ไหปีศาจ - บทที่ 1099 พบปะผู้คนมากมายและทำสิ่งต่าง ๆ มากมาย
บทที่ 1099
พบปะผู้คนมากมายและทำสิ่งต่าง ๆ มากมาย
ภูติไหสลายตัวไปแล้ว
ไม่มีร่องรอยของเขาในโลกนี้เลย
สิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดมาหลายหมื่นปีหรือหลายแสนปี ในที่สุดก็ตายเพราะ “เวลา”
นอกจากนี้ก็ยังบ่งชี้ด้วยว่าไม่มีทางที่จะทำให้ไหปีศาจสมบูรณ์และสร้างพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณได้
แต่ลั่วอู๋ไม่ต้องการมันแล้ว
เขามีพลังมากขึ้นแล้ว
”ช่างเป็นบ้านที่ดี” ลั่วอู๋เงียบไป
พูดตามตรงแล้วภูติไหก็ไม่ใช่คนเลว
เรามองเขาได้ว่าเป็นนักอุดมคติเท่านั้น
ถ้าเขาประสบความสำเร็จในที่สุด เขาอาจถูกมองว่าเป็นพระผู้ช่วยให้รอดและเป็นนักบุญ
น่าเสียดายที่เขาล้มเหลว
เขาแค่เลือกวิธีที่ไม่ใช่ทั้งถูกและผิด แต่น่าเสียดายที่มนุษย์ไม่สามารถทนต่อเขาได้
“เจ้าก็เคยทำคุณประโยชน์มหาศาลแก่มวลมนุษยชาติ ความดีก็คือความดี ความชั่วก็คือความชั่ว ทั้งสองไม่สามารถเทียบกันได้” ลั่วอู๋มองดูความว่างเปล่า โค้งคำนับจากใจจริง แล้วพูดเบา ๆ “ข้าขอตัวก่อน”
หลังจากต่อสู้กันมานานเช่นนี้ อีกฝ่ายก็สมควรที่เขาจะโค้งคำนับให้
ในที่สุด เนื่องจากการหายตัวไปของภูติไห คราวนี้รอยแยกเวลาก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง
ดูเหมือนว่าในที่สุดมิตินิรันดร์ก็ไหลไปตามกาลเวลา ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มช้าลง และความเร็วก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้ผู้คนเวียนหัว
แต่ในไม่ช้าลั่วอู๋ก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เพราะความเร็วของเวลาไม่เท่ากัน
ความโกลาหลและความขัดแย้งของแก่นแท้แห่งกาลเวลาได้ทำลายมิตินี้อย่างสมบูรณ์
”ไม่ ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว”
ลั่วอู๋ใช้งานแก่นแท้ ฉีกหลุมขนาดใหญ่ในรอยแยกของเวลา หลุมดำขนาดใหญ่ ปล่อยบรรยากาศที่น่ากลัว ลั่วอู๋ไม่ลังเลและตรงเข้าไป
……
…..
ลั่วอู๋ออกมาจากหลุมดำ
เขาปรากฏตัวเหนือป่าหวงชา
ทรายสีเหลืองกำลังโบยบินไปทั่วท้องฟ้า แต่ในดวงตาของเขา เขาเห็นร่องรอยของเวลานับไม่ถ้วน จนดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นของเหลวที่ไหลเวียน
”เกิดอะไรขึ้น?” ลั่วอู๋ส่ายหัวและทุกอย่างก็จบลงอีกครั้ง
“ลั่วอู๋!”
ไม่ไกลออกไปก็มีเสียงตะโกนด้วยความประหลาดใจ
ลั่วอู๋หันไปเห็นว่าเป็นหลี่หยินและฉูจงฉวน
พวกเขาบินมาอย่างรวดเร็วและถามด้วยความตื่นตระหนก “เจ้าเป็นอะไรไหม?”
