Super God Gene - ตอนที่ 3198 ดาบเดียว

ฟ้าผ่าผ่านอากาศ ดูเหมือนฟ้าและดินถูกฉีกออกเป็นสองส่วน อาวุธทั้งหมดในท้องฟ้าราวกับพายุ พวกเขามีพลังที่จะทำลายฟ้าและดิน ทันใดนั้น พวกเขาทั้งหมดก็เริ่มตกลงมา

ฉินไป๋ตกใจมากจนตะโกนออกมา เขากุมศีรษะและซ่อนตัวอยู่หลัง Thousand Mile Reach

พันไมล์รีชแสดงรอยยิ้มขมขื่น เขาไม่ได้สร้างพลังขึ้นมาเพื่อปกป้องพวกเขาจากฝนอาวุธที่สามารถทำลายฟ้าและแผ่นดินได้

ในวินาทีถัดไป ฝนของอาวุธเริ่มตกลงสู่พื้นดิน พวกเขาฝังเข้าไปในร่างกายของพวกเขา แต่พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ มันเหมือนกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง เสียงระเบิด เสียงร้องไห้ และเสียงคร่ำครวญ มันสร้างซิมโฟนีจากนรก

ฮั่นเซินและคนอื่นๆ เห็นว่าแถบพื้นที่รอบๆ ตัวพวกเขาเหมือนกับสนามรบของชูระ พลังชีวิตนับไม่ถ้วนถูกฆ่าด้วยอาวุธที่น่ากลัว ฟ้าและดินได้ถูกทำลายโดยอาวุธ ภูเขาและแม่น้ำถูกตัดให้เรียบ พลังชีวิตเหือดแห้ง และเลือดไหลในแม่น้ำ ท้องฟ้าและแผ่นดินอยู่ในความโกลาหล

“ตำนานกล่าวว่า Soldier Knife Sky เคยเป็นสนามรบเก่า” Thousand Mile Reach กล่าว “มีเทพเจ้าผู้สูงวัยที่มาที่นี่เพื่อเปิดเผยพลังของเขา” เขาฆ่าสัตว์หลายตัวที่กล้าดูหมิ่นเทพเจ้า เขาทำลายฟ้าและดิน เพราะเขาน่ากลัวมาก บางรอยจึงยังคงอยู่ในอากาศเป็นแผลเป็น พวกเขายังคงมีอยู่ในตอนนี้ แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้ว ดังนั้น ทุกครั้งที่ฝนตก นี่คือภาพที่เห็นได้

แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นเพียงนิทาน แต่ฉากที่ทำลายฟ้าและแผ่นดินนั้นน่ากลัวมาก มีเทพเจ้าเกี่ยวข้องแน่นอน ผู้คนรู้ว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา แต่หัวใจของพวกเขายังคงรู้สึกถูกดูถูก

การที่ฉินไป่ซ่อนตัวอยู่หลังจาก Thousand Mile Reach นั้นไม่มีประโยชน์อะไร ผลกระทบต่อหัวใจของเขาเป็นสิ่งที่เขาต้องรับมือเพียงลำพัง

ฉินไป๋ดูแย่มาก เขาเกือบจะไอเป็นเลือด เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นฉากที่สามารถทำลายจิตใจของใครบางคนได้ขนาดนั้น เขากุมหัวและร้องไห้ว่า “ฮั่นเซิน ช่วยฉันด้วย!”

ฮั่นเซินถอนหายใจและกล่าวว่า “ท่านเจ้าชายพระองค์โต มีบางสิ่งที่คนอื่นไม่สามารถช่วยท่านได้” คุณต้องเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเอง ฉันมีทักษะที่นี่ ถ้าคุณก็อปปี้มัน คุณก็ควรรู้สึกดีขึ้น

หลังจากฮั่นเซินพูดจบ เขาได้อ่านทักษะที่สามารถทำให้จินไป่สงบใจลง เสียงของเขาไม่ค่อยดังนัก แต่ก็สามารถได้ยินได้ในสนามรบและเสียงที่เศร้าหมองอื่นๆ เสียงของเขาเข้าหูของฉินไป๋ ทำให้เขาได้ยินทั้งหมด

ฉินไป๋ยกมือกุมหัวและตะโกนว่า “ฉันรู้สึกแย่มาก!” ฉันจะเรียนรู้อะไรได้อย่างนี้ได้ยังไง? รีบหาทางออกให้ได้!” ก่อนที่จะอ่านมันออกมาอีกครั้ง ฮั่นเซินกล่าวว่า “เพราะมันยากเกินไปสำหรับคุณที่จะทนได้ นั่นคือเหตุผลที่คุณต้องเรียนรู้” คุณต้องเรียนรู้สิ่งนี้เพื่อที่จะยอมรับมัน นอกจากนั้น ไม่มีใครสามารถช่วยคุณได้ ฉันเชื่อว่าคุณทำได้

