ราชาซากศพ - บทที่ 388 กลับไปบ้านเกิด
บทที่ 388
กลับไปบ้านเกิด
“ไม่! ภาระของผู้อาวุโสสูงสุดนั้นหนักเกินไปสำหรับข้า มันจะทำให้การฝึกฝนของข้าล่าช้าไปมาก ท่านมองหาคนอื่นดีกว่า!” ทันทีที่โจวฉินพูดจบ หลินเว่ยก็ส่ายหัวของเขา ผู้อาวุโสสูงส สุดคนอื่น ๆ ต่างก็เห็นด้วยกับคำพูดของโจวฉิน เมื่อเห็นว่า หลินเว่ยปฏิเสธโดยตรงและทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออก
หลังจากการสนทนาพวกเขายังขอให้ หลินเว่ยเข้ารับ ตำแหน่งประธานสถานศึกษา อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยปฏิเสธอีกครั้ง โดยไม่ลังเล ในท้ายที่สุดซางกวนฮ่าวหยางก็เปิดปาก
และขอให้หลินเว่ยเป็นผู้อาวุโสสูงสุด แม้แต่มู่ผิงยังได้รับตำแหน่งผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์
เขาไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบกิจการใดๆ เขาจำเป็นต้องมาเข้าร่วมในเวลาวิกฤตเท่านั้น สำหรับการรักษาหรือทรัพยากรต่างๆ สำหรับหลินเว่ยนั้นไม่มีขีดจำกัด สามารถใช้อะไรก็ได้ตามที่ต้องการ
แม้ว่า มู่ผิง จะเป็นคนรับใช้ของหลินเว่ย และซื่อสัตย์ แต่ความแข็งแกร่งของนางก็เหนือกว่าผู้อื่น หลินเว่ยปฏิบัติต่อนางในฐานะคนรับใช้ แต่สำหรับผู้อื่นไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพ พราะผู้แข็งแกร่งล้วนมีศักดิ์ศรีของตัวเอง
จากนั้นหลายคนได้พูดคุยถึงแนวทางต่อไปของสถานศึกษาเทียนหยูว่าจะเป็นอย่างไร ในที่สุดก็ตัดสินใจโดย หลินเว่ย
หลังจากการพูดคุยกันเสร็จ เหลยเป่าได้ประกาศในนามของสถานศึกษาเทียนหยูว่า สถานศึกษาเทียนหยูจะเป็นอิสระในอนาคต และจะไม่เข้าร่วมในข้อพิพาทระหว่างอาณาจักร และจะปรับปรุงเงื่อนไขใน นการลงทะเบียน
ในวันเดียวกันกับที่มีการประกาศเหลยเป่า จักรพรรดิหลินป๋าเทียนของอาณาจักรเฟิงหยูก็ออกคำสั่ง เพื่ออนุมัติการเป็นอิสระต่ออาณาจักรเฟิงหยู ของสถานศึกษาเทียนหยู
และมอบที่ดินผืนใหญ่ให้กับสถานศึกษาเทียนหยู โดยมีสถานศึกษาเทียนหยูเป็นศูนย์กลางอย่างถาวร ที่ดินและอาณาเขตที่นั่น คิดเป็นหนึ่งในสิบของพื้นที่ทั้งหมดของอาณาจักรเฟิงหยู ดั งนั้นราชวงศ์จึงให้ความสำคัญกับสถานศึกษาเทียนหยูมาก
ณ จุดนี้สถานศึกษาเทียนหยูได้รับการจดทะเบียนโดยตรงสำหรับทั้งอาณาจักรกังหลัน กลุ่มทุกชาติพันธุ์ทั้งหมดสามารถเข้าเรียนที่สถานศึกษาเทียนหยูได้ ตราบเท่าที่พวกเขามีคุณสมบัติตรง ตามเงื่อนไข ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดา ชาวบ้านขุนนางหรือคนจากเผ่าพันธุ์อื่น รวมทั้งคนต่างถิ่น
ในวันรุ่งขึ้น ทูตจากอาณาจักรต่าง ๆ และกองกำลังมาที่สถานศึกษาเทียนหยู พร้อมกับของขวัญจำนวนมาก แม้แต่ผู้ที่มาจากอาณาจักรแห่งความมืดก็ยังส่งของขวัญมาให้
ในวันนั้นทูตที่ส่งมาจากอาณาจักรกังหลัน ได้นำรางวัลหลินเว่ยจากการคว้าชัย เป็นชุดเกราะที่มีมูลค่าพอ ๆ กับอาวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับกลาง ดาบศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำ และทักษะขั้น อรหันต์ที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้.
