ไหปีศาจ - บทที่ 811 ข้าคิดไม่ถึงเลย
บทที่ 811 ข้าคิดไม่ถึงเลย
มีหมาป่าจันทราเงินมากกว่า 30,000 ตัวจากหุบเขาอสูรและจำนวนขนาดนั้นน่ากลัวมาก
แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะฝึกพวกมันทั้งหมดให้เป็นหน่วยหมาป่าจันทราเงิน ท้ายที่สุดพวกมันก็ยังเป็นสัตว์ป่าแม้ว่าจะมีความช่วยเหลือจากราชาหมาป่าตัวเก่าก็ตาม
ครั้งหนึ่งเผ่าผู้นำเคยอาศัยหน่วยหมาป่าจันทราเงินนับพันตระเวนไปทั่วอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง
และตอนนี้มีหน่วยหมาป่าจันทราเงินถึงสามหมื่น? ลั่วอู๋ไม่อยากจะเชื่อเลย ถ้าเราส่งพวกเขาไปทั้งหมดเกรงว่าพวกเขาจะกวาดล้างโลกได้
ลั่วอู๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “มันไม่ง่ายเลยนะนั่น”
“แน่นอน มันไม่ง่ายอย่างนั้น” หยู่เฮากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่สามารถหานักรบ 30,000 คนที่สามารถเข้ากับหมาป่าจันทราเงินได้”
แม้ว่าเผ่าเทียนหวู่จะมีประชากรจำนวนนับล้าน แล้วก็เป็นชนเผ่าผู้นำของอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง แต่นักรบที่ทรงพลังยังคงหายากมาก
ยิ่งไปกว่านั้นแค่เป็นผู้แข็งแกร่งนั้นยังไม่พอ ยังต้องมีความเข้ากันได้กับหมาป่าจันทราเงินในระดับหนึ่ง ซึ่งจำเป็นต่อการกำจัดคนร้ายจำนวนมาก
ลั่วอู๋ไม่เข้าใจ “แล้วทำยังไงล่ะ?”
“ข้าได้เชิญนักรบจากเผ่าอื่นมาร่วมสร้างหน่วยหมาป่าจันทราเงิน” หยู่เฮาตอบกลับ
“เป็นไปได้ยังไง?” ลั่วอู๋แปลกใจเล็กน้อย “นั่นจะไม่เสียเปล่าหรือ? ที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเผ่าอื่น ๆ น่ะ”
แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะเป็นชนเผ่าในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง แต่ก็ยังมีความสัมพันธ์เชิงแข่งขันกันหรือเป็นศัตรูกัน
“แน่นอนมีเพียงผู้ที่เต็มใจยอมทำตามคำสั่งของเผ่าเทียนฟูเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมได้” หยู่เฮากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่ได้โง่ขนาดที่จะมอบหมาป่าจันทราเงินให้ฟรี ๆ หรอกนะ”
ลั่วอู๋ถามทันที “แต่เจ้าไม่กลัวว่าพวกเขาจะทรยศหลังจากที่พวกเขาได้หมาป่าจันทราเงินแล้วหรือ”
ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น
แม้ว่าเผ่าเทียนหวู่จะทรงพลัง แต่ก็ไม่เป็นไปไม่ได้ที่จะขอความคุ้มครองจากเผ่าอื่น ๆ ที่เป็นศัตรูหลังจากถูกทรยศ
แม้แต่เผ่าใหญ่อื่น ๆ ก็ยังใช้โอกาสนี้เพื่อเอาหมาป่าจันทราเงินที่ฝึกแล้วมาเป็นของตน
“ดูเหมือนเจ้าจะลืมอะไรไปนิดหน่อย” หยู่เฮาชี้มาที่ตัวเอง “ข้าคือราชาหมาป่า หมาป่าจันทราเงินจะเชื่อฟังคำสั่งของข้าเท่านั้น”
ใช่ข้าเกือบจะลืมมันไปแล้ว
“แต่ก็ไม่น่าจะมีหลายเผ่าที่เต็มใจยอมทำตามคำสั่ง” ลั่วอู๋กล่าวเสริม
ลักษณะนิสัยของผู้คนในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งนั้นเข้มงวดเกินไป แม้แต่ชนเผ่าเล็ก ๆ บางเผ่าก็ไม่เต็มใจที่จะยอมจำนนต่อเผ่าใหญ่อื่น ๆ แม้ว่าเผ่าเทียนหวู่จะเป็นเผ่าผู้นำ แต่ทุกเผ่าเลือกที่จะเชื่อฟังผู้นำของเผ่าผู้นำเมื่อจำเป็นเท่านั้น และพวกเขาก็ยังปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับเผ่าอื่น ๆ
หยู่เฮาตอบว่า “ใช่ ในตอนแรกก็มีไม่มากนักหรอก”
“เจ้าบอกข้าเช่นนั้นแล้วมันเปลี่ยนไปได้ยังไง?”
