ราชาซากศพ - บทที่ 383 ความช่วยเหลือ
บทที่ 383
ความช่วยเหลือ
หลินเว่ยมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเรียบเฉย ส่วนหนึ่งของจิตใจของเขา มีความสนใจกับสถานการณ์ของมู่ผิงตลอดเวลา เมื่อเขาเห็นเสาลมที่อีกฝ่ายปล่อยออกมา เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับมัน นมากเกินไป ในตอนแรก แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็รู้สึกได้ถึงร่องรอยของอันตราย ในเสาลมสีดำ
เมื่อมู่ผิงควบคุมเสาลมสีดำที่ก่อตัว และพุ่งเข้ามายังเขาและแสดงความมั่นใจอย่างมาก หัวใจของหลินเว่ยก็สั่นไหว และเกิดวิกฤตขึ้นอย่างรุนแรง
“ พายุนี้….?” เมื่อมองไปที่เสาลมสีดำที่กำลังมุ่งหน้ามาหาเขา ใบหน้าของหลินเว่ยก็จมดิ่งลง เมื่อมองไปที่ใบมีดสองสามใบสุดท้าย เขาเบี่ยงตัวหลบ และดวงตาของหลินเว่ยเปลี่ยน นไปอย่างจริงจัง
“ หวิว!”เมื่อมองไปที่เสาลมสีดำที่กำลังจะเข้ามาหา หลินเว่ย เขายกมือขวาขึ้นเหนือศีรษะ และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นในทันที จากนั้นเขาก็กลืนน้ำลาย: “ไปจัดการมันซะ!”
ด้วยเสียงของหลินเว่ยเปล่งออกมา ท้องฟ้ามืดสลัวและในเวลานี้ ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง แม้แต่ความเร็วในการหมุนของเสาลมสีดำก็ค่อยๆช้าลงมาก
จากนั้นพวกเขาพบว่ามีจุดแสงสีม่วงจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่รอบ ๆ พวกเขา จับกลุ่มอยู่รอบตัวของหลินเว่ย หากจะพูดให้ตรง คือ มันรวมตัวกันที่มือขวาของหลินเว่ย
ทุกคนล้วนคุ้นเคยกับจุดแสงสีม่วงเหล่านี้ มันเป็นธาตุสายฟ้า ในพริบตามือขวาของหลินเว่ยก็ถือหอกสีม่วงขึ้นมา
“เปรี๊ยะ!” อากาศรอบๆ หอกนั้นบิดเบี้ยว มีประกายไฟกระจัดกระจาย เมื่อหอกควบแน่นเต็มที่ พลังปราณแห่งการทำลายล้าง ก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า เปรียบเสมือนจุดจบของโลก ซึ่งทำให้บรรยากาศน่า าหดหู่อย่างยิ่ง
เมื่อเห็นว่าพายุที่โดดเดี่ยวของนางกำลังดิ้นรน ราวกับสัมผัสได้ถึงการแตกสลาย เมื่อนางรู้สึกว่าหอกแห่งการทำลายล้างควบแน่นในมือของหลินเว่ย และพุ่งไปที่เสาลมสีดำของนาง ภายใน นใจรู้สึกแข็งทื่อ และร่างกายของนางสั่น ดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้ แม้ว่า หลินเว่ยจะยังไม่ได้เริ่มโจมตีนาง แต่นางกลับก็รู้สึกถึงความตายอย่างรุนแรง
“ลมปราณนี้ไม่ใช่ทักษะการต่อสู้ระดับแรกเริ่มแน่นอน อย่างน้อยก็ควรเป็นทักษะการต่อสู้ระดับสอง หรือระดับสาม มิฉะนั้นมันจะไม่ทรงพลังขนาดนี้” เสียงของมู่ผิงสั่นสะท้านและกล่าวว่า ” ” ทำไมเป็นอย่างนี้ เขาเป็นใคร?
