The Novel’s Extra - ตอนที่ 456

บทที่ 456 รวมพล (4)

[ทวีป อคทรีน่า]

การเตรียมการสำหรับการต่อสู้นั้นดำเนินไปอย่างราบรื่น ทหารและอัศวินของ พัลซาร์ ได้รับการฝึกฝนทั้งกลางวันและกลางคืนและเราวางแผนกลยุทธ์

เนื่องจาก พูฮาเรน ถูกครอบงำด้วยความโกรธและความกลัวเขาจึงขาดความสามารถในการมองเห็นว่าอะไรคือกับดัก พวกเราตัดสินใจที่จะใช้สิ่งนั้นเป็นประโยชน์

พวกเราใช้เวลา 2 สัปดาห์ขุดกับดักขนาดใหญ่ หลุมมีขนาดใหญ่พอที่จะบรรจุร่างมารขนาดใหญ่ของ พูฮาเรน พวกเราได้จารึกพลังเวทมนต์ที่ทรงพลังพอที่จะระเบิดสัตว์ประหลาดใดๆก็ตามที่ติดกับ

ขณะเดียวกัน เฟฮี กษัตริย์ของ พัลซาร์ ได้ดูแลการเพาะปลูกพืชผลและเลี้ยงปศุสัตว์เป็นการส่วนตัว ต้องขอบคุณความพยายามและการสนับสนุนของเธอ ทุกคนเองก็รู้สึกถึงความพยายามจากกษัตริย์ของพวกเขาและตอนนี้ พัลซาร์ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็น ‘ประเทศ’ มากขึ้น

อย่างไรก็ตามมีเวลาไม่มากแล้ว

“…มารมาถึงแล้ว”

ตู้ม – ตู้ม –

ในคืนวันพระจันทร์เต็มดวงเสียงฝีเท้าของปีศาจทำลายที่ดินแดนของ

ชูเบิร์ท ดังก้อง

“ฉันเห็นเขาแล้ว”

พลเรือนถูกอพยพไปยังส่วนที่ไกลที่สุดของเมืองในขณะที่พวกเราออกไปนอกเมืองพร้อมกับทหารและอัศวินของ พัลซาร์ พวกเรายืนอยู่บนกำแพงปราสาทและจ้องมองเข้าไปในความมืด มารที่มีร่างกายขนาดใหญ่และมีหัวเหมือนวัวตัวผู้เดินมา พัลซาร์ ในขณะที่ปล่อยพลังมาร

ออกมา

“หากพวกเราสามารถผ่านเรื่องนี้ไปได้ พวกเราก็จะเข้มแข็งขึ้น พวกเราทำได้แน่.”

จินเซยอน ให้กำลังใจ

“พวกเราสามารถกลับบ้านได้เมื่อเรื่องนี้จบลงใช่มั้ย…?”

“แน่นอน ไม่ต้องห่วง”

ซอยองจี และ อียองฮา ปลอบใจซึ่งกันและกัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาจริงๆเหรอ?

“เงียบเถอะ พวกเธอ 2 คน หยุดร้องได้แล้ว”

“เขากำลังมาแล้ว. เตรียมพร้อม.”

นอกเหนือจากการบ่นของ ไอลีน ที่น่ารำคาญและการพึมพำอย่างตึงเครียดของ ชินจงฮัก ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ทันที

ผมจ้องมองไปยังยักษ์ที่น่ารังเกียจอย่างช้าๆ มารดูเหมือนจะยิ่งใหญ่กว่าที่คิด หัวใจของผมเต้นแรงและเกิดเป็นความกลัว ส่วนหนึ่งของผมอยากจะหนีไป

“เฮ้ออออออออ… .”

ผมหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองไปรอบๆ นักธนูผู้ศักดิ์สิทธิ์ จินเซยอน,

ปรมจารย์วาจาสิทธิ์ ไอลีน, นักฆ่า ซอยองจี, เพลิงนรก อียองฮา,

ลาสบอส จินซาฮยอค, และ เบจิต้า เอ้ย มังกรเพลิงทมิฬ ชินจงฮัก

แน่นอนผมก็มีฉายาเช่นกัน [นักล่ามาร] ผมเชื่อว่าพวกเราเอาชนะได้

ด้วยจิตใจที่สั่นเทาของผมทำให้ผมต้องหยิบกระสุนออกมา

“สังเคราะห์.”

ผมใช้ [การสังเคราะห์ Lv.10 ] กับกระสุนปืน 300 นัดที่ผมมี ผมหลอมกระสุนนับ 100 เป็นหนึ่งเดียวเพื่อเพิ่มพลังการทำลายล้าง จากนั้นผมเพิ่ม [ชิ้นส่วนแห่งแผ่นดิน] ลงไปในกระสุน

===

[ชิ้นส่วนแห่งแผ่นดิน]

– คริสตัลที่เก็บรักษาอดีตที่ถูกบันทึกเอาไว้

– เพิ่มพลังของอาวุธที่เชื่อมต่อ

===

การเตรียมการเสร็จสิ้น

“ฉันไปก่อนละนะ”

ผมปีนขึ้นไปที่หอสังเกตการณ์ ในขณะเดียวกันผมเปิดใช้งานทักษะ

ขั้นสูงสุด [ความเข้าใจที่สมบูรณ์แบบของพลังวิญญาณ]

วิ้งๆๆๆๆ …

ประกายสีแดงเข้มแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของผม ความรู้สึกแห่งพลังพุ่งออกมาจากร่างกายของผม

“เปลี่ยน.”

ผมเปลี่ยน Desert Eagle เป็นปืนไรเฟิล มันถึงเวลาที่จะใช้คุณสมบัติเสริมความแข็งแกร่งกับปืนแล้ว

ผมใช้ระบบเสริมความแข็งแกร่งแบบสุ่มบนกระสุนและปืนเพิ่ม

ค่าสถานะของร่างกายด้วยผลทุกอย่างของ [ร่างกายจดจำฤทธิ์ยา] พร้อมใช้ [เอเธอร์] และ [อัลกอริทึม] พร้อม [รอยสัก] บนแขนขวาของผมถึง 5 เส้นใส่ลงไปในกระสุนและใช้ [ทะลายขีดจำกัด] เพื่อเพิ่มพลังรอยสัก

“อักกกก… .”

การทะลายขีดจำกัดใช้พลังชีวิต ของผมเพื่อเพิ่ม รอยสัก กระบวนการนี้ทำให้ผมต้องเจ็บปวดราวกับถูกมีดตัดร่างกายเป็นชิ้นๆ ถึงกระนั้นผมก็ยังคงกัดฟันและอดทนจนกว่ารอยสักที่ 6 และ 7 จะกลายเป็นกระสุน

ย้ากกกกกกกกกกกกกกก-!

รอยสักเกินขีดจำกัดและรัศมีที่ผมมองเห็นก็ชัดเจนขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลังปะทุออกมาจาก Desert Eagle พลังเวทมนต์และ

พลังวิญญาณหมุนวนรวมกันสร้างเป็นวังวนขนาดใหญ่

นี่คือการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดที่ผมสามารถรวบรวมได้ในตอนนี้

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก-!

ในขณะนั้นเองในที่สุดมารก็เหยียบกับดัก รากต้นไม้และแมกม่าปะทุขึ้นเพื่อยับยั้งการเคลื่อนไหวของมาร ในเวลาเดียวกัน ไอลีน ก็ใช้ วาจาสิทธิ์

“สายฟ้าเอ๋ย จงฟาดลงมา -!”

