ราชาซากศพ - บทที่ 391 เดิมพัน
บทที่ 391
เดิมพัน
“ฮึ่ม! นี่คือชายที่เจ้าคัดเลือกมางั้นหรือ? ไร้ประโยชน์ สิ่งที่ค่ายต้องการคือคนภักดี ไม่ใช่ตาแก่อันธพาล จ่ายเงินให้พวกเขาและขับไล่ออกไปซะ ให้พวกเขารีบออกไปโดยเร็ว เราไม่ต้องการพวกเขาเช่นนี้” หลินเว่ยตะคอกอย่างเย็นชา สายตาของเขาหันไปหาเถาจุน ที่เฝ้ามองอยู่ข้างๆเขาอย่างเย็นชา เขาพูดอย่างโกรธ ๆ
“หืม?” เมื่อได้ยินท่าทางเจ้ากี้เจ้าการของหลินเว่ย คิ้วของเถาจุนก็ย่นเล็กน้อย แสงเย็นในดวงตาของเขาสว่างวาบ เขาเอามือไพล่หลังและกำหมัดแน่นทันที ที่หลังมือมีเส้นเลือดปูดออกมา และพยายามระงับความโกรธในใจอย่างเห็นได้ชัด
“ฮึ่ม! เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าหรือ ต้องการกำจัดเราทั้งสองคนหรือ? ข้าไม่กลัวพวกเราทั้งคู่ได้รับเชิญจากผู้นำเถา หากไม่ใช่เพราะเขา เราจะไม่มาเหยียบที่นี่! “ชายชราอีกคนที่ไม่ได้พูดมานาน ก็มองไปที่หลินเว่ยด้วยความรังเกียจ ในคำพูดของเขาเขาเผยให้เห็นความหมายของการเยาะเย้ย
“เถาจุน! เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หลินเว่ยไม่ใส่ใจกับเสียงโห่ร้องของอีกฝ่าย แต่มองไปยังเถาจุนรอให้อีกฝ่ายอธิบาย
“นี่ … ” เถาจุนดูลังเล แต่ในใจเขาดุด่าหลินเว่ย ทำไมถึงเอาแต่ถามเขา? เจ้าเป็นคนก่อเรื่องไม่ใช่หรือ? ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร ข้าต้องการให้เจ้าสละตำแหน่งและรีบออกไปซะ
หลังจากคิดเรื่องนี้ใบหน้าของเถาจุนก็ดูอดกลั้น เขากอดอกมองหลินเว่ย และพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “นายท่าน! ท่านควรคิดเรื่องนี้อีกครั้งอาวุโสซวี๋และอาวุโสฉู่ เป็นปรมาจารย์ขั้นจักรพรรดิ พวกเขาเป็นกองกำลังต่อสู้ที่ทรงพลังที่สุดในค่ายของเรา หากไม่มีพวกเขา ค่ายของเรายากจะพัฒนา เราจะมีศัตรูมากมาย หากสูญเสียการปกป้องของผู้เฒ่าทั้งสองไป … ”
เมื่อเห็นเถาจุนว่า หากตนเองพูดเกี่ยวกับความสำคัญของผู้อาวุโสทั้งสองว่า หากไม่มีพวกเขาค่ายหลินเมิ่งจะจบลง แม้ว่าเถาจุนจะรู้ว่า ทั้งสองคนนี้ถูกส่งมาเพื่อจับตาหลินเว่ย และเมื่อหลินเว่ยได้ฟังจบ น่าจะต้องเสียใจมาก
“ฮึ่ม! เจ้าคิดว่าทั้งสองคนคือคนที่แข็งแกร่งแล้วงั้นหรือ ?เพียงขั้นจักรพรรดิ ตราบใดที่เจ้ายินดีจ่ายเงิน ก็สามารถดึงดูดผู้คนได้มากขึ้น ”
หลังจากหลินเว่ยพูดจบ กู่ม่อและคนอื่นก็พยักหน้า ราวกับว่าพวกเขาเห็นด้วย แม้กระทั่งในบรรดาคนเหล่านั้นที่นำโดยเถาจุน หลายคนก็พยักหน้าตาม
“ฮึ่ม! ข้าไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่า เจ้าซึ่งเป็นผู้นำของค่ายหลินเมิ่ง จะโอหังถึงเพียงนี้ พวกเจ้าเป็นตอไม้งั้นหรือ หากต้องการเจ้าสามารถหาคนที่แข็งแกร่งมากกว่านี้ เจ้าต้องหาคนที่แข็งแกร่งมากกว่าข้ามาเสียก่อน ข้าจะไม่ปล่อยให้ตนเองถูกดูแคลน?
