The Novel’s Extra - บทที่ 587 10 วัน (6)
บทที่ 587 10 วัน (6)
**
ยามดึก
ผมกลับไปที่การประชุมเชิงปฏิบัติการของชิมูรินหลังจากทำงานมาทั้งวัน บอสและชิมูรินกำลังรอผมอยู่ที่โต๊ะในครัว
“นายมาสาย”
บอสพูดก่อน จากนั้นชิมูรินก็ทุบกำปั้นของเธอลงบนโต๊ะ
“ใช่ นายสายเกินไป เราเกือบเสียชีวิตจากความหิวแล้วรู้ไหม”
“…แล้วทำไมคุณไม่กินล่ะ (- -)?”
“อะไรนะ?”
ใบหน้าของชิมูรินบิดเบี้ยวอย่างชั่วร้าย
“นี่เป็นความผิดของนาย เพราะนายทำอาหารเก่งเกินไป ทุกอย่างมีรสชาติที่น่ากลัว ดังนั้น-“
“เคๆ เดี๋ยวผมไปทำให้”
ผมหัวเราะเบาๆ และเดินไปที่ห้องครัว ชิมูรินยิ้มอย่างพึงพอใจและไหล่ของบอสก็เต้นเช่นกัน
อาหารวันนี้เป็นเค้กข้าวรสเผ็ด เกี๊ยวและเทมปุระ
หลังจากที่ผมปรุงอาหารเสร็จในเวลา 15 นาที ชิมูรินก็วางหนึ่งในสามของจานและลงไปชั้นล่าง เธอต้องการที่จะทำการวิจัยเวทมนต์ของเธอต่อไปขณะที่กิน
บอสนั่งอยู่บนโต๊ะในครัวและกินเค้กข้าวรสเผ็ดพร้อมตะเกียบ ผมนั่งถัดจากเธอ เมื่อผมจ้องที่เธอ เธอก็เริ่มมองผมอย่างประหลาด ตะเกียบของเธอช้าลงและการเคี้ยวของเธอกลายเป็นตุ่มเล็กๆ ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถยับยั้งความอยากรู้อยากเห็นของเธอและถาม
“นายมีอะไรจะพูดไหม?”
“ …พูดอะไรนะหรอ?”
“ใช่”
ผมมีสิ่งที่ผมอยากจะพูด
ผมอยากถามว่าเธอจะทำอะไรถ้าเธอรู้ว่าอียอนจุง คนที่เธอไว้ใจมากที่สุดคือคนที่ยุ่งกับชีวิตของเธอ
“… บอส”
และผมอยากรู้ว่าเธอจะคิดอย่างไรถ้าผมฆ่าชายคนนั้น
“มันเป็นแค่นะ แต่….”
ผมพยายามที่จะพูดอ้อมๆ
“คุณจะทำยังไงถ้าคนที่คุณไว้วางใจทำให้คุณผิดหวังมากที่สุด?”
คำถามนี้มีความหมายสองข้อ หนึ่งคือบอสค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับอียอนจุนที่แท้จริง อีกอย่างคือเธอพบว่าผมได้ทรยศเธอโดยการฆ่าเขา
“…ผิดหวัง?”
การแสดงออกของบอสเย็นลง ดูเหมือนว่าเธอจะหมดความกระหาย เธอวางตะเกียบแล้วจ้องมองมาที่ผม
“อืม…ผมไม่คิดว่านายจะทำให้ฉันผิดหวังน่ะ”
“โอ้ ผมเป็นคนที่คุณเชื่อใจมากที่สุดหรอ?”
“….”
การแสดงออกที่แช่แข็งของบอสอ่อนลง เธอไออย่างอายและเปลี่ยนหัวข้อไป
“จะมีบางอย่างเกิดขึ้นหรอ? ทำไมนายถึงถามฉันแบบนั้นล่ะ?”
“…ไม่มีเหตุผลอะ”
ผมคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องทำ ถ้าผมบอกบอสถึงความจริงเกี่ยวกับอียอนจุน…เธอคงพยายามฆ่าเขาเอง และถ้าเธอทำ เธออาจจะตกอยู่ในความเศร้า เสียใจและโกรธ
“ผมก็แค่อยากรู้”
นี่คือหน้าที่ของผม การบอกความจริงกับบอสอาจต้องรอจนกว่าผมจะฆ่าอียอนจุน
“ผมถามเพราะผมชอบคุณ นั่นคือความจริงที่จริงใจ”
“…!”
เคร้ง! ในขณะนั้นตะเกียบในมือของบอสก็ตก เธอจ้องมาที่ผมด้วยมือที่ค้างท่าจับตะเกียบ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเหมือนตัวการ์ตูน
“อะ- นายพูดอะไร ฉัน – เห็นได้ชัดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาควรเหมือนบอสของเขา…ฉันไปก่อนนะ!”