ทำไมถึงควบคุมทักษะการต่อสู้ระดับสูงได้? ” มู่ผิงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางไม่มีเวลาให้คิดเรื่องนี้มากนัก เพราะนางเห็นว่าหอกของหลินเว่ยกำลังเล็งมาที่นาง
“ พรึ่บ!” หลินเว่ยไม่ได้พูดอะไรสักคำ มู่ผิงกลายเป็นคนตาย ในสายตาของเขา แม้ว่าเสาลมสีดำจะฟื้นตัวได้เพียงครึ่งหนึ่ง แต่พลังของมันลดลงเล็กน้อย แต่หลินเว่ยก็ยังคงรู้สึกอันต ตรายเล็กน้อย
ขณะที่เขาหลบอย่างรวดเร็ว เสาลมสีดำยังคงไล่ตามเขา เมื่อเห็นสิ่งนี้หลินเว่ยก็เล็งไปยังทิศทางที่ มู่ผิง อยู่และพยายามที่จะขว้างหอกสายฟ้า ออกจากมือของเขา
“ พรึ่บ!” หอกยาวส่งเขวี้ยงออกทะลวงผ่านเสาลมสีดำโดยไร้สิ่งกีดขวางใด ๆ และตรงไปที่ร่างของมู่ผิง หลังจากที่ทะลวงผ่านเสาลมสีดำ มันกลับทิ้งร่องรอยรูหนา ๆเอาไว้บนเสาลมสีดำ พลั งพลันสะดุดนิ่ง และลอยอยู่ในอากาศอย่างเงียบ ๆ
แทนที่จะฟื้นฟูได้ทันที แต่กลับหลงเหลือร่องรอยของความเสียหายอยู่บนนั้นไม่จางหายไป
จากนั้นเสาลมสีดำเริ่มไม่เสถียร และไม่นานก็สลายกลายเป็นฝุ่น และระเบิดก่อนที่จะทันได้ฟื้นตัวขึ้น จากนั้นมันก็หายไปโดยไม่เหลือร่องรอย
“สาม…ทักษะการต่อสู้ระดับสาม” เมื่อเห็นว่าพายุที่นางสร้างขึ้นมาสลายไปในพริบตา มู่ผิงจึงยืนยันว่าทักษะการต่อสู้ของหลินเว่ยนั้นเป็นระดับที่สามอย่างแน่นอน เพราะพายุที่ปล่อย ออกมาโดยนาง มีพลังเทียบเท่ากับทักษะการต่อสู้ระดับสอง แม้ว่าจะเป็นการโจมตีระยะไกล แต่พลังของมันก็ยังทรงพลัง สิ่งที่สามารถหักได้อย่างง่ายดาย ไม่มีอะไรอื่น นอกจากทักษะการต่อสู ระดับสาม
สำหรับระดับสี่ หรือเหนือกว่านั้น มู่ผิงมั่นใจว่า ไม่น่าเป็นไปได้
มู่ผิงนั้นยังคงมุ่งมั่นอย่างหนัก แต่จู่ ๆ นางหันหลังและคว้ามู่ชิวเสวี่ย แล้ววิ่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ สำหรับความปลอดภัยของสาวใช้สองคนที่เหลือ นางช่วยอะไรไม่ได้ หากมู่ชิวเสวี ยเป็นคนธรรมดา นางก็อยากจะหนีเอาตัวรอดเพียงคนเดียว
มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป มู่ผิงรีบพามู่ชิวเสวี่ยหนีไปกับนาง พวกนางหลีกเลี่ยงการโจมตีของหอก แต่ก็ยังคงดึงรั้ง มู่ชิวเสวี่ย
จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่ด้านหลังของมู่ชิวเสวี่ย สาวใช้ที่ไม่ได้เตรียมตัวทั้งสองคน ไม่มีเวลาส่งเสียงกรีดร้อง เด็กหญิงทั้งสองถูกสังหารด้วยหอกยาวและสลายกลายเป็นฝุ่น
“ อา..มือของข้า ในขณะที่ฝูงชนตกใจ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นซึ่งดึงดูดสายตาของทุกคนทันที จากนั้นทีละคนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อห หลินเว่ย
