The Novel’s Extra - บทที่ 600 เรื่องราวของตัวละคร (7)

บทที่ 600 เรื่องราวของตัวละคร (7)

ผมเดินไปที่กำแพงของบาอัลกับเจน พื้นที่โดยรอบสามารถอธิบายได้ว่าเป็นความโกลาหลอย่างแท้จริง บรรยากาศแห่งความสุขของการประชุมข้ามชาติถูกทำลายอย่างทั่วถึงและอาคารสำคัญๆ เช่น ที่อยู่อาศัยของประธานาธิบดีของสาธารณรัฐก็ถูกกลืนหายไปเช่นกัน

“มันแค่วันเดียวตั้งแต่กำแพงนี้ก่อตัวขึ้น มันกลืนกินเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมดแล้ว นายมีแผนที่จะรับมือกับมันไหม?”

ผมส่ายหัวกับคำถามของเจน ผมไม่มีแผนหรือแม้แต่ความคิดที่ดีเลย ผมไม่รู้สภาพแวดล้อมของมัน ดังนั้นความอ่อนแอของมันจึงเป็นสิ่งที่ทุกคนเดาได้ ผมไม่ได้อธิบายบาอัลหรือความสามารถของเขาที่ใดก็ได้ในนิยายของผม

“ถ้าอย่างนั้นนายจะทำอะไร?”

“…ฉันก็ไม่แน่ใจอะ”

ผมตรวจสอบปริมาณของ SP และ DP ที่ผมมี ซึ่งกลายเป็น 4030 SP และจำนวน DP ที่มากล้น

“เจน เธอรู้ไหมว่าโลกนี้มีพ่อค้าปีศาจรึเปล่า?”

“หืม? อ้อใช่ ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาอาศัยอยู่รอบนอกของทวีป แต่พวกเขาอาจกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอะ? นายมี DP เพิ่มพิเศษหรอ?”

“ฉันมีเกือบล้านอะ”

ด้วยสปอนเซอร์ของผม ตอนนี้ลิเทรนกลายเป็นอัศวินที่โด่งดังไปทั่วโลกและรู้จักกันในนาม Knight of Brilliance ซึ่งต้องขอบคุณเธอที่ผมได้ใกล้ถึง 1,000,000 DP

“…ได้ไงอะ?”

ดวงตาของเจนเบิกกว้าง

“มีบางสิ่งที่เรียกว่า ‘โบนัสโชค’ ทุกครั้งที่ฉันได้ 100 DP ฉันจะได้อีก 20 DP …อ่าช่างมันเถอะ ตอนนี้มันไม่ได้สำคัญอะไร”

ผมเงยหน้าขึ้นมองกำแพงที่มีรูปทรงโดมเจาะท้องฟ้าแล้วหยิบ [Mystic Key] ออกมา

“ก่อนอื่นนะ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

“อืมม…นายแน่ใจไหมว่ากุญแจจะใช้งานได้ ~? มันเป็นกำแพงของบาอัลเลยนะ”

เจนสงสัยพลังของ Mystic Key ผมไม่สามารถตำหนิเธอได้ เนื่องจากว่ามันดูเล็กและดูไม่มีความหมายอะไร

“เมื่อฉันเพิ่มความสามารถให้กับมันสัก 2-3 ครั้ง มันจะสามารถทำลายส่วนหนึ่งของกำแพงได้”

ในขณะนั้นเอง รอยเท้าหลายอันดังขึ้นจากทางขวา เจนกับผมหันหัวไปทางนั้นช้าๆ ด้วยความประหลาดใจของเรา อัศวินของอรันเฮลล์ได้กำลังรีบมาหาเรา

“…พวกเขาเป็นใครนะ?”

เจนยักไหล่ เมื่อได้ยินเธอ ผู้นำของอัศวินก็ก้าวมาข้างหน้า

“คุณทำลายส่วนหนึ่งของสิ่งกีดขวางได้จริงหรอคะ?”

เสียงของผู้หญิงดังขึ้น อัศวินถอดหมวกของเธอออก ผมจำใบหน้าของเธอได้ทันที เธอคือไอรัน ผู้บัญชาการอัศวินที่สั่งให้ผมพาฮารินหนีไป

เธอดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ ไม่ ผมเห็นรอยน้ำตารอบดวงตาเธอ ต้องเป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องเจ้านายของเธอในฐานะอัศวินได้แน่

“ใช่ มันน่าจะเป็นไปได้นะ”

ผมถอดเสื้อคลุมออกขณะที่ตอบกลับ เมื่อไอรันเห็นหน้าผม เธอก็ตกใจ

“คุณคือ….”