”ข้าสบายดี” ลั่วอู๋ยิ้ม ยิ้มอ่อนมาก ดูผันผวน ทุกสิ่งดูไม่เปลี่ยนแปลงเลย มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ผ่านเวลาหลายปีไม่รู้จบ ในขณะที่หัวใจดูเหมือนจะเย็นชาลง
เขารู้ว่านี่อาจเป็นผลสืบเนื่องของการถูกขังอยู่ในรอยแยกเวลานานเกินไป
“ข้าจากไปนานเท่าไหร่” ลั่วอู๋ถาม
”นานแค่ไหน?” ฉูจงฉวนสงสัยเล็กน้อย “อาจจะแค่ชั่วพริบตา เจ้านับเวลาไม่เป็นแล้วรึไง?”
ในช่วงพริบตาเดียว?
ลั่วอู๋หัวเราะอีกครั้ง
เป็นเช่นนั้นเอง
ไม่ว่าในรอยแยกเวลาจะนานแค่ไหน ช่วงเวลาระหว่างที่เข้าไปและกลับออกมาอีกครั้งก็ยังคงหายไป
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ฉูจงฉวนมองขึ้นและลงที่ลั่วอู๋อย่างสับสนเล็กน้อย “เจ้าดูแปลก ๆ อย่างกับข้ากำลังเผชิญหน้ากับชายชราที่กำลังจะตายเลย เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากัน?”
“ข้าหรือ? ไม่มีอะไรหรอก อาจเป็นเพราะดวงตาของข้าลึกลงไป?”
”งั้นก็ช่างเจ้าเถอะ”
”ฮ่า ๆ ๆ ๆ” ลั่วอู๋หัวเราะอีกครั้ง
เขารู้สึกเหมือนไม่ได้หัวเราะมานานแล้ว
ในเวลานี้หัวใจของเขาได้รับช่วงเวลาแห่งความสงบสุขจริง ๆ
ฉูจงฉวนกล่าวว่า “อย่ามัวพูดถึงเรื่องนี้ ภูติไหหนีไปได้อีกแล้วรึ?”
“ไม่” ลั่วอู๋ส่ายหัว “เขาตายแล้ว”
”จริงรึ?”
”จริงแน่นอน”
เขาไม่ค่อยอยากเชื่อ เพราะภูติไหนั้นลึกลับและทรงพลังเกินไป ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนตกลงไปในหมอกหนา
แต่ไม่นานอารมณ์แห่งความสุขก็เต็มหัวใจของผู้คน
แม้ว่าพลังการต่อสู้ของภูติไหจะไม่แข็งแกร่ง
แต่ในใจของทุกคน เขารับมือยากกว่าปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า
เป็นการดีที่สุดที่เขาจะตายตั้งแต่ตอนนี้
ฉูจงฉวนหัวเราะ “สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว! นี่เป็นข่าวดีครั้งใหญ่ที่สุดในช่วงนี้เลย ไปกันเถอะ คืนนี้ข้าจะเลี้ยงเจ้า ถ้าไม่เมาไม่เลิก”
ทุกคนหัวเราะ
ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้น
มีเพียงหลี่หยินเท่านั้นที่มองลั่วอู๋ด้วยความกังวลในดวงตาของนาง
เพราะนางรู้สึกว่าลั่วอู๋แปลกไป
“นายน้อย ท่านสบายดีไหม?” หลี่หยินถามด้วยความเป็นห่วง
ลั่วอู๋ลูบหัวของหลี่หยินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าไม่เป็นไร ทำไมเจ้าถึงถามแบบนั้นล่ะ?”
