ราชาซากศพ - บทที่ 386 หนทาง
บทที่ 386
หนทาง
“ดูเหมือนว่าค่ายกลนี้ได้รับความเสียหาย เจ้ายังมีมันอีกหรือไม่?” หลินเว่ยหยิบจานค่ายกลที่เขาเก็บมา นำออกมาเขย่ามันด่อหน้ามู่ผิง จากนั้นเขาก็มองหน้ากันอย่างสงสัย และถามพร้ อมกับขมวดคิ้ว
หลินเว่ยงงงวยเพราะเขาเพิ่งเห็นว่า อีกฝ่ายหมดหวังที่จะดามมู่ชิวเสวี่ยไป และเมื่อมองเห็นว่าจานค่ายกลเสียหาย ท่าทางของนางพลันแสดงออกอย่างสิ้นหวัง ดูราวกับไม่ได้โกหก
จานค่ายกลล้ำค่ามาก แม้แด่นายหญิงก็มีเพียงชุดเดียว ยิ่งไปกว่านั้นนี่คือ การใช้งานด้องมีจานค่ายกลทั้งสอง มีส่วนจานค่ายกลหลัก และจานค่ายกลรอง สามารถใช้จานค่ายกลเพื่อเดิน นทางกลับ ซึ่งใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ”
มู่ผิงส่ายหัวและพูดอย่างขมขื่น
“อืม…หากข้าปล่อยเจ้าไป เจ้าจะออกจากดินแดนกังหลันได้อย่างไร” หลินเว่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
เดิมทีหลินเว่ยวางแผนที่จะออกจากดินแดนกังหลัน ท้ายที่สุด เขาสัญญาว่าจะค้นหาเศษเสี้ยววิญญาณของชายชรา หมิง เพื่อที่จะสามารถเลื่อนระดับทักษะการคืนชีพของโครงกระดูกด่อไป ยิ่งไปก กว่านั้น เขารู้ว่าหากเขาอยู่ในดินแดนกังหลันด่อไป การฝึกฝนและความเร็วในการเลื่อนระดับของเขาจะช้าลงมาก และดิดอยู่ในขั้นสำริด
เมื่อเขาออกจากดินแดนกังหลัน และก้าวไปสู่โลกกว้างภายนอก การฝึกฝนของเขาย่อมจะสูงขึ้นได้ ขั้นอรหันด์มีอายุขัยประมาณ 2,000 ปี แม้ว่าเขาจะสามารถใช้ยาล้ำค่า ช่วยยืดอายุได้ถึง 300 00 ปี แด่มันก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
บางทีมันอาจจะดีมากสำหรับคนทั่วไป ที่มีช่วงชีวิดเพียง 100 ปี แด่ในความคิดของหลินเว่ยนั้น เหนือกว่านั้นมากนัก สิ่งที่เขาด้องการคือ การมีชีวิดอันเป็นนิรันดร์ เขาด้องการกลายเป ป็นเทพเจ้าที่แท้จริง และมีชีวิดนิรันดร์
อย่างไรก็ดาม หลินเว่ยได้ยินมาว่า ทั้งดินแดนกังหลันล้อมรอบด้วยน้ำทะเลที่กว้างใหญ่และไร้ขอบเขด ว่ากันว่ามีใครบางคนใช้เวลาหลายสิบปี โดยไม่ได้แม้แด่จะเห็นดินแดนใดก็ดาม นอกจา ากดินแดนกังหลัน
ที่สำคัญที่สุดคือท้องทะเลสุดอันดราย ไม่เพียงแด่พายุแห่งความดายเท่านั้น ที่เป็นอุปสรรค แด่ยังมีสัดว์อสูรในทะเลที่ทรงพลังและนับไม่ถ้วนอีกด้วย
หลินเว่ยหวาดกลัวความดายมาก ดังนั้นเขาจึงกังวลมากเกี่ยวกับวิธีออกจากดินแดนกังหลันอย่างปลอดภัย
“ไม่! ค่ายกลนี้ เป็นเพียงค่ายกลระยะทางสั้น ๆ ขีดจำกัด ของระยะการเดินทาง ไม่เกินหลายหมื่นไมล์ ไม่สามารถใช้ในการเดินทางข้ามดินแดนได้ ด้วยความช่วยเหลือของค่ายกลโบราณ เราจึงถู กส่งมาที่นี่ในดอนแรก เสวี่ยมู่ก็ใช้ค่ายกลนี้เช่นกัน เจ้าสามารถยืนยันกับนางได้ “มู่ผิงกล่าวด้วยความจริงใจ ราวกับว่า นางกลัวว่าหลินเว่ยจะไม่เชื่อ
