ราชาซากศพ - บทที่ 365 บทเรียน
บทที่ 365
บทเรียน
“ท่านแน่ใจหรือ…ชายที่ชื่อหลงหลี่ ไม่ใช่ญาติของท่านหรือ หากข้าทำอะไรที่หนักเกินไป … ” เมื่อได้ยินเสียงของ หลงซีเฉิน หลินเว่ยก็พลันได้สติจากคำพูดของหลงฉี แล้วแส สร้งทำเป็นเหนียมอาย
“ฮึ่ม! ไม่เป็นไร ทำไปเถอะ ตราบใดที่เจ้าไม่สังหารพวกเขา ข้าจะไม่ยอมให้คนพวกนั้นมาทำให้ข้าขุ่นเคือง” หลงซีเฉินบ่นอุบ และยังคงมีร่องรอยของความโกรธในน้ำเสียงของนาง
“ข้าเข้าใจแล้ว! ท่านมั่นใจได้ว่าเหล่า ศิษย์จะปฏิบัติกับพวกเขาอย่างดี และทำให้แน่ใจว่า ท่านจะพอใจ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงของหลงซีเฉิน หลินเว่ยสามารถรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายก กำลังโกรธ กับกฎของการแข่งขันที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
หลังจากพยายามทำความเข้าใจ หลินเว่ยก็พยักหน้าอย่างมั่นใจ
“ดี!” หลงซีเฉินกล่าวตอบรับอย่างสั้นๆ
“ ตึกๆ! ปัง! ปัง ได้ยินเสียงกลองรัว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจุดเริ่มต้นของการแข่งขัน และทั่วทั้งสนามก็เดือดดาล พลุ่งพล่านในทันที เห็นได้ชัดว่าทุกคนรอคอยการต่อสู้ครั้งสุดท้าย จาก กนั้นภายใต้การจ้องมองของทุกคน
ร่างทั้งสามก็ก้าวขึ้นไปบนเวทีจากสามทิศทาง
“พี่ไท่! ข้าไม่ได้คาดหวังว่า ข้าจะต้องร่วมมือกับเจ้า เพื่อจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดตนนั้น” ดวงตาของหลงหลี่จับจ้องไปที่หลินเว่ย ดวงตาของเขาซับซ้อนมาก และเขาก็พูดกับไท่ ซานเบาๆ
“ใช่ มันแข็งแกร่งกว่าเรามากนัก! มันไม่ถือเป็นการกลั่นแกล้งเด็กน้อยหรอกนะ เมื่อได้ยินคำพูดของหลงหลี่ ไท่ซานพยักหน้าด้วยความชอบใจบนใบหน้าของเขา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้ว วยความสนุกสนาน
“โอ้! เจ้าสองคน ช่างไร้ยางอาย! ปากพ่นแต่คำว่า รังแกเด็ก ก่อนที่จะพูดมาก โปรดดูที่ช่องว่างระหว่างวัยของเราด้วย ผู้ใหญ่สองคนรังแกข้า และยังพ่ายแพ้ยังมีหน้าสู้ผู้ใดได้อี ก?” หลินเว่ยโค้งริมฝีปากของเขา ยิ้มเยาะแล้วกล่าวด้วยความรังเกียจ
“ นี่อีกฝ่ายก็อายุน้อยกว่าพวกเรามากงั้นหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ต่อหน้าผู้คนมากมาย ไท่ซานก็ดูผิดปกติเล็กน้อย
“อายุน้อยกว่า ก็คือน้อย ไม่ต้องพูดเพื่อปกป้องความชอบธรรมในการรังแกเด็กของเจ้า” หลินเว่ยขมวดคิ้ว
“นี่ … ” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ไท่ซานก็อ้าปากหวอ แต่เขาไม่รู้ว่าจะโต้กลับอย่างไรดี
