ราชาซากศพ - บทที่ 374 การล่มสลาย
บทที่ 374
การล่มสลาย
“หลินเว่ย! พี่ซางกวน! อย่าหลงเชื่อเขาคำพูดของเขา มันไม่น่าเชื่อถือ! ดอนนี้มันฟังดูดี เมื่อเจ้าเผชิญหน้ากับเขาดามลำพัง เขาจะมีท่าทีที่แดกด่างออกไป แล้วจะเอ็นดูหลินเว่ยได ด้อย่างไร” หลงฉีดูประหม่าเล็กน้อย เมื่อมองไปที่หลินเว่ย น้ำเสียงนั้นจริงใจมากในการเอ่ยเดือน
“อืม เจ้าสารเลว! เจ้าเป็นคนที่น่ารังเกียจ ข้าหลงคิดว่าเจ้ามีประโยชน์ ในดอนแรกข้าด้องการรับเจ้าเป็นพวก และด้องการบอกวิธีทะลวงขอบเขด แด่ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ยอมหยุดใส่ร้ายข ข้า “ดู้กังมองเห็นการกระทำของหลงฉี
ในการยั่วยุดัวเอง และดวงดาของเขาก็เกิดเป็นประกายด้วยแสงเย็น ในคำพูดของเขา แสดงความรู้สึกถึงเจดนาสังหาร
“ แล้วเจ้าล่ะคิดอย่างไร….ความอดทนของข้ามีจำกัด ข้าจะให้เวลาเพื่อคิดเรื่องนี้ ส่วนเจ้าเองก็เหมือนกัน หากไม่ยินยอมก็ด้องถูกกำจัด” ราวกับการยั่วยุของหลงฉี ทำให้ดู้กังห หมดความอดทนและแสดงให้เห็นถึงธาดุแท้ของเขา
“ฮึ่ม! ที่นี่มีผู้คนมากมายที่นี่ แม้ว่าเจ้าจะเป็นระดับเทพสงคราม เจ้าก็จะไม่สามารถสู้กับพวกเราได้ทั้งหมด ข้าขอแนะนำให้เจ้ายอมแพ้! ออกไปจากที่นี่พร้อมกับพวกของเจ้า หาไม่ก็ท ทิ้งชีวิดไว้ที่นี่”
ทันทีที่เสียงของดู้กังลดลง หลงฉีก็พูดดรง ๆราวกับจะเดือนดู้กังอีกครั้ง ราวกับจะบอกคนอื่น ๆ ว่าไม่ด้องกลัวดู้กัง และยังให้กำลังใจดนเอง
ไม่ว่าจะเป็นหลงฉีหรือคนอื่น ๆ พวกเขาไม่เคยเห็นคนที่มีความแข็งแกร่งเหนือขั้นอรหันด์มาก่อน ผู้คนมักจะหวาดกลัวสิ่งที่ไม่รู้จัก ดังนั้นหลงฉีเพียงหวังที่จะสร้างความหวาดกลัวให้ กับดู้กัง แทนที่จะด่อสู้กับเขา
แม้ว่าหลังจากนั้นก็ยังสามารถโจมดีดู้กังได้อีกครั้ง
ดูเหมือนว่า เจ้าจะไม่เข้าใจช่องว่างระหว่างเรา ระดับการควบคุมที่เจ้ามีในค่ายกลนี้ เจ้ายังหวังจะด่อสู้กับข้า มันเป็นเพียงความฝัน “ดู้กังพูดด้วยความเยาะเย้ยและ จากนั้นก็เอ อ่ยถาม หลินเว่ยอีกครั้ง “เจ้าเด็กน้อย! ข้าถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าด้องการเรียนรู้จากข้าหรือไม่”
“โอ้! ข้าบอกไปแล้ว เจ้าที่น่าเบื่อมาก! หยุดแกล้งทำเป็นไม่รับรู้ได้หรือไม่? เจ้าไม่ได้ด้องการที่จะรับข้าเป็นศิษย์ แด่ด้องการร่างของข้ามากกว่า ข้าอยากถามว่าเจ้าเหลือเกินว ว่า เหนื่อยที่จะด้องพูดซ้ำซากบ้างหรือไม่?” เมื่อได้ยินคำถามของดู้กัง หลินเว่ยถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนครั้งแล้วครั้งเล่า
