The Novel’s Extra - ตอนที่ 414

บทที่ 414 จุดจบของหอคอย (2)

 

“ใช่ ลาก่อน ฉันเองก็สนุกมากเลยละในช่วง 3 วันที่ผ่านมา”

 

เอลฟ์มองพวกเราด้วยสายตาที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยน้ำตา

 

เพี้ยววววววว…

 

ไม่ช้าโรงน้ำชาก็เริ่มสั่นและเราก็ก้าวออกไปข้างนอก ผมก้าวไปสู่ทิวทัศน์อันน่าเศร้าของอาณาจักรปีศาจและเมื่อผมมองย้อนกลับไปโรงน้ำชาก็หายไปแล้ว

 

“พวกเรา พักผ่อนกันดีใช่มั้ย”

 

ผมพูดกับทุกคนที่ดูเหมือนไร้ความหวังเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาที่จะรู้สึกเหงา

 

“เริ่มกันเลย ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม”

 

**

 

[วลาดิวอสต็อก, รัสเซีย – สำนักงานใหญ่ของ สังคมปีศาจ]

 

วันหนึ่งในที่มืดมิดการไปเยี่ยมสำนักงานใหญ่ของ สังคมปีศาจ เขาแนะนำตัวเองในฐานะผู้ส่งสารถึงแม้ว่าเขาจะเป็นปีศาจก็ตาม

 

“….”

 

คนที่ลุกขึ้นสู่จุดสูงสุดของสมาคมแห่งความชั่วร้ายหลังจากหอคอยแห่งความปรารถนา – คิมฮักเคียว – ทักทายสัตว์ประหลาด

รูปร่างของสัตว์ประหลาดนั้นคล้ายกับมนุษย์ยกเว้นร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยขนและหัวของเขาคล้ายกับหมาป่า ฉลาก ‘มนุษย์หมาป่า’ จะพอดีกับสัตว์ประหลาดอย่างสมบูรณ์แบบ

 

“ …แกคือผู้ส่งสารใช่ไหม”

 

ใช่.

 

จากลำคอของสัตว์ประหลาดมีเสียงออกมาเป็นรอยโลหะแปลก ๆ คิมฮักเปียว ไม่อยากยินมันอีกเลย เขาถามด้วยหน้านิ่งๆ

 

“ฉันเข้าใจแล้ว. แล้วธุระของแกคือออะไร?”

 

มันเป็นหนึ่งใน ‘สัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์’ ที่มีชื่อเสียงอย่างแน่นอน จริงๆแล้วมันค่อนข้างน่ารำคาญที่จะจัดการกับพวกมัน คิมฮักเปียวไม่สามารถไล่พวกมันออกไปได้เมื่อพิจารณาสถานการณ์ใน Pandemonium ‘คิดว่าอย่างน้อยเราควรฟังสิ่งที่พวกมันพูด’ เขาคิด

 

– ราชาของพวกเรา ออร์เดอร์ ต้องการความภักดีจากแก

 

“…?”

 

แต่คิมฮักเปรวยก็ตกใจทันทีกับคำพูดอวดดีของมัน

 

“อะไรนะ? ฉันได้ยินไม่ผิด ใช่มั้ย…? พูดอีกครั้งสิ ความภักดี?”

 

– ใช่ถูกต้องแล้ว

 

คิมฮักเปียวไม่พูดอะไร มนุษย์หมาป่าจ้องมองที่คิมฮักเปียวอย่างนิ่งเงียบ ความเงียบงันเต็มช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง

 

…ผ่านไปซักพักเงียบ ๆ

 

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ออกมาจากปากของคิมฮักเปียว เสียงหัวเราะของเขาทำให้โลกสั่นสะเทือน

 

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า-!”

 

ผู้แทนของราชาใช้เสียงหัวเราะของเขาเป็นคำตอบในเชิงบวก มนุษย์หมาป่ายิ้มเบาๆ

 

– ราชาของพวกเราจะปกครองโลก แต่เขาก็ใจดีพอที่จะแบ่งปันบางส่วนให้กับปีศาจ …

 

“ แก ไอ้สวะ!”

 

คิมฮักเปโยก็ตะโกนจนเกิดการระเบิดขึ้นอีกครั้ง เสียงโห่ร้องที่เต็มไปด้วยพลังเวทย์เข้าไปในหูของมนุษย์หมาป่าและส่ายหัวกะโหลกของมันจากด้านใน

 

“เจ้าสัตว์ร้าย อย่าอยู่เลย?”

