Childhood Friend of the Zenith สหายวัยเยาว์ของข้าแข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า - ตอนที่ 37 มองหาคำแนะนำ (4)

งูตัวใหญ่ที่ปล่อยแสงสีขาวสว่างจ้ากำลังมองลงมาที่เรา

“มันคือ-มันเป็นงูขนาดใหญ่…!”

ฉันกัดฟันแน่นเมื่อได้ยินคำพูดของวีซอลอา

เราอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก

‘…ปีศาจ?’

ไม่มีทางที่งูตัวใหญ่ขนาดนี้จะไม่ใช่ปีศาจ

และเมื่อพิจารณาว่ามันพูดกับเราอย่างไร… มันเป็นปีศาจที่มีสติปัญญาบางอย่างหรือไม่?

ฉันไม่เคยได้ยินหรือเห็นสิ่งนี้มาก่อน

นับประสาปีศาจขนาดมหึมา

‘ฉันจะทำอย่างไร’

ฉันคงไม่สามารถแม้แต่จะขีดข่วนด้วยความสามารถที่มีอยู่ในปัจจุบัน

แต่อย่างน้อยฉันก็ต้องทำให้แน่ใจว่าวีซอลอาออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย

ฉันจะทำให้มันเสียสมาธิได้อย่างไร…?

เมื่อถึงจุดนั้นงูก็พูดราวกับว่ามันเพิ่งอ่านความคิดของฉันได้

– ใจเย็นๆ นะลูก ตอนนี้ฉันไม่ค่อยหิว

‘…มันไม่เป็นมิตรเหรอ?’

เมื่อได้ยินคำพูดของมัน ฉันปาดเหงื่อแล้วถาม

“คุณเข้าใจฉันไหม?”

– เรากำลังคุยกันอยู่

“ปีศาจพูดภาษามนุษย์ได้อย่างไร”

– ปีศาจ… ช่างน่าขบขัน

งูขยับลิ้นของมัน

แม้แต่ลิ้นของมันก็ยังดูใหญ่กว่าฉันมาก

– เราอยู่ในยุคที่ตัวตนเช่นตัวฉันถูกเรียกว่าปีศาจ หืม?

มันเป็นเสียงที่ขมขื่น

มันดูไม่เป็นมิตร แต่ฉันไม่สามารถไว้ใจปีศาจได้ ดังนั้นฉันจึงยังคงปกปิดตัวเองด้วยพลังชี่

งูลืมตาเผยให้เห็นการจ้องมองสีทองและถามคำถามฉัน

– …ฉันอยากรู้อยากเห็นนะลูก เด็กอย่างคุณที่ไม่ได้มาจากธรรมชาติมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

“ธรรมชาติ…?”

มันหมายถึงธรรมชาติสีทอง?

“…ธรรมชาติสีทองหายไปเมื่อหลายศตวรรษก่อน”

ตามคำพูดของฉัน ดวงตาของงูก็เบิกกว้าง

จากนั้นมันก็หลับตาลงช้าๆ

– จุ๊ๆ

งูยักษ์ขดตัวของมัน

มันขยับเพียงเล็กน้อย แต่ทั้งห้องเริ่มสั่นทันที—งูตัวใหญ่ขนาดนั้น

– …ฉันเห็น. ดูเหมือนว่าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้

หัวงูขนาดใหญ่ค่อย ๆ ลงมาที่พื้น

– แต่ถึงกระนั้นฉันก็อยากรู้อยากเห็น แม้ว่าพลังของข้าจะลดลง แต่เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

‘…เมื่อพูดถึงพลัง หมายความว่าเวทมนตร์มิติถูกกำหนดโดยปีศาจตนนี้ใช่หรือไม่’

ปีศาจที่มีพลังที่เหลือเชื่อเช่นนี้…

มันน่ากลัวแค่ไหน?