บอสลุกขึ้นอย่างว่องไวและรีบหนีไปที่ห้องของเธอ ทิ้งอาหารที่เธอชอบไว้บนโต๊ะ
**
[การประชุมสันติภาพข้ามชาติ D-5]
5 วันจนกระทั่งการประชุมสันติภาพข้ามชาติ
ในพื้นที่ฝึกฝนเวทมนต์ในสถาบันลับ ฮารินสอนเราถึงวิธีการตามล่าปีศาจ
“ฉันมาจากตระกูลหมอผี”
ฮารินปล่อยพลังเวทย์มนตร์ของเธอเพื่อแสดงการขับไล่ผี พลังเวทย์มนตร์ของเธอเบ่งบานด้วยเฉดสีแดงที่ชัดเจน สีนี้แสดงถึงพลังของหมอผีที่เป็นสิ่งชั่วร้ายจะได้รับบาดเจ็บ
“ตามที่ฉันอธิบายไว้ก่อนหน้านี้ ตระกูลนั้นถูกกำหนดโดย ‘สายเลือด’ เมื่อสมาชิกของกลุ่มล่าปีศาจของเราเราผสมพลังเวทมนต์ของเรากับเลือดของเรา ตามฉันมา”
เรานำซองเลือดที่ฮารินทำออกมาด้วยความช่วยเหลือของยูยอนฮา
การยืมพลังแห่งการขับไล่ผีนั้นง่ายอย่างน่าประหลาดใจ เราแค่ต้องเติมพลังเวทย์มนตร์ของเราลงในเลือดและปล่อยให้ทั้งสองผสมกัน
คิมโฮรอกและอียอนฮานมีปัญหากับกระบวนการนี้ แต่ยุนซึงอา, เรเชล และ อิลลีน สามารถทำให้สำเร็จได้อย่างง่ายดาย
“พลังเวทย์มนตร์ของฉันจะผสมกับเลือดนี้และกลายเป็นพลังเวทย์มนต์ขับไล่”
อีลลีนพูดประโยคเดียว มันเหมือนกันสำหรับผม เนื่องจากผมต้องควบคุมพลังเวทย์ของรอยสัก
[เลือดของตระกูลนักล่าปีศาจ ดูดกลืนบางส่วนในตัวคุณ]
[ผู้มีอำนาจของคุณ ‘นักล่าปีศาจ’ แข็งแกร่งขึ้น!]
[การเบี่ยงเบนบางส่วน – แขนปีศาจแข็งแกร่งขึ้น!]
[โชคมากขึ้น! โดยการดูดซับพลังของเลือดหมอผี คุณจะได้รับส่วนหนึ่งของยีนพวกเขา!]
[คุณได้รับของขวัญใหม่ ‘หมอผีที่แท้จริง’! เหตุการณ์ที่เป็นมงคลอาจเกิดขึ้นกับโอกาสต่ำทางดาราศาสตร์!]
“…?”
ชุดการแจ้งเตือนของระบบโผล่ขึ้นมาข้างหน้า ผมกระพริบตาและจ้องมองที่หน้าต่าง ขณะที่ยืนอยู่ในความงุนงง อีลลีนก็คุยกับฮาริน
“ยังไงก็เถอะเราไม่ต้องบอกคิมซูโฮเกี่ยวกับเรื่องนี้เหรอ?”
“อ๊ะ ฉันจะไปหาผู้บัญชาการดาบ และสอนเขาทีหลังเอง”
“อ่า โอเค”
“จากนั้น ต่อไป!”
แปะ!— ฮารินปรบมือของเธอ เสียงดังทำให้ผมตื่นขึ้นและผมก็หันมาสนใจเธอ
“เริ่มเรียนขับไล่ผีกันเถอะ!”
แต่คำพูดของฮารินไม่ได้เข้ามาในหัวผมเลย ด้วยเหตุผลบางอย่างผมรู้สึกเหมือนได้รับคำใบ้มากมาย
เลือดของฮารินและพลังเวทย์ของรอยสักที่หลอมรวมเข้ากับมัน
อำนาจของผม ‘นักล่าปีศาจ’ ซึ่งเป็นผลมาจากความแข็งแกร่ง
“อืม คุณฮาริน?”
ขณะที่ผมเรียกฮาริน…ครืดดด- ลูกบอลคริสตัลในกระเป๋าของฉันก็สั่น
“อะแฮ่ม โปรดปิดลูกบอลคริสตัลของคุณในระหว่างการเรียนด้วย”
ฮารินจ้องมาที่ผม
“…อ๊ะ โทษที”
ผมหยิบลูกบอลคริสตัลออกมาด้วยรอยยิ้มคร่ำครึ มันเป็นสิ่งที่ผมได้รับจากจินซาฮยอค เมื่อฉันไปที่อรันเฮลล์
“รอเดี๋ยวน่ะ”
ผมออกจากพื้นที่และรับสาย
“ต้องการอะไร?”
เมื่อผมกระซิบ จินซาฮยอคก็พูดอะไรแปลกๆ
-นี่เรื่องสำคัญ มีสิ่งที่เราจำเป็นต้องตั้งถิ่นฐานและสิ่งที่เราต้องยืนยัน ดังนั้นมาพบฉันตอนตี 1 พรุ่งนี้
– อย่ามาสายและอย่าแม้แต่คิดที่จะไม่ปรากฏตัว
กึก-
“…เชี้ยไรว่ะ?”
จินซาฮยอควางสายโดยไม่รอคำตอบของผม ผมขมวดคิ้วและจ้องไปที่ลูกบอลคริสตัล
“ฮาจิน คุณกำลังทำอะไรอยู่หรอคะ?”
“ฮาจิน นายเป็นคนที่บอกว่าเราไม่มีเวลามากน่ะ”
เรเชลและยุนซึงอาเปล่งเสียงเรียก
“อืม โทษทีน่ะ พอฉันมีเรื่องที่ต้องจัดการนะ”
ผมเกาหัวและวิ่งกลับไปหาพวกเขา
YOU MAY ALSO LIKE
