ราชาซากศพ - บทที่ 364 รวมหัวกลั่นแกล้ง
บทที่ 364
รวมหัวกลั่นแกล้ง
“ข้าขอเสนอให้เปลี่ยนกฎของการแข่งขัน” กัวห้วยทำราวกับว่าเขากำลังทำปรึกษาบางอย่าง พลางกล่าวความคิดเห็นของตนเองกับผู้พิพากษาคนอื่น ๆ บนบัลลังก์และร่วมกันตัดสินใจ
“เปลี่ยนแปลงกฎหรือ…ช่างน่าสนใจ! มันค่อนข้างจะผิดระเบียบแบบแผนไปมาก แต่ลองพูดมาเถอะ เจ้าคิดอย่างไร? หญิงสาวท่าทางเย้ายวนปิดปาก และหัวเราะเบา ๆ
เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่น่าหลงใหลคนนี้ ใบหน้าของกัวห้วยก็เปลี่ยนไป และบังเกิดความลำบากใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ดวงตาของเขามองไปที่หน้าอกของหญิงสาว จากนั้นก็เหล่ ตามผินมองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวคนนี้มีชื่อ กู่หรูซี ภายนอกดูราวกับสาวน้อย แต่นางอยู่มานานหลายร้อยปี ความแข็งแกร่งของนางนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง นางเป็นปรมาจารย์ที่ประสบความสำเร็จ ในระดับอรหั นต์ขั้นสูงสุด ในอาณาจักรกังหลันทั้งหมด
แม้ว่านางพื้นเพจะไม่ใช่คนมาจากสี่อาณาจักรใหญ่ กลับกันนางมาจากดินแดนเล็ก ๆ ชื่ออาณาจักรจันทราม่วง แต่ก็ไม่สามารถดูแคลนนางได้
ในอาณาจักรกังหลัน ผู้แข็งแกร่งทุกคน ล้วนอยู่ในอันดับสูงสุดของอรหันต์ หลายคนล้วนเป็นผู้มีพลังการต่อสู้ขั้นสูงสุด และหาตัวจับได้ยากยิ่ง อาณาจักรส่วนใหญ่แม้แต่ปรมาจารย์ ขั้นอรหันต์ ก็มีน้อยจนน่าใจหาย
หรือบางพื้นที่ กลับไม่พบเลยแม้แต่น้อย มีเพียงอาณาจักรที่ทรงพลังบางแห่งเท่านั้น ที่สามารถมีอรหันต์ ช่วงกลาง หรือช่วงปลาย
โดยเฉพาะในสี่อาณาจักรใหญ่ จำนวนอรหันต์ที่ทรงพลัง สามารถสร้างเป็นกองกำลังขนาดเล็กได้ อย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้ว จำนวนอรหันต์ระดับสูงสุดนั้น หาได้ยากมาก สามารถนับนิ้วได้เลย ยทีเดียว
การที่จะฝึกฝนและก้าวไปสู่จุดสูงสุดของขั้นอรหันต์ หมายความว่า จะต้องเข้าใจในขอบเขตแห่งการรู้แจ้งเกือบทั้งหมด ซึ่งนั่นจะมีผลต่อพลังการต่อสู้ของพวกเขา ที่ทำให้ทุกคนที่ได้เ เห็นจะต้องทึ่งไปตามๆกัน
เมื่อเห็นว่าไม่มีฝ่ายใดคัดค้าน ทางด้านกัวห้วยก็แสร้งกระแอมในลำคอ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ในการแข่งขันครั้งต่อไป พวกเขาทั้งสามคนต้องต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอันดับในการแข่ งขัน”
“ ถูกต้องแล้ว! แล้วมันมีอะไรผิดปกติหรือ?” อย่างไรก็ตาม ในการแข่งขันนี้เป็นการแข่งขัน เพื่อแย่งชิงอันดับหนึ่ง ก่อนหน้านี้โดยตลอดหลังจากหลายปีที่ผ่านมา เราก็ดำเนินการตามระเบีย ยบนี้มาโดยตลอด หลงฉีพยักหน้าและขมวดคิ้ว
เมื่อเห็นว่าทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดของหลงฉี กัวห้วยก็ไม่สนใจ ได้แต่ส่ายหัวเล็กน้อย เขายังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับบนใบหน้าของเขา และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “คำพูดของพี่หลง งถูกต้อง! แต่ตอนนี้สถานการณ์นี้
ไม่เคยปรากฏมาก่อน ที่จะมีผู้เข้าร่วมการแข่งขันสามารถทะลวงด่านขั้นอรหันต์ก่อนอายุยี่สิบปี ไม่ต้องพูดถึงเลย มันไม่เคยมีมาก่อน?”