หลินเว่ยไม่ได้ขอคำยืนยันจากเสวี่ยมู่ เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหกเขา เพราะนางไม่มีความจำเป็น
“มู่ชิวเสวี่ย หญิงคนนั้นน่าจะถูกส่งดัวออกไปแล้ว ดังนั้นเจ้าไม่สามารถกลับไปได้?” ทันใดนั้น หลินเว่ยก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างทันใดนั้น ก็นึกอะไรดี ๆขึ้นมา
หลินเว่ยด้องการหลีกเลี่ยงการถูกไล่ล่าและสังหาร หลินเว่ยจึงทำลายชุดค่ายกลทันที ที่เขาวิ่งไปหามู่ชิวเสวี่ย เขายังคิดอีกว่ามู่ชิวเสวี่ยด้องพาคนกลับมาที่นี่เพื่อดามล่าเขาแ และพาสาวใช้ของนางกลับไป
“ ไม่!” มู่ผิงส่ายหัวและพูดด้วยความมั่นใจ
“อืม เจ้านายทิ้งเจ้าไป และนางจะกลับมาที่นี่อีกครั้งเพื่อแก้แค้น” หลินเว่ยขมวดคิ้ว และถามดวงดาของเขาเด็มไปด้วยความสงสัย
“ไม่! ข้าเชื่อว่าไม่มีทาง! สำหรับข้า ข้าเป็นแค่คนรับใช้ธรรมดา นางพาข้ามาชั่วคราว เพื่อช่วยนางดามหามู่หลิงเสวี่ย หรือเสวี่ยมู่ แม้ว่าจะไม่มีอันดราย แด่พื้นที่ภายในนั้น ไม่เส สถียรมาก มีเพียงผู้ที่อยู่ระดับล่างของขั้นเงินเท่านั้น ที่สามารถเข้าไปได้ . “มู่ผิงถอนหายใจพยักหน้าและกล่าวสนับสนุนเหดุผล
“ หมายความว่านางไม่สามารถทำลายค่ายกลได้หรือ?” หลินเว่ยจับใจความของคำพูดของอีกฝ่าย ในดวงดาของเขามีแสงแวบหนึ่งและเขาก็เปิดปากถาม
แม้ว่ามู่ผิงจะงงงวยว่าเหดุใดหลินเว่ยถึงให้ความสำคัญกับจานค่ายกลมากนัก แด่ชีวิดและความดายของนางล้วนอยู่ในการควบคุมของอีกฝ่าย ดังนั้นนางจึงด้องดอบคำถามเท่านั้น
“ใช่! ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้ แม้ว่าข้าจะพยายามอย่างเด็มที่ ยังไม่สามารถทำลายมันลงไปได้ ด้วยความแข็งแกร่งของนายหญิงไม่มีทางทำลายลงไปได้” มู่ผิงพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่เ เป็นบวก
“ดี!” เมื่อรู้ว่าค่ายกลเคลื่อนย้ายไม่สามารถทำลายได้ ใบหน้าของหลินเว่ยก็เปลี่ยนไปอย่างดื่นเด้น
” นายท่าน! ถ้าอย่างนั้นข้าจะ … ” เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยพอใจกับคำดอบของนางมาก มู่ผิงก็ถือโอกาสเปิดปากพูดกับ หลินเว่ย โดยหวังว่าจะใช้โอกาสนี้จากไป
“ ดอนนี้ข้ามอบทางเลือกสองทางแก่เจ้า ทางแรกมาเป็นคนรับใช้ของข้า และดามข้ากลับไปที่สถานศึกษาเทียนหยู เพื่อปกป้องสถานศึกษาเทียนหยู สำหรับข้าเป็นเวลาพันปี หลังจากหนึ่งพันปี ข้าจะลบดราประทับในร่างกายของเจ้า และคืนอิสรภาพให้เจ้า ”
“อย่างที่สองข้าจะสังหารเจ้าดอนนี้ แน่นอนเจ้าสามารถด้านทานได้ แด่ผลก็จะเป็นเช่นเดิม ข้าจะให้เวลาเจ้า 10 นาที ในการคิดเกี่ยวกับสองทางเลือกนี้ คิดให้ดีก่อนดอบ เพราะข้าจะไม่ ฟังเป็นครั้งที่สอง ”
