The Novel’s Extra - ตอนที่ 386

บทที่ 386 หอคอยแห่งความปรารถนา (6)

 

“สักวัน…สักวัน….ตอนที่ฉันแข็งแกร่งกว่านี้…ฉันจะสู้กับเขาอีกครั้ง

ดังนั้นอย่ามาก่อกวนฉัน”

 

คิมฮาจินกำลังยุ่งอยู่กับการปีนหอคอย ในขณะที่เขาจากไปจินซาฮยอคก็วางแผนที่จะทำงานหนักใน Crevon เพื่อหา TP จากนั้นก็เสริมความแข็งแกร่งให้กับตัวเองผ่านทางศูนย์อัพเกรด

 

“ด้วยความคิดในปัจจุบันของเธอ ฉันไม่คิดว่าคุณจะเอาชนะเขาได้ไม่ว่าเธอจะแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน ดูสิเธอยังพูดติดอ่างอยู่เลย”

 

“… .”

 

จินซาฮยอค จ้องมองเบลล์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

 

“คิดว่ามันเป็นการลงโทษสำหรับทุกคนที่เธอฆ่า”

 

อย่างไรก็ตามคำที่ตามมานั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่จินซาฮยอค ก็คิดว่ามันยากที่จะไม่สนใจ เธอบังคับให้ตัวเองยิ้มและถ่มน้ำลายออกมา

 

“ถ้านี่เป็นการลงโทษสำหรับสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป งั้นนายคงไม่ตายง่ายๆแน่ๆ”

 

เมื่อได้ยินเรื่องนี้เบลล์ก็ยิ้ม

 

“ฉันบอกเธอแล้วว่าเธอจะเป็นคนที่ฆ่าฉัน ฉันจะบอกให้เธอรู้ว่าการลงโทษของฉันคือการเพิ่มคนที่จะฆ่าฉันยังไงละ”

 

“…เหมือนนายจะพูดมากเกินไปแล้วนะ”

 

“ฮ่าๆๆ.”

 

เบลล์หัวเราะ ทันใดนั้นเขาก็หันมาจ้องมองจินซาฮยอค ใบหน้าของเขาแข็งค้างขึ้นมาทันทีใบหน้าที่จริงจังและน่ากลัวของเขาทำให้จินซาฮยอคเอียงศีรษะ

 

“นายทำอะไรละนั้น”

 

“คะ…คิมฮาจิน ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่”

 

ทันใดนั้นร่างกายของจินซาฮยอค ก็แข็งตัว ท้องของเธอปั่นป่วนและเหงื่อเย็นๆปรากฏขึ้นที่หลังของเธอ

ฮ่าาาา,ฮ่าาาา,ฮ่าาา….ความหวาดกลัวฝังลึกลงไปในจิตใจเธอลุกขึ้นและหายใจไม่ออก จินซาฮยอค รู้สึกว่าวิสัยทัศน์ของเธอพร่ามัวและ

พยายามหันไปอีกทิศทาง

 

“คุณ เบลล์ ฮิฮิเขาแค่ล้อเล่นน่ะ ซาฮยอค ไม่มีใครอยู่ข้างหลังเธอหรอก”

 

รูมิบอกความจริงออกมา จินซาฮยอค รู้ว่าเบลล์ล้อเล่นแต่มันก็สายเกินไป

 

“อ้วกกกกกกกกกกกกก-!”

 

จินซาฮยอค อาเจียนออกมาทุกอย่างที่เธอเพิ่งกิน แม้แต่เบลล์ก็รู้สึกประหลาดใจกับการอาเจียนโดยฉับพลันของเธอ

 

อุแหวะะะะะะ,อุแหวะะะะะะ,อุแหวะะะะะะ….

 

หลังจากล้างหน้าท้องของเธอจินซาฮยอค แววตาของจินซาฮยอคก็เปล่งแสงสะท้อนที่ดุร้ายออกมาเมื่อเห็นน้ำตาและน้ำมูกไหลลงมาจากใบหน้าของเธอ เบลล์ก็ประหลาดใจ

 

“…แกมันเป็นไอ้ลูกหมาตัวเมีย”

 

“เอ่อ ขอโทษ ฉันไม่รู้ว่ามันแย่ขนาดนี้”

 

บริกรมาถึงอย่างรวดเร็วพร้อมเครื่องมือทำความสะอาด แต่เบลล์ปลดปล่อยพลังเวทมนต์ของเขาก่อนอีกฝ่ายจะมาถึงเพื่อเผาอาเจียนของ

