ระบบร้านค้าออนไลน์ - ตอนที่ 176

TB:บทที่ 176 พระ 4 รูป

เมื่อเห็นเฉินหลงเข้ามาหาเขาวูกวง คุกเข่าลงกับพื้นทันทีและพูดว่า “เจ้านาย ฉันผิดแล้วโปรดปรานีฉัน”

เมื่อวานเฉินหลงกลายเป็นฝันร้ายในใจของวูกวง ตอนนี้ไม่ว่าเฉินหลงจะมีปืนหรือไม่เขาก็กลัวเฉินหลงแทบตาย

“นายกล้ามากที่เรียกตำรวจ” เฉินหลงเดินผ่านวูกวง  ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นนั่งบนโซฟาและมองไปที่วูกวง

“บอส บอส ฉันผิดจริงๆให้โอกาสอีกครั้งให้โอกาสฉันอีกครั้ง” วูกวง หน้าซีด

“ให้โอกาสนายรู้ไหมสิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดคือมีคนจ่อปืนมาที่ฉัน แต่นายปล่อยให้ตำรวจทำแบบนั้นอีกครั้ง ฉันเสียใจมาก ฉันโกรธเพราะพวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ และเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ซื่อสัตย์ ฉันจะไม่ทำอะไรพวกเขา ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถระบายอารมณ์ใส่พวกเขาได้ นายคิดว่า เป็นใครดีที่จะรองรับอารมณ์นี้”เฉินหลงกล่าว

“บอส ฉันก่อให้เกิดทุกอย่าง คุณสามารถระบายใส่ฉันได้ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่คุณสามารถทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ” วูกวง พูดอย่างรวดเร็วและมีชั้นเชิง

สำหรับวูกวง ในเวลานี้เขาต้องการไม่ให้เฉินหลงฆ่าเขา  เขาไม่สนใจคนที่เหลือ

เฉินหลงมองไปที่รองเท้าของเขาและคิดหาทาง

“เมื่อนายพูดแบบนั้นฉันจะให้โอกาสนาย รองเท้าของฉันสกปรกเล็กน้อยนายสามารถเลียมันให้ฉันได้ อย่าลืมเลียมันให้สะอาด”

จากนั้นเฉินหลงก็เหยียบไหล่ของวูกวง

ผู้ชายอย่างวูกวง  ต้องโดนสั่งสอนด้วยบทเรียนที่ไม่มีวันลืม

การได้ยินคำพูดของเฉินหลงและเท้าที่เหยียบไหล่ของเขาทำให้หัวใจของวูกวงรู้สึกอับอาย อย่างไรก็ตามเมื่อคิดว่าเขามีพลังมากกว่าคนอื่น ๆ วูกวง ทำได้เพียงแค่แสดงรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและพูดว่า “ตกลงฉันจะเลียรองเท้าให้เจ้านายมันเป็นความสุขของฉัน”

“แกตกต่ำมาก” เฉินหลงแสดงท่าทางดูถูก

“ใช่ใช่ ฉันแย่มาก” วูกวง พยักหน้าซ้ำ ๆ

หลังจากนั้นเขาก็เห็นรองเท้าลำลองกั๋วชีของเฉินหลงที่มีฝุ่นเกาะอยู่ เขากลืนน้ำลายเข้าปาก แล้วเอาลิ้นเลียส่วนบนรองเท้า

หลังจากเลียส่วนบนของรองเท้าทั้งสองข้างแล้ววูกวงก็มองไปที่เฉินหลง

“นายพร้อมที่จะเลียมันทั้งหมดใช่ไหม” เฉินหลงถามว่า

วูกวง พยักหน้า

เฉินหลงเตะวูกวง ใส่หน้า แล้วด่าว่า “ข้างเดียวเองหรอ”

วูกวง ถูกเฉินหลงเตะจนเลือดกำเดาไหล

อย่างไรก็ตามเท้าของเฉินหลงไม่ได้ใช้แรงมากเกินไปส่วนใหญ่คือปล่อยให้วูกวง เจ็บจมูกแค่เลือดออก

“ครับผมลืมไป อย่าโกรธเลยนะครับ” วูกวง  เช็ดเลือดกำเดา แล้วลุกขึ้นทันทีพร้อมกับรอยยิ้มที่ประจบประแจงบนใบหน้าของเขา

วูกวง เป็นคนที่มีความสามารถในการรับใช้ เขาอาจไม่เคยแสดงมาก่อน แต่ตอนนี้เขาได้รับแรงบันดาลใจจากเฉินหลง

จากนั้นเขาเขาเลียพื้นรองเท้าให้เฉินหลงในทันทีและไม่มีใครแสดงความกระตือรือร้นเท่าเขาแล้ว

หลังจากเลียรองเท้าแล้ววูกวง มองเฉินหลงเหมือนสุนัขที่ทำตามคำสั่งของเจ้านายเสร็จและคาดหวังว่าจะได้เห็นเจ้านายของเขาสรรเสริญเขา

“เอารองเท้าแตะที่ไม่ใช้แล้วมาให้ฉัน” เฉินหลงถอดรองเท้าและพูดว่า

วูกวง พยักหน้าและรีบวิ่งไปหาเฉินหลง

เฉินหลงสวมรองเท้าแตะและพูดกับวูกวง

“ตกลงให้ฉันหนึ่งล้านหยวนเร็ว ฉันไม่มีเวลาอยู่ที่นี่อีกแล้ว”