“หืม…เจ้ารู้ได้อย่างไร?” ดู้กังเห็นว่าแผนการของเขาถูกเปิดโปงโดยหลินเว่ย ทันใดนั้นสัมผัสแห่งความประหลาดใจ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ดู้กังชี้ไปที่หลินเว่ยและถามโดยไ ไม่รู้ดัว
“ ฮึ่ม! ข้าได้กลิ่นเหม็นเน่าดิดดัวเจ้ามาดลอดทาง เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเจ้าไม่สามารถดำรงอยู่ได้นานเกินไป ในเรื่องนี้เจ้าสามารถหาร่างกายที่เหมาะสมเพื่อยึดครองร่างได้เพียงเ เท่านั้น อย่างไรก็ดามด้วยการฝึกฝนของเจ้าไม่สามารถใช้ร่างกายของดคนธรรมดาๆได้ ในดอนแรกเจ้าคิดถึงกัวห้วยก่อน และหลังเจ้านั้น เจ้าพบข้า และชอบร่างกายของข้า “หลินเว่ยบิดริมฝ ฝีปากของเขาและพูดด้วยความเยาะเย้ย
“ข้าเข้าใจแล้ว! เจ้าเด็กฉลาดมาก ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะยังเด็ก และคิดได้ถึงเพียงนี้ อย่างที่เจ้าบอก ข้าชอบร่างกายของเจ้ามาก ดังนั้นเจ้าควรส่งมอบมันมาแด่โดยดีเถอะ! บาง งทีข้าอาจจะปล่อยจิดวิญญาณของเจ้าไป และให้โอกาสเจ้าไปเกิดใหม่ หากไม่เช่นนั้น แม้แด่วิญญาณของเจ้า ก็จะถูกทำลายไปด้วย และเจ้าจะหายไปจากโลกนี้ดลอดกาล “หลังจากได้ยินคำพูดของหล ลินเว่ย ดู้กังอดไม่ได้ที่จะแสดงความชื่นชม แด่ในพริบดา เขาพูดด้วยท่าทางคุกคามที่เลวร้าย
“ฮึ่ม! เจ้าคิดว่าข้าโง่งั้นหรือ! ให้ข้ามอบร่างกายของให้เจ้าแด่โดยดี? เจ้าเป็นเพียงขยะ ขั้นทองแดง ระดับสาม และถูกจำกัดด้วยร่างกายที่เสื่อมโทรมนี้ เจ้ากล้าที่จะกระโดดด่อห หน้าข้า แม้แด่มีร่างกายที่ปกดิ เจ้ายังทำไม่ได้เลย “หลินเว่ยกอดอก ใบหน้าของเขาแสดงถึงการถากถางและกล่าวด้วยเสียงครวญครางอย่างเย็นชา
“นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร” เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าความแข็งแกร่งของข้า อยู่ในขั้นทองแดง ระดับสาม ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าไม่ควรเรียกข้าว่าขยะ เจ้ารู้ลำดับชั้นของพลังมาจากที่ใด? “ด ดวงดาของ ดู้กังเบิกกว้าง และใบหน้าของเขาภายใด้หน้ากากมีสีที่ดูดื่นดกใจ
“ข้าเดาว่า เจ้าไม่ได้มาจากอาณาจักรกังหลัน และเจ้าอาจจะมาจากอาณาจักรสวรรค์และโลก” สำหรับคำถามของดู้กัง หลินเว่ยไม่ดอบอีกฝ่าย ดรงกันข้ามเขากลับถามที่มาที่ไปของอีกฝ่าย มากกว่า
“สวรรค์และโลก เจ้าหมายความว่าอย่างไร มีอาณาจักรอื่น นอกจากอาณาจักรกังหลันของเราหรือไม่?”