จินซาฮยอค ทิ้ง

 

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะกลัวขนาดนี้…โทษที อยากให้ฉันสั่งอาหารให้เธอเพิ่มอีกไหม”

 

“หุบปากไปเลยนะ ไอ้เวร ฉันไม่อยากได้ความช่วยเหลือจากแกกก…”

 

จินซาฮยอค ด่าออกมารั่วๆเบลล์รับฟังทุกอย่างด้วยรอยยิ้มจากนั้นเมื่อจินซาฮยอค เงียบลงไปเขาก็ยกนิ้วขึ้นมา

 

“ชู่ๆๆๆ-!”

 

“ชู่ๆพ่อมึงสิ ไอเหี้ย! แกลองทำอีกครั้งสิ ฉันจะฆ่าแกจริงๆแล้วนะ”

 

“เอาล่ะฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ฉันสัญญา.”

 

เบลล์สัญญากับ จินซาฮยอค เขาอยากเกี้ยวก้อยสัญญาแต่เขากลัวว่าก่อนจะสัญญานิ้วของเขาน่าจะถูกตัดซะก่อน

 

“…แก ไอ้ชั่ว แกยังกล้า”

 

จินซาฮยอค บ่นไม่หยุด แม้ว่ามองอีกมุมดูเหมือนว่าเธอจะสะอื้นมากกว่า

 

เบลล์ ถอนหายใจขณะที่เขามองดู จินซาฮยอค

 

“ต่อจากนี้ไปอย่าโกรธและอย่ากลัว ค่อยๆเติบโตขึ้นอย่างมั่นคงต่อไป ฉันสัญญาแล้วใช่ไหม พรสวรรค์ของฉันจะเป็นของเธอ”

 

ฉันจะให้พรสวรรค์กับเธอ เบลล์ บอกคำพูดของเขาที่เคยพูดเพื่อล่อลวงจินซาฮยอค นี่เป็นเหตุผลเดียวที่ จินซาฮยอค ตัดสินใจติดตามเขามา

 

“ไม่นานหรอก”

 

มีทางเดียวเท่านั้นที่เขาจะส่งมอบพรสวรรค์ให้เธอได้

 

“จนกว่าเธอจะฆ่าฉันได้”

 

– ปัง

 

ในขณะนั้นเองประตูร้านก็เปิดออกและลูกค้าใหม่ๆก็เดินเข้ามา เบลล์มองด้วยรอยยิ้ม แต่สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงอย่างรวดเร็ว

 

“… .”

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายคิดว่าฉันจะหลงกลอีกละสินะ”

 

เบลล์ ปิดปากของจินซาฮยอค อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจะสายเกินไป เบลล์ ขมวดคิ้ว เช่นเดียวกันกับรูมิซึ่งนั่งถัดไปจากเขา

ต่อมาในที่สุดจินซาฮยอค ก็เข้าใจสถานการณ์ ของจริงงั้นเหรอ แม้แต่เบลล์ก็คงไม่ใช้กลอุบายแบบเดียวกัน 2 ครั้งติดแบบนี้ เบลล์เริ่มใช้งาน เทเลพอร์ต ท่าทางที่จริงจังของเขาทำให้ร่างกายของจินซาฮยอคแข็งตัว

 

“ซาฮยอค.”

 

“… .”

 

เมื่อได้ยินเสียงอันเลวร้าย จินซาฮยอค ก็พยักหน้าเบา ๆ

เบลล์มองตาเธอแล้วพูดต่อ

 

“ฉันหลอกเล่น 555555”

 

“… .”

 

“ฮิฮิฮิ.”

 

รุมิหัวเราะออกมา จากนั้นจินซาฮยอคก็หน้าซีด

 

“พวกเธอ 2 คนนนนนนนนนนนนน!”

 

…ไม่นานจินซาฮยอค ก็กระโจนเข้าใส่มั้ง 2 คนเหมือนสัตว์ร้าย

 

*************************************************************************

 

[ชั้น 24 ทะเลทราย]

 

15.00 น.

รถไฟหยุดจอดที่ชั้น 24 ยังมีคนอีกกว่า 100 คนที่เหลืออยู่ในรถไฟ เนื่องจากรถไฟจะอยู่ได้ 1 สัปดาห์ เจน,บอส,ชอคจุนกยอง และ

จินโยฮาน กลับสู่โลก ในขณะเดียวกันผมก็ออกไปดูพื้นที่ทะเลทราย

 

“ไปกันเถอะ.”

