ราชาซากศพ - บทที่ 384 ยักษ์ทองคำ
บทที่ 384
ยักษ์ทองคำ
บนท้องฟ้า ปรากฏร่างกายขนาดใหญ่ มันคือใบหน้าของชายวัยกลางคน ใบหน้าเรียบเฉยราวกับจักรพรรดิ ร่างกายของเขาเป็นสีทอง ราวกับว่าทั้งร่างทำด้วยทองคำทั้งหมด ร่างกายของเขาสูงเสียดฟ้ า แม้ว่ามันจะดูไม่สมจริง แต่ก็ยังสร้างความกดดันให้กับผู้คนมากโข
เมื่อเห็นร่างนี้ร่างกายของ เสวี่ยมู่ก็สั่นสะท้าน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความคิดถึง ดวงตาของเขาแสดงความรู้สึกตื่นเต้น นางพูดในใจอย่างเงียบ ๆ ว่า “บิดาสบายดีหรือไม่ ข้าคิดถึง ท่านมาก”
“ นี่มันอะไรกัน นี่มันคือ มนุษย์หรือไม่?” หลินเว่ยขมวดคิ้ว และถามจินหยูอย่างรีบร้อน เพราะความรู้สึกของยักษ์สีทองนั้นทรงพลังมาก จนเขารู้สึกเหมือนมดปลวกที่อยู่ตรงหน้าเขา .
“มันน่าจะเป็นสมบัติที่หลอมโดยผู้เชี่ยวชาญ เนื่องจากมันมีพลังบางอย่างของเขาอยู่ด้วย มันน่าจะมอบไว้เพื่อปกป้องชีวิตของมู่ชิวเสวี่ย” จินหยูคิดสักครู่แล้วจึงกล่าวขึ้น
“มันมีพลังบางอย่างมันแข็งแกร่งมาก เขาผู้ฝึกตนขั้นทองขาวหรือทองนิลกันแน่?” หลินเว่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ข้าไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม เจ้าอยู่กับข้า แม้ว่าข้าจะเอาชนะเขาไม่ได้ ข้ารู้สึกเหมือนว่า มีพลังงานบางอย่างที่ปิดผนึกไว้ ในสมบัติเช่น ซึ่งมันไม่สามารถคงไว้ได้นา านนัก ” สำหรับคำถามของหลินเว่ย จินหยูส่ายหัวของเขาโดยตรง เพื่อแสดงว่าไม่รู้ จากนั้นก็ปรบมือ และแสดงความมั่นใจว่าสามารถหยุดอีกฝ่ายได้
เมื่อได้ยินคำพูดของจินหยู หลินเว่ยก็โล่งใจ เขาเชื่อในความมั่นใจของอีกฝ่าย แม้ว่าหลินเว่ยจะเข้าใจว่า ด้วยความแข็งแกร่งของเขานั้นต่ำเกินไป อย่างมากเขาก็สามารถต่อสู้กับ บอีกฝ่ายที่มีความแข็งแกร่งขั้นเงินธรรมดา
ไม่ต้องพูดถึงขั้นเงินในช่วงปลาย แม้จะเป็นช่วงกลางของขั้นเงิน ก็ยังรักษาชีวิตของตนเองด้วยความยากลำบาก
โชคดีที่เขามีจินหยู แม้ว่าเขาจะไม่มีพลังต่อสู้ระดับทอง แต่ก็เพียงพอที่จะจัดการกับระดับทองได้ ในครั้งนี้จำต้องพึ่งพาจินหยูได้เพียงเท่านั้น
เนื่องจากจินหยูเอง เป็นเพียงวัสดุในอาณาจักรกังหลัน สามารถใช้เพื่อปรับแต่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แม้ว่ามันจะไม่ได้รับการขัดเกลาอย่างละเอียด แต่หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขาก็บังเกิดสติปัญญาขึ้น จนมีจิตวิญญาณเมื่ออย่างทุกวันนี้แม้ว่ามันจะไม่ใช่สมบัติ แต่ก็สามารถนับเป็นสมบัติได้ และถือว่าเป็นสมบัติไม่ธรรมดา
อาวุธทรงพลังหรือพลังต่าง ๆ ล้วนไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้ แต่ตราบใดที่หลินเว่ยสามารถหาวัสดุล้ำค่า และปล่อยให้มันกลืนกินเข้าไป พลังของมันก็จะดีขึ้นตามลำดับ แต ต่เดิมหลินเว่ยก็เตรียมพร้อมที่จะค้นหาวัสดุให้จินหยู แต่กลับมาเกิดเรื่องราวเช่นนี้ก่อน
หลังจากนั้นวัสดุของเขาได้สะสมมาหลายปีแล้ว มีหลากหลายและในปริมาณมาก แม้ว่าส่วนใหญ่อาจจะธรรมดา แต่ถ้าโชคดี อาจจะค้นพบได้บางส่วน
“ต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว!” หลินเว่ยหายใจเข้าลึก ๆ และพยักหน้าให้ จินหยู
“ ไม่ต้องห่วง!” จินหยูพยักหน้า จากนั้นก็รวมร่างเข้ากับแผ่นหินอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจินหยูจะสามารถควบคุมการต่อสู้ของแผ่นหินได้ แต่หากต้องการใช้พลังที่แท้จริง เขาต้องกลับเข ข้าสู่ร่างเดิม ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่สามารถควบคุมแผ่นหินได้อย่างสมบูรณ์แบบ และให้ประสิทธิภาพในการต่อสู้อย่างเต็มที่
เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ง่ายดาย อย่างที่จินหยูพูด มันต้องรับมืออย่างสุดกำลัง
“ให้ตายเถอะ!เจ้าบังคับให้ข้าใช้ทางเลือกสุดท้ายนี้ มู่ชิวเสวี่ยพูดด้วยความขุ่นเคือง
“ นายหญิงไม่ต้องกังวล แม้ว่าการแยกตัวของปรมาจารย์ จะไม่ได้มีความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขา แต่มันก็บดขยี้หัวขโมยของหลินเว่ยได้อย่างสมบูรณ์
หลังจากที่เขาถูกฆ่าสมบัติทั้งหมดในร่างกายของเขา จะตกเป็นของท่าน” เมื่อเห็น มู่ชิวเสวี่ยใช้วิธีการป้องกันครั้งสุดท้าย มู่ผิงก็ตกใจ แต่นางก็มั่นใจ และเอ่ยมันเป็นความมั่นใจในต ตัวเองที่จะปลอบใจ มู่ชิวเสวี่ย
“อืม! นี่ก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน แม้ว่าการสูญเสียครั้งนี้จะมากโข แต่การเก็บเกี่ยวก็ดีมากเช่นกัน ตราบใดที่สามารถได้รับสมบัติมาอยู่ในมือของข้า ก็จะสามารถก้าวกระโดดความแข็งแก กร่ง มันจะไม่สูญเปล่า” เมื่อได้ยินคำบรรยายของมู่ผิง มู่ชิวเสวี่ยคิดว่ามันสมเหตุสมผลมาก และพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นสายตาของมู่ชิวเสวี่ยก็สบเข้ากับร่างของหลินเว่ย รอยยิ้มบนใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นเย็นชา สายตาของเขาที่มีต่อหลินเว่ยเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“ ดูสิ! เจ้ายักษ์เคลื่อนไหวแล้ว
ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนร้องขึ้นมา ทันใดนั้นก็ทุกคนต่างก็ฮือฮา สายตาของผู้คนทั้งหมดมองไปที่ยักษ์สีทอง ตามที่คาดไว้ ยักษ์ตนนี้เริ่มตอบสนอง ลมหายใจของทุกคน ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ลงไป พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจและกะพริบตา
เมื่อยักษ์สีทองเคลื่อนไหว ลมหายใจของหลินเว่ยก็เริ่มเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และหน้าผากของเขาก็มีเหงื่อซึม แม้ว่าจินหยูจะยืนยันว่าเขารับมือได้ แต่หลินเว่ยก็ยังกังวลมาก
ภายใต้สายตาที่ตึงเครียดของหลินเว่ย จินหยูบินไปที่ยักษ์สีทอง และร่างกายของมันก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ด้านหนึ่งสูงหลายร้อยฟุต ซึ่งไม่น้อยไปกว่ายักษ์ สีทองมากนัก เมื่อเวลาผ่านไปมันยังคงเติบโตและพลังกดขี่
ก็เล็ดลอดออกมา
“ฮึ่ม! เจ้าโง่! แม้ว่าเจ้าจะสร้างกำแพงใหญ่ ข้าคิดว่า ตนเองจะรับมือได้งั้นหรือ ? เมื่อมองเห็น” กำแพง “ของ หลินเว่ย มู่ชิวเสวี่ยบิดริมฝีปากของนาง และมอง ที่ดวงตาของ หลินเว่ยด้ วยความรังเกียจ
“ ฮึบ!” มือและเท้าของยักษ์ทองคำ ราวกับได้รับคำสั่งจากมู่ชิวเสวี่ย มือขวาของยักษ์ยกขึ้นราวกับค้อนและทุบลงบนแผ่นหินอย่างแม่นยำ
“ตูม เกิดแรงกระเพื่อมของกระแสพลังที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เมื่อกำปั้นยักษ์สัมผัสกับแผ่นหิน ปรากฏคลื่นพลังกระจายตัวไปรอบ ๆ ในทันที บังเกิดเสียงดังก้องไปทั่วโลก ในเวลา านี้ทุกคนในสนามประลองต้าอู่ล้วน เกิดเสียงในหูดังอื้ออึง
ในความคิดของพวกเขา มันเป็นเสียงราวกับแมลงวันนับหมื่นที่กระพือปีกพร้อมกัน มีหลายคนที่มีเลือดไหลออกจากใบหู
“ช่างเป็นพลังที่น่ากลัว เทียบเท่ากับพลังต่อสู้ในขั้นเงิน ช่วงปลาย มันไม่ใช่สิ่งที่ข้าเองไม่สามารถต้านทานได้ ในตอนนี้ จินหยูจะทนได้ไหวหรือไม่ ข้าทำได้เพียงยืนดูอยู่ห่างๆ ๆ เท่านั้น” หลินเว่ยประหลาดใจกับพลังของยักษ์ทองคำ