“หืม? แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะ ผู้อาวุโส หากเจ้าพ่ายแพ้?” หลินเว่ยพูดด้วยใบหน้าเฉยเมย
“ฮึ่ม!ข้าจะออกไปทันทีและคืนทรัพยากรทั้งหมดที่ข้าได้รับจากค่ายหลินเมิ่งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา” ผู้อาวุโสซวี๋ยิ้มเยาะด้วยความมั่นใจในน้ำเสียงของเขา
“ รวมทั้งข้าด้วย ค่ายหลินเมิ่ง…จะอยู่ได้อย่างไร หากไร้ซึ่งข้าทั้งสองคน? เป็นเจ้าเองที่จากไปนาน จะให้คนที่เหลือรอเจ้าเป็นเวลาหลายสิบปีหรือแม้กระทั่งหลายร้อยปี โดยอยู่เฉยๆ งั้นหรือ?” ฉู่ฉางเหลายังกล่าวด้วยใบหน้าเย้ยหยัน
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความยั่วยุ
หลินเว่ยจับคางของเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้าและพูดว่า “ก็สมเหตุสมผล หากข้าหาคนที่มาแทนที่พวกเจ้าไม่ได้ ตามเวลาที่เจ้ากำหนด …ข้าจะจัดการเอง สำหรับเรื่องนั้น”
“อะไรนะ?” คำพูดของหลินเว่ยทำให้อีกสองคนประหลาดใจทันที พวกเขามองหน้ากันและเห็นความลังเลในดวงตาของกันและกัน
แม้แต่เถาจุนยังมองไปที่หลินเว่ยด้วยท่าทางไม่เชื่อ ในตอนนี้ด้วยความสงสัยว่าอีกฝ่ายแน่ใจจริง ๆหรือว่าเขาต้องการต่อสู้กับสองผู้อาวุโสหรือเพียงแสร้งทำ
อย่างไรก็ตาม เขาก็คิดว่าเนื่องจากอีกฝ่ายได้บรรลุกฎเกณฑ์ในการหาคนมาแทนที่อาวุโสทั้งสอง อย่างไรก็ตามอำนาจการตัดสินใจยังคนเป็นของเขาต่อไป
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เถาจุนพยักหน้าเล็กน้อยให้กับผู้อาวุโสซวี๋และผู้อาวุโสฉู่ ซึ่งกำลังรอให้เขาตัดสินใจด้วยการแสดงออกที่เรียบง่ายและเข้าใจง่าย เนื่องจากข้อจำกัดในการฝึกฝนของเขา เขาจึงไม่สามารถถ่ายทอดเสียงเป็นความลับได้
เมื่อพวกเขาได้สัญญาณของเถาจุน ทั้งสองคนก็หยุดลังเลทันที แม้ว่าผู้อาวุโสซวี๋ จะอ้าปากของเขา และกล่าวว่า “ในกรณีนั้นเราจะไม่ใช้ประโยชน์จากเจ้า ถ้าเราชนะ เจ้าก็ต้องสละตำแหน่งผู้นำของค่ายหลินเมิ่ง มันเป็นเรื่องไร้สาระ ที่จะเป็นผู้นำของค่ายหลินเมิ่งด้วยวัยของเจ้า”
“ฮึ่ม! คำขอของท่าน ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมสำหรับข้า หากข้าชนะเจ้าทั้งสองจะจากไป สิ่งที่เจ้าจะเสียคือตำแหน่งผู้อาวุโสและทรัพยากรการเพาะปลูกบางส่วน อย่างไรก็ตามข้าจะสูญเสียค่ายหลินเมิ่งทั้งหมด ข้าจะไม่ยอมรับเงื่อนไขดังกล่าว” หลินเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาของเขาดูผิดปกติเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขากำลังหาข้ออ้างที่จะหลบเลี่ยง