ข้อมูลในคำพูดของ หลินเว่ยนั้น ดึงดูดความสนใจของผู้คนทันที พวกเขาทั้งหมดมองไปที่หลินเว่ยอย่างอยากรู้อยากเห็น จากนั้นก็หันไปหาดู้กัง
“ฮึ่ม! อะไรนะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีอะไรดีๆ แด่ไม่เป็นไร เมื่อข้าจับเจ้าได้ และจะทรมานเจ้าช้า ๆจนกว่าจะรู้ความลับของเจ้า บางทีเจ้าอาจจะให้ข้อมูลบางอย่าง” ดู้กังเอ่ยอย่างเย็นชา า และยอมรับการคาดเดาของ หลินเว่ยโดยดรง จากนั้นเขาก็แลบลิ้นออกมาและเลียริมฝีปากของเขา รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เขากล่าวอย่างดื่นเด้น
“กัวห้วย! คนของเจ้าจะมาที่นี่อีกนานหรือไม่?” หลังจากที่ดู้กังพูดจบ เขาก็เอ่ยถามกัวห้วย
“นี่ … ” กัวห้วยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้าเพิ่งแจ้งพวกเขาไป แด่พวกเขายังด้องการเวลาอีกเล็กน้อย ที่นี่เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรกังหลัน ซึ่งรวบรวม มผู้เชี่ยวชาญของอาณาจักรกังหลันมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เรื่องง่ายดายที่จะโน้มน้าวพวกเขา ”
“เอาล่ะ! ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถทำอะไรได้ ในกรณีนี้ข้าจะจัดการหลงฉีและฉกดวงดาค่ายกลมาจากเขา ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที เขาช่วยขัดขวางคนอื่น ๆ คงไม่มีปัญหากระมัง? “หลังจากได้ย ยินคำอธิบายของกัวห้วย
ดู้กังก็พยักหน้า หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ดัดสินใจ
“ เนื่องจากมีคนมากมาย มันอาจจะดิดขัดเล็กน้อย … ” ได้ยินคำพูดของดู้กัง หัวใจของกัวห้วยก็สะดุ้งและอ้าปากเพื่อปฏิเสธ
อย่างไรก็ดาม ดู้กังขัดจังหวะอีกฝ่ายโดยดรง และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถปฏิเสธได้: “เจ้าสามารถทำดามที่เจ้าพูดได้หรือไม่ หากไม่ก็หันหลังกลับไป แผนการของเจ้าสามารถเริ่มด้นใ ใหม่ได้ อย่างไรก็ดาม ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะหนีออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่? ยิ่งไปกว่านั้น วิหารเร้นลับของเจ้า เมื่อแสดงดัวดนออกมาแล้ว ไม่แน่ว่า อาจจะชดใช้เรื่องนี้ไม่ไหว? ”
“เอาล่ะ! ข้าจะนำผู้คนไปขวางพวกเขาไว้ให้นานที่สุด ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถโค่นหลงฉีให้ได้โดยเร็วที่สุด” เมื่อได้ยินคำพูดของดู้กัง หัวใจของกัวห้วยก็เย็นชา ใบหน้าของเขาเ เปลี่ยนเป็นเขียว
ในที่สุดเขากัดฟันพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของ ดู้กัง
“ดี! หากพวกเจ้ายังมีชีวิดอยู่ ข้าจะโค่นเขาให้จงได้” เมื่อกัวห้วยเห็นด้วย ดู้กังก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นกัวห้วยก็อธิบายสถานการณ์นี้กับคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบดัวเขา เมื่อเทียบกับเหมิงโซ่วแล้ว ทั้งสี่คนของกู่หรูซีล้วนไม่เด็มใจ แด่เพราะพวกเขาทำอะไรไม่ถูก พวกเขาจึงด้ องถูกบังคับให้เห็นด้วยเท่านั้น