เพราะเสียงกรีดร้องนี้ ดังมาจากมู่ชิวเสวี่ย แม้ว่านางจะได้รับการช่วยเหลือจากมู่ผิง แต่ก็มีเพียงส่วนเล็ก ๆ นั่นคือแขนซ้ายของนาง เสื้อผ้าครึ่งหนึ่งของนางเสียหายและหายไป และ ะอีกครึ่งที่เหลือก็ขาดวิ่นเช่นกัน
ทันใดนั้น มู่ชิวเสวี่ยรีบถอดเสื้อคลุมยาวออกมา แล้วปกปิดแขนซ้ายของนางโดยเร็ว
สิ่งที่สำคัญที่สุด คือแขนที่ขาดของนาง อย่างที่เล่าก่อนหน้านี้ว่า หอกของหลินเว่ยแทบไม่ได้สัมผัสกับแขนของมู่ชิวเสวี่ย โดยตรง แต่ลมแรงที่อยู่รอบ ๆ มันทำให้การป้องกันของเก กราะของนาง นั้นเกิดความเสียหายอย่างมาก
แม้ว่าความแข็งแกร่งของนางจะอยู่ขั้นจักรพรรดิ มู่ชิวเสวี่ยไม่สามารถใช้พลังของอาวุธวิเศษได้ แต่ก็ยังเห็นได้ว่าหอกของหลินเว่ยไม่ได้สัมผัสกับแขนของมู่ชิวเสวี่ยโดยตรง แต่ถูกด ด้วยพลังกระทบจากหอกของเขา
มู่ผิงมองไปที่หลินเว่ยอย่างใจเย็น เมื่อนางพบว่าหอกสายฟ้ายังไม่สลายไป นางกลับไปที่หลินเว่ย หัวใจของนางก็สั่นสะท้าน รูม่านตาของนางหดตัว ราวกับเข็ม จู่ ๆนางก็นึกอะไรบางอย ย่าง จากนั้นนางก็พูดกับมู่ชิวเสวี่ยที่เพิ่งกินยารักษาเข้าไปว่า
“นางหญิง! ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ผู้ชายหน้าด้านคนนี้ กล้าตัดแขนข้า และทำลายความบริสุทธิ์ของข้า ข้าต้องการทำให้เขาอยู่ไม่สู้ตาย” เสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของมู่ชิวเสวี่ยพูดด้วยอาการกัดฟัน
ทุกคนสามารถเห็นได้ว่าความเกลียดชังของนางที่มีต่อหลินเว่ยได้มาถึงจุดสิ้นสุด และในสภาพที่บ้าคลั่ง
“ไม่! แล้วเสวี่ยมู่ล่ะ
ทันใดนั้นเสียงร้องแห่งความประหลาดใจก็ดังขึ้น ซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคนชั่วคราว พวกเขาทั้งหมดจำได้ว่า เสวี่ยมู่ถูกจับโดยสาวใช้ของมู่ชิวเสวี่ย ก่อนที่สาวใช้ทั้งสองจะเสียชีวิต เ เสวี่ยมู่ ยังคงอยู่กับพวกเขา
ตอนนี้พวกนางตายไปแล้ว โดยไม่หลงเหลือสิ่งใด เราสามารถจินตนาการถึงจุดจบของ เสวี่ยมู่ได้เป็นอย่างดี
ปรมาจารย์เฉียนดูเศร้าใจมาก แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิหลินเว่ย สาเหตุของเรื่องคือ นางถูกอยู่ในการจับกุมของมู่ชิวเสวี่ย ดังนั้นเขาจึงพูดกับหลินเว่ยว่า “หลินเว่ย! ข้าไม่แข็ งแกร่งพอที่จะล้างแค้นให้เสวี่ยมู่ ข้าหวังว่าเจ้าจะฆ่าคนพวกนั้น เพื่อข้า”
“แก้แค้นหรือแก้แค้นอะไร?” หลินเว่ยหันศีรษะและมองไปที่ปรมาจารย์เฉียนด้วยสีหน้าว่างเปล่า จากนั้นเขาก็เอื้อมมือขึ้น และพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว: “นั่นเป็นสิ่งที่ไม่ดีเลย”