หลินเว่ยแสดงความขี้ขลาด เพื่อคลายความสงสัยของพวกเขา พวกเขามองหน้ากันด้วยความภาคภูมิใจและความหยิ่งยโสของพวกเขา ก็ยิ่งทวีความหยิ่งผยองมากขึ้น
“มิฉะนั้น เอาเป็นว่า หากเราแพ้ เราสองคนจะเป็นทาสของเจ้า หากเจ้าแพ้ เงื่อนไขจะไม่เปลี่ยนแปลง และเจ้าจะต้องออกจากค่ายหลินเมิ่ง จากนี้ไปเจ้าอย่าได้ปรากฏตัวต่อหน้าเราอีก” ทันทีที่ซูฉางพูดคำพูดนั้นออกมา นับประสาอะไรกับผู้เฒ่าฉู่
และเถาจุนที่อยู่รอบตัวเขา แม้ว่าเขาจะลังเลอยู่บ้างก็ตาม เขารู้สึกว่าเขาได้ทำการเดิมพันครั้งใหญ่
ต่อหน้าผู้คนมากมาย ผู้อาวุโสซวี๋ก็รู้สึกเสียใจอยู่ในใจ แต่เขาทำได้เพียงแสร้งทำต่อไป เขาเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า “แล้วตอนนี้ มันควรจะยุติธรรมขึ้นหรือไม่”
“อืม! ก็แค่นั้น! อย่างไรก็ตามเมื่อเร็ว ๆ นี้ค่ายหลินเมิ่งของเรายังขาดคนเฝ้าประตู ข้าจะรับเจ้าเอาไว้ แต่ไม่รับเจ้าเป็นทาสหรอกนะ?” หลินเว่ยพยักหน้า แต่พูดด้วยความรังเกียจบนใบหน้าของเขา หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่พี่ทั้งสองคน
“เจ้า…” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผู้อาวุโสซวี๋ ก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาหันไปหาอาวุโสฉู่ รอบ ๆ ตัวเขา เขาตัดสินใจแทนอีกฝ่ายไม่ได้จริง ๆ เขาต้องรอความเห็นจากอีกฝ่ายเท่านั้น
เมื่อเห็นท่าทีของหลินเว่ย อาวุโสฉู่ ไม่พอใจกับท่าทีของผู้อาวุโส ซู เขาคิดว่าจะหาข้ออ้างเพื่อที่จะหนีไปดีหรือไม่ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเว่ย จิตใจของเขาก็พลันโกรธขึ้นมาและจิตใจของเขาก็ร้อนรุ่ม เขาพูดตรงๆ “ทำตามที่พี่ซูบอก กำหนดเส้นตายคือวันนี้”
“วันนี้หรือ ในตอนนี้มันคือเวลาเที่ยงแล้ว ….ข้ามีเวลาน้อยกว่าครึ่งวัน” หลินเว่ยแสร้งทำเป็นแปลกใจและถามขึ้น
“ใช่นั่นคือสิ่งที่เจ้าพูดเอง เส้นตายขึ้นอยู่กับพวกเรา เราคงไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรใช่หรือไม่?” ผู้อาวุโสฉู่ พอใจกับการแสดงออกของหลินเว่ยมาก นี่คือการรับประกันครั้งที่สอง
แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่า หลินเว่ยสามารถหาปรมาจารย์ขั้นจักรพรรดิเพื่อเข้าร่วม ค่ายหลินเมิ่งได้ แต่เขาก็หวาดกลัวอยู่ลึกๆ
ดังนั้นเขาเพียงแค่กำหนดเวลา เดิมทีเขาอยากจะพูดว่า ภายครึ่งชั่วโมง แต่เขารู้สึกว่า คนอื่นอาจจะดูแคลนความใจแคบของเขา ดังนั้นเขาจึงเป็นคนใจกว้างและเพิ่มเวลาให้มากขึ้น
“ใช่! นี่คือสิ่งที่เจ้าเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ช่วยไม่ได้! เจ้าคงไม่พลิกลิ้นหรอกนะ? ผู้อาวุโสซวี๋เอ่ยถามขึ้น
