ไหปีศาจ - บทที่ 1098 ไม่มีวันยอมแพ้

บทที่ 1098

ไม่มีวันยอมแพ้

 

เวลาผ่านไปอย่างไม่อาจรู้ได้

 

ลั่วอู๋หลับตาราวกับว่ากำลังหลับ

 

หนึ่งความคิดดูเหมือนจะเป็นเวลานับร้อยปี

 

เงียบสงัดและเยือกเย็น

 

ในมิติเล็ก ๆ แห่งนี้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว มีเพียงเสียงหายใจที่แผ่วเบาของลั่วอู๋เป็นครั้งคราวเท่านั้น

 

ภูติไหไม่ได้กังวลในตอนแรก

 

เขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมนี้มาเป็นเวลานานแล้ว

ล่องลอยไปในความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด รอคอยอยู่ในสถานที่เปลี่ยวเหงานี้

 

สิบปี ร้อยปี พันปี ก็เหมือนกันสำหรับเขา

 

เขามีร่างกายอมตะ

 

แต่ตอนนี้เขารู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ไม่ได้หลับตาอีกต่อไป แต่จ้องมองที่ใบหน้าของลั่วอู๋อย่างเงียบ ๆ เป็นบางครั้ง ดูเหมือนจะมีความคิดบางอย่างอยู่ในหัวใจของเขา

 

จู่ ๆ สถานการณ์กลับหัวกลับหาง

 

ตรงกันข้าม ลั่วอู๋เป็นเหมือนชายผู้ไม่มีความกลัว

 

รู้ชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้ที่ลั่วอู๋จะประสบความสำเร็จ แก่นแท้แห่งเวลานั้นไม่สามารถควบคุมโดยสิ่งมีชีวิตได้ เช่นเดียวกับโชคชะตา มันเป็นเรื่องเพ้อฝัน มีเพียงแก่นแท้แห่งสวรรค์และโลกเท่านั้นที่สามารถมีอำนาจสูงสุด

 

ลั่วอู๋ค่อย ๆ ลืมเวลาไป

 

ความฟุ้งซ่านทั้งหมดถูกลืม

 

ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากำลังค่อย ๆ ฟื้นตัวในตอนนี้

 

แต่เขาไม่สนใจ

 

เขายังเงียบอยู่ในโลกของเขาเอง

 

เวลา เขากำลังสัมผัสกาลเวลา

 

หนึ่งวัน หนึ่งชั่วโมง หนึ่งนาที หนึ่งวินาที

 

ความหยุดนิ่งของเวลานั้นชัดเจนมาก

 

เพราะนี่คือรอยแยกของเวลา ไม่มีการไหลผ่านตามเวลาจริง

 

ฟู่

ฟู่

 

เสียงหายใจออกของลั่วอู๋ดังขึ้นผ่านจิตสำนึกให้เขารู้สึกสบายใจ

 

อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าเขายังมีชีวิตอยู่

 

ด้วยวิธีนี้จิตสำนึกของเขาจะไม่สลายและตายไปในเวลาอันสั้น

 

ตราบใดที่เขายังมีโอกาส

 

แม้โอกาสจะน้อย แต่ก็เป็นโอกาส

 

ในจิตสำนึก ไม่มีอะไรเลยนอกจากความคิดของลั่วอู๋ เป็นเพราะลั่วอู๋ยังคงคิดว่าเขารู้สึกว่าเขายังมีชีวิตอยู่

 

เขาไม่รู้ว่ามันใช้เวลาไปนานเท่าไหร่

 

ลั่วอู๋รู้สึกเหมือนเขามีชีวิตอยู่มาหลายพันปีแล้ว

ไม่ว่าเจตจำนงจะชัดเจนเพียงใด ก็ไม่มีทางเลี่ยงการพังทลายของความว่างเปล่าอันยาวนานเช่นนี้ได้

 

เขาอ่อนแออีกครั้ง

 

ภูติไหมองไปที่ลั่วอู๋ด้วยความหมายที่อธิบายไม่ได้

 

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมลั่วอู๋ถึงอยู่ได้นานนัก

 

มันเหนือจินตนาการของเขา

 

หากต้องแปลงเป็นเวลาจริง นี่ก็ถือว่าผ่านไป 3,000 ปีแล้ว

 

ไม่มีใครอยู่ที่นี่นานขนาดนั้น

 

คนที่อยู่ได้นานที่สุดจิตก็สลายไปใน17 ปี

 

สิ่งใดที่สนับสนุนลั่วอู๋ไว้?