ในตอนแรกปรมาจารย์เฉียนเกือบจะกระโดดขึ้นมา และด่าว่า หลินเว่ยใจร้าย แม้แต่ ซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่นๆก็ยังขมวดคิ้ว แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่หลินเว่ยพูด เขาเงยหน้าขึ้นและพบว่า ามีแผ่นหินลอยอยู่บนท้องฟ้า บนแผ่นหินมีรูปคนยืนอยู่
ซึ่งไม่มีใครนอกจากเสวี่ยมู่
หลังจากได้รับคำสั่งของหลินเว่ยแล้ว จินหยูก็ควบคุมร่างกายของเขา อุ้มเสวี่ยมู่ และร่อนลงอย่างช้าๆ ในพริบตา นางก็วิ่งไปที่ปรมาจารย์เฉียน
“อาจารย์! เป็นข้าที่หลอกลวงท่าน” เสวี่ยมู่มองไปที่ปรมาจารย์เฉียน ด้วยความรู้สึกผิดบนใบหน้าของนาง
“ฮ่าฮ่า เพียงแค่มีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว ปรมาจารย์เฉียนเอื้อมมือไปลูบหัวของเสวี่ยมู่ และพูดด้วยความปลาบปลื้มใจ
หลังจากหัวเราะ ปรมาจารย์เฉียนพยักหน้าและถามด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่า หลินเว่ยจะช่วยเจ้าไว้?”
“ใช่! แผ่นหินนี้เพื่อช่วยชีวิตเจ้า มันเป็นสมบัติของ หลินเว่ย ย่อมเป็นหลินเว่ยที่ช่วยเหลือเจ้า” เหลยเป่าพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตาของเขา เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ จ้องมองไปที่แผ่นห หิน
ไม่เพียง แต่เหลยเป่า แต่ทุกคนที่อยู่ในปัจจุบัน กำลังมองดูร่างของจินหยู ด้วยความประหลาดใจ เมื่อพิจารณาแล้ว ถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน
ในเวลานี้ท้องฟ้า และโลกกำลังเปลี่ยนแปลง และเมฆมืดครึ้ม ทันใดนั้นแรงกดดันอันเลวร้าย ก็ตกลงมาที่ร่างของหลินเว่ย
“ตูม ร่างกายของหลินเว่ย ราวกับอุกกาบาตตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว โดยปราศจากการระมัดระวัง คนอื่น ๆ ที่อยู่ในระยะไกลๆ ล้วนได้รับผลกระทบเล็กน้อยของแรงกดดัน แต่ก็ยังคงหน้าซีดและล้ มลงกับพื้น
มีอรหันต์บางส่วน ที่มีการฝึกฝนที่อ่อนด้อย และนักรบขั้นจักรพรรดิ ถึงกับเลือดออกมาทั้งเจ็ดทวารและหมดสติไป
แต่โชคดีด้วยความช่วยเหลือของหลงฉี ไม่มีใครเสียชีวิต ในช่วงเวลาที่แรงกดดันตกลงยังร่างของหลินเว่ย จินหยูรีบช่วยเหลือเขาทันที
เมื่อหลินเว่ยและคนอื่น ๆ มองขึ้นไป หัวใจเต้นของทุกคนก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง แม้แต่หน้าผากของหลินเว่ยก็ยังมีเหงื่อซึม เปลือกตาของเขากระตุกตลอดเวลา แม้ดวงตาของจินหยูยังแทบถล ลน
ในสายตาของเขามีท่าทางจริงจังในดวงตา
“นี่มันใหญ่เพียงใด…!”
ไม่รู้ว่าใครพูดความในใจของผู้คนทั้งหมด หลังจากได้ฟัง ต่างก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
YOU MAY ALSO LIKE
