ราชาซากศพ - บทที่ 437 ศิษย์หลักสำนักตี้เฉิงซ่ง
บทที่ 437
ศิษย์หลักสำนักตี้เฉิงซ่ง
“มีหลายคนที่สามารถผ่านรอบการคัดออกได้?” หลินเว่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่เสมอไป ทุกครั้งไม่ว่าจะเป็น 100,000 คนหรือล้านคน ก็มีเพียง 10,000 คนเท่านั้น ที่สามารถผ่านการทดสอบ”
“ใช่! คนที่สอบได้อันดับหนึ่ง ส่วนใหญ่จะต้องผ่านการทดสอบทั้งนั้น
“เจ้ารู้หรือไม่! เจ้าเคยมาที่นี่มาก่อนหรือไม่?” นี่เป็นครั้งที่สองของข้าแล้ว หากข้าไม่ผ่านการทดสอบ ข้าจะต้องสถานศึกษาเล็ก ๆ แทน ”
“ ……” ทันทีที่เสียงของไป๋หลางดังขึ้น ก็มีเสียงของการสนทนากันท่ามกลางฝูงชนด้านล่าง
“ในระหว่างการทดสอบ ห้ามมิให้อุบายกับผู้อื่นโดยเด็ดขาด ผู้ที่ฝ่าฝืนกฎจะถูกตัดสิทธิ์อย่างถาวร” หลังจากนั้นไม่นาน ไป๋หลางก็พูดอีกครั้งว่า “ตกลง เริ่มได้แล้ว จากนี้ไปเราจะทำก การทดสอบให้เสร็จสิ้น และนับผลการประเมินภายในวันพรุ่งนี้เวลาเดิม” หลังจากที่ไป๋หลาง ประกาศเริ่มการทดสอบ คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็พากันวิ่งกรูขึ้นบันได
ผู้คนหลายแสนคน ราวกับงูเหลือมกำลังปีนขึ้นไป ฉากนี้ทำให้บรรยากาศพลันตื่นเต้น ในไม่ช้าผู้คนที่อยู่แถวหน้าก็มาถึงหน้าบันไดหินสีฟ้าขั้นแรก และพวกเขารีบกรูขึ้นไป
ขั้นบันไดหินมีความยาวมาก และเพียงพอสำหรับคนสามหรือสี่ร้อยคนที่จะก้าวไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน อย่างไรก็ตามในเวลานี้ มีผู้คนหนาแน่นมาก จำนวนคนตรงหน้าเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ค คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา
แม้กระทั่งก่อนที่พวกเขาจะยืนได้อย่างมั่นคง กลับถูกคนข้างหลังผลักไปที่ขั้นบันไดด้านบน อย่างไม่ทันตั้งตัว อย่างไรก็ตาม พวกเขายังรู้สึกว่าขั้นบันไดหินนั้นไม่ธรรมดา
พวกเขาต้องการชะลอความเร็ว แต่การหลั่งไหลของผู้คนที่อยู่ข้างหลังพวกเขา ลดโอกาสในการระแวดระวังตัว
“นายน้อย! ท่านไม่ไปหรือ?” เหยียนย่าฉีมองเห็นหลินเว่ยยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้มีความตั้งใจแม้แต่น้อย ที่จะปีนบันไดขึ้นไป ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความสงสัย จึงร้องถามขึ้น
“ไม่แน่นอน นี่คือการประเมินการคัดเลือกศิษย์ใหม่ แต่ข้าก็เป็นศิษย์ของสำนักตี้เฉิงซ่งแล้ว” หลินเว่ยยิ้มและส่ายหัว จากนั้นเขาก็จับมือของเหยียนย่าฉีและบินไปที่ ทั้งสามร่าง ไป๋หลางมีท่าทางงงงวย ระหว่างทางคนอื่น ๆ ที่เข้าร่วมการทดสอบ ต่างก็มองไปที่หลินเว่ย โดยไม่รู้ว่าหลินเว่ยกำลังจะทำอะไร
