เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1271 ขอโทษครับ ผมไม่อยาก!
เฉาอวี๋เป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งขรึม
นิสัยตรงไปตรงมา
ถ้าเฉินชางผิด เขาก็จะไม่เข้าข้างเฉินชาง
แม้อยู่ต่อหน้าคุณท่านถาน เขาก็ด่าถานเจิ้งหยางว่าไร้ความสามารถได้เช่นกัน!
แยกแยะอย่างชัดเจน
เฉาอวี๋ยิ้มเยาะ “วงการวิชาการ ใช่ที่ที่จะมาทำสงครามกันเหรอ ผมคิดมาตลอดว่าวงการวิชาการขาวสะอาดที่สุด เพราะคนอย่างพวกคุณ ทำให้ดูสกปรกจนไม่เหลือสภาพ คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่ าที่ผ่านมาคุณทำอะไรไว้บ้าง คุณคิดว่าเฉินชางไม่มีที่พึ่ง เป็นแค่คนที่มาจากชุมชนธรรมดาๆ ใช่ไหม”
เฉาอวี๋พูดถึงตรงนี้ก็ยิ้มเยาะทีหนึ่ง “ผมจะบอกให้นะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมคือที่พึ่งของเฉินชาง!”
เฉาอวี๋โกรธมากจริงๆ!
เพราะเรื่องเล็กน้อยทำให้เกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้ จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร
“ผมพูดจาไม่น่าฟังใช่ไหม ไม่เข้าหูคุณใช่ไหม ถ้าคุณมีความสามารถจริง ก็ไปคว้ารางวัลกลับมาสักรางวัลสิ!”
ถานเจิ้งหยางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้!
เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะพักโครงการสำคัญระดับชาติไปสองโครงการเพื่อเล่นงานกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี รวมถึงกระทรวงสาธารณสุข!
ทำตามอำเภอใจเกินไปหรือเปล่า
แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่ามีคนกลุ่มหนึ่งยินดีทำเรื่องพวกนี้เพื่อเฉินชาง!
เฉาอวี๋ดูออกว่าถานเจิ้งหยางคิดอะไรอยู่ จึงอดเปิดโปงไม่ได้ “คุณกำลังคิดว่า เฉินชางเอาเรื่องนี้มาเล่นงานคุณใช่ไหมครับ”
ถานเจิ้งหยางเงียบ
เฉาอวี๋อดพูดไม่ได้ “คุณกำลังเอาความคิดที่ต่ำช้ามาประเมินผู้ส่งสูง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเฉินชางเลย เป็นความสมัครใจของทุกคนที่ทำโครงการกับเฉินชาง! คุณโง่เกินไปแล้ว คนที่คุณล ล่วงเกินไม่ใช่แค่เฉินชางคนเดียว คุณล่วงเกินบุคลากรทางวิชาการหลายร้อยคน และในบรรดาพวกเขาก็มีสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หลายคน”
คิดว่าถานเจิ้งหยางจะเชื่อไหม
เชื่อก็บ้าแล้ว!
ในสายตาของเขา บนโลกนี้ใครบ้างที่ไม่เห็นแก่ตัว
คิดว่าเขาจะเชื่อหรือว่าบนโลกนี้จะมีคนล่วงเกินกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อเฉินชาง
“คุณออกไปได้แล้ว” เสี้ยวรุ่นฟางมองถานเจิ้งหยางด้วยสีหน้ารังเกียจ ไม่อยากคุยกับเขาอีกแม้แต่ประโยคเดียว
หลังจากถานเจิ้งหยางจากไป เสี้ยวรุ่นฟางถอนหายใจ ก่อนจะพูดกับเลขาว่า “ขอเบอร์โทรศัพท์สำนักสิทธิบัตรด้วยค่ะ”
เฉาอวี๋รีบห้ามเอาไว้ “เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้าเสี้ยว”
เสี้ยวรุ่นฟางชะงัก “ทำไมเหรอคะ”