“นี่เป็นความจริง! ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน มีไม่กี่คนที่สามารถทะลวงผ่านขั้นจักรพรรดิก่อนอายุ 30 ปี แต่บางคนสามารถทะลวงไปถึงขั้นอรหันต์ คาดว่าหลินเว่ยเป็นเพียงคนเดีย ยวที่สามารถทำเช่นนั้นได้
ข้าคิดว่าอายุของเขาน่าจะประมาณ 20 ปี?” หลงฉีพยักหน้า ในคำพูดของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม ในความสามารถของหลินเว่ย
“กัวห้วย! เจ้าหมายถึงอะไรกันแน่? หลงซีเฉินขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าของนางมืดมนเล็กน้อย และสายตาของเขาก็จ้องมองไปที่กัวห้วยด้วยความไม่พอใจ นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและความหมา ายของการตั้งคำถามต่อความคิดของกัวห้วย
หลินเว่ยเป็นศิษย์ของซางกวนฮ่าวหยาง ซึ่งถือว่าเป็นศิษย์ของนางด้วย ในเวลานี้เมื่อได้ยินว่ากัวห้วยตั้งใจที่จะเล่นงานหลินเว่ย หลงซีเฉินก็ไม่สามารถสงบใจได้
“กัวห้วย! ข้าแนะนำให้เจ้า อย่าได้หลงผิด ๆ หลินเว่ย เป็นอัจฉริยะของอาณาจักรเฟิงหยูของเรา หากเจ้ากล้าทำอันตรายเขา อย่าตำหนิว่าข้าหยาบคายกับเจ้า” หลินคังซ่งยังมองไปที่ก กัวห้วยด้วยท่าทางไม่พอใจ
หลินเว่ย เป็นความหวังของอาณาจักรเฟิงหยูของพวกเขา เขาให้ความสำคัญกับ หลินเว่ย ไม่น้อยไปกว่า หลงซีเฉิน
“ไม่ต้องกังวล…ทั้งสองคน! โปรดฟังข้าก่อน กัวห้วยโบกมือของเขา และกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ราวกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับการข่มขู่ของหลงซีเฉิน และ หลินคังซ่ง แต่ในใ ใจของเขา รู้สึกสบายใจมาก หลังจากเห็นสีหน้าของพวกเขา
ในความคิดของหลงซีเฉินและหลินคังซ่ง อาจจะเป็นเพราะมีหลายคนถูกกำจัดในตกรอบโดยฝีมือของหลินเว่ย อย่างไรก็ตาม พวกเขาย่อมต้องการสร้างปัญหาให้กับหลินเว่ย
“เจ้าพูดออกมาให้หมดสิ้นในครั้งเดียวได้หรือไม่ ทำไมต้องเอ่ยให้ผู้คนอยากรู้ด้วยนะ!” กู่หรูซีปิดปากและหัวเราะเบา ๆ หลังจากนั้นนางก็ขยิบตาไปที่กัวห้วย
“ฮ่าฮ่า! ในมุมมองของข้า ข้าเสนอของให้ ข้าจะมอบอันดับหนึ่งให้หลินเว่ย กัวห้วยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“หืม?” เมื่อได้ยินคำพูดของกัวห้วย ใบหน้าของหลงซีเฉิน และ หลินคังซ่งก็ดูเรียบเฉยขึ้นมาทันที แต่ในใจของพวกเขาก็แอบรู้สึกว่า คนเช่นกัวห้วยจะมีไมตรีขนาดนี้เลยหรือ?
