I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1525

โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจอย่างยินดี เขาไม่คิดว่าการใช้ทารกเวทมนตร์จะง่ายขนาดนี้ ปีศาจทั้งสามตนน่าจะอยู่ในนรก พวกเขาน่าจะกลัวทารกเวทมนตร์ในตำนานมากขนาดนั้น ซึ่งน่าประหลาดใจจริงๆ

บัซ!

ปีศาจแดงคลายกรงเล็บของเขา และจินเจียวก็ฟันกลับเข้าไปในมือของโจวเหวิน

จินเจียวตัดมือ โจวเหวินก็ฟื้นคืนความมั่นใจขึ้นมาบ้างเช่นกัน ยืนอยู่ข้างหลังทารกปีศาจ มองไปที่ทารกปีศาจทั้งสามที่หมอบราบลง ตัวสั่นเหมือนปีศาจที่เหมือนนกกระทา

เมื่อมองดูสิ่งที่พวกเขาเป็นอยู่ตอนนี้ ก็ยากที่จะจินตนาการว่าพวกเขาจะเป็นสิ่งมีชีวิตระดับนรกได้

มอยอิงยื่นมือออกไปจับด้ามดาบวิเศษไว้ โดยไม่ดึงมันออกมา เขาใช้ฝักดาบฟาดเข้าที่ศีรษะของปีศาจแดงอย่างรุนแรง

ปีศาจแดงไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว และปล่อยให้ทารกปีศาจทุบมันหลายครั้ง ยังคงกล้าที่จะนอนอยู่ตรงนั้นและไม่กล้าต่อต้าน

หลังจากเล่นไปสองสามครั้ง ทารกเวทมนตร์ดูเหมือนจะหายใจไม่ออก เขาจึงเก็บดาบเวทมนตร์ขึ้นมา กอดมันไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง แขวนมันไว้กลางอากาศ แล้วมองไปรอบๆ อยู่ครู่หนึ่ง

“ตรงนั้น” โมอิงล้มลงบนไหล่ของโจวเหวินและพูดพร้อมกับชี้นิ้วเล็กๆ ไปทางหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าปล่อยให้โจวเหวินไปตรงนั้น

“มีอะไรเหรอ” โจวเหวินถามด้วยความอยากรู้ขณะเดิน

“ผมไม่รู้” มอยอิงส่ายหัว

โจวเหวินดูแปลก ๆ แต่ในเวลานี้ เขาทำได้เพียงฟังเสียงเด็กปีศาจและบินไปทางด้านนั้น

ปีศาจทั้งสามไม่กล้าลุกขึ้นยืน เหมือนลิงคลานสี่ขา คลานตามหลังโจวเหวิน ไม่กล้าเข้าใกล้หรือไกลเกินไป ดูน่าอึดอัดมาก

“เสี่ยวหยิง คุณรู้ไหมว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ที่ไหน” โจวเหวินถามมั่วหยิงอีกครั้ง

มอยอิงยังคงส่ายหัว และเขาไม่ได้พูดอะไรเลยในครั้งนี้

“อีกอย่าง เดิมทีปีศาจนั้นเป็นเพียงทารกที่สับสน หลังจากถูกข้าสังหาร เขาก็ถูกต้นไม้ที่ตายแล้วดูดกลืนเข้าไปและกลับมาเกิดใหม่เป็นเพื่อน เธอไม่มีความทรงจำใดๆ มาก่อน แม้จะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหนมาก่อน เธอก็ไม่น่าจะเข้าใจมัน” โจวเหวินสะกิดใจและพูดกับม่ออิงว่า “เสี่ยวอิง ปล่อยปีศาจออกมา ข้ามีเรื่องจะถามเขา”

เมื่อมอยอิงฟังคำพูดของโจวเหวิน ดาบปีศาจในอ้อมแขนของเธอก็พุ่งออกมาจากตัวเธอโดยอัตโนมัติ และคลื่นปีศาจก็พุ่งออกมาจากมัน ซึ่งในไม่ช้าก็กลายเป็นรูปแบบหนึ่งของการสังหารปีศาจ

“โอ้ ในที่สุดฉันก็ออกมา อากาศข้างนอกช่างหอมหวานจริงๆ…” หลังจากฆ่าปีศาจได้แล้ว เขาก็สูดลมหายใจอย่างโลภและกำลังจะร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น

“อ๊า!” เมื่ออสูรเห็นอสูรทั้งสามอยู่ด้านหลัง เขาก็ตกใจทันที และอสูรตัวหนึ่งก็บินถอยหลัง และเขาต้องหนีเข้าไปในดาบวิเศษ

บูม!