เขาใช้เท้าชี้เพื่อดูถูกวูกวง – หลังจากที่เขาเลียแล้ว เฉินหลงจะไม่ใส่มันอีก เขามีรองเท้าคู่อื่นอยู่ เพียงแค่กลับไปและเปลี่ยนมันซะ

วูกวง ไปที่บ้านแล้วหยิบถุงผ้าสีดำใบใหญ่ออกมา

“พี่ใหญ่เงินล้านอยู่ในนั้น” วูกวง หยิบกระเป๋าออกมาแล้วพูดขึ้น

แม้ว่าวูกวง จะไปหาตำรวจเมื่อวานนี้ แต่เขาก็กลัวเหมือนกันว่าในกรณีนี้เขาเตรียมเงินไว้ที่บ้านหนึ่งล้านหยวน

เฉินหลงหยิบกระเป๋าเปิดดูเงินข้างในแล้วดึงขึ้นมา มองไปที่วูกวง ดาว “แกคงไม่ได้เล่นตุกติกใช่ไหม”

“ไม่ฉันไม่กล้า” วูกวง พยักหน้าซ้ำ ๆ

จากนั้นเฉินหลงก็ทิ้งกระเป๋า

หลังจากดูเฉินหลงขับรถออกไปวูกวง เพียงแค่ยิ้มและถอนหายใจอย่างโล่งอก

“โอ้ยเจ็บจมูก เสียโฉมไหมเนี่ย” หลังจากที่เฉินหลงทำวูกวง  เขาคิดว่าจมูกของเขาหักและรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

ส่องกระจกเห็นว่าจมูกของเขาไม่หัก วูกวงก็ โล่งใจ

อย่างไรก็ตามในตอนนี้หัวใจของวูกวงไม่ได้ต้องการแก้แค้นเฉินหลง แต่ก็รู้สึกดีใจที่เฉินหลงไม่ได้ทำร้ายตัวเองต่อไป นี่คือการปรนนิบัติเยี่ยงทาส

คนญี่ปุ่นเป็นคนที่เหมือนผู้คอยรับใช้มากที่สุดในโลก ที่ผ่านมาสหรัฐฯทิ้งระเบิดปรมาณู 2 ลูกและคร่าชีวิตผู้คนไปหลายแสนคนซึ่งยังสร้างความเสียหายที่ยากจะกู้คืน ตอนนี้พวกเขาจับต้นขาของสหรัฐไว้ นี่ไม่เรียกว่าผู้รับใช้หรอ

เมื่อเฉินหลงขับรถกลับไปที่บ้านพักทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มีใครบางคนอยู่ในวิลล่าของเขา

หลังจากจอดรถในโรงรถแล้วเฉินหลงก็เดินเข้าไปในวิลล่า ขณะที่เฉินหลงรู้สึกตัวมีพระหัวโล้นสี่องค์นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

เมื่อเห็นพระหัวโล้นสี่องค์นี้ เฉินหลงก็นึกถึงพระที่ไม่มีเหตุผลตามที่หวังเจียนกล่าวทันที

“ ท่านเฉินที่เคารพ อาตมาคือ “ไม่พูด” ” เมื่อเห็นเฉินหลงเข้ามาพระหน้าตาสวยงามก็ทักทายเฉินหลงและพูดขึ้นจากนั้นโดยไม่รอให้เฉินหลงพูดเขาก็แนะนำสามสหายของเขา

“ สามคนนี้เป็นพี่ชายของอาตมาคนที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าคือ“ ไม่ยิ้ม”

คนที่กินข้าวอยู่คือพี่ชายคนรองของอาตมา “ไม่กิน” ในขณะที่คนที่นอนอยู่ คือพี่ชายคนที่สามของอาตมา “ไม่นอน” คราวนี้พวกเรามาโดยไม่ได้รับเชิญ และมีคำถามอยากจะถาม”

เมื่อได้ยินชื่อพระทั้งสี่ของพวกเขาเฉินหลงก็อดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายลงพื้น ชื่อพระพวกนี้นี่มันอะไรว่ะ!

“โอ้คุณอยากถามอะไร” แน่นอนว่าเฉินหลงรู้ว่าพวกเขากำลังจะถามอะไร แต่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

ในขณะเดียวกันก็มีบางอย่างที่แปลก ๆ ในใจของเขาว่า เสี่ยวเฮยหมายเลข 2 และหมายเลข3 อยู่ที่ไหน

“เราอยากรู้ว่าเพื่อนของคุณฉือเฮยหูอยู่ที่ไหน?”

“ไม่รู้จริงๆ ถ้าตามหาเขาอยู่ ก็หาเองสิ ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ” ด้วยเหตุนี้เฉินหลงจึงหันไปที่บ้านสุนัขของเขาเพื่อดู

จู่ ๆ คนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาก็ปรากฏตัวต่อหน้าเฉินหลง ตายังคงหลับอยู่

เฉินหลงแสดงสีหน้าไม่พอใจมองไปที่ “ไม่พูด” แล้วพูดว่า “นอกจากจะเข้าบ้านฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต ยังจะมากักขังหน่วงเหนี่ยว จำกัดเสรีภาพกันอีกหรอ?”

พระทั้งสี่องค์นี้เหมือนกับที่หวังเจียนกล่าวไว้ พวกเขาไม่มีเหตุผล