“เรามาคุยเรื่องนี้หลังจากที่เราเปิดกำแพงได้เถอะ”

ผมตัดบทไอรันออกก่อนที่เธอจะสามารถคิดได้เสร็จ ผมซ่อน Mystic Key ด้วย Aether และกุญแจขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย

“…นั่นจะเปิดกำแพงได้จริงหรอ?”

เสียงของไอรันสั่นไหวอย่างกังวลใจ

“แน่นอลล”

“ …ถ้าเช่นนั้นได้โปรดรีบหน่อยนะคะ ฉันกำลังจะตายจากการที่ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว เจ้าชายของเรากำลังรอเราอยู่ภายในกำแพงนั้น”

ไอรันอ้อนวอนอย่างจริงจัง ผมรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่เธอต้องการปกป้องเจ้าชายของอรันเฮลล์

“เจ้าชายของเรา….”

มือที่สั่นเทาของเธอแตะพื้นผิวของสกำแพง อย่างไรก็ตามกำแพงนั้นก็ผลักเธอกลับมาทันที

“…เข้าใจแล้ว”

ผมเพิ่ม [ระบบการรวมแบบสุ่ม] และ [แรงกดดันและการขยาย] เข้ากับกุญแจ จากนั้นผมก็ผลักกุญแจเข้าไปภายในกำแพง

คลิก-!

ประกายไฟอันทรงพลังประทุเมื่อพลังเวทย์ทั้งสองปะทะกัน ผมใช้พลังเวทย์ของรอยสักใน Mystic Key และมันไหลซึมผ่านกำแพงผ่านทางกุญแจ

คลื้นนน…

ทั้งกำแพงและพื้นดินรอบตัวเราสั่นคลอน จากนั้นมีรอยร้าวปรากฏขึ้นในกำแพงรอบๆ กุญแจ
อัศวินกลืนน้ำลายของพวกเขาและผมแทรกรอยสักที่เหลือครึ่งหนึ่งเข้าไป

เพล้ง-!

ในทันใดนั้น ถัดจากเสียงแหลมดังขึ้น ด้านข้างของกำแพงก็เริ่มพังทลาย

“มะ – มันเปิดแล้ว -!”

ไอรันตะโกนอย่างมีความสุข เธอร้องไห้ออกมาพร้อมกับอัศวินที่เหลือ พวกเขาเข้าหาผมและแสดงความขอบคุณ

พูดตรงๆ ผมผงะเล็กน้อยโดยปฏิกิริยาเกินจริงของพวกเขา….

**

[สหรัฐอเมริกา – ปราสาทปีศาจของเลราจ]

ในทางกลับกัน เลราจก็กำลังพักผ่อนอยู่ในบ้านใหม่ของเธอ รอเกมของเธอเสร็จด้วยความอดทน ทำให้อเมริกามีความสงบสุขมากกว่ายุโรป

อย่างไรก็ตาม พนักงานของบริษัทเกมลีโอรู้สึกกดดันมากขึ้นกว่าเดิม พวกเขาใช้ยาและยาบำรุงบ่อยครั้งและทั้ง 7 คนก็ทรุดตัวลงด้วยความเครียด พวกเขาทำงานโดยไม่ได้พักสักนาทีเลย
นั้นแหละทั้งหมด สำหรับลูกค้ารอการทำงานของพวกเขา

“ …ลอร์ดเลราจครับ เกมเกือบเสร็จแล้วครับ”

ในห้องมืดของปราสาทปีศาจ ซีอีโอของบริษัทลีโอ วารัน ได้โค้งคำนับต่อหน้าเลราจ เลราจมองดูเขาด้วยสายตาที่เบื่อหน่ายก่อนที่จะพิมพ์บนแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ

– ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะ มันเป็นเกมประเภทไหนละ?

วารันเหลือบไปที่คำตอบที่เลราจพิมพ์

“เป็นการผสมผสานระหว่างการฝึกฝน การต่อสู้ กลยุทธ์ การผจญภัยและการเดินทางครับ เกมนี้จะเป็นเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา….”

ชั่วโมงที่ผ่านมานับไม่ถ้วนที่พนักงานของเขาใช้ความพยายามและกำลังใจ (?) จากปีศาจที่ในที่สุดก็ยอมให้เกมเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการพัฒนา
โดยธรรมชาติแล้ว วารันมีความรู้สึกผสมปนเป เขาเป็นกังวลว่าเลราจจะไม่ชอบมัน แต่เขาก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาเชื่อว่าจะเป็นเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษ

-ฉันเข้าใจละ แต่มนุษย์จะสามารถเอาชนะฉันในเกมนั้นได้หรอ?

