The Novel’s Extra - ตอนที่ 508

บทที่ 508 มองย้อนกลับไป (4)

 

ม้าไร้ประโยชน์ตอบสนองต่อเสียงของไทกริสทันที

 

– ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ!

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า แกอยากเจอฉันงั้นเหรอ?”

 

ไทกริส โอบกอดม้าที่วิ่งเข้ามาในอ้อมแขนของเขา พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงแค่ 4 ชั่วโมง แต่พวกเขาก็ทำราวกับว่าไม่ได้เจอกับหลายปี

ไทกริสผู้ลูบแผงคอของ ม้าไร้ประโยชน์ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกระซิบของ ม้าไร้ประโยชน์ ไทกริสยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

 

“…เฮ้ แกให้อาหารให้เด็กคนนี้หรือยัง?”

 

ไทกริสถามคนที่รับผิดชอบเรื่องอาหาร

 

“ครับ พวกเราเสิร์ฟอาหารที่ดีที่สุดให้เขาแล้ว”

 

“แล้วยังไง”

 

“นั่น-นั่นก็คือ … .”

 

มนุษย์ไม่ได้ตอบ แต่ไทกริสไม่คาดคิดว่าจะได้ยินอะไร ไทกริสกระแทกศีรษะมนุษย์ทำให้เขากลายเป็นเศษเนื้อในทันที

 

“…เจ้าโง่.”

 

ไทกริสมองไปที่ศพแล้วกระโดดลงบนหลังม้า ม้าไร้ประโยชน์ทักทายเจ้าของของมันด้วยความสุข

 

“อย่าลืมเตรียมเนื้อสัตว์ที่เหมาะสมในหมู่บ้านต่อไป มิฉะนั้นแกจะเป็นคนต่อไปที่จะตาย”

 

คำเตือนอันศักดิ์สิทธิ์ของไทกริสทำให้ข้ารับใช้ทั้งหมดของเขาต้องโค้งคำนับ

 

“ไปกันเถอะ!”

 

ฮี่ๆๆๆ

 

เสียงควบม้าที่ชัดเจนของม้านั้นดังขึ้นเมื่อไทกริสเดินไปข้างหน้า

ผู้อยู่อาศัยใน ลูพิตัน ส่งคำปรบมืออย่างไม่มีเงื่อนไขและไทกริสก็ออกจากหมู่บ้านอย่างพึ่งพอใจ

 

“ฉันไม่ชินกับการที่เห็นมนุษย์มีความสุข ถ้าไม่ใช่เพื่อ ราชา ออร์เดน …แกไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?”

 

ไทกริสบ่นอย่างชั่วร้ายเมื่อเขาออกจากหมู่บ้าน

 

“ใช่ ข้ารู้สึกทึ่งในความอดทนและคุณธรรมของท่านลอร์ดเสมอ”

 

เลขานุการมดกระตือรือร้นพร้อมกับไทกริส กลุ่มเขามุ่งหน้าไปยัง

จุดหมายต่อไปอย่างช้าๆและในไม่ช้าก็ถึงถิ่นทุรกันดารอันกว้างใหญ่

 

“หาวววววววววววว!

 

ไทกริสหาวซึ่งฟังดูคล้ายกับเสียงคำราม

 

“หมู่บ้านต่อไปละ?”

 

“เครน และก็ โลเรน เป็นหมู่บ้านระดับต่ำและโลเรนเป็นระดับกลาง…?”

 

เมื่อเลขานุการมดกำลังอ่านรายละเอียดการเดินทางของพวกเขาก็เจอวัตถุเหมือนลูกศรพุ่งเข้ามาผ่านท้องฟ้า

 

เพี้ยวววววววววววว!

 

แรงกดดันจากลมแรงมหาศาลได้กลืนกินอากาศรอบๆ แต่ก็มีบางอย่างพุ่งออกมาจากหมัดของไทกริส เขาได้พยายามกำจัดวัตถุที่พุ่งเป้าหมายไปที่ ม้าไร้ประโยชน์ ทันที

 

อย่างไรก็ตามลูกธนูของ นักธนูผู้ศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้ถูกทำลายง่ายๆ

มันทวีคูณเหมือนใยแมงมุมและโจมตีทั้ง ไอกริสและม้าไร้ประโยชน์

 

วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงง!

 

ลูกศรเวทย์มนตร์ของ จินเซยอน จับที่แขนของ ไทกริส แล้วแทงลงไปในหัวใจของ ม้าไร้ประโยชน์

 

“… !”

 

ไทกริสล้มลงไปข้างหน้า แม้ว่าเขาจะปลอดภัย แต่ว่า ม้าไร้ประโยชน์ ไม่เป็นเช่นนั้นด้วยหัวใจของมันถูกทำลายด้วยลูกศรที่ร้ายกาจ

ม้าไร้ประโยชน์ ล้มลงไปด้านข้างอย่างช้าๆ

 

“… .”