 

เวลาที่นานเช่นนี้ แม้เขาจะรู้สึกกังวลเล็กน้อย

 

จากนั้นภูติไหก็พยายามเข้าใจแก่นแท้แห่งกาลเวลา แน่นอนว่าจุดจบคือความล้มเหลว

 

แน่นอน เขาเคยลองทำแล้ว

 

เขาเจอแต่ความล้มเหลว

 

เขาเริ่มรู้สึกแปลกมากขึ้นเรื่อย ๆ ความล้มเหลวนับไม่ถ้วนเอาชนะเจตจำนงของลั่วอู๋ไม่ได้หรือ?

 

สิ่งที่ภูติไหไม่รู้ก็คือมิติจิตสำนึกของลั่วอู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อยในขณะนี้

 

เส้นใยเงินที่เบาบางมากกำลังลอยอยู่ในห้วงจิตสำนึก

 

ในที่มืดมิด แสงสีเงินนี้พราวพร่างเป็นพิเศษ

 

ลั่วอู๋ไม่รู้ว่านี่คืออะไร

มันยากที่จะเข้าใจตั้งแต่จุดเริ่มต้น

 

อย่าว่าแต่จะเข้าใจแก่นแท้แห่งเวลาเลย

 

แต่เขาก็เข้าไปใกล้ด้ายเงินโดยสัญชาตญาณและรู้สึกถึงพลังที่พุ่งสูงขึ้น ในขณะนั้นเอง ดูเหมือนว่าเขาจะกลับสู่โลกไห ดินแดนแห่งนกร้องและดอกไม้มีกลิ่นหอมและสดใส

 

“แก่นแท้แห่งกาลเวลา…” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง

 

ในที่สุดร่างกายของเขาก็ตกใจ

 

อยู่มาตั้งแต่เริ่มต้น

 

แก่นแท้แห่งเวลาอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

 

ความเร็วของเวลาภายในและภายนอกไหแตกต่างกันซึ่งเป็นศูนย์รวมของแก่นแท้แห่งเวลา

 

เขาไม่เคยละทิ้งแก่นแท้แห่งกาลเวลา

เห็นได้ชัดว่าด้ายสีเงินนี้เกิดจากลมหายใจของโลกไหบนร่างของลั่วอู๋ หลังจากสามพันปีแห่งความเข้าใจ ในที่สุดมันก็ปรากฏในห้วงแห่งจิตสำนึก

 

สามพันปีไม่สูญเปล่า

 

ลั่วอู๋เอื้อมมือไปคว้าเส้นใยสีเงิน

 

ในที่สุดก็ได้สัมผัส

 

มีการสั่นสะเทือนเล็กน้อยในมิติที่แคบและเป็นนิรันดร์ในขณะนี้

 

แม้ว่าแรงสั่นสะเทือนจะไม่ชัดเจน แต่ก็มีอยู่จริง

 

ภูติไหตื่นขึ้นมาจากความเงียบ และรู้สึกถึงร่องรอยของความกลัวอีกครั้งในรอบหลายหมื่นปี

 

ความรู้สึกเมื่อครู่ไม่ผิดแน่

 

รอยแยกเวลาสั่น

 

เป็นไปไม่ได้

 

ไม่มีใครสามารถเข้าใจแก่นแท้ของเวลาได้ ไม่มีทาง มันเป็นแก่นแท้ที่เป็นของเทพเจ้าโบราณ เป็นการสำแดงวิถีแห่งสวรรค์ เป็นสิ่งที่เนื้อและเลือดไม่มีวันเข้าใจ

 

เทพโบราณไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริง ๆ แต่เป็นเหมือนตัวแทนของแก่นแท้ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากแก่นแท้

 

ทั้งที่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้

 

แต่มันกำลังเกิดขึ้น

 

สิบปีต่อมา

 

การสั่นสะเทือนครั้งที่สองปรากฏขึ้นในรอยแยกเวลา คราวนี้การสั่นสะเทือนชัดเจนขึ้น

ห้าปีต่อมา

 

รอยแยกแห่งกาลเวลาเกิดการสั่นสะเทือนครั้งที่สาม

 

สามปีต่อมา

 

ครั้งที่สี่

 

ความถี่ของการสั่นสะเทือนเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ

 

ต่อมาก็สั่นทุกสองสามเดือน

 

ความไม่สบายใจภายในของตัวภูติไหนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

 

เพราะเขาเห็นร่างของลั่วอู๋ปกคลุมด้วยแสงสีเงิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสิ่งนี้

 

ในที่สุด วันหนึ่ง

 

ลั่วอู๋ลืมตาขึ้น

 

มีแสงสีเงินส่องออกมาจากดวงตาของเขาซึ่งค่อนข้างลึกและน่าเกรงขาม ร่างกายทั้งหมดของเขาสว่างไสวและมืดลงโดยฉับพลัน สลับไปมาระหว่างความเสมือนจริงและไม่เสมือนจริง และยังมีเงาปรากฏขึ้นหลายเงา

