ราชาซากศพ - บทที่ 390 ทรยศ
บทที่ 390
ทรยศ
เมื่อได้ยินคำเตือนของกู่ม่อ หลินเว่ยก็กะพริบตา จากนั้นเขาก็หันศีรษะและมองไปที่เย่ชิงเฟิง ในที่สุดเขาก็มองไปที่ซูเหมย เมื่อเห็นว่าทั้งคู่พยักหน้าให้เขาเล็กน้อย หลินเว่ย ก็รับรู้ได้ในทันที
“ระวังเถาจุน.…ดูเหมือนว่าเมื่อไม่มีการยับยั้งชั่งใจ จิตใจของผู้คนก็เปลี่ยนไป” หลินเว่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิดและถอนหายใจ
สำหรับเถาจุน ทำให้กู่ม่อและคนอื่นๆ กังวลใจอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาไม่ได้พูดคุยกับหลินเว่ยอีกต่อไป มีเพียงซูว่านเท่านั้นที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินเว่ยด้วยรอยยิ้ม และบีบนวดไหล่ให ห้กับหลินเว่ย ซูเหมยอ้าปาก แต่ไม่ได้เอ่ยปากให้ซูว่านหยุดมือลง
ไม่นานนัก เถาจุนก็เข้ามาพร้อมกับคนหลายสิบคน เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าตำแหน่งของเขาถูกครอบครองโดยผู้อื่น ผู้ที่ครอบครองตำแหน่งของเขาคือ หลินเว่ยซึ่งไม่ได้พบเห็นมานานหลาย ยปี
เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ รูปร่างหน้าตาของหลินเว่ยไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่กลายเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และยังไม่บรรลุนิติภาวะ ร่างกายของเขาแสดงออกถึง บรรยากาศที่เป็นไปอย่างเรียบง่าย
“ขั้นราชาระดับสูงสุด?” เมื่อเขารู้สึกได้ถึงการฝึกฝนของหลินเว่ย เถาจุนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ในใจเขาก็มีความสุขมาก เพราะในการรับรู้ของเขา การฝึกฝนของหลินเว่ยเป็นไปอย่างที่เข ขาคาดหวัง หรืออ่อนแอกว่าด้วยซ้ำ .
ในตอนแรกเขาคิดว่า หลินเว่ยอาจจะทะลวงขั้นจักรพรรดิและด้วยความสามารถของอีกฝ่าย ในการก้าวข้ามระดับย่อมง่ายดาย เป็นเขาที่กังวลเล็กเกินไป ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาลังเล
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ความแข็งแกร่งของหลินเว่ยอยู่ในระดับสูงสุดของราชา แม้ว่าหลินเว่ยจะมีสัตว์อัญเชิญ ระดับเจ็ด จำนวนมาก แต่ก็ไม่สามารถเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ต่อเขาได้
หลินเว่ยอาจพึ่งพาผู้อัญเชิญจำนวนมาก และมีพลังต่อสู้ในระดับต้นหรือระดับกลางเทียบเท่ากับขั้นจักรพรรดิ ตามความเข้าใจก่อนหน้านี้ของเขา เกี่ยวกับหลินเว่ย มีผู้อัญเชิญจำนวนมาก อ อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งของแต่ละตน จะเป็นระดับเดียวกับผู้ใช้งาน
เพียงแค่อาศัยจำนวนมาก เพื่อข้ามระดับ
ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของเขา หลินเว่ยยังคงมีจุดอ่อนร้ายแรงนั่นคือ การฝึกฝนของฝ่ายตรงข้ามเป็นเพียงระดับราชา และเนื่องจากความช่วยเหลือในการอัญเชิญสัตว์อสูร ทำให้พลังการต่อสู้ข ของเขาไม่แข็งแกร่ง ด้วยวิธีนี้ตราบใดที่เขาสามารถจับสัตว์ร้ายที่ถูกอัญเชิญจากอีกด้านหนึ่งได้ เขาสามารถหลินเว่ยให้ดิ้นไม่หลุดได้ จากนั้นสัตว์ร้ายที่ถูกอัญเชิญเหล่านั้นจะพ่า ายแพ้