เมื่อเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ หนึ่งเดือนต่อมา เมื่อหลายคนคิดว่าอาณาจักรมืดโบราณคงจะไม่คิดโจมตีหรือควบรวมดินแดนใดๆ อีกต่อไป ปรากฏว่าภายในเดือนต่อมา มีอาณาจักรถูกโจมตีและยึดครอ องโดยอาณาจักรมืดโบราณ
และในช่วงเวลาต่อมาอาณาจักรต่างๆก็ถูกยึดครองอย่างต่อเนื่อง และอาณาจักรที่มีพรมแดนติดกับอาณาจักรมืดต่างก็ยอมจำนนต่ออาณาจักรมืดโบราณ และรวมเข้าเป็นอาณาจักรมืดโบราณ และข่าว ก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งดินแดนกังหลัน
ทันใดนั้นกลิ่นของสงครามปะทุ ก็แพร่กระจายไปยังกองกำลังมนุษย์ของทั้งอาณาจักรกังหลัน ตั้งแต่ต้นจนจบ ตู้กังซึ่งเป็นปรมาจารย์ระดับทองแดง แต่เขากลับไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ
สาเหตุหลักคืออาณาจักรเหล่านั้น ขาดนักรบที่มีพลังการต่อสู้ระดับสูง แม้ว่าห้าอาณาจักรจะรวมตัวกัน เพื่อต่อต้าน และส่งปรมาจารย์ขั้นอรหันต์มากกว่า 30 คน แต่พวกเขาก็พ่ายแพ้ให้กับอ อาณาจักรมืดโบราณ เพราะอาณาจักรมืดโบราณส่งอรหันต์ออกมามากกว่าสิบเท่า และมีอรหันต์มากกว่า 300 คำสั่งแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นอรหันต์ ระดับเริ่มต้น แต่เมื่อมีจำนวนมาก ก็มิอาจดูแคลน
ในเวลานี้ หลินเว่ยเดินทางกลับไปที่อาณาจักร เวนิสพร้อมกับซูว่านและ จูต้าชาง
“เมื่อมองไปที่ซากปรักหักพังตรงหน้าเขา ที่เต็มไปด้วยวัชพืชและเต็มไปด้วยความรู้สึกทรุดโทรม หลินเว่ยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
สถานที่ที่ หลินเว่ยเกิด และอาศัยอยู่มากว่าสิบปี คือเมืองหมั่นฉี ของอาณาจักรเวนิส
อย่างไรก็ตาม เมื่อครั้งที่หลินเว่ยยังอยู่ที่นี่เมือง หมั่นฉีได้รับประสบการณ์การโจมตีของกระแสสัตว์อสูร และไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย แม้ว่ากลุ่มสัตว์จะสิ้นสุดลงในเวลาต่อมา แต่เมื องที่เคยรุ่งเรือง ก็ไม่ได้ถูกสร้างหรือซ่อมแซมขึ้นมาใหม่
“นายน้อย! ที่นี่คือที่ที่ท่านอาศัยอยู่ตอนเด็กหรือ?” เมื่อเห็นความรู้สึกของหลินเว่ยที่มีต่อซากปรักหักพัง ซูว่านก็ถามอย่างสงสัย แม้แต่ จูต้าชางก็ยังง้างหูรอฟัง
“ใช่ ข้าอาศัยอยู่ที่นี่มากว่าสิบปี” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวด้วยใบหน้าเศร้าโศก
ในเวลานี้ จูต้าชาง และ ซูว่านเต็มไปด้วยอารมณ์ พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่า หลินเว่ยซึ่งกลายเป็นเทพสงครามคนแรกของดินแดนกังหลัน จะเติบโตมาจากสถานที่เล็ก ๆ เช่นนี้
ต่อไปหลินเว่ยเดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดของเขาอีกครั้ง และจากนั้นทั้งสามคนเดินทางไปยังเมืองเฮยสุ่ย และพักที่นั่นหนึ่งวัน