เฉาอวี๋สีหน้าเคร่งขรึม “นี่ไม่ใช่ความผิดของคนคนเดียว ถานเจิ้งหยางทำผิดก็จริง แต่ถ้าคุณให้สำนักสิทธิบัตรยื่นสิทธิบัตรให้เฉินชางตอนนี้ คนข้างล่างจะคิดอย่างไร สร้างเรื่องเพื่อเ เรียกร้องแล้วได้ตามความต้องการ เฉินชางเองก็ทำเกินไป เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เฉินชางปล่อยให้เกิดขึ้นโดยไม่สนใจแบบนี้เนี่ยนะ”
เสี้ยวรุ่นฟางยอมรับว่า เธอที่มากจากวงการการวิจัยมีความคิดหลายอย่างที่ต่างกับเฉาอวี๋
ทว่าที่เฉาอวี๋พูดก็มีเหตุผล
“แล้วสิทธิบัตรล่ะคะ”
เฉาอวี๋จึงพูดว่า “รอติดต่อเฉินชางได้ก่อน ผมจะไปพบเขาด้วยตัวเอง กล่าวโทษเขาสักหน่อย แล้วค่อยทำให้ คนหนุ่มสาวสมัยนี้หัวรั้นเกินไป มีพรสวรรค์ขนาดนั้น ถ้าไม่เตือนหน่อยจะเกิดปัญห หาได้ง่าย”
ปีนี้เฉาอวี๋อายุหกสิบสามปีแล้ว อยู่ในกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมาทั้งชีวิต รู้เบื้องลึกเบื้องหลังภายในเป็นอย่างดี
แต่โทรหาเฉินชางไม่ติดเสียที
ทำให้เฉาอวี๋เดือดดาลมาก “เจ้าหมอนี่ คิดว่ามีความสามารถแล้วจะทำตามอำเภอใจได้เหรอ” เฉาอวี๋วางโทรศัพท์ลง พูดอย่างขึ้งโกรธ น้อยมากที่เขาจะโทรหาใครแล้วไม่มีคนรับสาย!
……
ตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเสี้ยวรุ่นฟางดังขึ้น
หลังจากเสี้ยวรุ่นฟางเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอก็อึ้งไปทันที
“สวัสดีค่ะ ท่านรัฐมนตรีอาวุโส!” เสี้ยวรุ่นฟางคิดไม่ถึงว่าคนที่โทรเข้ามากลับเป็นรัฐมนตรีคนเก่าของกระทรวงสาธารณสุข
“หัวหน้าเสี้ยว พวกคุณโชคดีมากนะ!” ปีนี้รัฐมนตรีอาวุโสอายุเจ็ดสิบเจ็ดปีแล้ว พูดกับเสี้ยวรุ่นฟางพร้อมรอยยิ้ม “ปีนี้สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จะจัดงานมหกรรม ในที่สุดเราก็จะได้รับรางวัล ลสักครั้งแล้ว”
เสี้ยวรุ่นฟางสีหน้างุนงงเต็มประดา “เกิดอะไรขึ้นคะ ท่านรัฐมนตรีอาวุโส คุณหมายความว่าอย่างไร”
รัฐมนตรีอาวุโสยิ้มตาหยี “เอาเถอะ คุณยังจะปิดบังผมอีก! ผมเห็นตอนอ่านวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ไม่เลวเลย ไม่เลวเลยจริงๆ! ประเทศเรามีอัจฉริยะแบบนี้ พวกคุณต้องฝึกฝนและปกป้องเขาให้ ดีนะ!”
คำพูดของรัฐมนตรีคนเก่าทำให้เสี้ยวรุ่นฟางสีหน้ามึนงง ทำอะไรไม่ถูก แม้แต่เฉาอวี๋ยังตะลึงเล็กน้อย
“ท่านรัฐมนตรีอาวุโส ช่วยอธิบายให้เข้าใจหน่อยค่ะ ตอนนี้ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้ว่าสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จะจัดงานมหกรรม แต่…ผลิตภัณฑ์ของเรา…ยากมากที่จะได้รับร รางวัล” เรื่องนี้เสี้ยวรุ่นฟางถือว่ามั่นใจ
รัฐมนตรีอาวุโสได้ยินแล้วอึ้งไปทันที “คุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว วัสดุขดลวดงวงช้างของเฉินที่เฉินชางวิจัยออกมาจะต้องได้รับรางวัลอย่างแน่นอน คุณไม่ต้องกังวล! วารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ยั งเอารูปเฉินชางขึ้นปกไปแล้ว และถูกขนานนามว่าเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของคนไข้กลุ่มอาการมาร์แฟน เจ้าหมอนี่มันอัจฉริยะชัดๆ! เป็นของขวัญที่สวรรค์มอบให้ประชาชนคนจีน!”