“แล้วอันดับที่สองล่ะ?” หลงฉีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยถามขึ้น
“ นั่นคือในแง่ของความแข็งแกร่งของหลินเว่ยที่เหนือกว่า ข้าขอเสนอให้อีกสองคนร่วมมือกัน เพื่อต่อสู้กับ หลินเว่ย ตามลำพัง แม้ว่าทั้งสองคนจะยังไม่มีโอกาสชนะ แต่พวกเขาก็ น่าจะมีอะไรในเราได้ตั้งตารอคอยเล็กน้อย” กัวห้วยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ไม่! ทำไมหลินเว่ยต้องรับมือพวกเขาทั้งสองคน มันไม่ได้เป็นความผิดของหลินเว่ย ที่แข็งแกร่งมากกว่าพวกเขา เราไม่สามารถตำหนิพรสวรรค์ของเขาได้ ต้องโทษที่คนอื่นไม่จริงจังกับก การฝึกฝนมากพอ”
ทันทีที่เสียงของกัวห้วยลดลง หลงซีเฉินปฏิเสธโดยตรง ด้วยความโกรธบนใบหน้าของนาง
“ใช่! ตามที่เจ้าพูด คนของเจ้าไม่ได้ฝึกฝนอย่างจริงจัง แต่กลับใช้เรื่องนี้มากลั่นแกล้งผู้อื่น ช่างน่าขัน!
ในกรณีนี้ จู่ๆ เจ้าก็กระโดดออกไป เพื่อเกลี้ยกล่อมให้พวกเราทำอะไรบางอย่าง ข้าเห็นว่า จุดประสงค์ของเจ้า คือ เมื่อคนของเจ้าที่นำมาแข่งขันนั้นตกรอบไปจนหมดสิ้น และเริ่มริษยา ผู้อื่น ! “หลินคังซ่งโกรธเกรี้ยว ชี้ไม้ชี้มือไปที่กัวห้วยโดยตรง
สำหรับ หลินคังซ่งและ หลงซีเฉินที่ออกปากตำหนิ กัวห้วยเพียงยักไหล่ จากนั้นกางมือออก ใบหน้าของเขาแสดงรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ แต่เขาไม่ได้อ้าปากเพื่อหักล้างคำพูดใดๆ
“เจ้า…!” เมื่อเห็นกัวห้วยยิ้มแย้ม โดยไม่พูดอะไร หลินคังซ่งก็โกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัว ดูเหมือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขามองไปรอบ ๆ อย่างเร่งรีบ แต่เข ขาพบว่ามีคนหลายคน
ยกเว้นเขาและหลงซีเฉิน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด บางคนก็เผยความรู้สึกออกมาทางใบหน้าของพวกเขา
เมื่อเขาตระหนักถึงสิ่งนี้ ดวงตาของหลินคังซ่งแทบร้อนเป็นไฟ! ให้ตายสิพวกเจ้าคงไม่เห็นด้วยกับคนชั่วนี่ใช่หรือไม่? มันผิดปกติไปหน่อยหรือ?
“ มันเป็นข้อเสนอที่ดี แม้ว่าหลินเว่ยจะสามารถคว้าที่หนึ่งได้ แต่ข้าเกรงว่า คนอื่นอาจจะเข้าใจผิด หากหลินเว่ยสามารถเอาชนะคู่แข่งทั้งสองได้ ก็สมกับความสามารถของเขา” ชายว วัยกลางคนที่นั่งข้างๆกัวห้วย พยักหน้าซ้ำ ๆ
และบอกว่าเขาเห็นด้วยกับข้อเสนอของกัวห้วย
“ฮึ่ม! ไม่จำเป็นที่จะต้องถามความคิดเห็นของเรา ในเมื่อเจ้าวางแผนอย่างละเอียดถี่ถ้วน หลินคังซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หลงฉี…เจ้าไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของพวกเขาใช่หรือไม่?” หลงซีเฉินหันไปมองหลงฉี และถามด้วยความขมวดคิ้ว
“หลงซีเฉิน เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล ด้วยความแข็งแกร่งของหลินเว่ย ความแตกต่างระหว่างคนหนึ่ง กับคนทั้งสองคน ไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ หลงฉียิ้มและปลอบใจหลงซีเฉิน
แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่ความหมายของคำพูดของเขาก็คือ ว่าเขาเห็นด้วยกับข้อเสนอของกัวห้วย