“เหตุใดเจ้าสองคนจึงมาที่นี่ หากไม่เข้าร่วมการทดสอบ เจ้าคงรู้ว่าประตูหลังอยู่ที่ใด สำนักของเรานั้นเกลียดคนแบบนี้มากที่สุด เอาล่ะ ข้าจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ” เมื่อมองไปที รอยยิ้มของหลินเว่ยและ เหยียนย่าฉี เฒ่าชิวขมวดคิ้ว และดวงตาของเขาก็เสียดแทงไปที่ร่างของหลินเว่ย เสียงของเขาแผ่วเบาและไม่อดทน
หลินเว่ยไม่สนใจเฒ่าชิว เขาหยิบป้ายหยกที่ได้มาในดินแดนลับออกมาด้วยรอยยิ้ม จากแหวนมิติ จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมากางมือต่อหน้าทั้งสามคน และพูดด้วยรอยยิ้มเบา ๆ ว่า ” ท่านจ จะรู้เองว่า… ข้ามาเพราะเหตุใด”
“อืม..นี่อะไร เจ้าต้องการติดสินบนพวกเราสามคนด้วยสิ่งนี้หรือ? ไร้ประโยชน์ กล้าดีอย่างไรมาติดสินบนพวกเราทั้งสามคน เจ้ากำลังละเมิดกฎและการติดสินบนกรรมการ ข้าจะทำให้เจ้าไม่ผ่านกา ารคัดเลือกถาวร เจ้าสองคนออกไปจากที่นี่ เมื่อเห็นป้ายหยกในมือของหลินเว่ย ไป๋หลางเลิกคิ้วทันที จากนั้นก็มองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม ปากของเขาโค้งงอและพูดด้วยความเยาะเย้ย
“ เอ๋? เจ้าไม่รู้จักหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋หลาง รอยยิ้มของหลินเว่ยก็พลันหยุดนิ่ง แววตาของเขาดูสับสน จากนั้นเขาก็กะพริบตาและตั้งถามคำถาม
เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยเต็มไปด้วยความมั่นใจ เหยียนย่าฉีก็มองไปที่หลินเว่ยด้วยสายตาที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ไป๋หลางไม่ได้เหลือบตาดูป้ายหยกของหลินเว่ยแม้แต่น้อย แต่เขาโบกมือและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าไม่รู้จัก! มันเป็นแค่หยกแตกๆ อย่าพยายามหลอกข ข้า มันเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว ด้วยการฝึกฝนของข้า ข้าไม่ได้เห็นคุณสมบัติใด ๆ จากป้ายหยกนี้ ออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ข้าจะโกรธ และอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีก ”
“นายน้อย! หรือเราจะออกไปดี!” เหยียนย่าฉีเห็นท่าทีของไป๋หลางแล้ว รู้สึกแย่มากขึ้นเรื่อย ๆ นางจึงกระซิบที่หูของหลินเว่ย
“ใช่! เจ้าควรฟังคนของเจ้าดีกว่า และออกไปจากที่นี่ ไป๋หลางพูดอย่างไม่อดทน
“ช้าก่อน!” ในขณะที่หลินเว่ยกำลังจะเก็บป้ายหยกของเขา เฒ่าชิวก็ส่งเสียงร้องอย่างรวดเร็วเพื่อหยุดเขา จากนั้นเขาก็เอามือถูกันและมองไปที่หลินเว่ยด้วยความไม่สบายใจ เขาพูดด้วย น้ำเสียงแผ่วเบา: “น้องชาย! เจ้าช่วยเอาป้ายหยกให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่?