 

– ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ผมขี่ ซันนูรี่ หลังจากควบม้าไปผ่านทุ่งทรายสักพักผมก็หยิบหนังสือแห่งสัจธรรมออกมา

 

“มาดูกัน….”

 

คำถามที่ผมต้องการถามนั้นง่าย: มีโอเอซิสภายในระยะทาง 10 กม. จากตำแหน่งที่ตั้งของผมหรือไม่

 

[ไม่มีโอเอซิสภายในระยะ 10 กม. จากที่ตั้งของคุณ]

 

“หืม ซันนูริ ไปกันเถอะ”

 

– ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

หลังจากนั้นผมก็ทำซ้ำสิ่งเดียวกัน ผมหยุดทุก 10 กม. ถามหนังสือแห่งสัจธรรมแล้วเดินทางต่อหากไม่พบโอเอซิส หลังจากนั้นประมาณ 50 กิโลเมตร …

 

[โอเอซิสอยู่ในระยะ 10 กม. จากตำแหน่งของคุณ]

[ตำแหน่ง… ]

 

“พวกเราจะไปที่นั่น.”

 

ด้วยโชคของผมการค้นหาโอเอซิสนั้นไม่ยากเกินไป ผมใช้เวลาเพียงไม่นานพร้อม 1.5 รอยสักผมวางแผนไปที่โอเอซิสทันทีและผมก็รู้สึกถึงการปรากฏตัวของผู้คนที่อยู่ข้างหลังผม พวกเขาดูคุ้นๆมากจริงๆ

 

“… .”

 

ผมหันหลังกลับไป ผมเห็นชายคนหนึ่งสวมผ้าโพกหัว เงาของเขานั้นช่างคุ้นเคยและใบหน้าของเขาก็ดูคุ้นมากๆ เขาคือคิมซูโฮ พระเอกของเรื่อง

 

“เอ๊ะ?”

 

คิมซูโฮเองก็สังเกตเห็นผมขณะดวงตาเบิกกว้างจากนั้นเขาก็ยกแขนขึ้นและโบกมืออย่างร่าเริง

 

“ฮาจินนนนนนนน~!”

 

เขาวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกน ผมกระโดดลงมาจาก ซันนูรี่ และรอเขา ด้วยความเร็วของเขา เขาจะมาถึงผมในเวลาไม่ถึง 1 นาที จากนั้นเขาก็ยื่นมือมาข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มเขินอาย

 

“ไม่ได้เจอกันนานมากเลยนะ ฮาจิน”

 

“นั้นสิ.”

 

มันเป็นการเจอกันที่สมบูรณ์แบบ เพราะผมอยากให้อะไรเขาพอดี

 

“ซูโฮ ฉันมีของขวัญให้นาย….”

 

“อ้อ เหมือนกันเลย ฮาจินนี่สำหรับนาย….”

 

แต่ดูเหมือนว่าคิมซูโฮจะคิดในสิ่งเดียวกันขณะที่เขาหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าของเขา

พวกเราหยุดนิ่งแล้วมองหน้ากันสักพัก จากนั้นพวกเราก็หัวเราะออกมา

ผมให้ของขวัญของผมก่อน

 

“เอาสิ่งนี้ไปก่อน”

 

“นี่มันอะไรน่ะ?”

 

“การ์ดที่เหมาะสำหรับนาย”

 

“อ๊ะ นายซื้อการ์ดบนชั้น 21 ด้วยเหรอ?”

 

คิมซูโฮ รับการ์ดของผมไปโดยไม่คิดมาก แต่เมื่อเขาเห็นการ์ดใบนั้นแล้วคิ้วของเขาก็กระตุกและเขาก็รีบเปลี่ยนใบหน้าอย่างรวดเร็ว

 

“8…8 ดาว? ฮะ-ฮาจิน นี่มันการ์ด 8 ดาว ฉันว่านายหยิบผิดแล้วละ”

 

“ไม่ นั่นละถูกแล้ว มันมีไว้สำหรับดาบ นอกจากนี้มันยังมีคุณสมบัติธาตุแสง มันถูกสร้างขึ้นมาสำหรับนาย”

 

อย่างที่ผมบอกไปแล้ว ผมยื่นมือออกไป

 

“ตอนนี้เอาของมาให้ฉันด้วย นายมีการ์ดให้ฉันด้วยใช่ไหม”

 

“ฮะ? โอ้ ใช่แต่เอ่อ มัน….”

