Super God Gene - ตอนที่ 3196 ดึงดาบออก

“องค์รัชทายาท ขอให้เราจัดการแข่งขันพันธุกรรมเพื่อปกป้องร่างกายของท่านก่อนที่ท่านจะชักดาบที่ท่านเลือก” เส้นทางพันไมล์และเจียชือเจินไม่ชักช้า หนึ่งไปทางซ้าย และอีกหนึ่งไปทางขวา พวกเขาตามกวินไป พร้อมที่จะช่วยเขาทันทีที่เขาต้องการความช่วยเหลือ

“ไม่จำเป็น” ฉินไป๋เดินเข้าไปหาดาบใหญ่ เขายื่นมือออกไปสัมผัสด้ามดาบ แต่สูงเกินไป หลังจากที่เขาแตะที่ด้ามจับ เขาก็ไม่สามารถใช้แรงได้เลย

เมื่อเห็นว่าอาวุธใหญ่มีใบมีดที่ทื่อ ฉินไป๋ใช้ร่างกายของเขาจับดาบและดึงมัน

เสี่ยวเหยียนและเจียซื่อเจิ้นที่กลัวรู้ว่าด้วยการดึงแบบนี้ ถ้าหากดาบใหญ่ไม่เห็นด้วยกับฉินไป๋ มันจะโจมตีร่างของฉินไป๋ เขาจะไม่ได้รับเวลาให้ตอบสนองเลย

ทั้งสองคนต้องการหยุดเรื่องนั้นไม่ให้เกิดขึ้น แต่ฉินไป๋ได้ดึงดาบเพชรออกมาแล้ว ทันใดนั้นก็มีเสียง buzzing ขึ้น ดาบใหญ่ระเบิดออกมาพร้อมกับแสงดาบที่แหลมคม มันทำให้เกราะของฉินไป๋แตก ทำให้เกราะของเขาเปื้อนเลือด

ปฏิกิริยาของเจียซือเจิ้นรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ เธอปล่อยแสงดาบที่เหมือนฟ้าผ่าออกไปทำให้ดาบใหญ่ปลิวไป

พันไมล์รีชบินและจับฉินไป่ เขาตรวจสอบบาดแผลของฉินไป่ทันที โชคดีที่ปฏิกิริยาของเจียชือเจิ้นรวดเร็วพอ ก่อนที่ดาบใหญ่จะโจมตีกรงซี่ของฉินไป่ มันก็แค่ทำให้ผิวหนังของเขาเสียหายเท่านั้น

เจียซือเจิ้นปล่อยแสงดาบอีกครั้งเพื่อฟันดาบเพชรใหญ่ขาดเป็นสองท่อน หลังจากที่ดาบเพชรยักษ์ถูกทำลาย มันก็ระเบิดตัวเอง มันกลายเป็นเมฆเห็ดจนกระทั่งมันฟู่จนกลายเป็นฝุ่น

ถ้าเจียชือเจิ้นตีดาบใหญ่ขณะที่ฉินไป๋กำลังถืออยู่ มันคงทำให้ฉินไป๋กลายเป็นฝุ่นไปแล้ว

ตาของฉินไป่เบิกกว้าง เขามองไปที่หน้าอกของเขา ซึ่งกำลังเลือดไหลออกมาอย่างมาก เขาเพิ่งจะรู้ตอนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้สึกเจ็บและพูดว่า “โอ๊ย…” มันเจ็บเหมือนนรกเลย…

ฉินไป่ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน มันทำให้ตาของเขาน้ำตาไหล ซึ่งก็ทำให้จมูกของเขามีน้ำมูกด้วย พันไมล์รีชเรียกเชื้อสายพลังการรักษาเพื่อรักษาจินไป่ “ท่านเจ้าชายรัชทายาท มันเป็นแค่บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น” ไม่มีความจำเป็นที่คุณต้องตะโกนขนาดนี้ ฮั่นเซินนั่งยองๆ ข้างๆ ฉินไป๋และหัวเราะอย่างเต็มที่ “เธอไม่ใช่คนที่เจ็บปวด ดังนั้นแน่นอนว่าเธอไม่รู้สึกเจ็บปวด” ฉินไป่ตอบผ่านเสียงร้องไห้และน้ำตา

ฮั่นเซินหัวเราะแต่ไม่ตอบกลับ บาดแผลที่เขาได้รับนั้นเลวร้ายกว่าที่ไป่ฉินเคยเห็นมาก่อน บาดแผลเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ฮั่นเซินไม่สามารถบอกเป่าชินเรื่องแบบนั้นได้ เขายิ้มให้เขาและพูดว่า “ถูกต้อง ถ้าเป็นฉัน ฉันก็จะไม่จับดาบแบบสุ่มเหมือนกัน” ฉันจะไม่ไปเก็บอะไรโดยไม่ตรวจสอบยีนก่อน ท่านเจ้าชายรัชทายาท ท่านกล้าหาญเกินไปแล้ว “คุณ… คุณ… คุณกำลังพูดสิ่งที่เยาะเย้ยฉันอยู่,” ฉินไป่พูดด้วยความโกรธ

