Childhood Friend of the Zenith สหายวัยเยาว์ของข้าแข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า - ตอนที่ 36 มองหาคำแนะนำ (3)

ฉันทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความตกใจและประหลาดใจกับต้นไม้ที่จู่ๆก็โผล่มาตรงหน้าฉัน

“อะไรของมันวะ…”

มันน่าทึ่งอยู่แล้วที่หน้าผาหายไปและมีต้นไม้มาแทนที่ แต่ความจริงที่ว่าต้นไม้ดังกล่าวคือต้นเมเปิลสีขาวที่น่าอับอายนั้นช่าง… บ้าไปแล้ว

ทุกส่วนของต้นไม้เป็นสีขาว แม้แต่ใบของมัน

ดูเหมือนว่ามันส่องแสง

ไม่สิ ใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้นไม้นั้นเปล่งประกายจริงๆ

ฉันเอื้อมมือไปหยิบมันอย่างระมัดระวัง และทันทีที่แตะมัน มันก็แหลกสลาย

“เกิดอะไรขึ้น?”

มันเป็นเวทย์มนตร์เชิงพื้นที่หรือไม่?

ไม่มีประวัติของกลุ่ม Zhuge ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีชื่อเสียงในด้านเวทมนตร์เชิงพื้นที่โดยใช้เวทมนตร์ของพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะหายตัวไปในช่วงภัยพิบัติเลือด

‘แต่แล้วฉันจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร’

“ต้นแบบหนุ่ม! ดูสิ มันสวยมาก!”

วีซอลอาเก็บใบไม้ที่ร่วงลงมาจากต้นไม้

‘…แต่มันพังเมื่อฉันหยิบมันขึ้นมา?’

ใบไม้ยังคงรูปร่างของมันไว้ในมือของวีซอลอา ราวกับว่ามันกำลังเลือกปฏิบัติกับฉัน

ฉันหยิบใบไม้ที่อยู่ในมือของวีซอลอาอย่างระมัดระวัง

– ครัมเบิล

เหมือนเดิมก็พังอีก

“…บ้าอะไร นี่เลือกปฏิบัติกับฉันจริงๆเหรอ?”

มันรู้สึกแย่มาก

ฉันมองไปรอบๆ

เมื่อมองดูตอนนี้ พื้นที่ราบที่เคยเป็นหน้าผาดูเป็นธรรมชาติมากขึ้นในตอนนี้

‘มันเป็นแบบนี้จริงๆหรอ’

“อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าฉันพบห้องนิรภัยลับแล้ว”

มันเหมือนกับที่ตระกูล Tang อธิบายไว้ และต้นไม้ก็ขาวมาก…

มันเกือบจะขาวเกินไป

ใบไม้ดูเหมือนหิมะตกจากต้นไม้

เมื่อคิดว่าต้นไม้ต้นนี้ถูกซ่อนไว้หลายร้อยปี เป็นไปได้อย่างไร?

จากสิ่งที่ฉันรู้ เวทย์มนตร์ระบุตำแหน่งนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก และจำเป็นต้องได้รับการตรวจสอบอย่างสม่ำเสมอ

งั้น… หมายความว่ามีคนจัดการสถานที่นี้เหรอ?

ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้เป็นเช่นนั้นแม้ว่า …

“ต้นแบบหนุ่ม! มีบางอย่างอยู่ที่นี่!”

“…คุณไปจนสุดทางตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉันยังคงคุกเข่าอยู่ด้วยความตกใจ แต่วีซอลอาก็เดินไปรอบ ๆ แตะต้นไม้แล้ว

ฉันเดินไปหาวีซอลอาซึ่งยืนอยู่ใกล้ต้นไม้ และข้างหลังมันเป็นบันไดที่ทอดลงไป

ความลับอย่างห้องนิรภัยไม่ควรถูกเก็บเป็นความลับมากกว่านี้หรือ?

“บางทีพวกเขาอาจไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก เพราะเวทมนตร์เชิงพื้นที่ได้ซ่อนมันไว้อยู่แล้ว?”