มอยอิงฟาดดาบไปที่หัวของเขาและตบปีศาจลงกับพื้น

ปีศาจปีนขึ้นมาจากพื้นดิน ดูเหมือนว่าจิตใจของเขาจะสงบลงแล้วในตอนนี้ เขายืนขึ้นและตะโกนใส่ปีศาจทั้งสามอย่างสง่างาม “ปีศาจน้อยทั้งสามนี่กล้าที่จะทำลายล้างต่อหน้าปู่ของเจ้า โปรดคุกเข่าลงและขอโทษปู่ด้วยเถิด”

ปีศาจทั้งสามไม่สนใจเขาเลย แต่กลับมองไปที่ใบหน้าของลูกปีศาจในระยะไกล

“ไร้สาระนิดหน่อย ฆ่าปีศาจซะ เจ้ารู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน” โจวเหวินขมวดคิ้ว

“จะอยู่ที่ไหนได้อีกล่ะ แน่นอน เผ่าปีศาจ? ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่? ไม่เป็นไรหรอก เจ้ามาทำอะไรในมิติอื่น? เจ้าคิดว่าชีวิตเจ้ายาวเกินไปหรือ? การมีชีวิตที่ดีมันดีหรือ? โชคดีที่นี่คือที่ของเผ่าปีศาจ ข้าจะช่วยชีวิตเจ้าได้ก็ต่อเมื่อผู้ใหญ่ของข้าอยู่ที่นี่เท่านั้น หากเจ้าไปที่อื่น เจ้าจะถูกสับและเจ้าไม่รู้กี่ครั้ง เจ้าไม่จำเป็นต้องตาย อย่ามายุ่งกับผู้ใหญ่ของข้า…” ปีศาจตะโกนด้วยความไม่พอใจ

โจวเหวินซินคิด: “เจ้าคิดว่าข้าอยากจะมาที่แห่งนี้หรือ ข้าก็ถูกส่งมาโดยใช้กำลังเช่นกันใช่หรือไม่?”

“เจ้าบอกว่ามันเป็นมิติอื่นงั้นหรือ? แล้วทำไมข้าถึงไม่รู้สึกถึงการกดขี่ของมิติอื่นล่ะ?” คราวที่แล้ว โจวเหวินมาถึงมิติอื่น เขาแทบมองไม่เห็นอะไรเลย ทุกสิ่งรอบตัวเขาดูบิดเบี้ยวและนามธรรม มีแรงกดดันมหาศาล แต่ที่นี่ไม่ใช่

“ที่นี่มันแตกต่างออกไป” ปีศาจมองไปที่ทะเลดอกไม้รอบตัวเขาและพูดอย่างประหลาด “ถ้าฉันจำไม่ผิด มันควรจะเป็นสถานที่แห่งความเสื่อมทราม”

“ดินแดนที่ล่มสลาย?” โจวเหวินไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสถานที่เช่นนี้มาก่อน

“เจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องตำนานและนิทานเกี่ยวกับทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์ในเวสต์เอนด์หรือ?” คิลลิ่งเดวิลขมวดคิ้ว

“คุณกำลังพูดถึงซาตานหรือลูซิเฟอร์กันแน่?” โจวเหวินรู้ว่าจริงๆ แล้วทูตสวรรค์ตกสวรรค์มีหลายเวอร์ชัน เขารู้จักเวอร์ชันของซาตานและลูซิเฟอร์มากกว่า และบางคนก็บอกว่าซาตานคือลูซิเฟอร์

ซาตาน จอมมารหมื่นตน เดิมอาศัยอยู่ในสวรรค์ แต่ถูกขับไล่ไปสู่นรกเพราะเขาแพ้สงครามกับพระเจ้า

ลูซิเฟอร์เป็นทูตสวรรค์ในตำนาน และยังเป็นทูตสวรรค์ที่ใกล้ชิดพระเจ้ามากที่สุด ต่อมาพระเจ้าทรงสร้างอาดัม บรรพบุรุษมนุษย์คนแรก ให้เรียกเขาว่าเมสสิยาห์ และทรงขอให้ทูตสวรรค์นั้นกราบอาดัม

