ไม่ต้องนอน ไม่มีกิน ไม่มีรอยขีดข่วน

 

ตอนนี้เขาสามารถทำให้คู่ต่อสู้ระดับเดียวกันเห็นฝันร้ายได้ เห็นเขาเป็นเหมือนความตาย

 

“ภูติไห เจ้าตายแล้วหรือ?” ลั่วอู๋ตะโกน

 

ภูติไหเปิดตาและเหลือบมองลั่วอู๋

 

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่แปลกใจ

 

คนส่วนใหญ่หากต้องอยู่แบบนี้ก็จะต้องเสียสติในไม่ช้า

 

น้อยคนนักที่จะอยู่ในโลกที่ว่างเปล่าเช่นนี้ได้

 

แนวทางของลั่วอู๋นั้นเรียบง่าย

 

เขาใช้ชีวิตในจินตนาการ!

ใช้แก่นแท้เวทมนตร์เพื่อสร้างดินแดนแห่งความฝันที่แท้จริงในสมอง ทุกสิ่งในดินแดนแห่งความฝันนั้นเหมือนจริงและมีทุกสิ่ง ยิ่งมีจินตนาการมากเท่าไหร่ ดินแดนแห่งความฝันก็จะยิ่งน่าสนใจมากขึ้นเท่านั้น

 

จินตนาการมาจากความรู้ความเข้าใจ และลั่วอู๋ได้ประสบกับโลกที่เจริญรุ่งเรืองแล้ว

 

ดังนั้นเขาจึงสร้างดินแดนแห่งความฝันที่กว้างใหญ่ไพศาล ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะเหนื่อยกับมัน

 

เมื่อใดก็ตามที่เขาเบื่อที่จะเข้าใจแก่นแท้ เขาจะเข้าสู่ภาพลวงตาที่ตนเองสร้างและพักผ่อน

 

วิญญาณจะพังทลายได้อย่างไร

 

เมื่อเห็นภูติไหลืมตา วิญญาณของลั่วอู๋ก็สั่นสะท้านและดวงตาของเขาเป็นสีม่วง “มองตาข้า”

 

ในขณะนี้ เขาเปิดใช้เขตแดนเวทมนตร์

ด้วยแก่นแท้เวทมนตร์ระดับฝ่ามือ ลั่วอู๋ก็มีความมั่นใจว่าสามารถลากจักรพรรดิมาสู่ภาพมายาได้ ตราบใดที่เขาไปถึงภาพลวงตาได้ เขาก็จะปิดฉาก

 

แต่ภูติไหไม่ขยับเลย เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของลั่วอู๋ เขาก็พูดออกมาสั้น “เจ้าโง่”

 

ทักษะดังกล่าวไม่ได้ผลกับเขา

 

ภูติไหยังคงหลับตาต่อไป

 

เขายังคงรอ

 

รอให้มันจบลง

 

ลั่วอู๋กัดฟัน ไม่เป็นอะไรเลยรึ?

 

เมื่อเขาอารมณ์เสีย ลั่วอู๋ก็กลับไปยังดินแดนแห่งความฝันที่เขาสร้างขึ้น

นี่คือมหานครที่เจริญรุ่งเรือง มีการจราจรจำนวนมากนอกหน้าต่าง มีการสร้างอาคารสูงในระยะไกล และนกกระเรียนขนาดใหญ่ก็ส่งเสียงครวญคราง ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกไม่คุ้นเคยและแปลกตา

 

ห้องพักเงียบสงบด้วยผนังสีขาวราวหิมะ เตียงนุ่มสบายและเครื่องทรงสี่เหลี่ยมที่ส่องแสงสีฟ้า

 

“ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะก็นะ”

 

ลั่วอู๋รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

 

เขาขอให้เขานอนหลับฝันดี

 

เขานอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ รู้สึกสบายและผ่อนคลาย

 

ความง่วงนอนท่วมท้นในใจเขา

 

แต่ในขณะที่เขาจะหลับตา ใบหน้าที่คุ้นเคยสองสามหน้าก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา หลี่หยินที่รอการกลับมาของเขา เจียโรที่มีชีวิตชีวาและน่ารัก ฉูจงฉวนที่จริงจังและน่าประหลาดใจบ่อยครั้ง และหยู่เฮาเทพสงคราม

 

ไม่มีทาง!