 

เงาเหล่านี้เกือบจะเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะแตกต่างกันเล็กน้อย

 

มันเหมือนกับลั่วอู๋ในช่วงเวลาที่แตกต่างกันและมิติทับซ้อนกัน

 

“นี่คือพลังของแก่นแท้แห่งกาลเวลาหรือ?” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง

 

มันเป็นพลังที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าเขาเชี่ยวชาญทุกสิ่งในโลก ในขณะนั้นเขารู้สึกราวกับว่าเขาได้เป็นเจ้าโลกทั้งใบ

 

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น

เขาเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของแก่นแท้แห่งกาลเวลา

 

แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไปต่อ

 

แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

 

“ข้าติดอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว” ลั่วอู๋ค่อย ๆ กางมือขวาออกช้า ๆ แสงสีเงินพันกันและหมุนไปเหมือนเมฆ และพื้นที่ทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

 

มีรอยแตกในมิติ

 

รอยแตกขยายออกเหมือนใยแมงมุม

 

ตู้ม!

 

ภูติไหยืนนิ่ง

 

เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้

 

ลั่วอู๋เข้าใจแก่นแท้แห่งเวลาจริง ๆ

 

มันเป็นไปไม่ได้

 

ลั่วอู๋ดูเหมือนจะมองผ่านจิตใจของภูติไห และพูดอย่างแผ่วเบา “แน่นอน ลำพังตัวข้าเองคงทำไม่ได้ แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าสุดท้ายข้าก็เป็นเจ้าแห่งไหปีศาจ?”

 

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเรียกไหปีศาจได้ในตอนนี้ แต่ตราและการเชื่อมต่อกับวิญญาณยังคงมีอยู่

 

มันตัดขาดไม่ได้

 

เปลือกตาของผู้เป็นภูติไหกำลังหลบตา และลมหายใจของเขาก็ดูแก่ลงเรื่อย ๆ เหมือนกับชายชราในยามพลบค่ำ วิญญาณของเขาว่างเปล่า และดวงตาของเขาค่อย ๆ ขุ่นมัว

 

อย่างที่เขาบอก

 

เป็นเพียงจิตสำนึกที่ติดอยู่ที่นี่

สติของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนัก

 

“เจ้าเป็นแค่คนโชคดี เจ้าไม่มีอะไรเลยหากไม่มีไหปีศาจ” ภูติไหคำราม

 

ลั่วอู๋ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่หัวเราะ “หากไม่มีไหปีศาจเจ้าก็จะไม่มีอยู่จริง ดังนั้นข้าจึงดีกว่าเจ้า”

 

ถ้าไม่มีอะไรแต่แรก จะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นได้ยังไง

 

นี่เป็นข้อสันนิษฐานที่ไม่น่าจะต้องคิด

 

”ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้ว” จิตใจของลั่วอู๋ขยับ และไหเล็ก ๆ ธรรมดาก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

 

รอยแยกเวลาได้หายไปและทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ

 

จู่ ๆ ไหปีศาจก็ขยายตัว ปล่อยพลังดูดอันน่าสยดสยองออกมา

ร่างของภูติไหถูกดึงเข้ามาอย่างควบคุมไม่ได้ และใบหน้าของเขาก็น่าเกลียดมาก แม้ว่าเขาจะเป็นวิญญาณของไหปีศาจ แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะกลับไปอีก

 

เขามีสิ่งสำคัญอื่น ๆ ต้องทำ

 

“ข้ายอมรับว่าเจ้าไม่ธรรมดาจริง ๆ” ร่างของภูติไหก็มืดลงอย่างฉับพลัน แต่ในขณะเดียวกัน วิญญาณของเขาก็ฟื้นคืนสภาพในทันที และเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์เดิม

 

“แต่เจ้าจะต้องถูกทำลาย น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถเห็นมันด้วยตาของข้าเองได้”

 

”ในที่สุดชีวิตจะเป็นอิสระอย่างแท้จริง”

 

”สันติภาพที่แท้จริงจะมาถึง”

 

”และเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนมันได้”

 

“ข้าจะจ้องมองเจ้าในความว่างเปล่า ดูเจ้าล้มเหลวและตายไป จนกว่ายุคใหม่จะมาถึง”

 

ภูติไหพูดจนจบประโยคอย่างเกือบจะเหมือนกับการสวดมนต์ และในสายตาของเขาไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความเฉยเมย

 

จากนั้นร่างของเขาก็สลายไปอย่างสมบูรณ์และกลับสู่ความว่างเปล่า

 

เพื่อไม่ให้ถูกจับไป สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะทำลายตัวเอง

 

แม้ว่าเขาจะตาย แต่เขาก็จะไม่ยอมแพ้