“มันรู้สึกเหมือนท่านจะจากไปได้ทุกเมื่อ”
“ข้าจะไม่ไปไหนหรอก” ลั่วอู๋กอดหลี่หยินแล้วพูดเบา ๆ
เมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิที่คุ้นเคย หลี่หยินก็วางใจของนางลงในที่สุด
……
……
คืนนั้น งานเลี้ยงอาหารค่ำยิ่งใหญ่มาก และทุกคนก็ชอบดื่มและร้องเพลง
และในตอนเช้า ลั่วอู๋ก็ตื่นขึ้น
เขาไปหาฉูจงฉวนและกล่าวตรง ๆ ว่า “มาในโลกไหหน่อย ข้าต้องการเจ้า”
ไม่มีใครลังเลและเข้าสู่โลกไหโดยตรง
พวกเขาเชื่อในลั่วอู๋อย่างไม่มีเงื่อนไขมาเป็นเวลานานแล้ว
จากนั้นลั่วอู๋ก็ไปพบผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย และพูดแบบเดียวกัน “ข้าต้องการเจ้า”
พวกเขารู้สึกแปลก ๆ เสมอเมื่อได้เห็นลั่วอู๋
อีกฝ่ายดูเหมือนจะมีเงาซ้อนทับมากมาย
มันเหมือนไม่ใช่ความจริง
”เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?” หลงเซี่ยดูเคร่งเครียด
แต่ลั่วอู๋ไม่อยากพูดถึงมัน เขาส่ายหัวและพูดว่า “อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย เราต้องทำเวลา”
ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าจะออกจากผนึกชั่วคราวนั้นได้ในเวลาสิบปี
เราไม่สามารถทำให้ความพยายามของเจ้าสำนักเสียเปล่าได้
”ได้” ทั้งสองตกลง
พวกเขาก็เข้าสู่โลกไห
ลั่วอู๋มาที่วังอีกครั้งและเข้าพบซวนชิงหยู่
ตอนนี้ ซวนชิงหยู่ดูแก่ยิ่งกว่าเดิม ดวงตาค่อย ๆ ดูโกลาหล สูญเสียความลึกล้ำในอดีตไปแล้ว ผิวหนังเหี่ยวเฉาราวกับว่ากำลังจะกลายเป็นมัมมี่
แต่สิ่งเดียวที่คงที่คืออารมณ์ที่ไร้ที่ติของเขา
เขามองไปที่ลั่วอู๋และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ยินดีด้วยนะ”
ดูเหมือนว่าจะมีเพียงซวนชิงหยู่เท่านั้นที่มองเห็นความเปลี่ยนแปลงของลั่วอู๋
”ได้โปรด” ลั่วอู๋ไม่พูดนอกประเด็น
ซวนชิงหยู่ก็ไม่ได้พูดอะไรและเข้าสู่โลกไห
ลั่วอู๋ไปที่สำนักเฉียนหลงอีกครั้ง และขอให้รองประธานสำนัก หลี่หวู่หยวนเรียกผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรสูงสุดทุกคนในสำนักมา “ไม่ต้องถามมาก แค่เข้ามาฝึกฝนเอง”
แม้ว่าจะมีความสงสัยมากมายในใจของผู้คน แต่ด้วยการรับประกันอย่างหนักแน่นของหลี่หวู่หยวนพวกเขาก็ยังคงเลือกที่จะเชื่อในลั่วอู๋
ในเวลาต่อมา ลั่วอู๋ได้ไปหลายที่
เขาไปยังจุดสิ้นสุดของทะเลเหนือ ไปยังหุบเขามรณะ อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ ไปยังภูเขาผี ไปอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งเพื่อตามหาพระธาตุใหญ่ และแม้แต่กลับไปที่นรกมนตราเพื่อดูสถานที่ตั้งของชนเผ่าแซค
ลั่วอู๋ในที่ราบรกร้างและพบว่าเล่ยเซิ้นนั้นครึ่งบ้าครึ่งไม่บ้า
ในอดีตเล่ยเซิ้นเสือกินวิญญาณ ที่ตอนนี้บ้าไปแล้ว เขาขาดอาหารและแทะต้นไม้ในอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเขาสับสน แต่ลมปราณของเขาบริสุทธิ์ขึ้นกว่าเดิม
”ไปกันเถอะ” ลั่วอู๋จับมือของเล่ยเซิ้นและดึงเขาเข้าไป
เล่ยเซิ้นที่บ้าไปแล้ว ก็ไม่ได้ขัดขืนในขณะนั้น และปล่อยให้ลั่วอู๋พาเขาไป
YOU MAY ALSO LIKE