 

เขานอนไม่ได้

 

ลั่วอู๋ตื่นขึ้นอย่างมีไฟ

 

เขาหลุดพ้นจากภาพลวงตา

 

เขาไม่คิดเลยว่าเขาเกือบจะติดอยู่ในดินแดนแห่งความฝันของเขาเองและจมลงไป

 

ดูเหมือนว่าภาพลวงตาจะไม่ได้ผล

 

มันอันตรายเกินไป

 

มันเกือบเล่นงานเขาตายเอง

ภูติไหดูเหมือนจะคิดว่าจะเป็นแบบนี้มานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลเลย เขาไม่ได้ลืมตาเพื่อมองลั่วอู๋

 

”ไม่มีทาง” ลั่วอู๋กัดฟัน “ต้องทำอะไรสักอย่าง”

 

เขาจ้องไปที่มิติว่างเปล่าตรงหน้าเขา

 

มันเกิดขึ้นในสมอง

 

ตอนนี้สิ่งที่สามารถทำได้ไม่ใช่แค่การรับรู้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการจำแนกด้วย

 

แต่แก่นแท้ไม่ได้หมายความว่าเขาสามารถเข้าใจได้ด้วยความรู้สึก

 

พลังแห่งความเข้าใจนั้นเกินจริงเหมือนกับของฉูจงฉวนและเพื่อให้เข้าใจแก่นแท้ของธาตุทั้งห้า เขาต้องไปที่จุดสูงสุดของพลังวิญญาณ ไม่ต้องพูดถึงลั่วอู๋เลย

 

มันยากที่จะเริ่มต้น

”ไม่มีแก่นแท้ใดที่เหมาะสมที่จะเข้าใจสถานที่เช่นนี้เลย” ลั่วอู๋จมอยู่กับความคิด

 

ในเวลานี้ หัวใจของเขาก็ตกตะลึงในทันใด

 

เขาคิดถึงความเป็นไปได้

 

แก่นแท้แห่งเวลา

 

นั่นคือแก่นแท้ที่มีอยู่ในตำนาน ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ควบคุมเวลาได้ แม้ว่าจะมีสักตัวก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ควบคุมได้อย่างผิวเผินเท่านั้น

 

มันเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่าแก่นแท้แห่งโชคชะตา

 

ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะมองภูติไห

 

เมื่อก่อนอาจจะไม่ใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่

 

เขาสามารถสร้างรอยแยกเวลานี้ได้ บางทีภูติไหอาจเชี่ยวชาญส่วนหนึ่งของแก่นแท้แห่งกาลเวลา

 

มันเป็นความคิดที่กล้าหาญ

 

ลั่วอู๋ให้กำเนิดแนวคิดที่ว่า “ข้าเหนือกว่าความสามารถของข้าจริง ๆ” อย่างอธิบายไม่ถูก

 

แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าอันสงบนิ่งของภูติไหแล้ว ลั่วอู๋ก็มั่นคงมากขึ้น

 

การเข้าใจแก่นแท้แห่งกาลเวลาน่าจะทำให้หนีพ้นจากที่นี่ได้

 

เขาไม่ต้องการที่จะพูดเกี่ยวกับมัน ลงมือทำมันเลยดีกว่า!

 

ลั่วอู๋ทำเพียงจ้องไปที่จักรวาลลึกลับนิรันดร์ แม่น้ำแห่งดวงดาวอันกว้างใหญ่ และตกลงไปในความเข้าใจอันยาวนาน

แก่นแท้แห่งเวลาแม้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นก็ถือว่าเป็นไปไม่ได้

 

สิบปี?

 

ยี่สิบปี?

 

ร้อยปี?