หลังจากพักผ่อนมาทั้งวัน ภายใต้การนำทางของซูว่าน หลีกเลี่ยงการโจมตีของสัตว์อสูร จึงช่วยประหยัดเวลาและปัญหาที่ไม่จำเป็นได้มาก
เดิมที หลินเว่ยวางแผนที่จะไปเยี่ยมตระกูลเย่ แต่ตามคำพูดของซูว่าน ตระกูลเย่ได้ยอมทิ้งรากฐานของเมืองเฮยสุ่ย และย้ายไปที่เมืองหลวงของอาณาจักรเวนิส
ด้วยความเร็วของหลินเว่ย เพียงไม่ถึงครึ่งวัน ก็สามารถไปถึง เมืองเมเปิ้ล ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเวนิสได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจาก ซูว่านและ จูต้าชาง ความเร็วของทั้งสอง คนนั้น ค่อนข้างช้ากว่ามาก อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงมาถึง เมืองเมเปิ้ลภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวันดี
ในฐานะเมืองหลวงของดินแดนนี้ แม้ว่าจะมีขนาดเล็กกว่าเมืองหยูหลิน และเมืองเหยียนจิงมาก แต่ความพลุกพล่านภายใน ก็ไม่เลวร้ายไปกว่าอาณาจักรทั้งสอง
ภายใต้การนำของ ซูว่าน ในไม่ช้าทั้งสามคนก็มาถึงอาคารด้านนอก ซึ่งเป็นสำนักงานสาขาใหญ่ของหลินเมิ่ง
เห็นได้ชัดว่า ซูว่านคุ้นเคยกับถนนหนทางที่นี่ ซูว่านหันหน้าไปทางทหารยามที่เฝ้าประตู นางหยิบเหรียญสีแดงออกมาโดยตรง จากนั้นภายใต้การจ้องมองของผู้คุมทั้งสี่ ประตูก็เปิดออก นาง ก้าวเท้าเข้าไปพร้อมกับหลินเว่ยและ จูต้าชาง
ต่อมา หลินเว่ยถูกจัดให้พักผ่อนในห้องรับรอง ในขณะที่ ซูว่านไปรายงานเรื่องนี้ ท้ายที่สุด หลินเว่ยเป็นผู้นำของหลินเมิ่ง จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง จำเป็นต้องแจ้งให้ผู้นำระดับสูงของ งหลินเมิ่งทราบ นั่นคือ เถาจุนและ ซูเหมย พี่สาวของนาง
ในไม่ช้า ซูว่านก็พบเถาจุน ซึ่งกำลังคุยเรื่องต่าง ๆ นางช่างโชคดีที่พบผู้นำระดับสูงส่วนใหญ่ของสำนักงานใหญ่หลินเมิ่งอยู่ที่นี่ ไม่ต้องไปตามหาพวกเขาทีละคน
” ว่านเอ๋อ! ทำไมเจ้ากลับมาแล้ว ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันศิลปะการต่อสู้อู่เจ๋อหรือ? เมื่อเห็นซูว่านเป็นคนที่ผลักประตูเข้าไปในห้องโถง หลายคนในห้องโถงก็ขมวดคิ้ว และดูไม่พอใจม มีเพียง ซูเหมยเท่านั้นที่คว้าน้องสาวของนาง และถามด้วยความประหลาดใจ
“ พี่สาว! รองผู้นำ! ข้าได้พบกับนายท่านแล้ว” ซูว่านไม่รู้ว่ามีบางคนไม่พอใจนาง แต่นางกลับจับมือของซูเหมย ราวกับว่านางไม่ได้ใส่ใจ นางกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ บนใบหน้าของนาง เ เสียงของนางเผยให้เห็นความรู้สึกตื่นเต้น
เมื่อได้ยินคำพูดของ ซูว่าน ใบหน้าของทุกคนในปัจจุบันก็เปลี่ยนไปทีละคน โดยเฉพาะเถาจุนที่ลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความรีบร้อนและถามว่า “นายท่านหรือ เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ใช่เรื่องล้อเ เล่น?”