“ เวลานี้ จะเป็นไปได้อย่างไร อีกไม่ถึงครึ่งวัน นับประสาอะไรกับการไปชักชวนคนทั้งที่ตนเองต้องไปตามหา เวลาแค่นี้มันไม่เพียงพอ” เย่ชิงเฟิงไม่สามารถกลั้นได้ เขาจึงรีบลุกขึ้นพูดแทนหลินเว่ย
ดังที่เย่ชิงเฟิงกล่าว แม้ว่าที่นี่จะเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเวเนเชี่ยน แต่ก็มีนักรบขั้นจักรพรรดิอยู่บ้าง แต่โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาเป็นสมาชิกของบางตระกูล หรือผู้นำของกองกำลังต่าง ๆ พวกเขาจะกลายเป็นผู้อาวุโสในค่ายเล็ก ๆ นี้ได้อย่างไร?
แม้ว่าจะคนอีกมากมาย แต่ก็ต้องใช้เวลาพอสมควรในการค้นหาพวกเขา นอกจากนี้พวกเขายังรักความเป็นอิสระ คงยากที่จะชักชวนพวกเขามา
เมื่อเห็นเย่ชิงเฟิงออกหน้าแทนหลินเว่ย เถาจุนก็ขมวดคิ้ว เขารู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้โพล่งออกมา แต่เขาพูดขึ้นว่า“ เวลาค่อนข้างเร่งรีบ แต่เนื่องจากผู้นำพูดออกไปแล้ว เขาควรกลับคำพูดของเขา ไม่เช่นนั้นพี่น้องเหล่านี้ จะมองเรื่องนี้อย่างไร ข้าไม่คิดว่าผู้นำของค่ายหลินเมิ่ง ไม่ต้องการให้คนอื่นมองว่าเขาเป็นคนไม่ซื่อสัตย์?”
“นี่…” คำพูดของเย่ชิงเฟิงหยุดลงชั่วขณะ นอกจากนี้เขายังรู้สึกว่าเถาจุนมีความไม่พอใจบางอย่างกับพวกเขา เดิมทีอีกฝ่ายไม่ชอบพวกเขามากนัก ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาพยายามจับผิดพวกเขา แม้ว่าเขาต้องการช่วยหลินเว่ย
แต่เขาก็ต้องประนีประนอมและนั่งเงียบ ๆ ลงไป
“เป็นเพราะรองหัวหน้าของเราเห็นด้วย จะไม่มีการกลับคำพูด” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวขึ้น
“ไม่แน่นอน!” เมื่อเห็นข้อตกลงของหลินเว่ย อาวุโสทั้งสองพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเห็นว่าเหยื่อติดกับดัก หลินเว่ยก็ขี้เกียจเกินไปที่จะแสดงร่วมกับพวกเขา เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ดีมาก! แม้ว่าเจ้าทั้งคู่จะอายุมากแล้ว และศักยภาพของเจ้าใกล้จะหมดแล้ว แม้จะทะลวงขั้นจักรพรรดิในชีวิตของเจ้า แต่ก็ไม่เลวที่จะได้รับสองอันธพาลเป็นได้เปล่า
สำหรับค่ายหลินเมิ่ง
“ฮึ่ม! ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะพูดรอเช่นนั้น รอจนกว่าเจ้าจะกลับมา! ไม่จำเป็นต้องรีบพูด” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผู้เฒ่าซูก็ยิ้มเยาะและพูดอย่างมั่นใจ
ในเวลานี้เสียงก้าวเท้าดังมาจากประตู ซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที และหันศีรษะไปมองที่ตำแหน่งของประตู
YOU MAY ALSO LIKE