 

ลั่วอู๋มองผ่านช่องว่างด้านหน้าของเขา และไม่รู้สึกถึงแก่นแท้แห่งเวลาแม้แต่น้อย

 

เหนื่อยก็พัก

 

หากไม่ใช่ที่นี่ร่างกายของเขาคงเน่าเสียไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

 

ความมุ่งมั่นสนับสนุนเจตจำนงของเขาและไม่เสียสมาธิ

 

เขาเข้าและออกจากสภาวะไร้ตัวตน ออกมาแล้วก็เข้าไปอีก แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้า

 

เวลาไม่มีความหมาย

 

แต่ลั่วอู๋สัมผัสได้ถึงความผันผวนภายในและความชราภาพของเขาแล้ว

 

เขาหดหู่มาก

 

”เจ้ากล้าที่จะเข้าใจแก่นแท้แห่งเวลารึ?” ในขณะนั้นเองก็มีเสียงเบา ๆ ที่เยาะเย้ยถากถางมาแต่ไกล

 

ลั่วอู๋ตื่นขึ้นมาจากความเงียบ

 

เขารู้สึกราวกับว่าเขาถูกฝังอยู่นับพันปี ทั้งแก่ หนัก และเสื่อมโทรม

 

เกือบลืมไปเลยว่าใครอยู่ตรงหน้า

”แก่นแท้แห่งเวลานั่นอยู่เหนือการควบคุม” ภูติไหกล่าวว่า “ยังไงเจ้าก็ต้องล้มเหลว”

 

ลั่วอู๋เงียบอยู่นาน “ถ้ามันเปล่าประโยชน์ก็เปล่าประโยชน์ไป อย่างน้อยก็มีสิ่งหนึ่งที่ข้าทำได้ซึ่งนั่นจะไม่เสียเปล่า นั่นคือแค่รั้งเจ้าไว้ก็พอ”

 

ในความเห็นของเขาภูติไหนั้นจัดการยากกว่าปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าเสียอีก

 

“เวลานี้คงที่ ไม่ว่าเจ้าจะรั้งข้านานแค่ไหน เวลาที่ข้าจะจากมาและเวลาเมื่อข้ากลับไปนั้นห่างกันเพียงครู่เดียว” ภูติไหกล่าว

 

หัวใจของลั่วอู๋จมลง

 

เป็นเช่นนั้นเอง

 

งั้นทั้งหมดนี้ก็สูญเปล่า

“เจ้าควรจะเหนื่อยมากแล้ว ยอมเสียเถอะ” เสียงภูติไหก็เหมือนกับเสียงของธรรมชาติในมิตินี้ที่ซึ่งไม่มีสิ่งใดเลย

 

คำสั้น ๆ นี้ทำให้ลั่วอู๋รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

 

อารมณ์นี้มันผิดปกติมาก

 

แต่เขาก็ค่อย ๆ ควบคุมความคิดของตัวเองไม่ได้

 

ทำไมเราไม่ปล่อยวางสักที

 

ปล่อยไปเถอะ

 

อย่าฝืนเลย มันเหนื่อยเกินไป

 

เหนื่อยเกินไปแล้ว

 

คงดีกว่าที่จะจมดิ่งลงไปในจินตนาการของตัวเอง ที่ซึ่งมีทุกอย่าง

รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลั่วอู๋ราวกับว่าเขาผล็อยหลับไป

 

ภูติไหรู้สึกโล่งใจในทันใด แต่เขาไม่รู้สึกผ่อนคลายนานก่อนที่เขาจะเห็นลั่วอู๋ลืมตาขึ้นและจ้องมองตัวเองในทันใด

 

ลั่วอู๋บังคับตัวเองให้ร่าเริงและระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เจ้าเป็นฝ่ายเริ่มพูดกับข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าพูดแล้ว”

 

”แล้วไง?” ภูติไหไม่แยแส

 

“หมายความว่าเจ้ากลัวไง” ร่างกายของลั่วอู๋สั่นเล็กน้อย และความบ้าคลั่งเล็กน้อยก็เข้ามาในดวงตาของเขา “เจ้ากลัว เจ้ากลัวว่าข้าจะลากเจ้าไปสู่ความตาย”

 

”ไร้สาระ”

 

เมื่อเผชิญกับความรังเกียจของผู้เป็นภูติไห ดูเหมือนว่าลั่วอู๋จะฟื้นขึ้นมาในทันใด

 

เขายังคงจ้องไปที่อวกาศและเข้าใจแก่นแท้แห่งเวลา

 

แค่ฝืนต่อไปก็เป็นเรื่องใหญ่มากแล้ว

 

แต่เขาเห็นความหวังริบหรี่ที่จะลากภูติไหไปสู่ความตายได้