“แน่นอนเมื่อเห็นการแสดงออกบนใบหน้าของเฒ่า ชิวหลินเว่ยพยักหน้าและโยนป้ายหยกให้โดยตรง
หลังจากรับป้ายหยก และมองผ่านๆ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา และกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “มันเป็นป้ายหยกประจำตัวของสำนักตี้เฉิงซ่งของเราจริง ๆและยังเป็นป้ายหยกประจำตัวที่ มีเพียงสาวกส่วนกลางเท่านั้นที่สามารถถือครองได้”
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา หญิงสาวก็หันไปหยิบป้ายหยกที่มีขนาดใกล้เคียงกันออกมา จากนั้นนางก็ขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ท่านชิวเฟิง! เข้าใจผิดไปหรือไม่ แม้ว่าป้ายหยกนี้ จะคล้ายกับ บแผ่นหยกที่เป็นของสำนักตี้เฉิงซ่งของเรา แต่ท่านสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ป้ายหยกนั้นไม่เหมือนกัน ในแง่ของวัสดุและคำจารึก”
เมื่อหญิงสาวพูดจบ ไป๋หลางก็พยักหน้าด้วยความเห็นชอบ จากนั้นมองไปที่หลินเว่ยด้วยสีหน้าประชดประชัน และพูดด้วยความเยาะเย้ย “ใช่ ข้าเดาว่าเด็กคนนี้อาจจะทำป้ายหยกปลอมขึ้นมา เขาอาจไม่รู้ว่าป้ายหยกของเรานั้นมีสีที่แตกต่าง และลวดลายแกะสลักตามหุบเขาตี้เฉิงซ่ง ที่รู้จักกันในชื่อหุบเขาที่แตกสลาย
“ ไม่! ป้ายหยกของศิษย์ส่วนกลางนี้ เป็นของจริง เจ้าอาจไม่เคยเห็น แต่ข้าบังเอิญได้อ่านบันทึกมา ในหนังสือโบราณ แต่ข้าคิดถึงเรื่องนี้มาระยะหนึ่งแล้ว เมื่อได้เห็นมัน ย้อนกลับ ไปเมื่อหลายแสนปีก่อน ก่อนที่สำนักตี้เฉิงซ่งของเราจะมาที่นี่
ป้ายหยกนี้ไม่ได้มาจากสิ่งของในโลกนี้ แต่ได้รับการขัดเกลาจากหยกวิญญาณน้ำแข็ง “เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋หลางนั้น เฒ่าชิว ส่ายศีรษะแล้วกล่าวด้วยท่าทางที่จริงจังมาก
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา ไป๋หลางและหญิงสาวในชุดสีเขียว ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที จากนั้นพวกเขาก็หันไปมองป้ายหยกในมือของเฒ่าชิวไป๋หลางตกใจมาก และถามว่า “อะไรนะ ท่านบอกว่า มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ในตำนานหยกวิญญาณน้ำแข็ง?”
เมื่อไป๋หลางพูดจบ ร่องรอยของความโลภก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปหาป้ายหยกในมือของเฒ่าชิว ปากของเขาพูดว่า “เอาออกมาให้ข้าดูชัดๆ!”
อย่างไรก็ตาม เมื่อมือของไป๋หลางกำลังจะสัมผัสป้ายหยก ชายชราเครายาวก็กำมือของเขาไว้แน่น จากนั้นก็เบี่ยงมือหลบ ปล่อยให้มือของไป๋หลางว่างเปล่า
เมื่อเห็นว่าชายชราเครายาวไม่ยินยอมมอบให้เขา ไป๋หลางดึงมือของเขากลับมา และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ชายชราชิว! เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าจะเก็บไว้คนเดียวหรือ?”
“ฮึ่ม! เจ้าคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ข้าไม่ได้สกปรกอย่างที่เจ้าคิด เนื่องจากป้ายหยกนี้เป็นสมบัติของสหายตัวน้อย ข้าจะส่งคืนให้เจ้าของเดิม” เมื่อชายชราเครายาวพูดจบ เขาก็โยนป้ายหยกกลับไปที่หลินเว่ย และเตือนเขาอย่างใจดีว่า“ สหายตัวน้อย! มันมีค่ามาก เจ้าควรเก็บมันไว้ และอย่าได้ทำหาย เมื่อเจ้าฝึกฝน เจ้าสามารถนำมันออกมาสวมใส่ร่างกาย ยของเจ้าได้ ซึ่งจะมีประโยชน์อย่างที่คาดไม่ถึง ”
เมื่อเขาเห็นชายชราหนวดเครายาวมอบป้ายหยกคืนให้หลินเว่ย ไป๋หลางกัดฟันและใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขียวสลับแดง จากนั้นเขาก็มองไปที่หลินเว่ยด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา และพู ดว่า “นี่สหายตัวเล็ก! ข้าขอดูหน่อยได้หรือไม่?”