ฮั่นเซินหัวเราะ เบาเอ๋อร์เสริมว่า “คุณกล้าหาญ แต่คุณก็อ่อนแอด้วย” คุณยังไม่สามารถพิชิตดาบได้เลย คุณเป็นคนขี้ขลาด

“ใครพูดว่าฉันทำไม่ได้?” ฉันพลาดไปนิดหน่อย แค่นั้นแหละ” ฉินไป๋รู้สึกหงุดหงิดขณะพูด เขาอยากจะโกรธ แต่เป็นเป่าเอ๋อร์ที่กำลังพูดอยู่ ดังนั้น เขาทำให้ตัวเองดูอ่อนแออีกครั้ง

“คุณพลาดแล้วใช่ไหม?” ในกรณีนั้น หยิบขึ้นมาอีกสักสองสามอันแล้วให้ฉันเห็นพลังที่แท้จริงของเธอ เป่าเอ๋อจ้องมองฉินไป๋ด้วยความสนใจ

ฉินไป๋รู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่เขาชอบที่จะมีชื่อเสียงเล็กน้อย ดังนั้น เขาจึงตะโกนว่า “ฉันไม่กลัวคุณ!” เบาเอ๋อร์ไม่ยอมปล่อยเขาไป เธอหัวเราะและพูดว่า “แน่นอน” ในกรณีนั้น คุณก็ไปหยิบอีกอันหนึ่งได้เลย ฉันพนันได้เลยว่าสุดท้ายแล้วเธอจะฉี่รดกางเกง

บาดแผลบนร่างกายของฉินไป่ได้ถูกรักษาโดย Thousand Mile Reach แล้ว เมื่อได้ยินเป่าเอ๋อร์พูดแบบนั้น ฉินไป๋ไม่สามารถไม่พูดว่า “ฮึ่ม” ระวังปากของเธอไว้เถอะ เป่าเอ๋อ ฉันจะโชว์ให้คุณดูว่าฉันหยิบมันขึ้นมาอย่างไร พันไมล์รีชมองไปที่ฮั่นเซิน หวังว่าเขาจะหยุดการแข่งขันนี้ ฮั่นเซินทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาแค่คุยกับเจียนปู๋กู

ฉินไป่บอกว่าเขามีอำนาจมาก แต่เขาไม่ขยับเท้าเลย เขาจ้องมองฮั่นเซินด้วยสายตาเหมือนคนขอทาน เขาสังเกตได้อย่างรวดเร็วว่า ฮั่นเซิน ไม่แม้แต่จะมองเขา เขาเพิ่งคุยกับเจียนปู๋กู

“มันคืออะไร?” คุณไม่กล้าที่จะลองจริงๆ เหรอ? เป่าเอ๋อถามขณะที่เธอยิ้มขึ้น

“ไม่มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำ” ฉินไป่กล่าว เขากัดฟันและเริ่มมองไปรอบๆ เขาเดินไปในทิศทางของไม้กิ่งเล็กๆ มันเป็นสีบรอนซ์และดูเล็กและบางมาก

เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งที่แล้ว ฉินไป๋จึงไม่ได้ไปเลือกอาวุธที่ดูทรงพลังขนาดนั้น ไม้บรอนซ์อันนั้นดูปลอดภัยกว่า เขาเดิมพันว่าความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจะไม่สูงนัก

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ครั้งก่อน ฉินไป๋ได้เรียกเผ่าพันธุ์ยีนที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขามีออกมาเป็นอันดับแรก หลังจากที่เขารวมมันเข้าด้วยกันแล้ว เขาก็ไปที่แท่งทองแดง

เขามีเผ่าพันธุ์ระดับเทพมากมายให้รวมกัน แต่พลังของเขามีจำกัด เนื่องจากเขามักจะประหยัดการฝึกฝนของเขา เขาจึงสามารถรวมกับเผ่าพันธุ์ยีนได้เพียงเผ่าพันธุ์เดียวเท่านั้น เขาไม่สามารถรวมตัวกับหลายคนได้

เขาเดินอย่างระมัดระวังไปที่แท่งทองแดง เขาสร้างพลังของการแข่งขันทางพันธุกรรมอย่างระมัดระวังและทำให้แสงทองปกป้องร่างกายและมือของเขา ฉินไป๋จึงใช้พลังเพื่อ

ดึง

เขาดึงแท่งทองสัมฤทธิ์ออกมา แต่มือของเขาสั่นเทา มันเหมือนกับว่าใบมีดกำลังพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากมือของเขา

ฉินไป๋จับมันแน่นขณะที่เขาตะโกนว่า “เธอเป็นของฉัน!”