ฉันจะตอบคำถามของปีศาจได้อย่างไร

ความจริงก็คือ ฉันลงเอยที่นี่เพียงเพราะวีซอลอานำทางฉันไปตลอดทาง ดังนั้นฉันจึงไม่มีอะไรจะพูดมาก

“…ฉันบังเอิญไปพบมันเข้าโดยบังเอิญ”

– …อะไร?

งูที่กำลังจะตอบสนองต่อคำตอบไร้สาระของฉันก็หยุดตัวเองและเคลื่อนสายตาไปยังที่อื่น

ตอนนี้งูกำลังมองไปที่วีซอลอา

ดวงตาสีทองของมันส่องประกายเล็กน้อยเมื่อมองไปที่วีซอลอา

เนื่องจากขนาดของมัน ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวศีรษะขนาดใหญ่ที่จ้องมองมาที่เราอย่างตั้งใจ

ดูเหมือนว่าวีซอลอาจะแบ่งปันความกลัวของฉันขณะที่เธอรีบขยับไปด้านหลังของฉัน

งูหลังจากสังเกตเธอไม่กี่วินาที มันก็ถอยหลังเล็กน้อยเพื่อให้เรามีพื้นที่

– ฉันเข้าใจ… นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น

ฮะ? เขาเข้าใจอะไร?

– ลูกเอ๋ย เป้าหมายของเจ้ามาที่นี่คืออะไร?

ทันใดนั้นงูก็ถามขึ้น

ฉันอึ้งไปเล็กน้อยกับคำถามของงู

ถ้างูตัวนี้มีความสัมพันธ์บางอย่างกับ Golden Nature มันจะปล่อยให้เราขโมยอุโมงค์ลับและปล่อยให้เราหนีไปหรือไม่?

“ผมมาอยู่ที่นี่ด้วยความบังเอิญครับท่าน”

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการโดยไม่รู้ตัว

งูแลบลิ้นตอบฉัน

ฉันไม่รู้ว่าฉันหลอนเพราะความกลัวหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่างูกำลังยิ้มให้ฉัน

งูจึงพูดขึ้น

– น่าเสียดาย สิ่งที่คุณกำลังมองหาไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป

…บัดซบ เขาสังเกตเห็นว่าฉันมาที่นี่เพื่อห้องนิรภัยลับ

พอรู้ตัวอีกที เหงื่อก็ไหลอาบหลังทันที

งูพูดต่อไป

– ในเมื่อวันเวลาของฉันกำลังจะสิ้นสุดลง สถานที่นี้ก็จะหายไปพร้อมกับมันเช่นกัน

‘…ใกล้จะจบแล้วเหรอ’

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนฉันรู้ว่า Tang Clan สามารถหาสถานที่นี้ได้อย่างไรตั้งแต่แรก

หากงูพูดจริง ตระกูลถังคงพบสถานที่แห่งนี้หลังจากเวทมนตร์อวกาศจางหายไป

‘ตอนนี้มันสมเหตุสมผลแล้วว่าทำไมไม่มีใครสามารถหาต้นไม้ที่มีเอกลักษณ์เช่นต้นนี้ได้นานขนาดนี้’

แต่มันกำลังพูดความจริงว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นี่เหรอ?

ถ้าเป็นเช่นนั้น ลอร์ดแห่ง Gaecheon Clan ได้อะไรจากสถานที่แห่งนี้?

– เด็ก.

“…ครับท่าน?”

ฉันตอบรับเสียงเรียกของงูอย่างประหม่า

ความหยิ่งผยองของข้าถูกบั่นทอนเพราะข้าพูดกับงูด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามายุ่งกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

– คุณคิดว่าโชคชะตาคืออะไร?

“คำถามบ้าๆ บอๆ อะไรเนี่ย… ท่านครับ?”

สำหรับคำถามที่ไร้สาระเช่นนี้ ฉันตอบโดยไม่รู้ตัวด้วยวิธีการพูดปกติของฉัน

‘เจ้างี่เง่า ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นในสถานการณ์แบบนี้!’