“พี่ไท่! อย่าไปเสียเวลาพูดกับเขาอีกเลย เขาเพียงต้องการรบกวนจิตใจของท่าน อย่าสนใจเขา เมื่อหลงหลี่ตัดบท ร่างของเขาปกคลุมไปด้วยอาวุธ เขาถือหอกยาวในมือของเขา และรี บวิ่ง ตรงไปที่ หลินเว่ยเบื้องหน้า
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงหลี่ หัวใจของไท่ซานก็สะดุ้ง จากนั้นเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายพุ่งเข้าหาหลินเว่ย ด้วยหอกในมือ ดวงตาของเขาก็แข็งขึ้นทันที ดาบยาวปรากฏขึ้นในมือขอ องเขา ซึ่งมันเป็นสีแดงอมส้ม และผสมกับลูกไฟสีฟ้าอ่อน
ดาบในมือของเขาชี้ไปที่หลินเว่ย
“พรึ่บ … !”ลูกไฟมากกว่าสิบกลุ่มก้อน ราวกับสะเก็ดดาว ตกลงมาตรงตำแหน่งที่หลินเว่ยยืนอยู่อย่างรวดเร็ว มันทรงพลังกว่าตอนที่ใช้จัดการกัวหลี่มาก
“ตูม เสียงคำรามดังขึ้น และสายฟ้าสีม่วงก็ปรากฏขึ้นล้อมร่างของหลินเว่ย และสายฟ้าพุ่งไปยังหลงหลี่ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าร่างของ หลินเว่ย ถูกปกคลุมด้วยสายฟ้าสีม่วง หลงหลี่ก็ประหลาดใจ การกระทำของเขาหยุดกะทันหันไปชั่วขณะ แม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงครู่เดียว แต่เขาก็ฟื้นสติ หลังจากนั นมันก็สายเกินไปแล้ว
หลินเว่ย คว้าหอกในมือของหลงหลี่ ด้วยมือข้างเดียว และสายฟ้าสีม่วงก็พุ่งออกมาจากเท้าของเขา ราวกับงูพิษที่แหวกว่ายอย่างรวดเร็วบนพื้นดิน และวิ่งเข้าหาหลงหลี่
เมื่อเห็นฉากนี้ใบหน้าของหลงหลี่ก็พลันเปลี่ยนไป และดวงตาของเขาก็แสดงความตื่นตระหนก เขาต้องการที่จะเอาดึงเอาหอกของตน ออกจากมือของหลินเว่ย
“ อืมจะเป็นไปได้อย่างไร?” เมื่อเห็นว่า เขาพยายามใช้กำลังทั้งหมดเพื่อกระชากหอกกลับมา แต่ไม่สามารถสั่นคลอนกำลังของหลินเว่ยได้ ใบหน้าของหลงหลี่เปลี่ยนไป และดวงตาของเขาแส สดงถึงความไม่เชื่อ
เขาอุทานออกมา หลังจากนั้นปรากฏเสียงดังทะลุท้องฟ้า และลูกไฟมากกว่าหนึ่งโหล กำลังใกล้เข้ามาและพวกมันกำลังจะตกลงมา เป็นเพราะหลงหลี่ยังคงอยู่ตรงหน้าร่างของหลินเว่ย และ ลูกไฟเหล่านั้นลอยอยู่บนหัวของพวกเขาทั้งคู่
“พี่หลง! เจ้าทำบ้าอะไร หลบออกไป ไม่เช่นนั้นข้าจะโจมตีได้อย่างไร?” ไท่ซานตะโกนจากด้านหลัง
“ให้ตายเถอะ! เมื่อหลงหลี่ได้ยินเช่นนั้น เขากำด้ามหอกไว้แน่น และพยายามดึงกลับมา
“ฮึ่ม! อย่างคิดว่าข้าจะปล่อยมือ” หลินเว่ยตะคอกอย่างเย็นชา คว้าจับหอกในมือ และกระชากกลับอย่างแรง