ทูตสวรรค์อย่างไมเคิลและคนอื่นๆ ต่างก้มหัวให้อาดัมตามพระประสงค์ของพระเจ้า มีเพียงลูซิเฟอร์เท่านั้นที่ไม่ทำเช่นนั้น

ลูซิเฟอร์เชื่อว่าเหล่าทูตสวรรค์ได้สูญเสียอิสรภาพในการรับใช้พระเจ้า เมื่อพวกเขาก้มหัวให้กับมนุษยชาติ แม้แต่ศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจก็จะสูญสิ้นไป ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธที่จะก้มหัวให้กับอาดัม

เหล่าทูตสวรรค์ที่อยู่เบื้องหลังลูซิเฟอร์ก็ปฏิเสธที่จะก้มหัวให้อาดัมเช่นกัน ละทิ้งศรัทธาและความกลัว และรวบรวมความกล้าหาญเพื่อต่อสู้กับพระเจ้า แม้ว่าความพ่ายแพ้จะถูกส่งลงนรกในที่สุด แต่ลูซิเฟอร์ก็เป็นสัญลักษณ์ของความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรี และยังเป็นราชาผู้ห่วยแตกอีกด้วย

“หนิงเป็นราชาในนรก ไม่ใช่ทาสในสวรรค์” นี่คือคำพูดอันโด่งดังของลูซิเฟอร์

แน่นอนว่าบางคนบอกว่าซาตานกับลูซิเฟอร์คือบุคคลเดียวกัน และมีตำนานเล่าขานกันหลายเวอร์ชัน โจวเหวินไม่ได้ศึกษาอย่างละเอียด และนั่นคือสิ่งที่เขารู้

“จริงๆ แล้ว ข้าพเจ้ายังไม่ถึงจุดแห่งความเสื่อมทรามในมิติต่างๆ และข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่าซาตานกับลูซิเฟอร์คือบุคคลเดียวกันหรือไม่ หนึ่งในเสาอันน่าสะพรึงกลัวของทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์ ภายใต้การปราบปรามกฎเกณฑ์ของโลก ยังคงสังหารเทพเจ้าไปนับไม่ถ้วน เพราะมีเลือดเปื้อนมากเกินไป และขนนกสีขาวก็เปื้อนไปด้วยเลือดจนกลายเป็นสีดำ นั่นเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนที่แทบจะ… คู่แข่งของลุงเบน… “

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง อสูรก็พูดต่อว่า “ข้าได้ยินพวกเขาพูดว่าพวกเขามาจากดินแดนแห่งความเสื่อมทราม นั่นคือดินแดนแห่งความเป็นอมตะ อมตะ อมตะ และอมตะ ด้วยดอกไม้ที่ไม่มีที่สิ้นสุดที่ไม่เคยโรยรา เป็นตัวแทนของชีวิตนิรันดร์ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นตัวแทนของความเจ็บปวดและการทรมานที่ไม่มีที่สิ้นสุดด้วยเช่นกัน”

“ในเมื่อดินแดนที่ล่มสลายคือดินแดนของเหล่าทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์ พวกเจ้าก็ไม่ควรอยู่ในที่เดียวกันไม่ใช่หรือ? ทำไมปีศาจพวกนี้ถึงกลัวเด็กทารก?” โจวเหวินจ้องมองปีศาจแล้วถาม เห็นได้ชัดว่าปีศาจรู้เรื่องของปีศาจอยู่บ้าง

ปีศาจมองโจวเหวินอย่างดูถูกและพูดว่า “อย่าตัดสินผู้ใหญ่ของคุณด้วยดวงตาที่แคบและโง่เขลาของคุณเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปีศาจเลย แม้ว่ามันจะ…”

ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป จึงฆ่าโม่เฟิงเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า “แต่ในวัยผู้ใหญ่แบบนี้ ไม่ควรให้พวกขี้ขลาดพวกนั้นเห็นจะดีกว่า ถ้าถูกจับได้ ปัญหาจะใหญ่หลวงนัก เจ้าหมอนั่นมาทำอะไรที่นี่? เจ้าจะตายเพื่ออะไร?”