– ฮ่า ๆ ๆ ๆ!

งูหัวเราะกับคำตอบของฉัน ทั้งห้องสั่นขณะที่มันหัวเราะ

– คุณพูดถูก… นั่นเป็นคำถามที่ไร้สาระจากฉันจริงๆ

โชคดีที่งูไม่โกรธ

ฉันอยากจะบ่นเกี่ยวกับความจริงที่ว่างูเป็นคนเดียวที่ถามคำถาม แต่ฉันรั้งตัวเองไว้

ฉันไม่สามารถทำได้ในสถานการณ์ปัจจุบันของฉัน

งูคลายร่างที่ขดตัวของมันออกช้าๆ

– …จะรั้งไว้ทำไมในเมื่อวันหนึ่งมันก็ถูกกำหนดให้หายไป

ดูเหมือนจะไม่พูดกับฉัน

มันคุยกับใคร? ทันใดนั้น งูก็เริ่มส่องแสงเป็นประกาย

มันไม่ได้เปล่งแสงสีขาวเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นแสงสีทองเหมือนกับดวงตาของมัน

ขณะที่ฉันคิดที่จะฉวยโอกาสหนีกับวีซอลอา ก็มีบางอย่างพุ่งออกมาจากปากของงู

มันเป็นหินอ่อนสีทอง

ฉันหยิบหินอ่อนที่หยุดอยู่ที่เท้าของฉัน

แล้วงูก็พูดขึ้น

– รับมัน.

“…นี่คืออะไร?”

– เป็นรางวัลของคุณในการจัดการกับมอนสเตอร์เช่นฉัน เนื่องจากมันจะต้องจบลงในมือของใครบางคนไม่ช้าก็เร็ว มันน่าจะดีกว่าสำหรับคุณที่จะมีมัน นั่นคือชะตากรรม

แม้ว่าหินอ่อนจะออกมาจากตัวของงู แต่ก็ไม่ได้ปกคลุมไปด้วยเมือกใดๆ

ถ้าฉันต้องเปรียบเทียบ มันดูคล้ายกับหินปีศาจ แต่ก็ไม่มีความรู้สึกที่เป็นลางร้ายรอบๆ มัน ไม่เหมือนหินปีศาจมากนัก

แต่กลับให้ความรู้สึกหรูหราและสดใส

ดูเหมือน… ศักดิ์สิทธิ์?

– เมื่อพิจารณาว่าคุณมีสิ่งนั้นอยู่ในร่างกาย คุณจะสามารถดูดซึมได้ง่ายกว่าคนอื่น

‘”ที่”? หมายความว่ายังไง…?’

ก่อนที่ฉันจะทันคิดอะไรอื่น พลังชี่ร้อนก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของฉันอย่างเกรี้ยวกราด

“…ฮึ!”

หลังจากความเจ็บปวดที่ไหลบ่าเข้ามาอย่างกะทันหัน ฉันทรุดตัวลงคุกเข่า

อีกครั้ง เช่นเดียวกับครั้งที่แล้ว ความสามารถในการดูดกลืนปีศาจของฉันทำงานโดยปราศจากความตั้งใจของฉัน

ฉันลดการป้องกันลง ดูเหมือนว่ามันเป็นหินปีศาจจริงๆ

แต่น่าแปลกที่ฉันไม่รู้สึกว่าพลังปีศาจไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของฉันเลย

ปัญหาดูเหมือนจะเป็นความจริงที่ว่า Qi ที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของฉันมากเกินไปสำหรับฉันที่จะจัดการ

ขณะที่ฉันต่อสู้กับความเจ็บปวด ฉันรู้สึกว่ามือของวีซอลอามาถูที่หลังของฉัน

ทันใดนั้น Qi โกรธที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของฉันก็สงบลง

อย่างไรก็ตาม ขณะที่ฉันพยายามถอนหายใจด้วยความโล่งอก Qi ที่ฉีดเข้าไปก็พบกับไฟ Qi ของฉันเอง จากนั้นจึงเริ่มรวมตัวกับมัน และอาละวาดไปทั่วร่างกายของฉัน

“ฮึก…!”