แสงสว่างหยุดการเคลื่อนไหวของปีศาจลงชั่วครู่หนึ่ง

ผมเล็งปืนไปที่จุดสำคัญของปีศาจต้องปุ่มบนท้องของมัน แม้ว่ามันจะถูกป้องกันโดยบาเรียพลังมาร แต่คุณสมบัติต้านท้านเวทมนต์ที่ผมใส่ลงไปในกระสุนของผมสามารถเจาะทะลุมันได้อย่างง่ายดาย ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องลังเล

คลิก!

ผมเหนี่ยวไก ทันทีนั้นผมรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของผมถูกยิงออกไป

เสียงดังก้องกังวาน

ร่างกายของผมถอยหลังจากแรกทถีบจาก Desert Eagle ที่ระเบิดออกมา

เพี้ยวววววววววววววววววววว… !

กระสุนพุ่งออกมาอย่างรุนแรงด้วยพลังงานจำนวนมหาศาล แม้แต่ดวงตาของผมก็ไม่สามารถประมาณความเร็วของมันได้

!!!!!

กระสุนสัมผัสกับบาเรียของมาร พลังเวทมนต์ของรอยสักทำลายบาเรียในทันทีและเจาะทะลุลงไปในผิวของเขา ไม่ช้ามันก็เจาะทะลุร่างมารและทำลายอวัยวะของมันจนหมด

โฮกกกกกกกกกกกกก…

มารกรีดร้อง มันพ่นเลือดออกมาเต็มปากก่อนที่จะล้มลงไปบนพื้น…?

รอเดี๋ยวก่อนนะ.

ทำไมมันถึงล้มลงไปในทันทีแบบนั้นละ?

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

เสียงของ ไอลีน ดังขึ้น เธอเองก็ดูจะตกใจเหมือนผม

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกก…

มารทรุดตัวลงอย่างสมบูรณ์และเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่สั่นคลอน

มารไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียวหลังจากล้มลง ราวกับว่ามันตายลงไปแล้ว

“…บ้าน่า? มันตายแล้วจริงๆเหรอ?”

ไอลีนบ่นอย่างเงียบๆ เธอไม่ใช่คนเดียวที่ประหลาดใจ ชินจงฮัก เป็น

คนแรกที่กระโดดลงมาจากกำแพงปราสาท จินเซยอน เตรียมพร้อมที่จะยิงธนูเวทมนตร์ของเธอ อียองฮา เองก็พร้อมแล้วสำหรับการยิงพลังของเขาและ จินซาฮยอค ผู้เฝ้าดูทุกสิ่ง … ทุกคนมองมาที่ผมด้วยความงุนงง

จากนั้นจินซาฮยอคก็กระโดดขึ้นไปที่หอสังเกตการณ์

“คิมฮาจิน นาย….”

จินซาฮยอค กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่จู่ๆเธอแสดงความตกใจออกมา

เธอตะโกนขึ้น!!

“ตะ…..ตาของนายเลือดไหล!”

“… .”

ผมกำลังจะถามว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรแต่จู่ๆผมก็กระอักเลือดออกมา

พวดดด-!

เลือดไหลออกมา ในขณะเดียวกันวิสัยทัศน์ของผมก็พร่ามัว ผมเดินโซเซ ผมรู้สึกคลื่นไส้

“เฮ้! นาย….นายเป็นอะไรไป!”

จินซาฮยอค อุ้มผมขึ้นมา ผมจับท้องของผมในขณะที่เธอช่วยผมอย่างเต็มที่ ผมกระอักเลือดออกมาไม่หยุดเหมือนน้ำตก ผมหลับตาลง สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นคือเลือดสีแดงที่ออกมา

“คิมฮาจินนนนนนนนนนนน-”

เสียงของจินซาฮยอค ถูกตัดออกไป

การแจ้งเตือนหลายรายการเกิดขึ้นในความมืด [มาร…], [นักล่ามาร…] ฯลฯ แต่มีเพียงหนึ่งการแจ้งเตือนที่ดึงดูดความสนใจของผม

[คุณใช้อายุไขไป 3 ปีผ่านการทะลายขีดจำกัด]