ขาของฉินไป๋สั่น เขาหน้าซีดลง เขารู้สึกเหมือนกับว่าเลือดในอกของเขากำลังเดือดพล่านอย่างบ้าคลั่ง เขาสามารถมุ่งเน้นไปที่หัวใจของเขาได้เพียงอย่างเดียว เขากัดฟันแน่นและพยายามนึกถึงสิ่งที่ฮั่นเซินพูด เขาใช้วิธีนี้เพื่อทำให้จิตใจสงบและต่อสู้กับผลกระทบที่ทรงพลังอย่างมากซึ่งกำลังทำลายท้องฟ้าและแผ่นดิน

ฉินไป๋ไม่โง่ ในความเป็นจริง เขาเป็นคนฉลาดมาก เพราะเขาอยากเล่นตลอดเวลา เขาจึงไม่เคยสนใจที่จะเรียนรู้มากนัก ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก เขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว เขาสามารถเรียนรู้สิ่งดีๆ ได้ในเวลาสั้นๆ แม้ว่าเขายังไม่สามารถต่อสู้กับเทพเจ้าในภาพลวงตาได้ แต่เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก

เขาได้ลิ้มรสอะไรที่หวานๆ ตอนนี้ ฉินไป๋กำลังทำทุกอย่างตามที่ฮั่นเซินบอกเขา ไม่นานหลังจากนั้น ภาพลวงตาก็หายไป ขาของฉินไป๋ที่สั่นเทาอ่อนแรงลง เขาหมอบลงกับพื้นในท่านั่ง

“ฮั่นเซิน ทักษะของคุณใช้ได้ผล แต่ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่” มีอีกอันไหม? ฉินไป่บ่น

“ไม่,” ฮั่นเซินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าคุณคิดว่ามันไม่มีประโยชน์ นั่นเป็นเพราะคุณเพิ่งเรียนรู้มัน” เดี๋ยวนี้มันจะมีประโยชน์จริงๆ

“คุณฮันพูดถูกแล้ว” ธาวสันด์ไมล์รีชกล่าว “ท่านเจ้าชายรัชทายาท ท่านควรฝึกฝนมันให้มากกว่านี้” ใน Soldier Knife Sky มักจะมีฉากต่อสู้เก่าๆ เสมอ บางครั้งมันอาจจะยาวนานหลายชั่วโมง

เมื่อฉินไป๋ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นขมขื่น “ถ้าฉันรู้แบบนั้น ฉันคงไม่มาที่นี่” ฮั่นเซิน นายหลอกฉันแล้ว

ฮั่นเซินหัวเราะเสียงดัง “มันค่อนข้างยากนะ แต่คุณไม่คิดว่ามันน่าสนใจมากเลยเหรอ?” คุณเคยอยู่ในวังมาตลอดและไม่เคยเห็นสิ่งแบบนี้มาก่อน เมื่อคุณกลับบ้าน ถ้าผู้บังคับบัญชาบอกว่าคุณโง่และยังเด็ก คุณสามารถถามพวกเขาว่าเคยไปที่ท้องฟ้าของมีดทหารหรือไม่ หลังจากนั้น ถามพวกเขาว่าใครโง่กว่ากัน

เมื่อฉินไป๋ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็สว่างขึ้น เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับการที่คนอื่นเรียกเขาว่าเด็กและโง่ ทุกครั้งที่เขาทำผิดพลาดหรืออยากทำอะไร เจ้าหน้าที่จะบอกชินจินเจิน คำที่พวกเขาใช้บ่อยที่สุดคือ “โง่”

หลังจากได้ยินสองคำนั้น ฉินไป๋รู้สึกเหมือนจะต่อยกำแพง โดยรวมแล้ว สิ่งที่ฮั่นเซินพูดมีเหตุผล “พวกเจ้าหน้าที่พวกนั้นกินดีอยู่ดีและใส่เสื้อผ้าสวยๆ อยู่ที่บ้านทั้งวัน” ฉินไป๋พูดอย่างบ้าคลั่ง “แล้วฉันล่ะ?” ฉันเคยไปที่นี่ที่อันตราย พวกเขาจะไม่กล้าพูดว่าฉันยังเด็กหรือโง่เขลาอีกต่อไปหลังจากการทดลองเหล่านี้