ความเจ็บปวดปรากฏขึ้นทันที เลวร้ายยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

งูพยายามจะฆ่าฉันจริงหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้นทำไมต้องใช้วิธีอ้อมเช่นนี้? กลืนฉันลงไปด้วยคำเดียวคงจะได้ผลกว่านี้มากแน่ๆ…!?

อย่างช้า ๆ แล้วอย่างรวดเร็ว

– บูม!

เสียงเดียวในหูของฉันควรจะเป็นเสียงครวญครางของฉัน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันได้ยินเสียงระเบิดในหัวของฉัน

ฉันเห็นภาพหลอนเพราะความเจ็บปวดหรือไม่?

ในที่สุด Qis ทั้งสองที่อาละวาดอย่างบ้าคลั่งก็รวมกันเป็นเส้นเดียว

หลังจากเส้นชี่ที่ผสานรวมกันนี้มาถึงศูนย์กลางร่างกายของฉัน ทันใดนั้นมันก็กระจายไปทั่วร่างกายของฉัน—โดยไม่คำนึงถึงรูปร่างหน้าตาของการควบคุมที่ฉันพยายามสร้าง

ราวกับว่ามันระเบิดในทันใด

เมื่อความเจ็บปวดมาถึงจุดที่ฉันไม่สามารถจัดการกับมันได้อีกต่อไป

ฉันสลบไป

***

หลังจากที่ Gu Yangcheon เป็นลมไปแล้ว

ในห้องเหลือเพียงสองคนที่มีสติสัมปชัญญะ—งูและวีซอลอา

งูหัวเราะเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

– ฉันคิดว่ามันมากเกินไปสำหรับเขาที่จะจัดการ

พลังของงูที่กำลังจะกลายเป็นมังกร

หลังจากดูดซับพลังดังกล่าวแล้ว ตอนนี้ Gu Yangcheon ได้ครอบครอง Qi ที่แข็งแกร่งกว่าคนอื่นๆ ส่วนใหญ่

วีซอลอาวางศีรษะของกู่หยางชอนไว้บนเข่าของเธอและค่อยๆ ลูบหลังของเขา

งูจึงถามนางว่า

– คุณพอใจกับสิ่งนี้หรือไม่?

วีซอลอาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินคำถามของงู

ซึ่งแตกต่างจากดวงตาสีดำทั่วไปที่วีซอลอามักมี ตอนนี้ดวงตาของเธอกลายเป็นสีทอง

จากนั้น วีซอลอาก็เปิดปากของเธอและพูดว่า

“มันไม่ขึ้นอยู่กับฉันที่จะพอใจ”

น้ำเสียงของเธอแตกต่างจากที่เธอเคยฟังเป็นอย่างมาก ความไร้เดียงสามักจะไม่มีที่ไหนเลย

งูตอบสนอง ความเศร้าปรากฏชัดในน้ำเสียงของมัน

– คุณมาถึงที่นี่ได้หลังจากเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่าง นี่คือสิ่งที่คุณต้องการ?

“ทำไม? ไม่เข้าใจเหรอ?”