เพียงครู่เดียวเถาจุนก็ขบคิดมากมายในใจ ความกังวลเล็กน้อยในใจหายไป ทันใดนั้นเขาผ่อนคลายและเดินช้า ๆไปที่ หลินเว่ย เขาไม่ได้คุกเข่า แต่เขากลับเอามือไพล่หลัง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ มว่า “นายท่าน! หลังจากหายไปหลายปี ท่านก็ยังคงสดใส
เมื่อรู้สึกถึงทัศนคติของเถาจุน เย่ชิงเฟิง และพวกเขาทั้งสามก็ขมวดคิ้วทีละคน เมื่อมองไปที่ดวงตาของหลินเว่ย พวกเขากังวลใจมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยธรรมชาติแล้ว พวกเขารู้สึกได้ว่าความ มสำเร็จของหลินเว่ยอยู่ในระดับราชาเท่านั้น ซึ่งอาจแข็งแกร่งมาก
แต่ก็ไม่ดีพอที่จะเผชิญหน้ากับเถาจุน
“ฮ่าฮ่า! เจ้าก็เหมือนกัน ข้าไม่คาดว่า จะไม่ได้เจอเจ้ามาหลายปี และยังมองไม่เห็นความแข็งแกร่งของเจ้า ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าได้พัฒนาค่ายให้ใหญ่โตถึงเพียงนี้ เจ้าคงต้องลำบากมากในช่วงห หลาย ปี ” หลินเว่ยดูคล้ายกับมองไม่เห็นท่าทีของเถาจุน
หลังจากพูดแบบนั้น เขาก็ยังคงทำตนเช่นเดิม เขาชี้ไปที่เก้าอี้ตัวแรกทางซ้ายมือด้านล่างเขา และพูดด้วยรอยยิ้ม “มาเลย! เจ้ามีความชอบ ขอบเจ้าที่ช่วยข้าพัฒนาค่ายหลินเมิ่งให้ดีข ขึ้นขนาดนี้! ”
โดยธรรมชาติแล้วในสายผู้อื่น หลินเว่ยไม่สามารถมองเห็นความแข็งแกร่งของเถาจุนได้ เนื่องจากระดับความแงกร่งของเขานั้น เหนือกว่าหลินเว่ยไปแล้ว เพราะความสำเร็จของเขาอยู่ในระดับส สูงสุดของราชาแห่งการต่อสู้ ส่วนเถาจุนนั้น อยู่ในขั้นจักรพรรดิ ระดับสี่ เนื่องจากการสนับสนุนท่านการเงินของค่ายหลินเมิ่ง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
เมื่อหลินเว่ยจากไป อีกด้านเช่น เย่ชิงเฟิง เพิ่งทะลวงขั้นขุนศึกได้ไม่นาน แต่ตอนนี้เขาได้นำห่างเย่ชิงเฟิงไปไกลมากแล้ว
พรสวรรค์ของเถาจุนนั้นดีกว่าซูเหมยมาก ด้วยความสำเร็จในปัจจุบัน เห็นได้ชัดว่าเขาใช้ทรัพยากรจำนวนมากเพื่อให้การฝึกฝนของตนเองก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด อย่างไรก็ตามนี่คือ เป็นเพรา าะค่ายหลินเมิ่งการฝึกฝนของเถาจุนเป็นการใช้ทรัพยากรที่เป็นของหลินเว่ย หรือแม้แต่ทรัพยากรของคนอื่นเพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเอง
ท้ายที่สุด หากหลินเว่ยไม่ได้ออกไปผจญภัยทุกรูปแบบ ความแข็งแกร่งของเขา อาจจะดีพอ ๆ กับ เถาจุน
เมื่อเห็นหลินเว่ยปฏิบัติต่อเถาจุนเช่นนี้ ใบหน้าของคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็พลันเปลี่ยนไปทีละคน แม้แต่เถาจุนเองก็มองไปที่หลินเว่ยด้วยความโกรธ แม้ว่ามันจะชั่วพริบตา แต่ก็ยัง งตกอยู่ในสายตาของหลินเว่ย
“เจ้า…” ชายคนหนึ่ง ที่อยู่เบื้องหลังเถาจุน แสดงความโกรธกำลังจะพูด แต่ถูกขัดจังหวะโดยเถาจุนว่า: “หุบปาก! ไม่อยากอยู่ที่นี่ ก็กลับออกไปซะ”
เมื่อเห็นความโกรธของเถาจุน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของชายคนนั้นก็สลายไปทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาว และเขาก็ก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว และถอยกลับอย่างคนขี้ขลาด
“ต้องตำหนิข้า! ข้าไม่เคร่งครัดในระเบียบวินัย ข้าจะลงโทษเขาอย่างดีเมื่อข้ากลับไป” เถาจุนดูไม่แยแสที่จะบอกว่า เขาขอโทษอภัย แต่ยิ่งไปกว่านั้น เขาเพียงทำพอเป็นพิธี
