ไหปีศาจ - บทที่ 1105 สงครามครั้งสุดท้าย (2)
บทที่ 1105
สงครามครั้งสุดท้าย (2)
“วิญญาณแตกสลาย!”
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งวิญญาณส่งเสียงร้องแผ่วเบา และเสียงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้วิญญาณของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่รอบ ๆ ตายในทันที
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันคือเหวินเสี่ยวด้านสว่างและด้านมืด
ชายชุดขาวมีปีกสีขาว ศักดิ์สิทธิ์และหาที่เปรียบมิได้ มีใบหน้าเมตตา ส่วนชายชุดดำปีกสีดำ เต็มไปด้วยความรกร้างและเหี่ยวแห้ง ราวกับมารที่คลานออกมาจากขุมนรก
พวกเขาดูเหมือนกันทุกประการ แต่มีพลังตรงกันข้ามกัน
แต่การโจมตีของปรมาจารย์ปีศาจแห่งวิญญาณนั้นไร้ประโยชน์สำหรับพวกเขา
พวกเขายังคงยืนหยัดอยู่ดี
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งวิญญาณมองคนทั้งสองตรงหน้าอย่างสงสัย สองคนนี้ไม่มีวิญญาณรึ? มันเป็นไปไม่ได้ จะมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีวิญญาณได้อย่างไร
อาจเป็นเรื่องไม่คาดฝัน เพราะพวกเขามีวิญญาณดวงเดียวกันจริง ๆ
หลังจากฝึกฝนมาเป็นเวลานาน วิญญาณก็แข็งแกร่งขึ้นในระดับหนึ่ง
แม้ว่าพวกเขาจะสามารถต้านทานการโจมตีของปรมาจารย์ปีศาจแห่งวิญญาณได้ในระดับหนึ่ง แต่ความผันผวนของพลังงานที่น่ากลัวยังคงทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก และพวกเขาเกือบจะตายหลังจากการโจมตีหลายครั้ง
”รวมร่างกันเถอะ” เหวินเสี่ยวด้านมืดออกคำเชิญด้วยใบหน้ามืดมน
เขาพูดในสิ่งที่เขาคิดว่าเขาจะไม่มีวันพูดในชีวิตของเขา
เหวินเสี่ยวด้านสว่างพยักหน้าแล้วยิ้มอ่อน ๆ “ได้”
ทั้งสองผสานเข้าด้วยกัน
ชายหนุ่มผู้อ่อนโยนปรากฏตัวอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน ลมปราณของเขาก็พลุ่งพล่าน กระทั่งถึงระดับจักรพรรดิในทันที
เหวินเสี่ยวเห็นอาณาจักรแห่งแสงสว่างในมือซ้ายของเขา ศักดิ์สิทธิ์และกว้างใหญ่ และอาณาจักรแห่งราตรีนิรันดร์ในมือขวาของเขา ทั้งเย็นชาและมืดมิด แสงสว่างและความมืดหลอมรวมเป็นแสงที่ชำระล้างโลก
แสงสาดลงมา
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งวิญญาณก็ตายลง
……
……
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งการหลอมรวม
ทันทีที่เข้าการต่อสู้ มันใช้พลังมนตราหลอมรวม และปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนถูกบังคับให้รวมเข้ากับร่างกายของมันเอง
มันเลยกลายเป็นสัตว์ประหลาด
มันมีใบหน้า มือ เท้า อวัยวะเพิ่มขึ้น และแน่นอน พลังของมันก็เพิ่มขึ้นด้วย
ดุร้ายน่ากลัว น่าขยะแขยง
ดูเหมือนว่าคำอธิบายเชิงลบทั้งหมดจะหมดไปกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งการหลอมรวม
เมื่อเผชิญกับอะไรแบบนี้ หลี่หยินและเจียโรก็ไม่ตื่นตระหนก
หลังจากฝึกฝนมาหลายร้อยปี พวกนางจะไม่มีการเตรียมการใด ๆ ได้อย่างไร
หลี่หยินรวมเข้ากับวิญญาณฝันร้าย เข้าสู่สภาวะราชินีฝันร้าย ลมปราณพุ่งทะยาน นางสามารถควบคุมสถานะราชินีฝันร้ายของนางได้อย่างอิสระ
เจียโรวพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ไม่เพียงแต่แสงภูติ แต่ยังรวมถึงปราณมังกรด้วย พลังทั้งสองถูกรวมเข้าด้วยกันอย่างอิสระ
ใช่แล้ว เจียโรวปลุกสายเลือดทั้งสองชนิดของนางแล้ว
ในตอนนี้ สายเลือดทั้งสองชนิดผสานกัน และพลังที่ระเบิดออกมาก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายให้กับสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิได้
“พันธนาการสังหารมรณา!”
