ไหปีศาจ - บทที่ 1103 แต่ละคนเลือกคู่ต่อสู้ของตัวเอง
บทที่ 1103
แต่ละคนเลือกคู่ต่อสู้ของตัวเอง
ความมืดมิด
พลังวิญญาณปีศาจอันน่าสยดสยองกำลังพลุ่งพล่านและแพร่กระจาย
สัตว์ประหลาดอมตะหลายร้อยเข้าร่วมการต่อสู้ ซึ่งสามารถส่งผลกระทบต่อสถานการณ์สงครามได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดปรากฏตัวขึ้นทีละตน
พลังมนตราอันยิ่งใหญ่ปกคลุมโลก
“มนุษย์ ได้เวลาชดใช้การกระทำของเจ้าแล้ว” มังกรมนตราโบราณคำรามอย่างดุเดือด สวรรค์และโลกสั่นสะเทือน และมันเต็มไปด้วยความตาย พลังแห่งการทำลายล้างอันยิ่งใหญ่ดูเหมือนจะทำลายทุกสิ่ง
อิสรภาพได้รับคืนมาหลังจากผ่านไปนับพันปี
แต่ก็ยังถูกผนึกไว้อีกสิบปี
เมื่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยังมีชีวิตอยู่ มนุษย์ก็ยังสามารถมีดินแดนส่วนหนึ่งได้
แต่ตอนนี้มนุษย์จะต้องถูกทำลายสิ้น
ในเวลานี้ แสงภูติที่ไม่รู้จบได้สาดส่องมา ขับไล่พลังวิญญาณปีศาจจำนวนมากออกไป ผู้หญิงที่ชวนให้หายใจไม่ออกก็เข้ามาด้วยรูปลักษณ์ที่เย็นชา ศักดิ์สิทธิ์และไม่อาจต้านทานได้ นางล้อมรอบด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์
นางคือราชินีภูติ
“ในเมื่ออาณาจักรโบราณหมื่นอมตะจะเข้ามาแทรกแซงในเรื่องนี้ด้วย มันก็จะต้องถูกทำลายไปพร้อมกับมนุษย์” มังกรโบราณคำราม
ลมหายใจที่น่ากลัวของมังกรพ่นออกมา
แสงภูติในมือของราชินีภูติเบ่งบาน และแสงภูติที่บริสุทธิ์ก็ตกลงมา และเสียงของนางเย็นชา “เพราะยังไงเจ้าก็ต้องการทำลายอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะของเราอยู่แล้วไม่ใช่รึ?”
ตู้ม!
ปราณมนตราปะทะกับแสงภูติ
สงครามสั่นสะเทือนโลกได้เกิดขึ้น
……
……
มังกรมนตราโบราณถูกรั้งไว้ แต่พลังมนตราของปรมาจารย์ปีศาจอีกเจ็ดตนก็น่ากลัวเช่นกัน
นอกจากนี้ยังมีปีศาจระดับสูงจำนวนมากในกองทัพนรกมนตราซึ่งต้องการผู้แข็งแกร่งของมนุษย์จำนวนมากเพื่อรับมือ ถึงกระนั้นก็ยังฆ่าไม่ได้อยู่ดี
หยู่เฮาจ้องที่ปีศาจสะเทือนภูเขา
มันคือลิงปีศาจที่มีพลังที่สูงที่สุดในโลก
หยู่เฮาใช้คลุ้มคลั่งไร้ที่สิ้นสุด ปราณและเลือดของเขาก็เพิ่มสูงขึ้น เขากลายเป็นยักษ์เพื่อต่อสู้ เขาเป็นเหมือนเทพสงคราม เหวี่ยงขวานแห่งความโกลาหลอย่างไม่หยุดยั้ง
แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นระดับจักรพรรดิ แต่เขาก็มีความแข็งแกร่งของท่านหม่าเฉินตอนที่อยู่จุดสูงสุดถึง 30%
ไม่ใช่ปัญหาที่จะรับมือกับปีศาจสะเทือนภูเขา
……
……
ฉูจงฉวนและหลินยูหลันเลือกต่อกรกับปรมาจารย์แห่งเวทมนตร์
ปรมาจารย์ปีศาจที่เป็นสุนัขจิ้งจอก
……
……
เหวินเสี่ยวทั้งสองเลือกปีศาจวิญญาณ
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งวิญญาณมีลักษณะเหมือนแพะ แต่เขามีความสามารถในควบคุมวิญญาณ
……
……
หลี่หยินกลายเป็นราชินีแห่งฝันร้าย
นางรวมพลังกับเจียโรวเพื่อต่อสู้กับปีศาจลูกผสม
ปรมาจารย์ปีศาจนี้เป็นสัตว์ประหลาดที่เหมือนงูผสมแมงป่อง มีความสามารถในการหลอมรวมทุกสิ่งและมีพลังมหาศาล
……
……
ซวนชิงหยู่ก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน
เขาแก่มากและกลายเป็นสายลมไปรับมือปรมาจารย์ปีศาจจันทราวารี
ปรมาจารย์ปีศาจจันทราวารีเป็นผีเสื้อขนาดใหญ่ที่มีความสามารถในการควบคุมความเป็นความจริงและภาพลวงตา
ซวนชิงหยู่ยิ้ม ดวงตาของเขาดูเหมือนจะมองเห็นทุกสิ่ง
……
……
สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังแต่เป็นผีดิบก็ปรากฏตัวขึ้น
ลมปราณแห่งความตายหลอกหลอนคนเป็น
แต่ความตายไม่กระทบกระเทือน
เพราะมันคือความตาย
ราชาผีดิบตอนนี้เขาเสียสติไปแล้ว และร่างกายของเขาได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก เดินอยู่บนขอบสุดของความเป็นความตาย เขามีทรงพลังและไร้เหตุผลมากขึ้น
ชายหนุ่มหน้าซีดนั่งบนไหล่ของเขา
หยีเทียนเฉินสัตว์ประหลาดอายุน้อยในหุบเขามรณะ
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้
ในที่สุดศพมรณะที่มีทรงพลังมากที่สุดก็ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวของระดับกึ่งจักรพรรดิ นี่จะเป็นวันที่เขาจะได้โด่งดังในประวัติศาสตร์ และทุกคนจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง
”แม้ว่าข้าจะกลายเป็นศพเดินได้ ข้าก็ขอประกาศว่าข้าเป็นอัจฉริยะอันดับต้น ๆ ของโลก” หยีเทียนเฉินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ราชาผีดิบถูกเปลี่ยนเป็นศพมรณะที่ทรงพลังที่สุดโดยเขา
และศพมรณะนี้ก็ต้องการคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ
“ราชาปีศาจอมตะ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะไม่ตาย! ให้ข้าดูหน่อยว่าข้าจะทำให้เจ้าตายได้หรือไม่” หยีเทียนเฉินนึกถึงราชาปีศาจอมตะ
……
……
ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเจ็ดถูกรั้งไว้
แต่มีอีกตนหนึ่ง
มันอาจจะไม่ได้ทรงพลังที่สุด แต่แน่นอนว่ามันเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือยากที่สุดรองจากปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงที่ตายไปแล้ว
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งห้วงมิติ กระต่ายมนตรา
ไม่มีใครสามารถตามมันทันได้
หลี่หวู่หยวนและจักรพรรดิเทียมอีกสองคนไล่ตามมันไปพร้อม ๆ กัน แต่พวกเขาก็ไม่อาจหยุดมันจากการฆ่าผู้แข็งแกร่ง แห่งมนุษย์จำนวนหนึ่งได้ เมื่อมองไปที่ผู้แข็งแกร่งของมนุษย์ ที่สามารถมีบทบาทสำคัญในการรบครั้งนี้ตายด้วยน้ำมือของกระต่ายมนตรา หลี่หวู่หยวนก็ปวดใจ
แต่ไม่มีทางเลย
แม้แต่เฮาก็ไม่มีทางหยุดมิติได้
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย
แม้ว่าผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยจะมารวมกัน แต่ก็ไม่อาจตามปีศาจตนนี้ได้เลย
ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาทั้งคู่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดและไม่สามารถมาช่วยทางนี้ได้เลย
ทั้งสองเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด
ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรักษาสมดุลของสถานการณ์สงคราม ไม่ใช่ต้องมาไล่ตามปรมาจารย์ปีศาจตนเดียว เมื่อความสมดุลของสงครามถูกทำลาย ปีศาจที่ควบคุมไม่ได้จะสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง และแม้กระทั่งก่อให้เกิดภัยพิบัติที่ไม่อาจต้านทานต่อมนุษย์ได้
แต่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งห้วงมิติ…จะจัดการมันได้อย่างไร
……
……
ในป่าไผ่หลังสำนักโล่พิทักษ์
ทั้งที่โลกภายนอกเต็มไปด้วยเลือด การฆ่าฟันและความตื่นตระหนกแพร่กระจาย
แต่ในป่าไผ่นี้ สายลมยังอ่อน ๆ ท้องฟ้ากลางวันก็แจ่มใส
หลินเจิ้งยังคงก้มหน้าและแกะสลักไม้ไผ่อย่างระมัดระวัง อารมณ์ของเขาเงียบสงบราวกับว่าเขาได้บรรลุถึงความกลมกลืนระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ส่วนงานแกะสลักไม้ไผ่นั้น ได้ถูกสะสมจนเป็นภูเขาแล้ว
ในที่สุดวันนี้เขาก็วางไม้ไผ่แกะสลักลง
”มาเร็ว!” หลินเจิ้งโบกมือ
ดาบหลิงเทียนปรากฏขึ้น
เขาจับด้ามดาบและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า “สุดท้ายก็ดูเหมือนว่าข้าจะหนีไม่พ้น”
ในตอนนี้ น้ำเสียงของเขาแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีความน่าเบื่อและจริงจัง แต่ให้ความรู้สึกที่เยือกเย็น
นับตั้งแต่เขาได้ศึกษาเจตจำนงของจักรพรรดิแห่งดาบ เขาก็รู้สึกถึงเสียงเรียกในความมืด เขาใช้ไม้ไผ่แกะสลักเพื่อทำให้จิตใจสงบและทำให้อารมณ์แจ่มใส
แต่เมื่อมนุษย์เผชิญกับอันตรายก็เป็นการยากที่จะระงับอารมณ์ในหัวใจไว้
“ในเมื่อหนีไม่พ้นก็ไปกันเถอะ” หลิงเจิ้งยิ้ม
เขากลายเป็นแสงดาบและบินออกไป
……
……
ในสุสานของราชาผี
ราชาผีผู้น่ากลัวและแตกต่างจากราชาผีตนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง จู่ ๆ ก็ระเบิดพลังปราณดาบของเขาออกมา
ราชาผีอีก 22 ตนก้มหัวลงด้วยความเคารพและมองไปที่ราชาผี
ความดุร้ายของราชาผีค่อย ๆ หายไปและในที่สุดก็กลายเป็นร่างมนุษย์ เขาเป็นนักดาบที่ยืนอยู่เหนือสวรรค์ เขามองดูรูปปั้นหญิงสาวงามที่อยู่ใจกลางพระราชวังและค่อย ๆ หลั่งน้ำตา
ราชาผีเฮนเทียน เดิมเป็นสัตว์ประหลาดที่เกิดจากผีของชายที่แข็งแกร่งผสมกับความแค้นนับไม่ถ้วน
ในตอนแรก ลั่วอู๋ได้เห็นอีกฝ่ายหนึ่งกลับไปยังแก่นวิญญาณและฟื้นฟูพลังแห่งอดีต
แต่เขาจำอะไรไม่ค่อยได้
ไม่คิดเลยว่าวันนี้ ราชาผีเฮนเทียนได้ระบายความโกรธที่ควบคุมไม่ได้ของเขา และวิญญาณมนุษย์ผู้แข็งแกร่งก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะฟื้นความทรงจำทั้งหมดของเขาแล้ว
และลั่วอู๋ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
เขาเรียกท่านหญิงหยู่จากโลกไห
ท่านหญิงหยู่สับสน “มีอะไรรึ?”
หลังจากได้ยินเสียงของท่านหญิงหยู่ นักดาบก็ตัวสั่น เขาหันหน้ามา และน้ำตาที่ใสสะอาดไหลลงมาช้า ๆ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เจอกันนานเลยนะ หยู่”
“เจ้าเป็นใคร เรารู้จักกันรึ?” ท่านหญิงหยู่รู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่าย
”ข้าก็ไม่รู้” นักดาบหัวเราะ “ข้าก็แค่คนแปลกหน้าที่เจอหน้าเจ้าแค่ครั้งเดียว”
ท่านหญิงหยู่พยักหน้า
แต่นางไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยสักนิด
นางตายมาหลายพันปีแล้ว คนที่เคยได้พบนางจะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง
นักดาบหันไปหาลั่วอู๋และพูดเบา ๆ “ขอบคุณ”
เขาขอให้ลั่วอู๋พาท่านหญิงหยู่มา ขอให้เขาไปพบกับนางอีกครั้ง
แค่ครั้งเดียวก็พอ
หลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นแสงดาบและจากไปอย่างไร้ร่องรอย
”ด้วยความยินดี” ลั่วอู๋คิดอย่างเงียบ ๆ
ถึงเขาไม่ได้บอกชัดเจน
แต่เขาได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเขามามากมาย
YOU MAY ALSO LIKE