“ แกร๊ก!” ด้ามหอกได้หักออกจากมือของหลงหลี่แล้ว หลินเว่ยถือมันไว้ในมือ และเหวี่ยงมันไปรอบ ๆ ด้วยการโจมตีร่างกายของหลงหลี่ หลงหลี่พลันรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาล และ ะลมปราณที่หนักหน่วงแผ่ซ่านออกมา
จากนั้นหลงหลี่พลันได้สติ เขาพบว่าร่างกายของเขาได้ปลิวขึ้นไปบนท้องฟ้า จากแรงการยื้อแย่งหอกของเขา หากไม่ได้เป็นเพราะไท่ซานควบคุมลูกไฟที่กำลังจะเข้าโจมตีหลินเว่ย แ และเบี่ยงหลบร่างของเขาไปได้
หลังจากนั้น หลงหลี่ก็หยุดร่างของตนเองกลางอากาศ จากนั้นมองไปที่ตำแหน่งของหลินเว่ยอย่างรวดเร็ว เขามองเห็นลูกไฟเหล่านั้นพุ่งลงมาที่ร่างของหลินเว่ย
ในความคิดของหลงหลี่ ลูกไฟจำนวนมากต้องพุ่งเข้าใส่หลินเว่ย ซึ่งจะสร้างความเสียหายให้กับหลินเว่ย มากอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตามเมื่อลูกไฟเหล่านั้นตกลงไปร่างของหลินเว่ย จู่ ๆ เงาร่างของเขาก็หายไป ลูกไฟทั้งหมดตกลงพื้น
“ตูม ๆ…!” หลังจากที่ลูกไฟตกลงมาที่พื้น ก็ทำให้เกิดการระเบิดขึ้นหลายครั้ง พื้นสนามประลองแข็งแกร่งมาก แต่ภายใต้อิทธิพลการระเบิดของลูกไฟ ต่อเนื่องมากกว่าสิบลูก ไม่เพียงไม่แ แตกร้าว แต่กลับยังระเบิดกลายเป็นรูเล็ก ตามพื้น
“สมกับเป็นอรหันต์ สามารถหลบการโจมตีของข้าได้ทั้งหมด” ไท่ซานบินขึ้นไปในอากาศและยืนอยู่นิ่งๆ กับหลงหลี่ และเขาพูดกับหลินเว่ย พร้อมกับถอนหายใจ บนใบหน้าของเขา
“ฮ่าฮ่าขอบคุณมาก! พร้อมที่จะยอมแพ้หรือไม่?” หลินเว่ยกะพริบตาและหัวเราะ
“ยอมแพ้หรือ? การแข่งขันเพิ่งเริ่มต้น” ไท่ซานกล่าวพลางเม้มริมฝีปากและเย้ยหยัน
“ พี่หลง! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ไท่ซานเอ่ยถามหลงหลี่เบาๆ
“ข้าสบายดี! หลงหลี่ส่ายหัวและพูด
“พี่หลง! หากเจ้ามีทักษะพิเศษใด ๆ เจ้าควรใช้มันทันที ไม่เช่นนั้น ข้าเกรงว่าการโจมตีของเรา จะไม่สร้างความเสียหายให้กับเขาเลยแม้แต่น้อย ไท่ซานหันไปมองหลงหลี่และกล่าวอย่า างเคร่งขรึม
“ข้าเข้าใจ!” เมื่อได้ยินคำพูดของไท่ซาน หลงหลี่พยักหน้าและใบหน้าของเขาจริงจังมาก
“เจ้าสองคนคุยกันเสร็จหรือยัง? ข้าจะส่งพวกเจ้าลงมาที่พื้น เมื่อพูดคุยกับเสร็จแล้ว
ในขณะที่พวกเขากำลังหารือเกี่ยวกับการรับมือ พวกเขาไม่ได้สังเกตว่า ร่างของหลินเว่ยตรงหน้าพวกเขาค่อยๆจางหายไป
“เป็นไปได้อย่างไร เจ้าไม่อยู่ที่นั่น … ” ก่อนที่คำพูดของหลงหลี่จะจบลง ไม่นานดวงตาของเขาก็แทบถลน ทั้งร่างแข็งทื่อ ไท่ซานเองไม่ดีไปกว่าหลงหลี่ อย่างไรก็ตามในใจของพวก กเขา มีคำหนึ่ง ปรากฏออกมานั่นคือ เงา