หลังจากวางสาย เสี้ยวรุ่นฟางและเฉาอวี๋สับสนเล็กน้อย
เสี้ยวรุ่นฟางรีบพูดกับเลขา “สั่งซื้อวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ฉบับล่าสุดให้ฉันหน่อยค่ะ”
ไม่นาน เลขาก็ถือโน้ตบุคเดินเข้ามา
ตอนที่พวกเขาเห็นว่าหน้าปกของวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ เป็นรูปของเฉินชาง ก็ตะลึงไปทันที!
นี่อาจจะเป็นผู้ชายคนแรกของประเทศจีนที่ได้ขึ้นหน้าปกวารสาร ‘เดอะแลนซิต’
สุดยอดเกินไปแล้ว!
หน้าปกเขียนว่า “ผู้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาคนไข้กลุ่มอาการมาร์แฟน!”
ทั้งสองพลันรีบเปิดบทความอ่านอย่างละเอียดภายใต้ความประหลาดใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ พวกเขาก็ยังเงียบ
ผ่านไปนานมาก กว่าทั้งสองจะอ่านจบ
หลังจากอ่านจบทั้งสองต่างเงียบไป
“ที่ขอมาคือสิทธิบัตรของสิ่งนี้เหรอ” เฉาอวี๋อดกลืนน้ำลายไม่ได้ ชี้วัสดุขดลวดงวงช้างของเฉินพร้อมถาม
เสี้ยวรุ่นฟางพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
“เจ้าหมอนี่ เก่งจริงๆ!”
เสี้ยวรุ่นฟางมองเฉาอวี๋ “ถ้าเอาของสิ่งนี้ไปสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ มีโอกาสที่จะได้รับรางวัลจริงๆ ยิ่งตอนนี้วารสาร ‘เดอะแลนซิต’ โปรโมทแบบนี้ ความเป็นไปได้ที่จะได้รับรางวัลก็ยิ่งสู ง วารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ถือว่ามีอิทธิพลต่อความคิดของผู้คนจริงๆ” เสี้ยวรุ่นฟางพูดถึงตรงนี้ก็ตื่นเต้นเล็กน้อย
“ถ้าได้รางวัลขึ้นมาจริงๆ นี่จะเป็นครั้งแรกที่เราได้รับรางวัล!” เฉาอวี๋เองก็ตื่นเต้นมาก
นี่ถือเป็นเกียรติแก่กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ตอนนี้เอง เลขารีบวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ “หัวหน้าคะ โทรหาเฉินชางติดแล้วค่ะ!”
ท่าทางของเลขาเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
เสี้ยวรุ่นฟางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพร้อมพูดว่า “เฉินชาง ฉันเสี้ยวรุ่นฟางเองนะคะ”
ตอนนี้เฉินชางผ่าตัดอยู่ โทรศัพท์มือถืออยู่ในตู้ พยาบาลบอกเฉินชางว่าโทรศัพท์มือถือของเขาดังไม่หยุด เฉินชางจึงให้พยาบาลเอามาให้
หลังจากพยาบาลเอามาให้ก็ได้รับสายจากเลขาที่โทรเข้ามาทุกห้านาที
เฉินชางพยักหน้า “ครับ สวัสดีครับหัวหน้าเสี้ยว ผมผ่าตัดอยู่ เดี๋ยวโทรกลับนะครับ”
เสี้ยวรุ่นฟางรีบพูดว่า “เดี๋ยวก่อน เฉินชาง ฉันอยากให้เทคโนโลยีขดลวดงวงช้างของคุณเข้าร่วมงานมหกรรมที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จัดขึ้น”
เฉินชางชะงัก ในที่สุดผลลัพธ์ของวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ก็ปรากฏแล้วสินะ
เฉินชางยิ้มเยาะทีหนึ่ง “ขอโทษด้วยนะครับหัวหน้าเสี้ยว ผมไม่อยากเข้าร่วม ผมผ่าตัดอยู่ แค่นี้ก่อนนะครับ!”
พูดจบเฉินชางก็วางสายไป
เสี้ยวรุ่นฟางอึ้งไป
เฉาอวี๋ยิ่งมึนงง!
ทั้งสองสบตากันด้วยสีหน้าสับสน...
เฉินชาง…กลับปฏิเสธ!?
นี่มันเกิดอะไรขึ้น!
เลขาที่ยืนอยู่ข้างๆ อดพึมพำไม่ได้ “คนที่มีความสามารถทำตามอำเภอใจได้จริงๆ สินะ…”
เฉาอวี๋หน้าแดงขึ้นมาทันที…
YOU MAY ALSO LIKE