“อืม! รองผู้นำ! ข้ามั่นใจ แม้แต่เย่เหิง ก็อยู่ด้วยในเวลานั้น ” เมื่อเห็นเถาจุนมองตัวเองอย่างสงสัย ซูว่านก็รีบรับรอง แม้กระทั่งเอ่ยชื่อเย่เหิงออกไป
“เหิงเอ๋ออยู่ที่นั่นหรือ เช่นนั้นคงจำไม่ผิด” เมื่อได้ยินคำพูดของซูว่าน ชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาและพยักหน้า
นี่คือบิดาของเย่เหิง ผู้นำตระกูลเย่ ในเมือง เฮยสุ่ย เย่ชิงเฟิง
“ดูเหมือนว่าจะพบหัวหน้าจริง ๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใด เตรียมตัวให้พร้อม และนำเขากลับมาที่นี่” เมื่อได้ยินว่าซูว่านพบที่อยู่ของหลินเว่ยจริง ๆดวงตาของเถาจุนก็เป็นประกาย ยสีแปลก ๆ ใบหน้าแสดงสีหน้าตื่นเต้น และเอ่ยถามอย่างรีบร้อน
“ไม่…ข้าพาหัวหน้ากลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ห้องโถง ข้ามาที่นี่เพื่อแจ้งให้ท่านทราบ” เมื่อได้ยินคำพูดของเถาจุน ซูว่านไม่สงสัยเลย นางกล่าวอธิบายด้วยรอยยิ้ม
“ อะไรนะ…เขากลับมากับเจ้าแล้ว รออยู่ที่ห้องโถงในตอนนี้?” เมื่อได้ยินคำพูดของซูว่าน ใบหน้าของเถาจุนก็เปลี่ยนไปและกลั้นหายใจ
“ฮ่าฮ่าไป! ไปพบหัวหน้าเร็ว ๆ เถอะ ผ่านไปหลายปี ข้าไม่รู้ว่าเขาจะจำข้าได้หรือไม่” ชายที่พูดเป็นชายชราผิวแดงก่ำและเส้นผมสีขาว แต่งตัวเรียบร้อย เขาไม่ใช่ใครอื่น เขาคือกู่ม่ อนั่นเอง
เมื่อได้ยินคำพูดของกู่ม่อ ท่ามกลางผู้คนหลายสิบคนที่อยู่ในปัจจุบัน ยกเว้นเย่ชิงเฟิง ที่รีบวิ่งตามรอยเท้าของกู่ม่อ และเดินออกไปคนอื่น ๆ ทั้งหมดเงียบงัน และทุกสายตาก็จับจ้ องไปที่เถาจุน ซึ่งมีใบหน้ามืดครึ้มและลังเลใจ
พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของเถาจุน พวกเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งโดยเถาจุนตลอดหลายปีที่ผ่านมา บางคนเข้าร่วมค่ายหลินเมิ่งเมื่อนานมาแล้ว พวกเขาบางคนมีเพียงสิ่งเดียวที่เหมือนกันนั่นคือ พวกเขาทุกคนเคารพเถาจุน แม้แต่คนชราเหล่านั้น ก็ไม่มีความรู้สึกสนิทสนมกับหลินเว่ยที่จากไปหลายปี
“พี่สาว! นายท่าน ยังรอพวกเราอยู่ เชิญไปที่นั่นกันดีกว่า เมื่อกู่ม่อและเย่ชิงเฟิงไปแล้ว ซูว่านรีบดึงมือของซูเหมย และเรียกร้องให้นางตามไป
“อืม…อ่า เจ้าว่าอะไรนะ ซูเหมยดูเหมือนเหม่อลอย และไม่ได้ยินที่ซูว่านพูด หลังจากกลับมามีสติสัมปชัญญะ นางก็เอ่ยถามด้วยความงุนงง
“พี่สาว ท่านสบายดีไหม? ข้าบอกว่าเราก็ตามไปด้วยเถอะ! นายน้อยยังคงรอพวกเราอยู่ เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของซูเหมย ซูว่านก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยความไม่พอใจ
“โอ้ดี! งั้นไปกันเถอะ!” ความลำบากใจบนใบหน้าของ ซูเหมยฉายแววครู่เดียว จากนั้นนางก็รีบดึงซูว่านแล้วเดินตรงไปที่ประตู
ตั้งแต่ต้นจนจบเถาจุนไม่ได้อ้าปากใด ๆ หลังจากที่ ซูเหมยและซูว่านจากไป จู่ ๆชายหนุ่มในชุดขาวในชุดบัณฑิต ก็เยื้องย่างออกมาจากฝูงชน เขาอายุยี่สิบแปดปี ถึงหน้าตาจะไม่หล่อเหลา
แต่ก็ดูดี ภายนอกดูเรียบเฉย แต่ขัดกับสายตาเย็นชาที่เปล่งประกายออกมา
YOU MAY ALSO LIKE