“ ออกไปให้พ้น … !” ในเวลานี้หลงหลี่นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง และอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า เขาต้องอยู่ห่างจากหลินเว่ย
“ อยากลงไปตอนนี้หรือ? มันสายไปแล้ว มุมปากของหลินเว่ยยกขึ้นเล็กน้อย และเสียงเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขายื่นมือตรงเข้าไปหาหลงหลี่
รูม่านตาที่ตีบตันของหลงหลี่ ปรากฏภาพของฝ่ามือของหลินเว่ยประทับอยู่บนหน้าอกของหลงหลี่
“กึก!” เสียงกระดูกแตกร้าวดังขึ้น และร่างของหลงหลี่ ราวกับอุกกาบาตพุ่งตกลงมายังพื้นโลก ด้วยความเร็ว
“การได้เห็นหลงหลี่พุ่งลงมาจากอากาศ โดยฝีมือของหลินเว่ย ใบหน้าของไท่ซานเปลี่ยนไปอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ ทั้งร่างอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น
“พรึ่บ … !” กลุ่มลูกไฟได้รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว จากนั้นพุ่งไปที่หลินเว่ย ในขณะที่ไท่ซานเอง ก็ถือโอกาสถอยหลังเพื่อหลบหนี
สิ่งสำคัญของเขาคือ พลังวิญญาณ พลังปราณของเขาสิ้นเปลืองไปมากกับการโจมตี ดังนั้นเขาหวาดกลัวการอยู่ใกล้กับคน ที่มีเก่งกาจในเรื่องความเร็วและความยืดหยุ่น
ลูกไฟทั้งหมด 15 ลูก ถูกสร้างขึ้นมาโดยไท่ซานอย่าง ลวก ๆ เป็นเพียงเปลวไฟสีส้มธรรมดา
“ เปลี่ยนร่าง!” เมื่อลูกไฟลอยออกไปได้ครึ่งทาง ไท่ซานก็อ้าปากและออกคำสั่ง จากนั้นลูกไฟ ที่ปรากฏขึ้นในดวงตาของหลินเว่ย กลับกลายเป็นใบมีดสีส้มปนแดง 15 ใบ เช่นเดียวกับดา าบพระจันทร์เสี้ยว หมุนวนไปยังทิศทางของหลินเว่ย
ใบมีดสีส้มแดงจำนวนสิบห้าใบ มีพื้นผิวเรียบและไม่มีเปลวไฟลุกโชนขึ้น อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุนี้พลังของใบมีดนี้ จึงแข็งแกร่งกว่าลูกไฟสีแดงส้มหลายเท่านัก
แม้ว่าลูกไฟ จะผสมกับเปลวไฟสีน้ำเงิน แต่พลังของใบมีดเหล่านี้ ไม่เหมือนกัน และแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ
ลูกไฟเปลวไฟสีน้ำเงิน ส่วนใหญ่จะเผาไหม้ที่อุณหภูมิสูง เมื่อปะทะกับสิ่งใดก็ตาม จะส่งผลให้เกิดระเบิดเพื่อสังหารศัตรู ใบมีดนั้นอาศัยการหมุนอย่างรวดเร็ว เพื่อสร้างแรงตัด
“ ฟิว!” ในช่วงเวลาที่ใบมีดเหล่านั้นกำลังเคลื่อนเข้าหาหลินเว่ย พลันปรากฏความแหลมคมพุ่งขึ้นมาจากทิศทางเบื้องล่าง นั่นคือ หอกที่ถูกหักเป็นสองท่อนที่ถูกเหวี่ยงออกมาจาก มือของหลงหลี่
หลงหลี่ในตอนนี้มีท่าทางไม่สู้ดีนัก ใบหน้าของเขาซีดเซียว และมีคราบเลือดที่มุมปาก คิ้วของเขาขมวดแน่น และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
YOU MAY ALSO LIKE