 

คิมฮักเปโยตะโกนและทุบหมัดของเขาลงไป

 

ตู้มมมมมมมมมมมม-!

 

เสียงคำรามดังกึกก้องเต็มอากาศ ในขณะเดียวกันพลังเวทมนต์ก็ลอยขึ้นไปในอากาศและกระจายออกไปในคลื่นกระแทกขนาดใหญ่

 

“แกคิดว่าแกกำลังพูดกับใคร -!”

 

คิมฮักเปโยตะโกนและจับมนุษย์หมาป่าที่กำลังสับสนอย่างชัดเจน

 

แกว๊ก …

เขาฉีกแขนของหมาป่าออกก่อนที่หมาป่าจะพูดอะไรสักอย่าง เขาคว้าหัวของหมาป่าและกระแทกลงกับพื้น

 

“แก ไอ้สวะ แกคิดว่าฉันเป็นใคร อะไรนะราชา ราชา งั้นเหรอ-?!”

 

คิมฮักเปียวกระทืบหัวชองมนุษย์หมาป่าซ้ำแล้วซ้ำอีกเพื่อปลดปล่อยความโกรธออกมา

 

ตู้ม— ตู้ม— ตู้ม—!

 

เสียงของการกระทืบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่ช้ามนุษย์หมาป่าก็ทรุดลงไปกองกับพื้นและแทบไม่เหลือแรงหายใจ

 

“แฮก ….แฮก “

 

คิมฮักเปียวถอนหายใจและก้มตัวคุกเข่าลฝข้างหนึ่ง จากนั้นเขาก็จับหัวมนุษย์หมาป่าและดึงขึ้นมาเพื่อสบตากับเขา

 

“ฟัง ฉันนะ เจ้าหมาป่า”

 

ดวงตาของคิมฮักเปียวนั้นจ้องมองอย่างเดือดดาน ดวงตาสีแดงของเขาซึ่งเป็นลักษณะของปีศาจจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเหลืองสดใสของมนุษย์หมาป่า

 

“ฉันไม่รู้และไม่สนใจที่จะรู้ว่าราชาของแกเป็นใคร แต่….”

 

คิมฮักเปียว อ้าปากกว้าง มีหมอกหนาของพลังปีศาจไหลออกมาจากปากของเขาและกลืนร่างของเขาไปทั้งหมด คิมฮักเปียวเปียกชุ่มไปด้วยพลังปีศาจเปลี่ยนเป็น

‘สิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์’ เป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดและเป็นอันตรายมากกว่ามนุษย์ มันเป็นความมุ่งมั่นที่สมบูรณ์แบบ

 

– ไปบอกมันว่าฉันจะฆ่ามันทันทีที่ฉันเจอมัน

 

เสียงของปีศาจเดือดดานด้วยความโกรธแค้น

 

**

 

[ชั้น 28 – กำแพงปราสาทปีศาจราชา]

 

หลังจากเดินทาง 3 วันในที่สดุพวกเราก็มาถึงปราสาทของราชาปีศาจ ปราสาทที่ล้อมรอบด้วยกำแพงขนาดใหญ่ให้ความรู้สึกหดหู่เศร้าโศกและกลิ่นอายของความแข็งแกร่ง

 

“ก่อนอื่นฉันคิดว่ามันจะเป็นการดีที่สุดที่จะเดินทางใต้ดินเข้าไปในปราสาท”

 

พวกเราซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้ๆและเริ่มประชุมกลยุทธ์ของเรา แน่นอนหัวหน้าของการประชุมคือผม ผมเป็นคนเดียวที่รู้เกี่ยวกับโครงสร้างและจุดบอดของปราสาท

 

“พวกเราจะเข้าไปตัวปราสาทจากใต้ดินได้ยัไง”

 

งับ งับ ไอลีน ถามขณะที่เธอส่งเสียงเคี้ยวช็อคโกแลต

 

“ กำแพงด้านตะวันออกและกำแพงด้านเหนือมีรอยแตกที่นำไปสู่ข้างในได้”

 

“…งับ แล้วนายรู้ได้ยังไงช?”