 

คิมซูโฮซ่อนการ์ดที่เขาหยิบออกมาไว้ด้านหลังผมถามด้วยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของผม

 

“นายทำอะไรน่ะ?”

 

“เอ่อ มันก็แค่…มันแตกต่างกับสิ่งที่นายให้ฉัน….มากเกินไป”

 

“ไม่เป็นไร เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ”

 

ผมเดินหาเขา เขาก็ถอยหลังแต่ไม่นานเขาก็ตัดสินใจแม้ใบหน้าแดงก่ำดูเหมือนว่าเขาจะอายมาก

 

“ไม่เป็นไรๆ~”

 

“… .”

 

“อย่าอายไปเลยน่า”

 

ฉันไม่ได้อาย ฉันแค่รู้สึกแย่…คิมซูโฮบ่นอย่างเงียบๆในขณะที่เขาส่งการ์ดให้ผม

 

===

[เสียงสะท้อนแห่งความเงียบ] [การ์ดใช้งาน] [6 ดาว]

○ คุณสมบัตินี้ใช้ได้กับอาวุธยิง

• ยิงไร้เสียง – อาวุธของคุณไม่ไร้เสียงในการยิง
• ความเงียบงัน – พลังเวทมนต์ที่โจมตีถูกเป้าหมายจะไร้เสียง

===

 

“……….ปะ-เป็นยังไงบ้าง?”

 

คิมซูโฮถามอย่างประหม่า ผมยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ

 

“เยี่ยม มัมสมบูรณ์แบบมากสำหรับฉัน”

 

เมื่อได้ยินแบบนี้ในที่สุดใบหน้าที่ตึงเครียดของคิมซูโฮก็คลายออก

 

…..แต่แล้ว

 

วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงง—

 

ลำแสงพุ่งลงมาจากท้องฟ้าทันทีทันใด

 

“อะไรน่ะ?”

 

คิมซูโฮและผมยกอาวุธของพวกเราอย่างรวดเร็ว มันเป็นทักษะ

เทเลพอร์ต ที่ไม่คาดคิด อย่างไรก็ตามพวกเราเอียงหัวอย่างสงสัยเมื่อเห็นคนที่ปรากฏออกมา

 

“…ผู้อาวุโส?”

 

คิมซูโฮพึมพำอย่างตกตะลึง ผู้หญิงที่มาถึงไม่ใช่ศัตรู มันเป็นจินเซยอน

 

“สวัสดี.”

 

จินเซยอนคำทักทายอย่างรวดเร็วกับคิมซูโฮก่อนที่จะหันมาหาผม

จากนั้นเธอก็จ้องมองที่ใบหน้าของผมอยู่นานราวกับว่าผมซ่อนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็ยื่นมือของเธอออกมา

 

“สวัสดี คุณ เฟนริล”

 

“…อ๊ะ สวัสดี”

 

“ฉันเป็นแฟนคลับคุณ.”

 

“ขอโทษนะ อะไรนะครับ?”

 

ผมผงะกับคำพูดสุดท้ายของเธอ แฟนคลับของผม จินเซยอนยิ้มแล้วแสดงชื่อเห็น ‘กลุ่ม’ ที่เธอเป็นสมาชิก [นักธนูจินเซยอน]

 

– เฟนริลคลับ สมาชิก # 3

 

“ … เฟนริลคลับ? อะไรละนั้น?”

 

“มันเป็นเหมือนกลุ่มแฟนคลับ นายเป็นมือปืนที่มีสไตล์และโดดเด่นจนทำให้หัวใจของฉันสั่นไหวน่ะนะ”

 

ผมรู้สึกถึงความผิดปกติจากคำพูดของเธอ สิ่งที่ จินเซยอน บอกผมนั้นเป็นความจริงครึ่งหนึ่งและคำโกหกครึ่งหนึ่ง แต่ผมไม่รู้ว่าส่วนไหนเป็นความจริงและส่วนไหนเป็นเรื่องโกหก ผมซ่อนความสงสัยและถามออกมาโดยแกล้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจ

 

“แล้ว…ใครคือแฟนคลับ # 1?”

 

“อา เป็นผู้เล่นชื่อ ‘CaptainBritain’ นายรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร”

 

“… .”

 

CaptainBritain

 

แน่นอน ผมรู้ว่าเป็นใคร ผมตอบด้วยท่าทางไอแห้งๆแบบน่าอึดอัดใจ