“ไม่เป็นอะไร! ข้าไม่ได้กลับมาเป็นเวลานาน หลายคนอาจไม่รู้จักวิธีการของข้า หากพวกเขารู้จัก พวกเขาจะไม่กล้าแข็งข้อ และจะไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น” หลินเว่ยโบกมือและมองไปที่ เถาจุนอย่างมีความหมาย จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา อย่างไรก็ตามความหมายในคำพูดของเขา เต็มไปด้วยคำเตือน
“สารเลว! วิ่งมาที่นี่เพื่อหาผลประโยชน์ ขึ้นอยู่กับว่าเจ้ามีความสามารถนี้หรือไม่ ข้าจะขับไล่เจ้าออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” เมื่อเถาจุนได้ยินความหมายของคำพูดของหลินเว่ย เขาก็ตกใจ จ แต่ในไม่ช้า เขาก็เริ่มเย้ยหยันในใจ
“ สิ่งที่นายท่านพูด คือท่านจากไปนาน หลายคนในค่ายไม่รู้จักท่าน ถือโอกาสนี้ให้ท่าได้พบกับผู้เฒ่าสองคน และข้ามีของขวัญชิ้นใหญ่จะมอบให้ท่าน.” เถาจุนกล่าวด้วยใบหน้าหยอกล้อ
“ของขวัญงั้นหรือ มันคืออะไร?” หลินเว่ยเลิกคิ้วและถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ฮ่าฮ่า! รอก่อน ท่านจะต้องพอใจ” เถาจุนส่ายหัวและพูดอย่างมีเลศนัย
“อืม! อยากทำให้ข้าประหลาดใจหรือ…เอาล่ะข้าจะรอสองอาวุโสที่เจ้าเพิ่งพูดถึง พวกเขาอยู่ที่ใด ความสำเร็จอยู่ที่ขั้นใด บอกข้าที! ข้าจะได้เตรียมตัว” หลินเว่ยคิดไม่ออกถึงสิ่งที่ อีกฝ่ายพูดเกี่ยวกับของขวัญชิ้นใหญ่ อย่างไรก็ตามด้วยท่าทีของอีกฝ่าย ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่เขาต้องการจะมอบสมบัติใด ๆ ให้กับเขาจริง ๆ อาจมีการสมรู้ร่วมคิดบางอย่างรอเขาอยู่ ที่ สำคัญน่าจะเป็นสองผู้เฒ่าจากปากของอีกฝ่าย
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่อยากพูดคุยต่อ หลินเว่ยหลับตาลงและเพลิดเพลินกับการรับใช้ของซูว่าน ในขณะที่เถาจุนยืนอยู่ตรงกลางห้องโถง พร้อมกับคนที่เขาพาเข้ามา เขาไม่ได ด้นั่งลงตามเก้าอี้ที่ หลินเว่ยบอกไว้ก่อนหน้านี้
“ปรมาจารย์เถา! ผู้นำค่ายกลับมาแล้วหรือ ข้าต้องการพบเขา ดังนั้นจึงมาหาท่าน”
ก่อนที่ร่างของคนจะมาถึง เกิดเสียงดังมาจากด้านนอกของห้องโถงต้อนรับ เพียงชั่วพริบตา ทุกคนในห้องโถงสามารถมองเห็นร่างสองร่าง ก้าวเท้าเข้ามาในเวลาเดียวกัน
ชายสองคนที่เข้ามายืนข้างๆเถาจุน ทั้งคู่เป็นชายชรา คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาว และอีกคนสวมเสื้อคลุมสีดำ ใบหน้าของพวกเขาเหี่ยวย่น และผมของพวกเขาเป็นสีดำสลับขาว สายตาของพว วกเขามองไปที่ หลินเว่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“สองคนนี้ต้องเป็นอาวุโสที่รองผู้นำพูดถึง ข้าคือหลินเว่ย ผู้นำค่ายหลินเมิ่ง?” หลินเว่ยยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้กอดอก พลางจ้องมองผู้เฒ่าสองคนด้านล่าง ยิ้มแย้ม คำพูดของเขาสุ ภาพมาก
หลินเว่ยในฐานะผู้นำของค่ายหลินเมิ่ง ถือเป็นการกระทำที่ชอบธรรม อย่างไรก็ตามในสายตาของผู้อาวุโสทั้งสอง เขารู้สึกราวกับว่า หลินเว่ยกำลังดูแคลนพวกเขา และทำให้พวกเขาไม่พอใจมาก ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาได้รับการไหว้วานจากเถาจุน เพื่อมาช่วยเหลือ
“ ฮึบ!”