“ ไม่!” หลินเว่ยไม่ได้คิดเลย เขาส่ายหัวและปฏิเสธ อย่างไรก็ตาม เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายพยายามทำให้เขาอับอาย ดังนั้นเขาจึงไม่ไว้หน้าอีกฝ่าย
ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อมองไปที่ท่าทางที่อีกฝ่ายกระตือรือร้นที่จะขอป้ายหยกของเขา หากความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายนั้นดีกว่าเขา หากต้องการได้คืนก็คงทำไม่ได้
“เจ้า…” เมื่อเห็นหลินเว่ยไม่เต็มใจที่จะแสดงป้ายหยก ใบหน้าของไป๋หลางก็มืดมนทันที แสงเย็นวาบในดวงตาของเขา จากนั้นเขาก็ยิ้มแย้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ด้วยวิธีนี้ทั้งสองคนน่าจะเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ โลกใบเล็กที่สร้างโดยบรรพบุรุษของสำนักตี้เฉิงซ่งของเรา และผ่านการตรวจสอบ ด้วยผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยม เพียงวิธีนี้พวกเขา าก็จะได้รับป้ายหยกของศิษย์หลัก” เฒ่าชิวถามด้วยรอยยิ้ม
“ผู้อาวุโสพูดถูกครึ่งเดียว ข้าเป็นคนเดียวที่เข้าไปในโลกใบเล็ก ข้ารู้จักนางในภายหลัง ดังนั้นนางจึงไม่มีป้ายหยกประจำตัว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากนางเป็นสาวใช้ของข้า นั่นคือคน ของข้า นางควรได้รับการยกย่องว่าเป็น คนของสำนักตี้เฉิงซ่งด้วย”
หลินเว่ยส่ายหัวและพูด
“นี่ไม่มีปัญหา ฐานะของเจ้าคือศิษย์หลัก เจ้ายังมีสิทธิ์ที่จะให้คนหนึ่งหรือสองคน สามารถเข้าร่วมสำนักได้ ย่อมไม่มีใครคัดค้าน” เฒ่าชิวพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ ขอบคุณ ปรมาจารย์” หลินเว่ยพยักหน้าจากนั้นกล่าวขอบคุณ
เมื่อเสียงของหลินเว่ยลดลง แต่เขาสบตากับไป๋หลาง จากนั้นเขาก็พูดกับ หลินเว่ยด้วยรอยยิ้ม: “ในกรณีนี้ เจ้าสามารถพาสาวใช้ของเจ้าไปด้วย และเข้าร่วมกับหลิงมู่เฟิงกับข้า! เจ้าจะ ะเป็นศิษย์หลักของหลิงมู่เฟิง ในอนาคต หากเจ้าต้องการข้าสามารถยอมรับเจ้าเป็นศิษย์ของหลิงมู่เฟิง และสาวใช้ของเจ้า ยังสามารถได้รับสถานะศิษย์ภายในแก่นางได้ด้วย”
“ ข้าคิดว่าสหายตัวเล็กคนนี้ เหมาะที่จะมาร่วมงานกับข้ามากกว่า” ทันทีที่เสียงของชายหนุ่มลดลง เฒ่าชิวก็รีบเอ่ยพูด จากนั้นจึงพูดกับหลินเว่ยว่า “เงื่อนไขของข้าก็เหมือนกับของ งเขา สหายตัวน้อยจงคิดให้หนัก”
YOU MAY ALSO LIKE