และเริ่มเป็นกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของจินหยู
หลังจากที่ร่องรอยคลื่นพลังหายไป หลินเว่ยก็รีบสังเกตสถานการณ์ของจินหยู เขาพบว่าแผ่นหินและกำปั้นของยักษ์ทอง ต่างก็ไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กันเลย หลินเว่ยรับรู้จากรอยประท ทับใจที่เขาฝากไว้กับจินหยู
ปรากฏลมหายใจของจินหยูนั้นมั่นคงและไม่ได้รับอิทธิพลใด ๆ
เมื่อเห็นว่าภายใต้พลังกำปั้นที่น่ากลัวของยักษ์ทองคำ ไม่สามารถส่งผลต่อจินหยูแม้แต่น้อย ทั้งมู่ชิวเสวี่ยและ มู่ผิง ดวงตาของพวกนางแทบจะถลนออกมา
“เป็นไปไม่ได้…นี่มันคือแผ่นหินอะไรกัน ช่างแข็งแกร่งเพียงนี้” ใบหน้าของมู่ชิวเสวี่ยตกใจ และอุทานออกมา ไม่มีใครรู้เรื่องดีถึงความแข็งแกร่งของยักษ์สีทองมากไปกว่านาง มันคือพล ลังการต่อสู้ของผู้ล่วงลับขั้นเงิน! แม้ว่าจะไร้ซึ่งอาวุธช่วยเหลือ แต่พลังของกำปั้น ไม่มีผู้ใดต้านทานได้อย่างง่ายดาย
“ มันสามารถต้านทานการโจมตีของขั้นเงิน ในช่วงปลาย โดยไม่มีความเสียหายใด ๆ แผ่นหินนี้ เป็นสมบัติของหลินเว่ย แม้มู่ชิวเสวี่ยจะคาดเดาเล็กน้อยได้ภายในใจ
แม้ว่าใบหน้าของมู่ชิวเสวี่ยจะยังคงมืดมน และเต็มไปด้วยความตกใจในดวงตาของนาง แต่นางก็ควบคุมยักษ์สีทองและตั้งใจทุบตีลงไปอีกร่างที่แผ่นหิน
ตูมๆ … ! ภายใต้การควบคุมของมู่ชิวเสวี่ย มือของยักษ์คว้าคันธนูสีทองทั้งมือซ้ายและขวา ในเวลาเดียวกัน ก็ส่งเสียงคำราม และการระเบิดของพลังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะมีค่ายกลป้อ องกันในสนามประลอง แต่ก็ไม่สามารถปกป้องได้อย่างสมบูรณ์
และนี่มันไม่ใช่การโจมตีโดยตรง เป็นเพียงผลกระทบของคลื่นพลังเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ด้วยความช่วยเหลือของค่ายกลการป้องกันจำนวนมากในสนามประลองต้าอู่ ผลกระทบของเสียงที่ดังเสียดแก้วหูลดลงอย่างมาก และส่งผลให้ผู้คนในสนามประลองน้อยลง
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ายักษ์สีทองจะโจมตีอย่างไร ก็ไร้ซึ่งร่องรอยความเสียหายบนร่างของแผ่นหินยักษ์
“ดี! ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่คาดคิดว่า มันจะทรงพลังเช่นนี้ นี่มันคือเกาะสมบัติโดยแท้” มู่ชิวเสวี่ยปรายตามองไปที่แผ่นหิน ภายในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
แต่ในเวลาต่อมา ใบหน้าของมู่ชิวเสวี่ยก็เปลี่ยนไป เพราะนางพบว่าด้วยการโจมตีที่ซับซ้อนของยักษ์ทองคำ จึงทำให้พลังงานลดลงอย่างรวดเร็ว
ต่อหน้านาง ยักษ์สีทองไม่สามารถทะลวงการป้องกันของแผ่นหินได้ และนางกับมู่ผิงนั้น ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินเว่ย ยิ่งไปกว่านั้นนางและมู่ผิงต่างบาดเจ็บ และไม่มีทางที่จะเปรียบเทียบก กับหลินเว่ยได้
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้มู่ชิวเสวี่ยกวาดสายตาไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว แต่ในไม่ช้าใบหน้าของนางก็แสดงความผิดหวัง เพราะนางกำลังมองหาคนที่ไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อใด
มู่ชิวเสวี่ย ต้องการมองหาตู้กัง แม้ว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายจะถดถอยลงไปมาก และเหลือเพียงระดับขั้นทองแดง ระดับสาม แต่หากตู้กังร่วมมือกับนาง ก็อาจจะต่อสู้กับหลินเว่ยได้ ไหว
อย่างไรก็ตาม ความหวังของมู่ชิวเสวี่ยได้พังทลายลงแล้ว ตู้กังไม่ใช่คนโง่ หลังจากเห็นความแข็งแกร่งของหลินเว่ย หากรั้งอยู่ที่นี่ คงมีแต่ตายเท่านั้น
YOU MAY ALSO LIKE