“หลงฉี…เจ้า … ” หลังจากที่หลงซีเฉินได้ยินคำพูดของหลงฉี หัวใจของนางก็ผุดความโกรธขึ้นมาในทันใด และใบหน้าของนางก็แสดงความผิดหวัง นางโกรธมากจนไม่เรียกเขาว่า พี่ด้วยซ้ ำ แต่เรียกชื่อเขาโดยตรง
“เอาล่ะ หากผู้ใดไม่เห็นด้วยเพียงไม่ต้องยกมือ เรามาตัดสินใจกันเถอะ! หากคนส่วนใหญ่คิดเช่นไร คนส่วนน้อยต้องทำตามแต่โดยดี และถือเป็นมติเอกฉันท์?” ผู้พูดเป็นสมาชิกอีกคนหนึ่ง งของราชวงศ์แห่งอาณาจักรกังหลัน
นี่เป็นข้อเสนอที่ดีข้าเห็นด้วย ที่จะให้หลินเว่ยสู้กับชายอีกสองคน “กู่หรูซีพูดอย่างตื่นเต้น บนใบหน้าของนาง หลังจากเสร็จสิ้นนางเป็นคนแรกที่ยกมือขึ้น
“เราเห็นด้วย!” ชายสองคนที่มาจากอาณาจักรแห่งแสงยกมือขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในอาณาจักรแห่งแสงที่อยู่ตรงข้ามกับอาณาจักรมืดโบราณ แต่ข้อเสนอของอีกฝ่ายในครั้งนี้ ล้วนเป็นประโยชน์ต่อพวกเขามาก และพวกเขาย่อมไม่ปฏิเสธอย่างโง่เขลา
จากนั้นคนสองคนจากอาณาจักรมืดโบราณ และอาณาจักรกังหลันก็ยกมือขึ้นทีละคน ทันใดนั้นผู้พิพากษามากกว่าครึ่ง ใน 12 คน ล้วนเห็นด้วยกับข้อเสนอของกัวห้วย จำนวนคนก็เพียงพอแล้ ว
สำหรับ หลินคังซ่งและผู้พิพากษาอีกสามคน จากอาณาจักรอื่น ๆ การตัดสินใจของพวกเขาไม่สำคัญอีกต่อไป
“ดี! คนส่วนน้อยต้องทำตามความเห็นของคนส่วนมาก พี่หลงโปรดประกาศกฎการแข่งขันใหม่เถอะ! หวังว่าทุกคนจะตื่นเต้น” กัวห้วยปรบมือและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ฮึ่ม! ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจ!” หลงซีเฉินตะคอกอย่างเย็นชา สายตาของนางเย็นชาและมองไปที่หลงฉี และคนทั้งสองของอาณาจักรแห่งแสง แต่ทันใดนั้นคนพวกนั้นก็หลับตาลง แสร้งเอน นตัวลงบนเก้าอี้
สำหรับการข่มขู่ของหลงซีเฉิน ทำให้หลงฉีส่ายหัว แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าจะมีบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้น แต่เขาก็ไม่สนใจ และเหินออกจากที่นั่งตัดสินโดยตรง
“ทุกคน! เราเพิ่งคุยกันว่า หลินเว่ยแห่งอาณาจักรเฟิงหยู มีความแข็งแกร่งมากกว่าที่คิด ดังนั้นเราจึงเปลี่ยนกฎของการแข่งขันในการแข่งขันครั้งต่อไป
หลงหลี่จากอาณาจักรกังหลันและ ไท่ซานจากอาณาจักรแห่งแสง จะร่วมมือกันต่อสู้กับหลินเว่ยแห่งอาณาจักรเฟิงหยู”หลงฉีประกาศอย่างชัดเจน เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสนามประลอง
“หึ่งๆ คำพูดของหลงฉี เป็นเหมือนหยดน้ำในกระทะน้ำมันเดือด ซึ่งนำไปสู่ความวุ่นวาย ในสนามประลองต้าอู่ทั้งหมด
อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่า คนส่วนใหญ่เห็นด้วยกับคำพูดของหลงฉี ไม่มีใครคิดว่าสิ่งนี้ไม่ยุติธรรมกับหลินเว่ย พวกเขากังวลเกี่ยวกับการแข่งขันที่น่าตื่นตาตื่นใจ
“ มีอะไรหรือ ทำไมจู่ ๆอาจารย์ถึงตัดสินใจเช่นนี้?” หลินเว่ย บ่นพึมพำกับตัวเอง จากนั้นก็ขมวดคิ้วและมองไปยังทิศทางของเหล่าผู้พิพากษา
หลงซีเฉินลืมตาขึ้น และพบว่าดวงตาของหลินเว่ย เต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเขามองไปที่นาง นางจึงพูดว่า “นี่เป็นผลงานทั้งหมดของกัวห้วย หลินเว่ยฟังข้าให้ดี จงสั่งสอนบทเรียน ในการแข่งขันให้พวกเขา”
YOU MAY ALSO LIKE