 

เมื่อไทกริสเห็นม้าไร้ประโยชน์ของเขาล้มลง เขาวิ่งไปหามันอย่างงุนงงตามสัญชาตญาณ

 

– ฮี่…ฮี่…ฮี

 

ม้าไร้ประโยชน์กำลังอ้าปากเพื่อหายใจและมองดูเจ้าของที่รักของมัน มันปล่อยลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกมาพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด

 

– …

 

แต่ไม่นานมันก็หยุดหายใจ ม้าตายขณะที่ดวงตายังคงเปิดอยู่ ไทกริสจ้องมองม้าอันเป็นที่รักของเขาในขณะที่ตัวแข็งค้าง เขารู้สึกเหมือนเขากำลังฝันไป ทุกอย่างรู้สึกเหมือนความฝันและสมองของเขาปฏิเสธที่จะยอมรับสถานการณ์ปัจจุบันว่าเป็นความจริง

 

“นี่มัน…อะไร….”

 

เลขานุการมดเข้าหา ไทกริส อย่างช้าๆ เขามองเห็นด้านหลังของไทกริสซึ่งสั่นไหวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

 

“คือ…ท่านไทก…”

 

เลขานุการมดยังไม่ทันพูดจบประโยคของมัน

 

“………!!!!”

 

ไทกริสคำรามเสียงของเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและบ้าคลั่งอย่างไม่สามารถควบคุมได้ออกมา เขายืนขึ้นและมองข้ารับใช้ของเขา น้ำตาที่ไหลรินทำให้สูญเสียสติไปแล้วไทกริสจมอยู่ในความโกรธแค้นกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ทำตามความปรารถนาโดยสัญชาตญาณ

*************************************************************************

 

ในทางตรงกันข้ามจินซาฮยอค เดินลึกเข้าไปในแอฟริกา เธอมาที่แอฟริกาเพื่อค้นหาเบลล์ แต่ตอนนี้เธอมีเป้าหมายเพิ่มเติม

 

ฝึกให้แข็งแก่รงขึ้น

 

จินซาฮยอค รู้สึกว่าเธอขี้เกียจเมื่อไม่นานมานี้ เธอรู้สึกไร้พลังโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากต่อสู้กับหัวหน้าของ Chameleon Troupe

 

จินซาฮยอค เดินผ่านแอฟริกาไล่ตามกลิ่นที่เบลล์อย่างตั้งใจทิ้งไว้หาก

มอนสเตอร์กล้าขัดขวางเธอ เธอก็ฆ่าพวกมัน

 

“หืม…นี่คือสิ่งที่เบลล์ตั้งเป้าไว้งั้นเหรอ”

 

และผลลัพธ์ปัจจุบันคือสิ่งนี้ มอนสเตอร์นับพันและมอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์อยู่รอบตัวเธอ

 

การต่อสู้ดำเนินไปด้วยดี จินซาฮยอค ปล่อยอาวุธนับไม่ถ้วนที่ฆ่าเหล่ามอนสเตอร์และภูเขาแห่งซากศพก็เริ่มก่อตัวขึ้น อย่างไรก็ตามดูเหมือน จำนวนของพวกมันไม่มีที่สิ้นสุด

 

“ยอมแพ้ซะ จินซาฮยอค, ก๊าบๆๆๆ”

 

มอนสเตอร์ที่คล้ายกับ เป็ด พูดดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้บัญชาการกองทัพ

 

ดวงตาของจินซาฮยอค เบิกกว้าง

 

“แกรู้จักชื่อของฉันได้ยังไง”

 

“ก๊าบๆ แน่นอนว่าเธอเคยเป็นข้ารับใช้ของกษัตริย์ แต่ก็ทรยศเขาและหนีไปหลังจากนั้นเพียง 1 สัปดาห์”

 

“…โอ้ แกกำลังพูดถึงเรื่องนั้นเหรอ?”

 

จินซาฮยอค ได้รับคริสตัลของ อคทรีน่า จาก Orden แต่เธอจำไม่ได้ว่าเป็นข้ารับใช้ของเขา จินซาฮยอค ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว

 

“เธอพร้อมที่จะตายแล้วใช่ไหม?”

 

“… .”

 

จินซาฮยอค ตรวจสอบสภาพร่างกายของเธออย่างช้าๆ เธอผลักดัน

ตัวเองมาตลอดหลายเดือนโดยไม่ได้พักดังนั้นเธอไม่สามารถพูดได้ว่าเธออยู่ในสภาพที่ดีเยี่ยม จริงๆแล้วมันต่ำกว่าค่าเฉลี่ยเนื่องจากการต่อสู้เมื่อ 2 วันก่อน

 

“แกนั้นละพร้อมที่จะตายหรือยัง”

 

แต่อย่างที่คาดหวัง จินซาฮยอค ผลักดันตัวเองให้จนมุม การผลักตัวเองให้ก้าวข้ามขีดจำกัดของเธอคือวิธีที่เธอวางแผนจะแข็งแกร่งขึ้น

จินซาฮยอค มั่นใจในศักยภาพของเธอ

 

“มนุษย์ผู้โง่เขลา -!”