เมื่อพิจารณาถึงระดับความกลัวที่ปกติแล้วคนๆ หนึ่งจะรู้สึกเมื่อเดินไปที่ขอบหน้าผา

แต่แล้ววีซอลอาล่ะ?

เธอเห็นต้นไม้และทำลายเวทมนตร์ได้อย่างง่ายดาย

‘มันดีสำหรับฉัน แต่ฉันจะอธิบายเรื่องนี้ได้อย่างไร’

หลังจากถอนหายใจกับตัวเอง ฉันก็สะบัดความคิดที่สับสนออกไป

ฉันต้องมุ่งเน้นไปที่ห้องนิรภัยลับก่อน

“มันอันตราย ดังนั้นคุณควรรอที่นี่-”

คือสิ่งที่ฉันกำลังจะพูด แต่วีซอลอาได้หายตัวไปแล้ว

ฉันได้ยินเสียงเธอจากบันไดลงมา

“ต้นแบบหนุ่ม! เร็วเข้า!”

“…ขวา.”

เธอเคยคิดก่อนทำอะไรสักอย่างไหม…?

ต้องขอบคุณการกระทำของเธอ อาการปวดหัวที่ไม่สิ้นสุดนี้จะไม่หายไปในเร็วๆ นี้

* * * *

ฉันเดินตามวีซอลอาลงไปที่บันได

บันไดที่ทอดลงไปนั้นแคบอย่างไม่คาดคิด และฉันมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ฉันคิดว่าบางทีฉันควรจะกลับไปที่เมืองเพื่อไปคว้าแสงบางอย่างเพื่อที่ฉันจะได้จุดไฟให้กับสถานที่นี้ แต่โชคดีพอ ใบไม้สีขาวที่วีซอลอาถืออยู่ในมือของเธอนั้นทำหน้าที่เป็นคบเพลิงชั่วคราวที่เหมาะสม

ใบไม้ที่ส่องแสงค่อนข้างดีในการให้แสงสว่างแก่สถานที่ และด้วยเหตุนี้ เราจึงสามารถลงไปได้อย่างปลอดภัย

ปัญหาตอนนี้คือ

‘พวกเขาทำสิ่งนี้ได้ลึกแค่ไหน’

มีกี่ขั้นตอน?

รู้สึกเหมือนเรากำลังลงไปตลอดกาล แต่บันไดยังคงเดินลงต่อไป

‘มีบางอย่างแปลกไป’

เป็นไปได้ไหมที่จะลึกขนาดนี้?

‘นี่เป็นเวทย์มนตร์ตำแหน่งด้วยหรือ’

ฉันรู้สึกว่ามันเป็นไปได้

เมื่อพิจารณาว่าเวทมนตร์ได้ซ่อนผืนดินขนาดใหญ่และต้นไม้นี้ไว้ ในขณะเดียวกันก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ของมันให้ดูเหมือนหน้าผา… ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้

‘ฉันมุ่งตรงไปที่การกระทำโดยไม่มีแผนที่เหมาะสม…’

ฉันใจร้อนเกินไป เพราะฉันรู้ว่าที่นี่มีห้องนิรภัยลับอยู่ข้างใน

พวกเขากล่าวว่าความโลภทำให้มนุษย์ตาบอด ในขณะนี้ ฉันเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบในเรื่องนั้น

ฉันได้คุยกับวีซอลอา

“ฉันคิดว่าเราต้องกลับขึ้นไปก่อน-”

“นายน้อย มีวิธีอื่นที่นี่”

“อะไร?”

ที่ไหน?

ต่อหน้าวีซอลอา มีทางลงทางเดียวเท่านั้น—บันไดที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด

“คุณกำลังพูดถึงอะไร มีทางเดียวเท่านั้น”

ตามคำพูดของฉัน วีซอลอาก็เริ่มแตะกำแพงที่อยู่ข้างๆ เธอ

ใบไม้ร่วงหล่นจากมือของเธอ แต่ดูเหมือนวีซอลอาจะไม่สนใจ

จากนั้นฉันก็พูดกับเธอ

“มีแต่กำแพง คุณเป็นอะไร-”

– เอี๊ยด

“ฮะ?”