“ตอนนี้เกือบทุกเผ่าใหญ่ได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว ในขณะนี้ผู้บัญชาการของเผ่าเทียนหวู่ได้จัดตั้งพันธมิตรขึ้นในเผ่าต่าง ๆ”
ตอนนี้พันธมิตรได้ถูกจัดตั้งขึ้นแล้ว เผ่าเทียนหวู่สามารถเลือกนักรบของแต่ละเผ่ามาจัดตั้งหน่วยหมาป่าจันทราเงินขึ้นมาได้
ด้วยวิธีนี้ในชื่อหน่วยหมาป่าจันทราเงินจะเป็นของทั้งอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง แต่ใครที่มีตามองก็รู้ว่าหน่วยหมาป่าจันทราเงินเป็นของชนเผ่าเทียนหวู่เท่านั้น”
ถ้าพูดให้ชัดเจนขึ้น หน่วยหมาป่าจันทราเงินนั้นเป็นของหยู่เฮาคนเดียว
ลั่วอู๋ประหลาดใจ “เจ้าทำได้อย่างไร?”
“ต้องขอบคุณราชวงศ์มังกรเร้นกาย” หยูเฮากล่าว
เห็นได้ชัดว่ามีเพียงแรงกดดันจากภายนอกเท่านั้นที่จะทำให้ภายในกลายเป็นปึกแผ่นได้ในทันใด
ลั่วอู๋เข้าใจและมองหยู่เฮาด้วยความประหลาดใจ: “มีความขัดแย้งใด ๆ ระหว่างหน่วยสยบมังกรกับอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งหรือ?”
“ใช่ มีคนจากเผ่าเทียนหวู่ของเราอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” หยู่เฮายอมรับ “การปรากฏของร่องรอยปีศาจนรกมนตราทำให้ข้ารู้ว่าสภาพที่เป็นอยู่จะต้องเปลี่ยนไป มิฉะนั้นถ้านรกมนตรามาถึงจริง ๆ อาณาจักรภูเขาแห้งแล้งของเราจะถูกทำลายเพราะขาดความสามัคคี เราจะทำให้ความสงบสุขและเวลาที่ท่านหม่าเฉินยอมต่อสู้จนต้องสละชีวิตนั้นสูญเปล่ารึ?”
ความขัดแย้งระหว่างทั้งสองประเทศในครั้งนี้ได้รับแรงกระตุ้นจากคนระดับสูงจากทั้งสองฝ่าย
ลั่วอู๋ไม่แปลกใจเลยที่หลี่ซวนซงจะทำเช่นนั้น
เนื่องจากเขาต้องการเหตุผลในการจัดตั้งกองทัพเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำสงครามบนแผ่นดินใหญ่ในอนาคต เห็นได้ชัดว่ามันไม่เหมาะสมที่เขาจะบอกผู้คนว่านรกมนตรากำลังจะมาซึ่งนั่นจะทำให้เกิดความแตกตื่นอย่างมาก
ความจำเป็นในการต่อต้านการรุกรานจากต่างชาติเป็นข้ออ้างที่ดี
เพราะหลายคนในราชวงศ์มังกรเร้นกายก็ไม่ชอบอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งอยู่แล้ว
แต่ลั่วอู๋ไม่คิดเลยว่าอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งใช้กลวิธีนี้เพื่อเสริมสร้างความสามัคคีในหมู่ชนเผ่า
“นั่นคือสิ่งที่เจ้าคิดไว้แล้วสินะ?” ลั่วอู๋ถาม
หยู่เฮายิ้ม “ใช่”
ชาวอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งก็ไม่ชอบคนของราชวงศ์มังกรเร้นกาย การรุกรานของศัตรูต่างชาติและการมีศัตรูร่วมกันของชนเผ่าใหญ่ ทำให้สร้างพันธมิตรขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
“ข้าไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเจ้าคนเถื่อนจะใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ได้ด้วยซ้ำ” ฉูจงฉวนกล่าวอย่างดูถูก
หยู่เฮากลอกตาขาว “แม้ว่าเราชาวอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งจะเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราโง่ ทำไมเราจะไม่ใช้กลยุทธ์ที่เราควรใช้ล่ะ?”