 

“สายตาของฉันดีมากๆ คุณรู้เกี่ยวกับมุมมองดาวเทียมใช่มั้ย”

 

ไอลีนพยักหน้า

 

“ฉันเห็นปราสาททั้งหลังได้ในแบบนั้น วิสัยทัศน์ของผมไม่ได้เป็นแนวนอน แต่เป็นแนวตั้ง มันง่ายที่จะมองเห็นช่องว่างถ้าคุณมองลงมาจากข้างบน”

 

“อ๊ะ…นี้เป็นส่วนหนึ่งของพรสวรรค์ของนายใช่ไหม? หรือว่าเป็นทักษะงั้นเหรอ”

 

“เอาล่ะสมมติว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของพรสวรรค์ของฉันก็แล้วกัน”

 

ผมยิ้มเล็กน้อย  จินเซยอน ก้าวออกมาช

 

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามี 5 คนใช่ไหมพวกเราควรแบ่งออกเป็นทีมก่อน ทีม 1 2 คนอีกทีม 2 อีก 3 คน”

 

“ใช่ เป็นความคิดที่ดี”

 

ผมเห็นด้วยกับเธอ หากพวกเรา 5 คนไปด้วยกันไม่เพียงแต่จะมีโอกาสที่จะถูกจับ แต่มันก็ยากที่จะหาเส้นทางหลบหนีหากพวกเราพ่ายแพ้ด้วยเหตุผลบางอย่าง

 

“งั้นฮาจินและฉันจะ….”

 

“ฮะ? ฮาจินต้องไปกับผม”

 

แต่มีความขัดแย้งทางความคิดเห็นเกี่ยวกับการแบ่งทีม ดูเหมือนว่าทั้ง จินเซยอน และ คิมซูโฮ อยากที่จะจัดตั้งทีมกับผม

 

“ซูโฮ? เกิดอะไรขึ้น”

 

จินเซยอนเอียงศีรษะของเธออย่างสงสัยพร้อมถามคิมซูโฮ

 

“เธอไม่เคยคัดค้านฉันจนถึงตอนนี้….”

 

“ก็แค่การมี 2 นักแม่นปืนในทีมเดียวกันมันไม่สมเหตุสมผล”

 

“ไม่ ฮาจิน จะเรียกว่าเป็นนักสู้ระยะใกล้ก็ได้จำสิ่งที่เขาพูดครั้งสุดท้ายได้ไหม ปืนนั่นดีกว่าสำหรับการต่อสู้ในระยะใกล้?”

 

“เป็นก็จริง แต่ในแง่ของการทำงานเป็นทีมฮาจินและผมอยู่ด้วยกันดีกว่า เพราะยังไงคุณก็พึ่งเจอเขาแค่ไม่กี่ครั้ง”

 

“ไม่ลพวกเราควรพิจารณาจากประสิทธิภาพจะเกิดอะไรขึ้นถ้านักแม่นปืน 2 คนรวมกันเป็นทีม? พวกเราจะไม่ถูกจับแน่นอน เนื่องจากพวกเราเป็นทั้งนักแม่นปืนที่เก่งในการเดินทางอย่างลับๆในที่มืด….”

 

การทะเลาะกันเกิดขึ้น การทะเลาะกันเวลา 5 นาที 10 นาทีจากนั้น 15 นาที….

 

‘คิมซูโฮ กับ จินเซยอน งั้นเหรอ’

 

ทันใดนั้นความคิดก็เข้ามาในจิตใจของผม

 

จินเซยอน ถามผมเกี่ยวกับอุบัติการณ์ควังโอ ในขณะที่ผมเป็น ดอกบัวดำ ในกรณีนี้คือ

จินเซยอน รู้แล้วงั้นเหรอ?

 

“พอแล้ว. นายมากับฉัน.”

 

ไม่อยากฟังการทะเลาะของ คิมซูโฮ และ จินเซยอน อีกต่อไป ไอลีน ดึงแขนของผมออกมา ..

 

“ทำไม? ทำไมคุณต้องแทรงเข้ามา ไอลีน?”