กำแพงที่วีซอลอาสัมผัสอยู่ทำให้เกิดเสียงขึ้นอย่างกะทันหันและระเบิดเป็นฝุ่น เผยให้เห็นเส้นทางที่ซ่อนอยู่

“ทาดา!”

วีซอลอามองไปที่เส้นทางที่ซ่อนอยู่และยืนอย่างภาคภูมิใจ

เธอทำสิ่งที่ดี แต่ฉันรู้สึกอาฆาตแค้นเล็กน้อย

“ดู? มีเส้นทางอยู่ที่นี่!”

“…ใช่… ทำไมถึงมีเส้นทางอยู่ที่นี่?”

อย่างจริงจังทำไมมันอยู่ที่นี่?

เส้นทางที่ซ่อนอยู่นั้นอยู่ในจุดที่คุณจะต้องลงบันไดเป็นเวลานาน และเนื่องจากมันยากที่จะสังเกตเห็น คุณจึงต้องพาผู้เชี่ยวชาญมาสำรวจสถานที่นั้นเพื่อที่จะหามันเจอ

แต่แล้วมันก็เพิ่ง… ถูกค้นพบ

…โดย วีซอลอา

‘เกิดอะไรขึ้นในโลกนี้’

นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของพรสวรรค์ตามธรรมชาติของเธอหรือไม่?

อาจกล่าวได้ว่าเธออาศัยอยู่ในโลกที่แตกต่างจากของฉัน เนื่องจากใครบางคนถูกกำหนดให้ไปถึงสุดยอดในอนาคต แต่อะไรแบบนั้นก็มีส่วนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?

ฉันไม่รู้คำตอบ

วีซอลอาเริ่มที่จะเข้าสู่เส้นทางที่ซ่อนอยู่ แต่ฉันหยุดเธอไว้

“มันอันตรายสำหรับคุณที่จะกระทำการโดยประมาทจากนี้ไป ฉันจะเป็นผู้นำทาง”

ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ควรเป็นคนพูดแบบนั้น ตั้งแต่จนถึงตอนนี้ เธอเป็นคนเดินลงบันได

แต่จากจุดนี้ไปก็รู้สึกว่ามันอันตรายจริงๆ

ตามคำพูดของฉัน วีซอลอายิ้มในลักษณะแปลกๆ

และตามด้วยรอยยิ้มที่สับสน ฉันถามเธอ

“…อะไร?”

“นายน้อยเป็นห่วงฉัน…!”

“แล้วไง”

“ไม่รู้สิ แต่รู้สึกดี!”

ฉันรู้สึกอายเมื่อเธอพูดแบบนั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันจึงตบหัวเธอ

“โอ๊ย! อูย… ตีฉันทำไม…?”

“ไม่มีเหตุผล ฉันแค่รู้สึกเฉยๆ”

“โหดร้าย…”

เมื่อฉันเข้าไปในทางที่ซ่อนอยู่ ทางเดินสว่างไม่ต่างจากบันได ฉันเดินเข้าไปตามแสงไฟและหยุดลงหลังจากนั้นสองสามก้าว

ลองคิดดูสิ สิ่งที่ติดอยู่ตามผนังทำให้เกิดแสงสว่าง

“ลูกแก้วแสงจันทร์ทั้งหมดนี้หรือเปล่า”

หินที่ทำให้ทางเดินสว่าง

พวกเขามีค่ามากในช่วงเวลานี้ซึ่งเป็นเรื่องยากที่จะได้มาแม้ว่าจะมีเงินมากมายก็ตาม

แต่ทั้งหมดนี้อยู่บนผนังตรงนี้…

“ให้ตายเถอะ… ฉันรู้ว่าธรรมชาติสีทองมีความมั่งคั่งมากมาย แต่นี่ไม่ฟุ่มเฟือยเกินไปเหรอ?”

ฉันตกใจมาก

ฉันจะทำเงินได้เท่าไหร่ถ้าฉันนำสิ่งเหล่านี้มาด้วย?

‘…ฉันควรจะซื้อกลับไปบ้างดีไหม’

มันรู้สึกผิดศีลธรรม ไม่ เดี๋ยวก่อน จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไรไหม? ฉันเป็นคนพบพวกเขาตั้งแต่แรก

ใช่ มันไม่ใช่ว่าฉันใช้ชีวิตเป็นปีศาจ เพราะฉันไม่เคยรู้สึกผิดศีลธรรมในชีวิตที่แล้ว ดังนั้น-

“ต้นแบบหนุ่ม?”