ฮั่นเซินรู้ดีว่าไม่ว่าเฉินไป่จะผ่านอะไรมามากแค่ไหน เจ้าหน้าที่ก็ยังจะเรียกเขาว่าโง่และยังเด็กอยู่ดี มีความแตกต่างระหว่างการไม่รู้จริงๆ กับการไม่รู้จริงๆ มันเป็นเรื่องดีเสมอที่จะได้สัมผัสกับสิ่งใหม่ๆ

“ฮั่นเซิน รีบพูดให้ฉันฟังเกี่ยวกับทักษะที่ฉันต้องฝึกให้มากขึ้น” ฉินไปไม่สามารถรอได้ก่อนที่จะขอเพิ่ม

แม้ว่าตอนที่ฉินไป๋ทำสิ่งต่างๆ ความสนใจของเขาจะไม่ยืนยาว แต่ในท้องฟ้าของดาบทหาร เขารู้ว่าเขาต้องทำอย่างแน่นอน มิฉะนั้น ถ้าฉากนี้เกิดขึ้นอีก เขาก็จะต้องทนทุกข์อีกครั้ง ในความเป็นจริง คนธรรมดาส่วนใหญ่ก็เหมือนกับฉินไป่ ถ้าพวกเขาไม่ได้ถูกผลักไปจนมุม พวกเขาก็จะไม่มีวันสังเกตเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงที่อยู่ในตัวพวกเขา

นี่คือเหตุผลว่าทำไมการเดินทางถึงดีกว่าการอ่านหนังสือ การศึกษาหนังสืออาจทำให้คนขี้เกียจได้ ไม่สามารถขี้เกียจระหว่างการเดินทางได้ เมื่อเผชิญกับอุปสรรคและปัญหา เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแก้ไขมัน หากไม่สามารถเอาชนะปัญหาของตนได้ การลงโทษจะตามมาอย่างรวดเร็ว

ฮั่นเซินค่อยๆ สอนทักษะให้ชินไปอย่างช้าๆ ทักษะนั้นไม่ใช่ศิลปะพันธุกรรม มันเป็นเพียงทักษะในการเสริมสร้างจิตใจของตนเอง มันสามารถใช้ได้ในทุกโลก

ฉินไป๋พยายามอย่างเต็มที่ที่จะเรียนรู้ในครั้งนี้ พันไมล์รีชและเจียชิเจิ้นพยักหน้า พวกเขาคิดว่ากษัตริย์ได้ตัดสินใจถูกต้องแล้ว ถ้า Qin Bai ไม่ได้รับโอกาสให้ได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านี้ เขาคงจะไม่กลายเป็นคนที่มีความเป็นผู้ใหญ่และเหมาะสมกับวัง

เขาไม่เหมือนเจ้าชายทั่วไป เขาคือพระราชโอรสองค์เดียวของพระราชา ฉินจินเจินมีเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ไม่มีแรงกดดัน ดังนั้นทั้งพระราชวังจึงสนับสนุนเขา เขาไม่เคยถูกหลอกเลย ดังนั้นการพัฒนาของเขาจึงช้า

พวกเขาชื่นชมฮั่นเซินด้วย ไม่ว่าจะเป็นทักษะการดูอาวุธหรือการสอนทักษะการจ้องมองของพระเจ้าให้กับฉินไป๋ตอนนี้ มันก็ดูแปลกประหลาดทั้งนั้น ขณะที่พวกเขาฟังเขาพูด พวกเขาก็เรียนรู้มันด้วย

เจีย ชือ เจิ้น มองฮั่นเซินด้วยความแปลกใจและคิดในใจว่า “คนนี้เป็นใคร?” สิ่งที่เขาได้เรียนรู้เหมือนกับคนบนฟ้า

พวกเขาเดินมาได้ร้อยไมล์แล้ว เมื่อเจี้ยนปู๋กู่ชี้ไปข้างหน้าและพูดว่า “ดาบที่ฉันนึกถึงอยู่ที่นั่น” ฉันไม่อยากเชื่อว่ามันยังอยู่ที่นี่

ทุกคนมองไปที่นิ้วของเขาชี้ พวกเขาเห็นป่าเปล่าในป่าดาบ อาวุธมีอยู่ทุกที่ในอาณาจักรนั้น เป็นระยะทางหลายสิบไมล์ สถานที่นั้นว่างเปล่า ไม่พบอาวุธชนิดอื่น

ฮั่นเซินเหลือบมองไปที่พื้นที่ว่างเปล่า มีดาบอยู่กลางมัน