ใช่แล้ว แม้ว่าในสายตาของคนจำนวนมากชาวอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งจะมีภาพลักษณ์ป่าเถื่อนและหยาบคาย
แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงข้อจำกัดด้านสิ่งแวดล้อม เนื่องจากความจำเป็นในการป้องกันอันตรายจากป่าที่กว้างใหญ่และหนาแน่นผู้คนในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งจึงชอบแก้ปัญหาด้วยการต่อสู้
ตรงกันข้าม มีนักวิชาการจำนวนมากที่ศึกษาความรู้ในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง
หลังจากคุยกันสักพัก ในที่สุดหยู่เฮาก็ถามว่า “เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อพบข้าอย่างเดียวหรอกใช่ไหม?”
“ใช่” ลั่วอู๋พยักหน้า “เราต้องการน้ำพุศักดิ์สิทธิ์”
“น้ำพุศักดิ์สิทธิ์อีกแล้วเหรอ? ท่านหม่าเฉินไม่ได้ให้มันไปแล้วเมื่อครั้งล่าสุดเหรอ?”
ลั่วอู๋มองหลี่หยินข้าง ๆ ตัวเขาแล้วพูดว่า “สถานการณ์ตอนนี้มันซับซ้อนเล็กน้อย”
ดังนั้นลั่วอู๋จึงพูดสั้น ๆ เกี่ยวกับอาการของหลี่หยินและข้อสรุปที่ได้จากรองเจ้าสำนักและนักฆ่าลัทธิเต๋า
“เป็นอย่างนั้นเอง” หยู่เฮาพยักหน้า
เขาก็เคยได้ยินมาว่าราชินีแห่งฝันร้ายได้ออกสร้างพายุนองเลือดนับไม่ถ้วน ในตอนนั้นเขายังรู้สึกประหลาดใจว่าหลี่หยินที่เรียบร้อยและเงียบสงบเปลี่ยนไปมากขนาดนั้นได้อย่างไร
มีการเปลี่ยนแปลงแบบนี้เกิดขึ้นนี่เอง
“แต่…” หยู่เฮาเกาหัว “นี่มันเป็นปัญหาเลยนะ เพราะท่านหม่าเฉินบอกแล้วว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มันหมดไปแล้วมันก็น่าจะไม่มีอีก ข้าไม่แน่ใจว่าที่ตั้งของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ไหนด้วย”
หัวใจของลั่วอู๋จมลง “เจ้าถามคนอื่นเพิ่มได้ไหม?”
“ข้าจะถามให้” หยู่เฮาพยักหน้าและรีบจากไป
มีผู้เฒ่าจำนวนมากในเผ่าเทียนหวู่อาจจะมีบางคนรู้เรื่องนั้น นอกจากนี้อาณาจักรภูเขาแห้งแล้งได้จัดตั้งพันธมิตรขึ้นมาแล้ว บางทีเราอาจจะพบคนวงในอีกก็ได้
หยู่เฮาไปที่นั่นสามวัน
ในสามวันนี้พวกลั่วอู๋ไม่มีอะไรทำนอกจากเดินเล่นในเผ่าเทียนหวู่
สามวันต่อมาหยู่เฮาเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น “ข้าถามหัวหน้าเผ่าหลายคนและในที่สุดก็ได้เบาะแสบางอย่าง มีเผ่าเล็ก ๆ ชื่อเผ่าหมิงชุยมีหนังสือโบราณบางเล่มที่เสียหายในเผ่าของพวกเขา หัวหน้าของเผ่าหมิงชุยบอกว่า เขาเคยเห็นบันทึกของน้ำศักดิ์สิทธิ์ในหนังสือโบราณ แต่เขาจำมันไม่ได้ชัดเจน เจ้าสามารถไปที่เผ่าของพวกเขาและตามหามันได้”
“เยี่ยมมาก” ลั่วอู๋ยิ้มให้ “ไปที่เผ่าหมิงชุยกันเดี๋ยวนี้เลย”
หยู่เฮาโบกมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ วันเกิดอายุสามขวบของลูกชายข้าจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน เรามาอยู่ด้วยกันก่อนแล้วค่อยไป ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
หลังจากได้ยินเรื่องนี้ลั่วอู๋ก็ไม่คัดค้าน
อย่างน้อยเขาก็มาที่นี่ในฐานะแขก