“มนุษย์จะบรรลุสิ่งนี้ได้ยังไง”

– ฉันไม่ชอบเกมที่ไม่สมดุล

‘ฉัน ไม่ ชอบ’
เมื่อทั้งสามคำออกมา ใบหน้าของปีศาจรอบๆ ห้องก็เฉียบคมขึ้น

“มะ – มันจะไม่เป็นแบบนั้นครับ”

วารันรีบกระแทกหัวของเขาลงกับพื้น

“เกมจะมีระบบการโจมตีครับ”

-อธิบายสิ่

“ไม่มีมนุษย์คนใดสามารถเอาชนะลอร์ดเลราจในการเผชิญหน้าแบบตัวต่อตัวได้ครับ ผมได้เห็นการควบคุมอย่างท่วมท้นของท่านลอร์ดเป็นการส่วนตัว ซึ่งเกินขีดความสามารถของมนุษย์ ในเกมของเรา ผู้เชี่ยวชาญระดับ 1 สามารถเอาชนะผู้เล่นระดับ 50 ได้ครับ ซึ่งขึ้นอยู่กับระดับการควบคุม ดังนั้น -”

– มนุษย์จะร่วมมือกันเพื่อเอาชนะฉัน การทดสอบทักษะที่แท้จริง นั่นคือสิ่งที่ฉันชอบ ฉันเกลียดเกมที่ต้องพึ่งพาโชค

“คะ-ครับ แน่นอนครับ”

การแสดงออกของปีศาจอ่อนลง และวารันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

-แต่…

‘แต่’ วารันเกือบหมดสติเมื่อเขาได้ยินคำนั้น

-นายผิดแล้ว

“อะ….”

วารันเห็นชีวิตของเขาหายวาบไปต่อหน้าต่อตา เขามั่นใจในความตายของเขา
‘ผิด’ ตอนนี้ที่เลราจพูดพึมพำคำนั้น วารันรู้ว่าไม่มีทางออก…

“ทะ-ท่านลอร์ดครับ ได้โปรไว้ชีวิตผมด้วย-”

– มีมนุษย์คนหนึ่งที่เอาชนะฉันได้

“…อะไรนะครับ?”

กรามของวารันลดลง เลราจขยับนิ้วมือของเธออย่างคล่องแคล่วและเปิดบันทึกของเธอในเกมชื่อ [นักรบแห่งศตวรรษ] ด้วยความประหลาดใจของวารัน เลราจมีการพ่ายแพ้ติดต่อกันหลายครั้ง

– ฉันคิดว่านายจะเห็นมัน

หัวของวารันว่างเปล่า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามีใครบางคนที่สามารถเอาชนะปีศาจนี้ได้ จากสิ่งที่เขาเห็น เลราจเป็นปีศาจในความเป็นจริงเสมือนจริงมากขึ้นเพราะผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงของโลกหลายคนอย่าง เฮย์เนคและแชจูชึล ไม่รู้ว่าจะเข้าสู่โลกเสมือนได้อย่างไร

– ไอดีของเขาคือ Extra7

เลราจดึงข้อมูลผู้เล่นของ Extra7 ขึ้นมา

– หาเขาให้ฉัน

ลูกน้องของวารันและเลราจต่างก็งงงวย แม้แต่ปีศาจก็ตกใจที่เจ้านายของพวกเขาแพ้

– ฉันเห็นการเคลื่อนไหวที่เป็นไปไม่ได้และความรู้สึกของเกม ในเวลานั้นฉันแค่โกรธกับความพ่ายแพ้ติดต่อกัน แต่ตอนนี้ฉันคิดถึงมัน ฉันมีอะไรมากมายให้เรียนรู้จากเขา

ดังที่เลราจอธิบาย ห้องนั้นเต็มไปด้วยความเงียบงัน ปีศาจยอมรับว่าตัวเธอเองมีอะไรต้องเรียนรู้มากมายจากมนุษย์ วารันรู้สึกตกใจเกินกว่าจะเชื่อ

– แต่ตอนนี้ ฉันมีประสบการณ์มากขึ้นแล้ว ฉันต้องการเอาชนะเขาด้วยมือของฉันเอง

เลราจยิ้มอ่อน ขณะที่เธอพิมพ์ประโยคสุดท้าย ในอาณาจักรปีศาจ ใครจะโชคดีที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอสัก 1 ครั้งใน 100 ปี ตอนนี้เธอได้เปิดเผยรอยยิ้มของเธอแล้ว ปีศาจในห้องก็รู้สึกว่าหัวใจของพวกเขาสั่นคลอน

**