“ ฮึบ!” เสียงฮัมเย็น ๆ สองเสียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งคู่ดูไม่พอใจ พวกเขามองไปที่หลินเว่ยด้วยสายตาที่ไม่ดีนัก หนึ่งในนั้นพูดตรง ๆว่า ” ผู้นำหลิน ช่างหยิ่งยโสมาก ไม่ยืน คำนับต่อหน้าข้า ดูแคลนชายชราสองคนหรือ?”
เมื่อพบกันหน้ากันครั้งแรก พวกเขาจึงก้าวร้าว เมื่อพวกเขาเห็นท่าทางขี้เล่นบนใบหน้าของเถาจุน แม้คนโง่เขลา ก็ยังรู้ว่า ทั้งสองคนถูกเรียกโดยเถาจุน เพื่อจับผิดหลินเว่ยโดยเจตนา โดยธรรมชาติแล้ว หลินเว่ยจึงไม่ไว้หน้าพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ใช่เพราะไม่อยากทิ้งความทรงจำที่ไม่ดีไว้ในใจของสมาชิกทุกคนของค่ายหลินเมิ่ง ลักษณะนิสัยของหลินเว่ย ตราบใดที่เขาสังหารได้ เขาจะไม่พูดมาก
ท้ายที่สุดชายชราสองคนที่เถาจุนพึ่งพา หนึ่งในนั้นคือขั้นจักรพรรดิระดับหนึ่ง และอีกคนเป็นขั้นจักรพรรดิระดับสอง ไม่ต้องถึงมือของหลินเว่ย สามารถเรียกสัตว์อสูรออกมาจัดการได ด้โดยตรงอย่างไรก็ตามเพื่อที่จะโน้มน้าวผู้คน เขาต้องคุยกับเถาจุน และปล่อยให้พวกเขาทรยศและแสดงความทะเยอทะยานออกมาให้มากที่สุด
“ยืนขึ้นและคำนับ ท่านสมควรได้รับงั้นหรือ? รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเว่ยหายไปในทันที เขามองไปที่ชายชราด้วยสายตาเย็นชา ริมฝีปากโค้งงอปาก และกล่าวด้วยความรังเกียจ
“สารเลว! เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าก็แค่มดปลวกระดับราชา ข้าสามารถทุบเจ้าให้ตายได้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียว” ใบหน้าของชายชรากลายเป็นสีม่วง เห็นได้ชัดว่าคำพูด ดของหลินเว่ย ทำให้เขาโกรธมาก เจตนาสังหารที่แข็งแกร่งปล่อยออกมา
เขาเอื้อมมือไปหาหลินเว่ยและดุด่า เขาต้องการที่จะสังหารหลินเว่ยทันที
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา หลินเว่ยก็บิดริมฝีปาก และ ซูว่านยังคงนวดไหล่ของหลินเว่ย และแอบมองเถาจุน ที่อยู่เบื้องหลังเถาจุนยิ่งคาดหวังมากขึ้น กู่ม่อ และอีกสองคนเท่านั้นท ที่หน้าซีด และกังวล ซูเหมยกังวลใจมากขึ้นเกี่ยวกับความปลอดภัยของซูว่านที่อยู่เบื้องหลังหลินเว่ย
YOU MAY ALSO LIKE