แท่งทองแดงไม่สามารถหลบหนีได้ มันตัดสินใจที่จะทำลายตัวเองในที่สุด พลังของมันไม่แข็งแกร่งเท่ากับพลังของการแข่งขันยีนที่ฉินไป๋มี แต่การระเบิดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งออกมา ทำให้ฉินไป๋ถูกผลักถอยหลังและล้มลงกับพื้น เขาไม่ได้บาดเจ็บ แต่มือของเขารู้สึกชา

“เธออ่อนแอเกินไป,” เป่าเอ๋อร์พูดพร้อมกับส่ายหัวและถอนหายใจยาว “คุณยังไม่สามารถพิชิตแท่งทองแดงสั้นๆ ที่หักได้เลย” ใบหน้าของฉินไป่แดงขึ้น เขาไม่พูดคำเลย เขาลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปยังอาวุธอีกชิ้นหนึ่ง

เขาสังเกตเห็นว่าด้วยการปกป้องจากเผ่าพันธุ์ยีนระดับเทพ อาวุธเหล่านั้นไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนั้น พวกเขาทำให้เขาเจ็บแค่เล็กน้อยเท่านั้น เขาสามารถทนต่อความเจ็บปวดได้

โชคของฉินไป่ไม่ค่อยดีนัก เขาเอาอาวุธออกมาเจ็ดชิ้น ไม่มีใครในพวกเขายอมรับให้เขาเป็นเจ้านายของพวกเขา พวกเขาทั้งหมดทำลายตัวเอง

โชคดีที่เขาคือฉินไป๋ มกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรฉิน เขามีการแข่งขันพันธุกรรมที่มีพลังมหาศาล การระเบิดของอาวุธปกติไม่สามารถทำร้ายเขาได้

ในที่สุด ผลงานฮิตแบบนี้ก็เริ่มสะสมขึ้นเรื่อยๆ ชินไปไม่สามารถยอมรับพวกเขาได้อีกต่อไป

เขารู้สึกซึมเศร้ามากและคิดว่า “เป่าเอ๋อสามารถดึงพวกมันออกมาได้อย่างง่ายดาย” มีดสั้นสีเขียวมรกตมากมายอนุมัติให้เธอ ฉันได้ดึงออกมาแล้วมากมาย แล้วทำไมฉันยังไม่พบอันที่เห็นด้วยกับฉันเลย? ฉันไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

“ฮั่นเซิน ฉันไร้ประโยชน์จริงๆ เหรอ?” ทำไมอาวุธถึงไม่ยอมรับฉันเป็นเจ้านายของพวกมัน? ฉินไป่เริ่มสงสัยในชีวิตของเขา

เส้นทางพันไมล์และเจียชิเจิ้นต่างถอนหายใจ หัวใจของสิ่งของก็เหมือนหัวใจของคน ฉินไป๋ชอบที่จะเล่นตลกเสมอ ดังนั้นเขายังไม่ได้รับการปรับตัว ไม่มีทางที่อาวุธจะเห็นด้วยกับเขา

ฮั่นเซินหัวเราะ “องค์รัชทายาท ท่านยังไม่พบวิธีการใช้พวกมันอย่างถูกต้อง” ถ้าคุณใช้วิธีที่ถูกต้อง การได้รับการอนุมัติจากอาวุธเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องยาก

ใบหน้าของฉินไป่สว่างขึ้นเมื่อเขาพูดว่า “เข้าใจแล้ว” คุณต้องการวิธีการแบบไหน?

“เป่าเอ๋อ ให้ดาบไม้ของเธอแก่รัชทายาทเพื่อใช้” ฮั่นเซินกล่าวกับเป่าเอ๋อ

เป่าเอ๋อหยิบดาบไม้เล็กออกมาและส่งให้ฉินไป๋ ฮั่นเซินกล่าวว่า “จับดาบนี้แล้วลองดึงอาวุธออกจากด้านนั้นดู”

ชินไปรู้สึกมีความหวังมากเมื่อเขาถือดาบไม้ไว้ เขาเดินไปที่อาวุธที่ฮั่นเซินชี้ไป มันเป็นดาบใหญ่เพชรอีกเล่มหนึ่ง

“ฉันทำสิ่งนี้ได้จริงๆ เหรอ?” ชินไปไม่เชื่อมัน เขามองไปที่ฮั่นเซิน

“ทำไมไม่ลองทำดูล่ะ?” ฮั่นเซินถามด้วยรอยยิ้ม

ฉินไป่กัดฟันกรอด เขาใช้พลังพันธุกรรมเพื่อปกป้องร่างกายของเขา เขาจับดาบใหญ่แล้วดึงมันอย่างแรง ดาบใหญ่เพชรถูกดึงออกมาได้

ครั้งนี้ ดาบใหญ่เพชรไม่โจมตีเขา เขาสามารถควบคุมมันได้อย่างไม่มีที่ติ มันปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา มันทำให้ฉินไป๋ตกใจและดีใจมาก “ฉันทำมันจริงๆ!”