– มันไม่ใช่อย่างนั้น ฉันเข้าใจมากจนรู้สึกสงสารคุณ

งูค่อยๆ ย่อตัวลงกับพื้น

เกล็ดของมันค่อยๆ สูญเสียแสงไป

วีซอลอายังคงถูหลังของกู่หยางชอนอยู่ ถาม

“ทำไมคุณถึงมอบอัญมณีที่คุณปกป้องมานานให้กับคนที่คุณเพิ่งพบเป็นครั้งแรก”

– ฉันรู้สึกแปลก ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการรอคอยคนที่ไม่มีวันมา ฉันเลยตัดสินใจปล่อยมือ

งูทำให้นึกถึงชายผมทองที่มีรอยยิ้มสดใส

คนที่จะไม่มีวันได้เจออีกแล้ว

– …โชคชะตาเป็นนายหญิงที่โหดร้าย

ตอนนี้ตาชั่งตกลงสู่พื้นแล้ว ทันทีที่เกล็ดแตะพื้น พวกเขาก็สลายและหายไป

เช่นเดียวกับใบของต้นเมเปิ้ลสีขาว

ไม่นานนัก งูตัวใหญ่ก็หายไป…โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่ตัวเดียว

นั่นเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของงูที่ได้ให้อัญมณี

วีซอลอาตบหัวกู่หยางชอนอย่างระมัดระวัง

“แม้แต่ในสถานการณ์นั้น คุณคิดจะปกป้องฉัน… คุณเป็นคนแบบไหน?”

– หยดหยด

น้ำตาค่อยๆ หยดลงบนใบหน้าของ Gu Yangcheon

‘คุณหนีไปได้แล้วล่ะ’

Gu Yangcheon แม้จะตัวสั่น แต่ก็ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

‘ฉันไม่เข้าใจ ทำไมทำเพื่อฉัน?

‘สำหรับคนอย่างฉันที่มีแต่ความเคียดแค้นชิงชังและไม่รู้จักสิ่งอื่นใด…’

ฉันนึกถึงคนที่ไม่เคยเอ่ยปากบอกใครนอกจากตัวเธอเอง

ฉันเคยดูถูกเธอ ฉันเกลียดเธอและไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าฆ่าเธอ

คนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฉัน

– …คืนเดี๋ยวนี้

ฉันได้ยินเสียง

วีซอลอาใช้มือของเธอเช็ดน้ำตาที่ไหล

“ขอโทษนะ แต่ฉันจะยืมมันอีกหน่อย”

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

มันยังคงเป็นอันตราย

อีกเพียงเล็กน้อย

Wi Seol-Ah วางหัวของ Gu Yangcheon ลงบนพื้นอย่างระมัดระวังและค่อยๆ ลุกขึ้น

เธออยากจะลูบหัวเขาอีกสักหน่อย แต่เธอก็รู้ที่อยู่ของเธอดี

และเธอรู้สึกว่าเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัวเพราะเธอเพิกเฉยต่อความผิดของเธอ

วีซอลอาค่อยๆ ยืดร่างกายของเธอ

มันยังคงเป็นร่างของเด็กสาวที่บอบบาง แต่ภาชนะที่ถือเธอนั้นใหญ่จนเธอควบคุมร่างกายได้อย่างไม่มีปัญหา

หลังจากที่เธอยืดเส้นยืดสายเสร็จ วีซอลอาก็พูดในขณะที่มองไปที่ประตูที่พวกเขาเข้ามา

“ออกมาเดี๋ยวนี้”

เสียงของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ตอนนี้แหลมและเย็นชา

ชายคนนั้นตกใจกับคำพูดของเธอจึงเปิดเผยตัวเอง

“…ยังไง? คุณสังเกตเห็นว่าฉันอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“คุณคิดว่าคุณจะสามารถซ่อนตัวเองได้เมื่อคุณขาดอะไรไปมากมาย?”

ชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก Macheol

การคุ้มกันของ Namgung Cheonjun

ตั้งแต่เริ่มต้นเป็นต้นมา

ตั้งแต่ Gu Yangcheon ออกจากตระกูล Tang Wi Seol-Ah ก็รู้ว่าเธอและ Gu Yangcheon ถูกติดตาม

แม้ว่า Gu Yangcheon จะมีประสบการณ์มาบ้างจากอดีตของเขา แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะสามารถสังเกตเห็นนักศิลปะการต่อสู้ที่มาถึงขอบเขตสูงสุดได้

“…ฉันจะจบมันอย่างเงียบๆ”

มาชอลถอนหายใจ

เขาชักดาบออกมาแล้ว

“คุณเป็นเด็กที่มีประสาทสัมผัสที่ดี ฉันไม่ต้องการจัดการกับคุณ ดังนั้นฉันแค่จะกำจัด Gu Yangcheon แต่ตอนนี้ทุกอย่างยุ่งเหยิง”

“นี่คือคำสั่งจากนัมกุง?”