 

“เธอพูดถูก คุณไม่เหมาะกับเขา”

 

“อ้อ เหรอ หุบปากไปเลยนะ ก่อนที่ฉันจะใช้วาจาสิทธิ์”

 

ไอลีนจับ (?) ผมอย่างแรงและในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกทีมสำเร็จ

ทีมที่ 1 – ไอลีน และ คิมฮาจิน

ทีมที่ 2 – คิมซูโฮ, จินเซยอน และ อียองอา

เรียกได้ว่าเป็นการรวมกันที่สมดุลที่สุด

 

“พวกเราสร้างทีมเสร็จแล้ว ดังนั้น คิมฮาจิน? บอกแผนให้เราฟัง”

 

“แน่นอน แผนก็ตามนี้: มีรอยแตกลับ 2 ทาง ทางตะวันออกและทางเหนือ พวกเราจะใช้ช่องเหล่านี้เพื่อ….”

 

**

 

หลังจากการบรรยายสรุปไอลีนและผมเข้าไปในปราสาทผ่านช่องทางทิศเหนือ ไม่มีการพูดคุยกันระหว่างพวกเรา แม้แต่เสียงฝีเท้าก็สามารถทำให้เกิดอันตรายได้

 

แต่ยิ่งพวกเราก้าวต่อไปในปราสาทมากเท่าไหร่พลังปีศาจก็ยิ่งหนาแน่นมากขึ้นเท่านั้น ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญเล็ก ๆ จาก ไอลีน

 

“…ไอลีน, มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

 

“อามันเป็นแค่…บาดแผลจากก่อนหน้านี้ รอแป๊บมันจะดีขึ้นเอง”

 

ไอลีน สร้างหน้ากากโดยใช้ วาจาสิทธิ์ แล้วสวมมัน

 

“ฉันพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ.”

 

เป็นการแก้ปัญหาเป็นเพียงชั่วคราว แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น พวกเราเดินหน้าต่อไป

ปราสาทมืดมิดและพวกเรามองไม่เห็นอะไรเลย แต่พวกเราทั้งคู่ต่างก็รู้ว่าทันทีที่พวกเราเจออะไรนั้นคือศัตรูจะปรากฏตัวทันที

 

ซ่าาาาา …

 

และเวลานั้นก็มาถึงอย่างรวดเร็ว พวกเราได้ยินเสียงประกายไฟ เลยเงยหน้าขึ้นมอง

 

โคมระย้าขนาดใหญ่ห้อยลงมาจากเพดานของปราสาท เหนือแสงนั้นแสงบางๆปรากฏขึ้นเหมือนหมอก

 

“ …มันเป็นศัตรูใช่มั้ย”

 

“…ใช่. หัวหน้าระดับกลางเลยละ”

 

ไอลีน มองไม่เห็นในความมืดที่ทำให้ไม่เห็น แต่ผมทำได้ ด้านบนของโคมระย้าเป็นหัวหน้าปีศาจระดับกลางของปราสาทปีศาจยืนอยู่

 

– ข้ามีความสุขที่ได้พบพวกเจ้า….

 

เสียงเพรียวบางของมันทำให้พวกเรารู้สึกเหมือนว่าถูกงูเลีย จนถึงตอนนี้เนื้อเรื่อง

ค่อนข้างโบราณ ‘พรรคพวกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มและในขณะที่สหายกำลังต่อสู้กับหัวหน้าปีศาจระดับกลาง ก็ต้องผ่านไปเจอหัวหน้าใหญ่’

 

‘แต่นั่นมันก็คือเรื่องจริง….’

 

ผมเหลือบไปที่ ไอลีน ที่ถัดจากผม ไอลีนดูเศร้าสร้อย สีหน้าของเธอดูไม่สู้ดีนัก

 

– ชื่อของข้าคือ ไกเอน นักเชิดหุ่นที่รอให้พวกเจ้ามาถึง….

 

เสียงร้องแนะนำตัวเอง

 

ตู้ม, ตู้ม

 

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าดัง ๆ ดังขึ้นในหูของผม แต่นี่ไม่ใช่การรับรู้ของผมเอง มันเป็นความ

รู้สึกที่สปาร์ตันแบ่งปันกับผม ผมยิ้มเบาๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องกังวล

 

‘…เฮ้ นายแน่ใจเหรอว่านี่เป็นทางที่ถูกต้องแล้ว?’

 

นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดใน โกคูรยอ ทหารเทพที่กวาดล้างประเทศด้วยดาบเพียงเล่มเดียว

สปาร์ตันพาชายที่ชื่อ ชอคจุนกยอง ผู้ทิ้งความประทับใจตลอดกาลไว้ในประวัติศาสตร์ของคาบสมุทรเกาหลีกำลังใกล้เข้ามาแล้ว