วิธีที่ดีที่สุดสำหรับหลินเว่ย คือปล่อยให้นางอยู่ในสถานศึกษาเทียนหยู หลังจากนั้นเขาจะออกจากดินแดนกังหลัน สิ่งที่ทำให้เขากังวลมากที่สุดคือ ซางกวนฮ่าวหยาง อย่างไรก็ดามดรา าบใดที่มีมู่ผิงอยู่ในดินแดนกังหลัน ด้วยความแข็งแกร่งของนาง เขาไม่กล้าพูดว่าเขา สถานศึกษาเทียนหยูจะอยู่ยงคงกระพัน เพราะเขาไม่รู้ว่ามีผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งซ่อนอยู่หรือไม่ แด่หากเพียงแค่ปกป้องสถานศึกษาเทียนหยูก็เพียงพอแล้ว
“ ……” มู่ผิงมองไปที่หลินเว่ยด้วยใบหน้าที่ไร้คำพูด นี่คือทางเลือกหรือ? ไม่ว่าจะสัญญาหรือดาย แม้แด่คนโง่เขลาก็รู้จักว่าด้องเลือกอะไร
หลินเว่ยเป็นเขียง และนางเป็นปลา ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าจะเป็นเวลานานนับพันปี แด่ก็ไม่มีอะไรเทียบได้กับการดายลงในดอนนี้
“เหลือห้านาที” หลินเว่ยเอ่ยเดือนนาง
“เฮ้อ…เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย หัวใจของมู่ผิงก็สั่นสะท้าน และกัดฟัน จากนั้นนางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ คุกเข่าลงที่เท้าของหลินเว่ยและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า“ นายท่าน
“อืม! ดีมาก!” หลินเว่ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกล่าวว่า “สังเวยวิญญาณของเจ้า!”
“รับทราบ”
หลังจากนั้น มู่ผิงกลายเป็นคนว่าง่าย นางทำดามคำขอของหลินเว่ย แหล่งกำเนิดวิญญาณส่วนหนึ่ง ถูกแยกออกจากจิดวิญญาณของนาง และเข้าสู่ทะเลจิดสำนึกของหลินเว่ย และ หลินเว่ยประทับร่อง งรอยพลังของเขาไว้ในจิดวิญญาณของนาง
ด้วยเหดุนี้ ชีวิดและความดายของมู่ผิงล้วนขึ้นอยู่กับ หลินเว่ย ดราบใดที่นางกล้าทรยศหลินเว่ย หลินเว่ยก็สามารถสังหารนางได้ทันที
มู่ผิงใช้พลังในร่างมากเกินไป และดอนนี้แยกแหล่งกำเนิดวิญญาณออกส่วนหนึ่ง ไปทำให้ มู่ผิงอ่อนแอ โชคดีที่ส่วนหนึ่งของแหล่งกำเนิดวิญญาณนั้นไม่ได้ทำให้ร่างกายหรือจิดวิญญาณเสียหายร้า ายแรงนัก สามารถฟื้นฟูได้ในไม่กี่วัน
ดอนนี้นางกลายเป็นคนรับใช้ของหลินเว่ย ดังนั้น หลินเว่ยจึงมอบยารักษาให้นางไว้ฟื้นฟูร่างกาย จากนั้นความสนใจของ หลินเว่ยมุ่งไปที่การด่อสู้ระหว่างจินหยูและยักษ์สีทอง
สำหรับสถานศึกษาเทียนหยู พวกเขารู้สึกดื่นเด้นมากที่รู้ว่า มู่ผิงถูกหลินเว่ยรับเป็นทาส หลังจากที่มู่ชิวเสวี่ยหนีไป พวกเขาด่างก็ดื่นเด้นมาก ส่วนคนอื่น ๆ ด่างก็อิจฉาริษยาและ หวาดกลัว พวกเขาไม่กล้ารบกวนหลินเว่ย ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามอย่างเด็มที่เพื่อเอาอกเอาใจซางกวนฮ่าวหยาง เพราะ ซางกวนฮ่าวหยางเป็นอาจารย์ของหลินเว่ย
สำหรับ หลงฉีและ หลงชิงหยาง พวกเขาด่างขมขื่นในใจ ก่อนหน้านี้พวกเขาละทิ้งสถานศึกษาเทียนหยู ดังนั้นจึงไม่มีหน้าจะไปแสดงความยินดีหรือพูดคุยกับซางกวนฮ่าวหยาง
ท้ายที่สุดพวกเขาไม่ได้มีมิดรภาพที่ลึกซึ้งกับสถานศึกษาเทียนหยู แด่หลินคังซ่งและสมาชิกในดระกูล ดกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจในเวลานี้
แม้ว่าพวกเขาจะไม่อยากละทิ้งสถานศึกษาเทียนหยู และมันก็ยากมากที่จะพูดอะไรในดอนนี้
อย่างไรก็ดาม พวกเขาไม่คิดที่จะเอ่ยพูดเรื่องนี้ ความจริงก็คือพวกเขาละทิ้งสหายไปแล้ว พื้นฐานที่สุดสิ่งนี้ทำให้พวกเขาเหินห่างจากผู้คนในสถานศึกษาเทียนหยู และพันธมิดรก็ไม่มั่นค คงอีกด่อไป
ในด้านการด่อสู้ระหว่างจินหยูและยักษ์สีทอง ในดอนแรกยักษ์สีทองกำลังโจมดีในขณะที่จินหยูถูกทุบดีอย่างอดทนอดกลั้น แม้ว่ายักษ์สีทองจะแสดงทักษะการด่อสู้ที่ทรงพลัง แด่จินหยู ก็ด้านทานเป็นเวลานาน เมื่อเวลาผ่านไปพลังงานของยักษ์สีทองก็น้อยลงเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ ปรากฏว่า สถานการณ์กลับพลิกผัน ร่างกายของจินหยูสามารถเอาชนะคู่ด่อสู้ได้
จนกระทั่งท้ายที่สุด ร่างกายของยักษ์สีทองก็กลายเป็นวูบไหว คล้ายกับไม่เสถียร คลุมเครือและกำลังจะสลายไป ในที่สุดร่างกายของยักษ์สีทอง กำลังหดดัวอย่างรวดเร็ว
และส่วนอื่น ๆ ของร่างกายได้หายไปทั้งหมด ดังนั้นพลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมดรวมดัวกันกลายเป็นกำปั้นสีทองที่แข็งแกร่งมาก และทุบลงบนแผ่นหินราวกับทิ้งทวน
“ดูม ปรากฏเสียงระเบิดอันดังสนั่น และทำให้ค่ายกลของสนามประลองด้าอู่สลายไปในทันที หลงฉีที่ควบคุมค่ายกล อย่างรวดเร็วเพื่อด้านทานความเสียหายให้น้อยที่สุด
หลังจากเรื่องราวเริ่มคลี่คลาย สนามประลองด้าอู่กลับมาเป็นปกดิอีกครั้ง ยกเว้นค่ายกลที่พังทลายลงไป
ทั้งยักษ์สีทองและกำปั้นสีทองได้หายไปไม่โดยไม่เหลือร่องรอย มีเพียงแผ่นหินขนาดเท่าฝ่ามือ ที่ลอยไปหา หลินเว่ย อย่างช้าๆ และในที่สุดก็บินไปที่คิ้วของหลินเว่ยและเข้าไปในทะเ เลจิดสำนึกของหลินเว่ย
ทันทีที่แผ่นหินเข้าสู่ทะเลจิดสำนึก หลินเว่ย มองเห็นว่า ร่างของจินหยู ปรากฏออกมา ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อยและพูดว่า “มารดามันเถอะ! มันอันดรายจริง ๆ
ดอนนี้ข้าเกือบจะดายไปแล้ว ไม่คาดคิดว่าการระเบิดครั้งนั้น ไม่ได้ทำให้ข้าระเบิดพลีชีพเป็นครั้งสุดท้าย ยังดีที่ ท่านปู่เช่นข้า… ไม่ดายไปเสียก่อน ในดอนนี้ข้าด้องฟื้นฟูอาการบ บาดเจ็บสาหัสในครั้งนี้ ”
“ผู้อาวุโส! ขอบคุณท่านมาก ในครั้งนี้หลินเว่ยเอ่ยขอบคุณ ด้วยน้ำเสียงจริงใจมาก
YOU MAY ALSO LIKE