ดวงตาของมาชอลขมวดคิ้วกับคำถามของวีซอลอา

“กล้าดียังไง!? คุณไม่มีสิทธิ์เอ่ยชื่อแบบนั้นออกมาทางปาก!”

วีซอลอายังคงไม่แสดงออกเมื่อเผชิญกับความโกรธของมาชอล

จากนั้นดึงกริชออกมาอย่างเงียบ ๆ

มาชอลเยาะเย้ยเธอเมื่อเห็นกริช

“คุณจะทำอย่างไรกับสิ่งนั้น”

วีซอลอาไม่ตอบสนอง

มาชอลคิดกับตัวเองในขณะที่เขาจ้องมองไปที่วีซอลอา

‘สวย.’

เธอช่างสวยงามน่าหลงใหล

เธอยังดูเด็กอยู่ ดังนั้นจะเป็นการดีกว่าถ้าจะพาเธอกลับไปที่กลุ่มและกำจัดลูกชายของ Gu Clan เท่านั้น

พร้อมกับห้องนิรภัยลับและหัวของ Gu Yangcheon

นี่เป็นการเดินทางที่ประสบความสำเร็จ

หลังจากมาชอลคิดเสร็จ เขาก็ถามวีซอลอา

“ถ้าคุณไม่ขัดขืน ฉันจะไม่แตะต้องคุณ เป็นไงบ้าง”

‘เธอมักจะได้รับบาดเจ็บถ้าเธอพยายามต่อสู้กับฉันในขณะเดียวกันก็พยายามปกป้องเจ้านายของเธอด้วย’

‘และนั่นจะไม่ทำให้เจ้านายของฉันมีความสุขอย่างแน่นอน’

เป็นอีกครั้งที่วีซอลอาไม่ตอบสนอง

เธอเพียงแค่มองลงไปที่กริช

มาชอลถอนหายใจอย่างผิดหวัง

“ได้สิ ถ้าเจ้ายังยืนยันเช่นนั้นก็…”

– ตุ้บ

“อืม…?”

มาชอลส่งเสียงงึมงำ

มีบางอย่างตกลงมาใกล้เขา

จากนั้นเขาก็รู้สึกแปลก ๆ ขาดความสมดุลอย่างผิดธรรมชาติ

มาชอลพยายามแตะไหล่ซ้ายด้วยมือที่สั่นเทา

เหงื่อเย็นไหลอาบแก้ม

มันไม่ได้อยู่ที่นั่น

แขนซ้ายทั้งหมดที่ควรมีอยู่กลับไม่ใช่

เมื่อมองลงไปที่พื้นก็เห็นว่าสิ่งที่ตกลงมาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากแขนของเขาเอง

“เมื่อไหร่ที่คุณ…?”

มาชอลไม่เคยเห็นวีซอลอาเหวี่ยงด้วยซ้ำ

“หุบปาก.”

เสียงของวีซอลอาดังก้องอยู่ในหูของเขา

และในที่สุดมาชอลก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ—ผิดมหันต์

วีซอลอาก้าวไปข้างหน้า และลมหายใจของมาชอลก็หายใจติดขัดทันที

เมื่อระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลง Macheol พบว่ามันหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ

แรงกดดันท่วมท้นกดดันเขา

“…อย่าอ้าปากอีกเลย ฉันไม่อยากให้เขาตื่นตอนที่เขานอนหลับสนิท”

ขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้า ผมของ Wi Seol-Ah ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทอง