Emperor's Domination จักรพรรดิบรรพกาล - ตอนที่ 2924 ขายไม่ขายก็ได้

ตอนที่ 2924 ขายไม่ขายก็ได้

วันนี้ ไป่จินหนิงไม่ได้เข้าเวร และได้พักผ่อนพอดี นางจึงได้สวมใส่ชุดไปรเวทออกมา เดิมทีนางเพียงต้องการเดินเล่นอยู่ในเมืองตามอารมณ์ ไม่นึกเลยว่าพลันที่ก้าวออกจากประตูก็เจอะเจอเข้ากับหลี่ชิเย่พอดี

การพบกับหลี่ชิเย่ที่นี่กล่าวสำหรับนางแล้วนับว่าโลกนี้มันกลมจริงๆ นะเนี่ย

แน่นอน กล่าวสำหรับไป่จินหนิงแล้ว นางใช่ว่าจะต้องตามล้างแค้นหลี่ชิเย่อะไรนั่น จะอย่างไรเสียนางกับหลี่ชิเย่ไม่ได้มีความแค้นลึกซึ้งอะไรอย่างนั้น เพียงแค่ถูกหลี่ชิเย่แทะโลมเมื่อครั้งอยู่บนเทียนเชี่ยนเท่านั้นเอง และกองทัพเทียนเชี่ยนของพวกเขาก็ไม่อนุญาตให้มีเรื่องของการล้างแค้นส่วนตัวเกิดขึ้น

ทว่า ขอเพียงไป่จินหนิงเห็นหน้าหลี่ชิเย่เมื่อไหร่ก็จะให้รู้สึกโมโหขึ้นในใจ ต้องการให้เขาได้รับความเจ็บปวด คิดแต่จะเป็นศัตรูกับเขา

“ของวิเศษประเมินค่าไม่ได้” หลี่ชิเย่หลับตาลง และกล่าวด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายโดยไม่ได้มองดูไป่จินหนิงอีกเลย

“ของวิเศษประเมินค่าไม่ได้ เจ้ามีของวิเศษประเมินค่าไม่ได้จริงรึ? ” ไป่จินหนิงพิจารณาดูกล่องไม้ที่อยู่ตรงหน้าหลี่ชิเย่ นางดูไม่ออกจริงๆ ว่ากล่องไม้นี้เหมือนของวิเศษประเมินค่าไม่ได้ตรงไหน และนางก็ไม่เชื่อว่าหลี่ชิเย่จะมีของวิเศษประเมินค่าไม่ได้อะไรนั่น

“มี” หลี่ชิเย่ตอบได้เด็ดขาดมาก

“เปิดออกมาดู ให้ข้าได้ดูว่าของวิเศษประเมินค่าไม่ได้ของเจ้ามีหน้าตาอย่างไร” ไป่จินหนิงจ้องมองหลี่ชิเย่ทีหนึ่ง นางไม่เชื่ออยู่แล้วว้าเจ้าคนหน้าไม่อายผู้นี้สามารถนำเอาของวิเศษประเมินค่าไม่ได้อะไรออกมาได้

“ดูไปก็เท่านั้น” หลี่ชิเย่ตอบด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายว่า “ไหนๆ เจ้าก็ซื้อไม่ไหว ดูไปก็แค่นั้น”

เจ้า…ไป่จินหนิงพลันถูกหลี่ชิเย่ยั่วโมโหจนควันออกหู นางรู้สึกว่าตนเองจะต้องถูกเจ้าคนหลงตัวเองผู้นี้ทำให้ต้องโมโหไม่เบาทันทีที่ได้พบเจอกัน ทำเอานางบังเกิดเพลิงความโกรธสุมเต็มอก

“ฮึไหนเจ้าบอกมาซิ ของวิเศษประเมินค่าไม่ได้สิ่งนี้คืออะไรกันแน่ ราคาเท่าไร” ไป่จินหนิงถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นางย่อมไม่เชื่ออยู่แล้วว่าเจ้าคนหลงตัวเองผู้นี้สามารถนำเอาของวิเศษประเมินค่าไม่ได้อะไรออกมาได้

“ไม่ให้ดู” หลี่ชิเย่ปฏิเสธทันควัน และกล่าวว่า “ต่อให้เอาตัวเจ้าไปจำนำก็ซื้อมันไม่ได้”

เจ้า…ไป่จินหนิงพลันถูกยั่วโมโหจนพูดอะไรไม่ออก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองหลี่ชิเย่ด้วยความโกรธ อกกระเพื่อมขึ้นลง ถูกหลี่ชิเย่ยั่วโมโหจนตัวสั่น

ไป่จินหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง ระงับเพลิงแห่งความโกรธภายในใจให้สงบ จ้องมองหลี่ชิเย่ทีหนึ่งและกล่าวด้วยท่าทีเย็นชาว่า “ฮึ ฮึ ฮึไม่กล้าเอาออกมาให้คนอื่นเขาดู คงไม่ใช่เป็นของที่แสดงให้คนเขาเห็นไม่ได้กระมัง”

“ใช่แล้วเป็นอย่างไร? ” หลี่ชิเย่ยิ้มๆ ว่างๆ ไม่มีอะไรทำจึงหยอกนางเล่นไปตามอารมณ์

“ฮึเป็นของโจรรึ? ” ดวงตาทั้งสองของไป่จินหนิงลุกวาว ขบฟันนิดหนึ่ง และกล่าวว่า “ถ้าหากเป็นของโจร แหะข้านี่แหละจะจัดการกับเจ้า”

“เจ้าดูออกรึว่าใช่ของโจรหรือไม่? ” หลี่ชิเย่กล่าวด้วยท่าทีเอ้อระเหยว่า “ต่อให้เป็นของโจร เช่นนั้นแล้วเจ้าก็ต้องหาเจ้าทุกข์มาให้ได้ ถ้าหากเจ้าคิดจะหาเรื่องข้าไปหาเจ้าทุกข์ให้ได้ก่อน”

คำพูดของหลี่ชิเย่ที่ย้อนกลับมาทำเอาไป่จินหนิงถึงกับเสียความมั่นใจไปบ้าง แม้ว่ากองทัพเทียนเชี่ยนของพวกเขามีอำนาจดำเนินการในด่านเทียนสงกวาน แต่ว่า ไม่ได้หมายความว่าสามารถทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าก็ได้

คำพูดคำนี้ของหลี่ชิเย่ชัดเจนว่าหาได้เป็นการล้อเล่น ต่อให้วัตถุสิ่งนี้ของหลี่ชิเย่เป็นของโจร ก็เหมือนเช่นที่เขาพูดเอาไว้อย่างนั้น ก็ต้องหาเจ้าทุกข์มาให้ได้เสียก่อน มิฉะนั้นล่ะก็ย่อมไม่สามารถยึดสิ่งของๆ หลี่ชิเย่โดยไร้เหตุผล ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้นางไม่ได้มีหน้าที่ราชการบนตัว แค่พักผ่อนเท่านั้นเอง

“ถ้าหากไม่มีก็ไปเถอะ” หลี่ชิเย่โบกมือเบาๆ และกล่าวว่า “อย่ามารบกวนการทำมาค้าขายของข้า ข้ากำลังรอลูกค้าอยู่”

“ฮึ ฮึ ฮึเจ้าบอกให้ไปก็ไปนะเนี่ย ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” ไป่จินหนิงตัดสินใจที่จะยื้อกับหลี่ชิเย่ต่อไป โดยได้ไปนั่งลงในจุดที่ไม่ห่างไกลนัก

นับว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ เมื่อผู้หญิงอย่างไป่จินหนิงไม่อาจบอกว่ามีความยอดเยี่ยมในหล้าเพียงใด แต่ก็นับได้ว่ามีความงดงามอยู่ นางที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งได้นั่งลงกับข้างทางง่ายๆ แบบนี้ และเป็นท่าทีที่เผชิญหน้ากับหลี่ชิเย่ ท่าทางแบบนี้ได้ทำให้ผู้คนต้องชำเลืองตามอง

“นี่เจ้าคิดจะทำอะไร? ” ในเวลานี้หลี่ชิเย่จึงได้เหลือบมองไป่จินหนิงที่นั่งอยู่ไม่ห่างไกลจากตนมากนัก

“จับตามองเจ้า” ไป่จินหนิงมือเท้าคางจ้องไปที่หลี่ชิเย่ และกล่าวว่า ” ถ้าหากสิ่งของของเจ้าเป็นของโจร ข้านี่แหละจะจับตาเจ้าเอาไว้ รอให้เจ้าทุกข์มา ฮึถ้าหากเจ้าแค่เอาของปลอมมาหลอกลวงคน ข้านี่แหละก็จะจับตาเจ้าเช่นกัน เพื่อไม่ให้เจ้าต้มตุ๋นหลอกลวงได้” เมื่อนางพูดมาถึงตรงนี้แล้ว ได้เผยให้เห็นท่าทางที่ดูกระหยิ่มใจไม่น้อย

เวลานี้ นางต้องการที่จะเป็นศัตรูกับหลี่ชิเย่นั่นแหละ ยิ่งไปกว่านั้น เวลานี้นางอยู่ในชุดไปรเวทเป็นตัวของตัวเอง ดังนั้น นางจึงไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว

“เป็นข้ออ้างที่ไม่เลวนัก” หลี่ชิเย่จ้องมองไป่จินหนิงทีหนึ่ง กล่าวท่าทีเอ้อระเหยว่า “เจ้าคงไม่ใช่ถูกใจข้าเข้าให้แล้วสิ ดังนั้น จึงต้องการจ้องหน้าอันสง่าเท่ของข้า พี่น่ะเท่จริง แต่ว่า เจ้าก็ไม่ต้องหลงใหลพี่มากเกินไปนัก จะอย่างไรเสียพี่ก็เป็นตำนาน”

ผายลมของเจ้า…สีหน้าของไป่จินหนิงแดงก่ำ โมโหจนกระอักเลือด มองหน้าเขาทีหนึ่งกล่าวเหยียดหยามว่า “เจ้าไม่รู้จักเอากระจกมาส่องดูตัวเองเสียบ้าง หน้าอัปลักษณ์อย่างเจ้ากล้านำมาสัมพันธ์กับคำว่าเท่อย่างนั้นรึ? หน้าไม่อาย”

“ส่องแล้ว เท่ เท่จนบอกไม่ถูก” หลี่ชิเย่กล่าวด้วยท่าทีเอ้อระเหย

เจ้า…ไป่จินหนิงพลันถูกยั่วโมโหจนหายใจไม่ทัน นางที่เป็นเพียงหญิงสาวตัวน้อยๆ หากว่ากันถึงเรื่องปากคอเราะรายแล้วไหนเลยเป็นคู่ต่อสู้ของหลี่ชิเย่ได้ นางถึงกับจนแต้มต่อคำไม่ถูก

“ดังนั้น บอกแล้วว่าอย่าหลงใหลในตัวพี่” หลี่ชิเย่มองดูไป่จินหนิงที่โมโหจนจะแเย่อยู่แล้วด้วยท่าทางยิ้มแต้ ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ จึงเย้าแหย่สาวน้อยผู้นี้สักหน่อย

“หลงตัวเอง” ไป่จินหนิงมองหน้าด้วยความเย้ยหยัน

หลี่ชิเย่ยิ้มนิดหนึ่ง หลับตาและพิงอยู่กับเชิงกำแพงเหมือนนอนหลับไปแล้ว

ขณะที่ไป่จินหนิงนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง เอามือเท้าคาง ดวงตาคู่นั้นของนางจ้องไปที่หลี่ชิเย่อย่างไม่ลดละ นางต้องการดูว่าหลี่ชิเย่จะเล่นลูกไม้อะไรกันแน่

พวกเขาทั้งสองได้นั่งอยู่ข้างถนนที่คึกคักในลักษณะเช่นนี้ กลายเป็นคนสองคนที่ดูไปแล้วแปลกประหลาดมากยิ่งนัก

ในระหว่างนี้ก็มีผู้ที่เข้ามาสอบถาม มีผู้ที่มองดูกล่องไม้ของหลี่ชิเย่แล้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า “พรรคพวก สิ่งนี้ของเจ้าขายอย่างไร? ”

ขณะที่หลี่ชิเย่ไม่ได้ไปสนใจ ไป่จินหนิงที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบพูดแทรกขึ้นมาว่า “ของๆ เขานั่นเป็นของโจร ทางที่ดีอย่าซื้อจะดีกว่า มิฉะนั้นแล้ว จะหาเรื่องใส่ตัว”

ผู้ซื้อคนนี้เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ อดที่จะมองดูไป่จินหนิงทีหนึ่ง จากนั้นหันมองไปที่หลี่ชิเย่ซึ่งกำลังหลับตาพักผ่อนกายาอยู่ รู้สึกว่าคู่นี้ดูแปลกๆ แต่ว่า เรื่องแปลกในด่านเทียนสงกวานมีอยู่มากมาย ดังนั้นผู้ซื้อคนนี้จึงไม่ได้ถามต่อ หันหลังเดินจากไป

ไป่จินหนิงรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจเมื่อเห็นว่าตนเองสามารถไล่ลูกค้าไปได้คนหนึ่งแล้ว มองไปที่หลี่ชิเย่ทีหนึ่ง และกล่าวว่า “ฮึวันนี้เจ้าอย่าคิดจะได้ค้าขายแล้วล่ะ ข้าได้จับจ้องเจ้าเอาไว้แล้ว”

หลี่ชิเย่เพียงยิ้มๆ เท่านั้นเองโดยไม่ได้ให้ความสนใจ สำหรับคำพูดยั่วยุของไป่จินหนิง

ระหว่างนี้ ได้มีหลายคนที่เข้ามาสอบถาม สนใจในกล่องไม้ของหลี่ชิเย่ แต่ว่า ขณะที่พวกเขาเหล่านี้เอ่ยปาก ยังไม่ทันที่หลี่ชิเย่จะพูดอะไรออกมา ไป่จินหนิงที่อยู่ด้านข้างก็บอกพวกเขาทันทีว่า ของหลี่ชิเย่เป็นของโจร ไม่ควรซื้อ”

เมื่อเป็นเช่นนี้ ลูกค้าที่สนใจในกล่องไม้ของหลี่ชิเย่ล้วนแล้วแต่ส่ายหน้าและเดินจากไป

แม้ว่าไป่จินหนิงจงใจไล่ลูกค้าของหลี่ชิเย่ให้หนีไปคนแล้วคนเล่า ขณะที่หลี่ชิเย่ยังคงพิงอยู่กับเชิงกำแพงหลับตาพักผ่อนกายา เหมือนนอนหลับไปแล้วอย่างนั้น ต่อให้มีปฏิกิริยาก็แค่ยิ้มๆ เท่านั้นเอง

หลังจากที่ไป่จินหนิงไล่ลูกค้าติดต่อกันไปหลายคนก็ให้สงสัยขึ้นมา เนื่องจากนางได้จัดการไล่ลูกค้าของหลี่ชิเย่ไปจนหมด แต่ หลี่ชิเย่กลับไม่โกรธแม้แต่น้อย ยังคงนอนพิงอยู่กับเชิงกำแพงด้วยท่าทางเอ้อระเหยไม่สะทกสะท้าน และเหมือนเป็นการช่วยไล่แมลงวันให้เขาอย่างนั้น

ท่าทางลักษณะเช่นนี้ของหลี่ชิเย่พลันทำให้ไป่จินหนิงรู้สึกแปลกใจ

“นี่ เจ้าต้องการจะขายของจริงๆ รึ? ” ในขณะนี้ ไป่จินหนิงรู้สึกสงสัยว่า บางทีหลี่ชิเย่ไม่ได้มาขายของอยู่แล้ว

“ขายสิ ทำไมไม่ขาย” หลี่ชิเย่ยังคงหลับตา กล่าวเอ้อระเหยขึ้นมา

ไป่จินหนิงไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก และกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น ทำไมเจ้าไม่ตอบ” ในเวลานี้ นางเองก็ยังสงสัย ต่อให้นางไม่ไปไล่ลูกค้าเหล่านั้นไป หลี่ชิเย่จะสนใจพวกเขาหรือไม่

“เนื่องจากพวกเขาก็เหมือนกับเจ้า ไม่สามารถซื้อได้” หลี่ชิเย่กล่าวด้วยท่าทีเอ้อระเหยขึ้นว่า “ตอบไปก็เสียเวลาเปล่า”

เจ้า…ไป่จินหนิงโมโหจนจ้องหน้าหลี่ชิเย่ด้วยความโกรธ แต่ก็จนด้วยเกล้า ได้แต่เอาความโมโหนั้นกล้ำกลืนเอาไว้

“ฮึ ฮึ ฮึข้านี่แหละจะดูว่าเจ้าจะเล่นลูกไม้อะไร” ไป่จินหนิงตัดสินใจเด็ดขาดที่จะยื้อกับหลี่ชิเย่ให้ได้ ดังนั้น นางมือเท้าคางจ้องเขม็งไปที่หลี่ชิเย่

หลี่ชิเย่เพียงยิ้มๆ เท่านั้น ไม่ให้ความสนใจ ยังคงอิงแอบอยู่กับเชิงกำแพง

หลังจาผ่านไปครู่หนึ่ง ยังคงมีคนอื่นๆ เข้ามาสอบถาม พวกเขาต่างสนใจในกล่องไม้ของหลี่ชิเย่

แต่ว่า หหลี่ชิเย่ไม่ได้สนใจพวกเขาเลย หลับตาเหมือนนอนหลับไปแล้วอย่างนั้น เหมือนไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขาอย่างนั้น

มาคราวนี้ยิ่งสร้างความฉงนสงสัยให้กับไป่จินหนิงขึ้นไปอีก เนื่องจากนางไม่ได้เอ่ยคำขับไล่ลูกค้าเหล่านี้อีกแล้ว และหลี่ชิเย่ไม่ได้ให้ความสนใจพวกเขาเลย ดูจากลักษณะของเขาแล้วไม่เหมือนเป็นการขายของสักนิด

สร้างความอยากรู้อยากเห็นให้กับไป่จินหนิงว่า หากหลี่ชิเย่ไม่ได้ขายของล่ะก็ เขามาอยู่ที่ตรงนี้ต้องการทำอะไรกันแน่?

“ข้ามาแล้ว” จังหวะที่ไป่จินหนิงกำลังแปลกใจอยู่นั้น เสียงหนึ่งได้ดังขึ้น เมื่อนางได้สติกลับมา ปรากฏมีผู้เฒ่าคนหนึ่งได้มานั่งอยู่ตรงหน้าหลี่ชิเย่แล้ว

ไป่จินหนิงรู้สึกเหมือนตาพร่าไป นางรู้สึกเหมือนว่าผู้เฒ่าคนนี้นั่งอยู่ที่ตรงนั้นตลอดมา เพียงแต่นางเพิ่งจะมองเห็นเท่านั้น

ไป่จินหนิงจึงจ้องมองไปทันที เป็นผู้เฒ่าที่สวมใส่เสื้อบุนวมผ้าฝ้ายผู้หนึ่ง สวมใส่ชุดคลุมศีรษะอย่างหนา ไม่เพียงปิดบังหูทั้งสองข้างเท่านั้น เกือบจะปิดบังใบหน้าของเขาทั้งหมด

ไป่จินหนิงพินิจพิเคราะห์ผู้เฒ่าคนนี้จากหัวจรดเท้า แต่มองอะไรไม่ออก กระทั่งเขามีหน้าตาอย่างไรก็มองเห็นไม่ชัดเจน

แน่นอน ไป่จินหนิงย่อมไม่รู้ว่า ในครั้งนั้นขณะที่หลี่ชิเย่อยู่ที่แดนลัทธิพรรษะได้เคยค้าขายแลกเปลี่ยนกับผู้เฒ่าคนนี้มาก่อน ในครั้งนั้นหลี่ชิเย่ยังได้เล่านิทานให้ผู้เฒ่าผู้นี้ฟังเรื่องหนึ่ง

“มาแล้วก็ดี” ในเวลานี้หลี่ชิเย่ได้ลืมตาขึ้นมา เพียงจ้องมองเขาไปตามอารมณ์แวบหนึ่ง และกล่าวว่า “ข้ายังเข้าใจว่าเจ้าตายไปแล้ว”

ท่าทีของหลี่ชิเย่พลันทำให้ไป่จินหนิงรู้สึกแปลกใจ ก่อนหน้านั้น หลี่ชิเย่ไม่ได้สนใจบรรดาลูกค้าเหล่านั้นเลย กับผู้เฒ่าคนนี้เขากลับลืมตาขึ้นมาพูดคุยด้วย

“ข้าก็อยากจะตาย แต่ไม่ยอมตายเสียที” ผู้เฒ่าก็ไม่ได้โกรธ

……………………………………………………………………………………………..