ไหปีศาจ - บทที่ 1104 สงครามครั้งสุดท้าย (1)

บทที่ 1104

สงครามครั้งสุดท้าย (1)

 

วิญญาณของราชาผีนั้น

 

แท้จริงแล้วคือราชาหมอกซานเหริน

 

หากความยึดติดไม่มากถึงเพียงนี้ เขาจะวนเวียนอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องสุสานราชาผีได้อย่างไร และในที่สุดก็กลายเป็นราชาผีด้วยความแค้นทุกรูปแบบ

 

เขาแค่อยากเห็นแสงจันทร์ในหัวใจอีกครั้ง

 

ขอเพียงได้เห็นก็พอแล้ว

 

ท่านหญิงหยู่ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง นางมองลั่วอู๋อย่างประหม่า “ผู้ชายคนนั้นคือ…”

 

”ใช่ เขาเอง” ลั่วอู๋พยักหน้า

 

ท่านหญิงหยู่รู้มานานแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางบ้างจากลั่วอู๋

 

นางบินออกไปอย่างเร่งรีบ พยายามตามหาร่องรอยของราชาหมอกซานเหริน แต่นางจะพบมันได้ที่ไหน

 

ท่านหญิงหยู่หน้าเสียเล็กน้อย

 

ลั่วอู๋ไม่มีอะไรจะปลอบโยนนางได้เลย

 

เพราะวิญญาณของราชาหมอกซานเหรินอยู่ได้ไม่นาน ไม่มีเวลาที่จะได้พูดถึงอดีตหรือพูดอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว

 

บางทีการได้เห็นหน้าก็อาจเป็นของขวัญล้ำค่าที่สุดจากพระเจ้าแล้ว

 

ลั่วอู๋ยังมองไปยังห้องโถงที่ล้อมรอบด้วยตะเกียงไฟวิญญาณ 49 ดวง วิญญาณของฮวงเสี่ยวหยวนฟื้นตัวขึ้นมาก ไม่ได้ดูล่องลอยอีกต่อไป และดูมีสติขึ้นบ้าง

 

แต่ยังต้องใช้เวลาฟื้นฟูอีกนาน

 

”รักษาตัวให้หายดีเถอะ” ลั่วอู๋พูดแล้วจากไปอีกครั้ง

 

เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาไม่ได้ขัดขืน

 

……

……

อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

 

ทะเลแห่งดาบ

 

เมฆเป็นลูกคลื่นและยอดดาบตั้งตระหง่าน

 

ดาบจำนวนนับไม่ถ้วนพลุ่งพล่าน

เงาอันยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้น ดาบทั้งหมดมีเคยชื่อเสียงเทียบเท่าจักรพรรดิแห่งดาบ เขาคือเทพดาบ บทสวดอันทรงพลังในหัวใจของจักรพรรดิแห่งดาบถือกำเนิดมาจากทะเลแห่งดาบ

 

จากนั้นหลินเจิ้งก็ปรากฏตัวขึ้น

 

และวิญญาณของราชาหมอกซานเหรินก็ปรากฏตัวขึ้น

 

ทั้งสามมองหน้ากัน

 

แต่ล่ะคนมีเจตจำนงแห่งดาบที่แตกต่างกัน

 

แต่ลมปราณของพวกเขาผสมผสานกันอย่างอธิบายไม่ถูก ราวกับว่ามันควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

 

เทพดาบพูดช้า ๆ “ร่างกาย วิญญาณ เจตจำนง มีความบังเอิญเช่นนี้ในโลกด้วยหรือ บางทีข้าควรจะเชื่อว่ามีการกลับชาติมาเกิดในโลกนี้สินะ?”

 

หลินเจิ้งไม่พูด

ราชาหมอกซานเหรินกล่าวเบา ๆ “อย่าเสียเวลาเลย ข้ามีเวลาไม่มากแล้ว”

 

”งั้นก็เชิญเลย” เทพดาบหัวเราะ

 

ทั้งสามเดินเข้าหากัน

 

วินาทีถัดมา พวกเขาก็เริ่มรวมร่างกัน

 

ในท้ายที่สุด มีเพียงหลินเจิ้งเท่านั้นที่ยังคงอยู่

 

อารมณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และเขาก็กลายเป็นผู้มีอำนาจเหนือทุกสิ่ง ราวกับว่าเขาควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้ เขาเพียงแค่ยกดาบหลิงเทียนในมือของเขา และทะเลแห่งดาบก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

 

ปราณดาบที่ไม่มีที่สิ้นสุดพุ่งออกมา วิญญาณดาบนับไม่ถ้วนลอยขึ้นท้องฟ้าเพื่อบูชา และปราณดาบที่สูงตระหง่านถูกรวมเข้ากับร่างของหลินเจิ้ง

ลมปราณของเขาทะลุผ่านห่วงของสวรรค์และโลกในทันใดและกลายเป็นระดับจักรพรรดิ

 

จากนั้นหลินเจิ้งก็ตัดผ่านมิติโดยตรงและมาถึงที่แห่งหนึ่งในแผ่นดินใหญ่ในพริบตา

 

ตรงหน้าเป็นกระต่ายตัวใหญ่

 

ปรมาจารย์ปีศาจแห่งห้วงมิติ กระต่ายมนตรา

 

การปรากฏตัวของหลินเจิ้งสามารถอธิบายได้ว่าเป็นหินก้อนเดียวที่กระตุ้นคลื่นนับพันได้

 

“จักรพรรดิดาบ!” มีคนสังเกตเห็นเจตจำนงแห่งดาบที่น่ากลัวของหลินเจิ้งและอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา

 

กลุ่มจักรพรรดิเทียมทั้งสามหลี่หวู่หยวนหยุดทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

แต่เมื่อเห็นหน้าผู้ที่มาก็โล่งใจ

ปรากฏว่าเป็นหลินเจิ้ง

 

เดี๋ยวก่อน หลินเจิ้งกลายเป็นคนที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร

 

มีเพียงจักรพรรดิแห่งดาบในตำนานเท่านั้นที่สามารถมีพลังประเภทนี้ได้

 

หลินเจิ้งไม่พูดอะไร เขาเพิ่งยกดาบขึ้น มันทรงพลังและเต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายสวรรค์และโลก ดูเหมือนว่าดาบเล่มเดียวสามารถตัดทุกอย่างได้

 

เมื่อเห็นสิ่งนี้ กระต่ายมนตราก็ใช้พลังมนตราเพื่อหนีอย่างรวดเร็ว

 

อย่างไรก็ตาม ดาบของหลินเจิ้งกำลังไล่ตามมันอย่างกระชั้นชิด

 

แม้แต่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งห้วงมิติก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมันได้

 

ในที่สุดหลี่หวู่หยวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นี่ก็เป็นข่าวดี

 

มีใครบางคนสามารถจัดการกระต่ายมนตราได้แล้ว

……

……

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

 

บรรยากาศที่น่ากลัวกระจายไปทั่วทุกมุมของแผ่นดินใหญ่

 

หยู่เฮากลายเป็นสัตว์ร้ายแห่งสงคราม ผมสีดำของเขากำลังสยาย เลือดของเขาพลุ่งพล่าน ขวานแห่งความโกลาหลของเขาฟันฝ่ามิติครั้งแล้วครั้งเล่า ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดง และเขาเหมือนปีศาจ

 

แม้ว่าเขาจะถูกบดขยี้โดยปรมาจารย์ปีศาจสะเทือนภูเขา แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะพ่ายแพ้ ตรงกันข้าม มีสัญญาณของการหลุดพ้นพันธนาการและกลายเป็นจักรพรรดิ

สิ่งนี้ทำให้ปรมาจารย์ปีศาจรู้สึกเย็นวาบ

……

……

“ธาตุทั้งห้า!” ฉูจงฉวนทุ่มพลังอย่างเต็มที่ในการเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอก

 

แสงศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้าดูเหมือนจะเปลี่ยนโลกทั้งใบ

 

ท้ายที่สุด สวรรค์และโลกประกอบด้วยธาตุทั้งห้า

 

การควบคุมธาตุทั้งห้าเทียบเท่ากับการควบคุมโลกทั้งใบ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉูจงฉวนกล้าที่จะท้าทายปรมาจารย์ปีศาจ แน่นอนว่าพลังในการโจมตีของปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกที่อ่อนแอกว่าตนอื่นก็มีส่วนด้วย

 

ดูเหมือนปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกจะไม่รีบร้อน ในการลงมือ

 

นางเล่นกับฉูจงฉวนด้วยท่าทางเหมือนเล่นกับเหยื่อ

ส่วนหลินยูหลัน นางถอนตัวไปแล้วเพราะความอ่อนแอของนาง

 

“ฮ่า ฮ่า ความแข็งแกร่งเท่านี้แล้วมาท้าทายข้า ไร้สาระสิ้นดี” ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกกลายร่างเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก การกระทำของนางน่าประทับใจมาก

 

ในขณะนี้ที่นางหัวเราะ นางก็มีเสน่ห์พอที่จะทำให้คนรู้สึกว่าพวกเขาต้องการยอมแพ้

 

ฉูจงฉวนตอนนี้มีรอยแผลเต็มตัว แต่เขายืนหยัด ไม่ยอมล้มลงและพยายามต่อกร

 

”ความยืดหยุ่นเป็นสิ่งที่ดี” ดวงตาของปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกหรี่ลงเล็กน้อย และนางก็เกี่ยวนิ้วของนาง ทันทีที่นางเปิดริมฝีปากสีแดง มันเป็นสิ่งล่อใจที่น่าตื่นเต้น “เป็นทาสของข้าดีกว่านะ”

 

ฉูจงฉวนดูเหมือนจะตกตะลึงและจ้องมองที่ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกเป็นเวลานาน

จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงและพูดว่า “นายท่าน”

 

นี่คือพลังที่ทรงพลังที่สุดของปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอก

 

เสน่ห์

 

แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิก็ไม่สามารถต้านทานเสน่ห์ของนางได้

 

การเต้นรำของปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำให้ผู้คนทั่วโลกกลายเป็นทาสได้ทันที

 

แน่นอน หลักฐานคือนางไม่เคยถูกสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกันขัดขวางมาก่อน

 

”ดีมาก” ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกยิ้มแล้วเดินเข้ามาและลูบหัวของฉูจงฉวน “เอาล่ะ ทาสตัวน้อยของข้า ช่วยข้าคิดสิว่าใครควรเป็นทาสคนต่อไปของข้าดี”

 

“ทำไมเจ้าไม่เลือกลั่วอู๋ล่ะ เขาค่อนข้างเหมาะสมเลยทีเดียวนะ” จู่ ๆ ฉูจงฉวนก็อ้าปากยิ้ม

 

ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกรู้สึกประหลาดใจ

 

อีกฝ่ายมีลักษณะของการถูกควบคุมอย่างชัดเจน

 

เป็นไปได้อย่างไร?

 

“ธาตุทั้งห้าพังทลาย!” ฉูจงฉวนระเบิดขึ้นทันที ธาตุทั้งห้าบีบอัดและรวมตัวกันเป็นเปลวไฟขนาดเล็กห้าดวง ลอยอยู่บนนิ้วทั้งห้าของเขา จากนั้นนิ้วทั้งห้าก็กระแทกท้องของปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกอย่างแรง

 

ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกคิดว่าฉูจงฉวนกลายเป็นทาสแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่มีการป้องกันเลย ดังนั้นนางถึงถูกโจมตีด้วยทักษะนี้

 

ตู้ม!

ร่างกายของปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกก็แตกสลายในทันใด

 

”มันเป็นไปไม่ได้!” ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกกรีดร้องอย่างขมขื่น

 

แขนขวาของฉูจงฉวนซึ่งใช้ควบคุมทักษะนี้ ก็สลายและกลายเป็นความว่างเปล่าเช่นกัน เขาเยาะเย้ย “ข้าคิดแผนนี้มาเป็นร้อยปีแล้ว ถ้าข้าไม่สามารถฆ่าเจ้าได้ ข้าจะเอาหน้าของข้าไปไว้ที่ไหน?”

 

ด้วยวิธีนี้ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกก็แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 

ปรมาจารย์แห่งเวทมนตร์ตายแล้ว

 

ฉูจงฉวนคลุมไหล่ขวาด้วยความเจ็บปวดและเดินโซเซออกไป

 

ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกแค่พลาดไป

นางไม่คิดเลยว่าฉูจงฉวนจะมีจิตใจมั่นคงเช่นนี้

 

หากคู่ต่อสู้เป็นคนอื่นบางทีนางอาจประสบความสำเร็จ

 

มีเฉพาะฉูจงฉวนเท่านั้น

 

เพราะฉูจงฉวนนั้นไล่ตามความงดงามมาครึ่งชีวิต แต่ไม่เคยปล่อยให้มนต์เสน่ห์ใด ๆ ทำอะไรเขาได้เลย

 

เจตจำนงของเขามั่นคงเป็นพิเศษ