“…ไม่เป็นไร; ไปต่อกันเถอะ”

ฉันระงับความคิดและเดินต่อไปตามทาง

ฉันเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีใด ๆ

แต่ฉันรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดที่ให้ความรู้สึกถึงอันตราย

เราเดินเล่นกันสักพัก ไม่นานเท่ากับเวลาที่เราเดินลงบันได แต่ก็นานพอควร

ขณะที่ฉันเริ่มคิดว่าเส้นทางนี้เป็นกับดักจริง ๆ เราก็มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

สุดทางเดินเป็นประตูบานยักษ์ที่ดูเหมือนจะใหญ่กว่าตัวฉันอย่างน้อยสองเท่า

ฉันเดินเข้าไปใกล้ประตูแล้วค่อยๆจับลูกบิด

ฉันกังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเมื่อฉันสัมผัสมัน แต่โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันดึงมันด้วยแรงบางอย่าง

– เอี๊ยด

ฉันคาดว่าประตูจะค่อนข้างหนักเมื่อพิจารณาจากขนาดของมัน แต่มันเปิดค่อนข้างง่าย

เมื่อฉันเข้าไปมีแต่ความมืดมิด

ดูเหมือนว่าจะไม่มีการติดตั้งหินอ่อนแสงจันทร์ในห้องนี้

“มืดไปหน่อย…”

ขณะที่ฉันพยายามดูว่าห้องนี้ใหญ่แค่ไหน หรือหากห้องนี้นำไปสู่เส้นทางอื่น มีบางอย่างบินผ่านฉันไป

แสงสีขาว

มันเป็นใบสีขาวใบหนึ่งที่วีซอลอาถืออยู่

ถูกลมพัดหรือไม่? แต่ฉันรู้สึกว่าไม่มีลมที่นี่

-…เด็ก.

ฉันรวบรวม Qi ของฉันเมื่อได้ยินเสียงกะทันหัน

ดูเหมือนว่ามันอยู่ตรงหน้าฉัน

เสียงมาจากความมืด

-…เธอมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง เด็กน้อย?

ใบไม้ที่ลอยอยู่ในอากาศก็มาหยุดลง

จากนั้นมันก็แตกสลายเหมือนที่ฉันเคยสัมผัสมาก่อน

– คุณไม่ใช่ลูกของ Golden Nature แล้วคุณมาพบที่นี่ได้อย่างไร?

ฉันค่อย ๆ มองเห็นได้; แสงสว่างเริ่มปรากฏขึ้นจากความมืดต่อหน้าข้าพเจ้า

มันเป็นแสงสีขาวเดียวกันกับที่ใบไม้เปล่งออกมา

ฉันยืนอยู่ตรงหน้าวีซอลอา ปกป้องเธอในขณะที่ใช้พลังชี่แห่งไฟของฉัน

‘ฉันรู้สึกว่ามันอันตราย เราแค่วิ่งหนีไปเหรอ?’

ไม่ว่าฉันจะใช้ Qi มากเพียงใด ฉันก็ไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้าฉัน

มีบางอย่างอยู่ที่นั่นแน่นอน แต่มันจางๆ ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ

-…คุณกำลังมีบางสิ่งที่แปลกอยู่ในตัวคุณ

หลังจากสิ้นเสียง แสงจ้าก็กลืนกินห้องในทันที

มันสว่างเกินไป ดังนั้นฉันจึงหลับตาและปกป้องวีซอลอา

เมื่อฉันลืมตาขึ้นหลังจากแสงจางหายไป

ฉันอ้าปากค้างกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

ห้องที่เต็มไปด้วยความมืดตอนนี้สว่างขึ้น

แต่ปัญหาคือสาเหตุของแสงนั้น

ห้องนั้นใหญ่โต มีเพดานสูงอย่างน้อย 30 เมตร และตรงกลางห้องมีงูขนาดไม่ใหญ่นัก

งูยักษ์ที่เต็มไปทั้งห้อง