 

พวกเป็ดตะโกนออกมา

 

เฟี้ยวววววววววว!

 

จินซาฮยอค กระโดดขึ้นไปเพื่อหลบการโจมตี แต่มอนสเตอร์ก็พุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว จินซาฮยอค จัดการบีบอากาศให้รัดคอพวกมันจนตาย

 

“…ดูสิพวกแกจะมีกี่ตัวกันแน่?”

 

มอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์โจมตีต่อไปเรื่อยๆ จินซาฮยอค มีพลังเวทมนต์ที่จำกัดแต่ตัวเลือกหลบหนีไม่เคยเข้ามาในสมองของเธอการต่อสู้ที่ไม่จบไม่สิ้นได้ทิ้งรอยแผลเป็นมากมายไว้บนร่างของจินซายุค เลือดของเธอไหลไม่หยุด ชุดเกราะของเธอขาดและผมของเธอก็ขาด การเอาชนะในสถานการณ์แบบนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องนี้ไกลตัวเนื่องจากสถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไปเรื่อยๆ

 

และแล้วในขณะที่จินซาฮยอค กำลังลำบากจากการต่อสู้ที่โดดเดี่ยว …

 

“ก๊าบๆ! ตายซะยัยคนทรยศ…?”

 

ลูกศรกระทบคอของเป็ดที่คำราม ลูกศรพุ่งไปแทงหัวของเป็ดอีกต่อ

 

“…ก๊าบ”

 

เป็ดตายแล้วแต่ลูกศรลึกลับพึ่งเริ่มต้นเท่านั้น

 

เพี้ยววววววววว

 

ลูกศรสีดำทั้งหมด 5 ดอกลอยไปมาบนท้องฟ้า พวกมันทิ้งร่องรอยสีดำ ไว้บนอากาศและเคลื่อนไหวเหมือนนก 5 ตัวบนฟ้า

 

“… ?”

 

จินซาฮยอค จ้องมองที่ลูกศรด้วยความงุนงง ลูกธนูเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ไม่อาจเข้าใจทำให้ชีวิตของมอนสเตอร์มากมายต้องจบลง เส้นที่วาดด้วยลูกธนูคล้ายกับบางสิ่งบางอย่างจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่

 

โฮกกก, โฮกกก, โฮกกก—!

 

มอนสเตอร์ล้มลงทีละตัว ยอดผู้เสียชีวิตถึงตัวเลข 2 หลัก 3 หลักและ

4 หลักทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลา 3 วินาที

 

“…ใครกัน.”

 

เมื่อจินซาฮยอค ถามเจ้าของลูกศรปรากฏตัวออกมา

 

“ทางนี้”

 

เสียงดังมาจากด้านบน จินซาฮยอค เงยหน้าขึ้นไปมองบนภูเขานิรนามชายที่เธอมองหาพร้อมกับเบลล์ยืนอยู่ที่นั่นคิมฮาจิน จินซาฮยอค ได้แต่ขมวดคิ้วของเธอในขณะที่คิมฮาจินพูดอย่างไร้อารมณ์

 

“ขึ้นมา”

 

“…อะไรนะ?”

 

สิ่งที่คิมฮาจินพูดทำให้จินซาฮยอค สับสน

 

“ในอีก 6 เดือนข้างหน้า…”

 

จากนั้นเขาก็เล็กธนูอีกครั้ง อันนี้เป็นลูกศรสีขาวบริสุทธิ์ที่แตกต่างจากลูกศรสีดำก่อนหน้านี้ของเขาอย่างชัดเจน แม้ว่า จินซาฮยอค จะไม่รู้ถึงตัวตนของลูกศรนี้ แต่มันต้องเป็นลูกศรแสงจันทร์ซึ่งเป็นตำนานของ [Lv.11 อาเธนา]

 

“ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเอง”

 

คิมฮาจินพูดจบประโยคของเขา แต่จินซาฮยอค ไม่เข้าใจเขาจนนิ่งไปนานกว่า 3 วินาที 5 วินาที เมื่อคำพูดจบลงดวงตาของจินซาฮยอคก็

เบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็วและคิมฮาจินก็ปล่อยธนูของเขาออกไป

 

เฟี้ยววววววว!

 

ลูกศรแสงจันทร์ ของ อาเธนา เต็มไปด้วยพลังเวทมนต์ของรอยสักได้ปะทุออกมาพร้อมกระแสไฟฟ้าบริสุทธิ์ขนาดใหญ่และพุ่งเข้าหากองทัพของมอนสเตอร์ในทันที!!!