“บทสวดแห่งมังกรและภูติ!”
สาวทั้งสองใช้ท่าทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกนาง
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งการหลอมรวม
……
……
ในอีกด้านหนึ่ง หลินเจิ้งไล่ตามกระต่ายมนตราและฟันมันด้วยดาบเดียว กระต่ายมนตราเกือบตาย
สุดท้าย มันจึงเจาะเข้าไปในความว่างเปล่าและเนรเทศตัวเองไปสู่ความว่างเปล่าไร้ที่ที่สิ้นสุด
เกรงว่ามันคงจะไม่กลับมาแล้ว
……
……
ปรมาจารย์ปีศาจจันทราวารี
ตัวตนของมันคือผีเสื้อแห่งความจริงและความเท็จ
สามารถควบคุมขอบเขตระหว่างความจริงและความเท็จได้อย่างง่ายดาย และมีพลังที่เหนือธรรมชาติ
น่าเสียดายที่มันได้พบกับซวนชิงหยู่
แม้ว่าซวนชิงหยู่จะไม่ถึงระดับจักรพรรดิ แต่เขาควบคุมแก่นแท้แห่งโชคชะตา เขาสามารถมองเห็นแก่นของความจริง ติดตามอนาคตและอดีตได้ และมองเห็นความจริงและความเท็จในสายตาของเขา
ผลลัพธ์ที่ได้นั้นน่าเศร้าเล็กน้อย
อันที่จริง ซวนชิงหยู่ก็มาถึงจุดที่เขาหมดพลังเหมือนตะเกียงที่น้ำมันแห้งไปแล้ว เขาใช้ทักษะสุดท้ายเพื่อลบล้างความจริงและความเท็จ แล้วกำจัดตัวตนของปรมาจารย์ปีศาจ จันทราวารี
ทำให้มันกลายเป็นเท็จ
และตัวเขาเองก็ตายลงเพราะพลังแห่งโชคชะตา
……
……
“บ้าเอ๊ย”
“ทำไมเจ้าไม่ตาย”
“ทำไมเจ้าไม่ตาย”
”ลงนรกไปซะ!”
หยีเทียนเฉินสาปแช่งและควบคุมศพมรณะเพื่อต่อสู้กับราชาปีศาจอมตะอย่างดุเดือด
น่าเสียดายที่ไม่มีฝ่ายไหนจัดการกับอีกฝ่ายได้
……
……
วิญญาณของผีทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
กองทัพนายพลผีปรากฏตัวอีกครั้ง ครั้งนี้มีทหารเป็นพันนาย
ไป่ฉียืนอยู่หน้ากองทัพพร้อมด้วยหอกปราบมังกรในมือของเขา ต่อหน้าปีศาจที่ออกมาไม่รู้จบ เขาก็ไม่ถอยเลย แต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่รอการระบาย
“ขอพระเจ้าอวยพรมนุษย์!” ไป่ฉีคำราม
“พระเจ้าช่วยผู้คน!”
“พระเจ้าช่วยผู้คน!”
ดูเหมือนว่าในขณะนั้น ผีของกองทัพผีจะปลุกความทรงจำเมื่อหมื่นปีก่อนได้ และในทันใดนั้นความรู้สึกที่ถูกฆ่าในหลุมนั้นก็กลับมา ความโกรธ ความค้างคา และความแค้นมารวมกัน
จิตสังหารของพวกเขาผสมลงกันในคำพูดปลุกใจ
ฆ่ามัน!!
ฆ่ามัน!
กองทัพผีเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ทั่วท้องฟ้า นกวิญญาณพุ่งโจมตีลงมา
ทีมล้างแค้นสู้ราวกับเป็นผี
เผยพลังทั้งหมดออกมา
……
……
ปรมาจารย์ปีศาจแปดตน เหลืออยู่ไม่กี่ตนแล้ว
การต่อสู้ระหว่างเชียนจีกับมังกรมนตราโบราณได้พุ่งไปถึงจุดเดือด
“เจ้าจบสิ้นแล้ว เจ้าจะดิ้นรนด้วยอะไรล่ะ?” เชียนจีกล่าวอย่างเย็นชา
มังกรเวทมนตร์โบราณคำราม “ข้าไม่เชื่อหรอก มันเป็นแค่เผ่าพันธุ์มนุษย์ มันจะหยุดยั้งสิ่งมีชีวิตนับร้อยล้านในนรกมนตราของข้าได้ยังไง ขยะเหล่านั้นจะต้องตาย ข้าจะต้องทำลายทุกสิ่ง”
ปราณปีศาจแข็งแกร่ง
เสียงอันน่าสยดสยองของมังกรทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือน
ดวงดาวก็พลุ่งพล่าน
”ทำไมเจ้าถึงมีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้งต่อมนุษย์กัน?” เชียนจีขมวดคิ้ว
”มันไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”
ในเวลานี้ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยก็บินเข้ามา
สมดุลสงครามถูกทำลายแล้ว
พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องนำทัพต่อสู้อีกต่อไป
เพื่อให้พวกเขาสามารถร่วมมือกันต่อสู้กับมังกรมนตราโบราณได้
ระดับจักรพรรดิที่แท้จริงสามคนรวมตัวกันและพลังของมังกรมนตราโบราณก็ถูกระงับ
”ภูติไหตายไปแล้ว” ผู้บัญชาการหลิงหลงกล่าวตรง ๆ
มังกรมนตราโบราณคำราม “เป็นไปไม่ได้ เจ้าไม่รู้ถึงความน่ากลัวของภูติไหรึไง ตราบใดที่เขาต้องการทำอะไรบางอย่าง เขาจะประสบความสำเร็จ ซึ่งเผ่าพันธุ์ของเจ้าจะต้องจบสิ้น”
“ก็ใช่ แต่เขาตายแล้ว”
“ไร้สาระ” มังกรมนตราโบราณพ่นลมหายใจแห่งการทำลายล้าง
แต่มันถูกต่อต้านโดยพวกหลงเซี่ยทั้งสาม
หลงเซี่ยพูดช้า ๆ “เจ้าน่าจะรู้ว่าภูติไหตายแล้วหรือไม่”
จากลมปราณของมังกรมนตราโบราณ
แน่นอนว่าเขารู้
แต่เขารับไม่ได้
เขาค่อนข้างจะเชื่อว่าภูติไหซ่อนตัวอยู่ และแม้แต่เขาก็ไม่รู้สึกตัว
“ว่ากันว่าภูติไหเคยเปลี่ยนปลาคาร์ฟให้กลายเป็นมังกร ซึ่งก็น่าจะเป็นเจ้า” ผู้บัญชาการหลิงหลงกล่าวช้า ๆ
มังกรมนตราโบราณเงียบ เขาไม่ตอบ
“เจ้าได้รับพรจากภูติไห จากนั้นเจ้าก็ได้เลือดของมังกรแก่นแท้มา เจ้ากลายเป็นสิ่งมีชีวิตอันดับต้น ๆ ของโลก และเจ้ากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเทียบได้กับมังกรแก่นแท้”
“แต่เจ้าไม่สงสัยในความเมตตาของภูติไห ดังนั้นเจ้าจึงไม่ลังเลที่จะกลายเป็นมังกรมนตรา แต่ยังต้องการช่วยภูติไหในการบรรลุเป้าหมายและทำลายมนุษย์ด้วยสินะ”
คำพูดของผู้บัญชาการหลิงหลงเป็นเหมือนเกล็ดทิ่มแทงหัวใจของมังกรมนตราโบราณ
ลมปราณของเขาเริ่มเบ่งบานอย่างบ้าคลั่ง
”เจ้ารู้ได้อย่างไร?” มังกรมนตราโบราณคำราม
ตอนนี้ถึงคราวที่ผู้บัญชาการหลิงหลงจะนิ่งเงียบ
ลั่วอู๋เป็นคนบอกเรื่องนี้กับนาง
นางเองก็ยังสงสัยว่าทำไมลั่วอู๋ถึงรู้เรื่องพวกนี้
YOU MAY ALSO LIKE