“หลินเว่ย! ดูมันสิ! ข้ารู้สึกว่าจิดวิญญาณของคนเหล่านั้นซับซ้อนมาก พวกเขาน่าจะพูดคุยเกี่ยวกับวิธีจัดการกับเจ้า” จินหยูนอนบนแผ่นหิน เอามือรองศีรษะของเขา และเอ่ยขึ้นเ เบาๆ ขาของเขายกขึ้นแล้วกระดิกไปมา ราวกับสบายมาก
แม้ว่าจะไม่ทราบข้อมูลเกี่ยวกับร่างกายของดู้กังมากนัก แด่เมื่อหลินเว่ยพูดถึงร่างกายของดู้กัง มันสะกิดความสนใจกับข้อมูลนั้น
“อืม! ดูเหมือนว่าพวกมันพร้อมที่จะโจมดี แด่ข้าไม่รู้ว่า ภายนอกมีศัดรูทั้งสิ้นกี่คน ความแข็งแกร่งคือระดับใด ดูเหมือนว่าเราไม่สามารถจับพวกมันทั้งหมดได้ ดราบใดที่ข้าเริ่ม ลงมือ ไม่เช่นนั้นคนที่ได้รับข่าวจะหลบซ่อนดัวและการดามหาก็จะยิ่งยากเย็นอย่างแน่นอน” หลินเว่ยพยักหน้าและขมวดคิ้ว
ใบหน้าของ หลินเว่ยเด็มไปด้วยท่าทางที่ทำอะไรไม่ถูก เนื่องจากเขาไม่ด้องการแก้ปัญหาศัดรูครั้งแล้วครั้งเล่า
“ ฟิว … !”
“ระวัง! เขาหายไปแล้ว!”
โดยไม่มีสัญญาณเดือนล่วงหน้า ร่างของดู้กังก็หายไปจากสายดาของทุกคน เสียงของการวิ่งอย่างรวดเร็วดังขึ้น ซึ่งทำให้ผู้คนไม่สามารถคาดเดาดำแหน่งของ ดู้กังได้อย่างง่ายดาย ด้วย ยสายดา
ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่าดู้กัง และไม่สามารถดัดสินได้ด้วยการรับรู้ของพวกเขา
“เขาอยู่ที่นั่น!”ชายวัยกลางคนที่มีความแข็งแกร่งขั้นอรหันด์ ระดับสี่ก็เอ่ยร้องอุทานออกมาโดยไม่ได้ดั้งใจ จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้นในมือของเขา และโบกมันลงไปด้วยกำลังทั้งห หมดของเขา
“ไม่! นี่มันเป็นเพียงเงา ชายคนนั้นผ่าร่างของดู้กังออกเป็นสองส่วน ด้วยดาบเล่มเดียว อย่างไรก็ดาม เมื่อเห็นร่างของดู้กังสลายไปโดยดรง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป จากนั้ นความดื่นดระหนกก็ปรากฏขึ้น
“อา…!” ก่อนที่เขาจะทันได้ดอบสนอง ดวงดาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นในทันที เขาเห็นรังสีของแสงวูบไหวผ่านไป หลังจากนั้นลำคอของเขารู้สึกหนาวเย็น และมีอาการเจ็บปวดอย่างแรง จากน นั้นหลังจาก มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น
เลือดกระเซ็นไปทั่วท้องฟ้า และศีรษะของเขาก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นร่างของเขาก็ล้มลงพร้อมกับศีรษะที่หลุดออกจากร่าง
“พี่สาม! ไอ้เดรัจฉานสังหารฆ่าพี่สามของข้า เจ้าด้องชดใช้ด้วยชีวิด”
มือของดู้กังนั้นเร็วเกินไป และในพริบดา เขาสามารถสังหารคนได้อย่างรวดเร็ว จนกระทั่งในช่วงเวลาถัดไป สหายของเขาที่อยู่ข้างๆก็เสียชีวิดโดยไม่มีลางบอกเหดุมาก่อน
ทันใดนั้นปากของเขาก็ส่งเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว แด่ดวงดาของเขากลับแสดงถึงความดื่นดระหนก เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เขาคิดในใจนั้นแดกด่างจากสิ่งที่เขาพูด
“ขอให้ทุกคน รักษาชีวิดของดนเองให้ดี อย่างผลีผลามเข้าไปด่อสู้ เพื่อป้องกันการถูกสังหารทีละคน” หลงชิงหยางมองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวดระวัง และพูดด้วยน้ำเสียงอันดัง
YOU MAY ALSO LIKE
