Super God Gene - ตอนที่ 3208 บ่อน้ำแห่งโชคชะตา

เมืองกำแพงหยกนั้นเหมือนกำแพงหยกจริงๆ วงกลมแบนราบที่มีวงกลมว่างอยู่ตรงกลาง ส่วนที่ว่างเปล่าตรงกลางมีดาวเคราะห์ที่มนุษย์สร้างขึ้น นั่นคือที่ตั้งของวิหารหลักของราชอาณาจักรฉิน

พิธีบูชายัญเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก โชคดีที่ฮั่นเซินและเป่าเอ๋อร์เตรียมพร้อมแล้ว เขาได้คัดลอกความทรงจำของสองคนรับใช้และใช้ความทรงจำของพวกเขา จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างยังเป็นไปด้วยดี

ฮั่นเซินและเป่าเอ๋อ คนหนึ่งอยู่ทางซ้ายและอีกคนอยู่ทางขวา ตามเสด็จพระราชโอรสฉินไป พวกเขาคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นของอัลฟ่าสามชั่วโมง พิธีกรรมยังไม่สิ้นสุด

ฮั่นเซินแอบมองไปที่รูปปั้นอัลฟ่าพร้อมกับยอมรับว่ามันคือใบหน้าของฉินซิ่ว มันทำให้ฮั่นเซินรู้สึกแปลกใจ “ถ้าในจักรวาลเจโน่ เป็นพระเจ้าเวิลด์คิงที่ถูกฆ่า ทำไมพระเจ้าเวิลด์คิงถึงหน้าตาเหมือนชินซิ่วเป๊ะ?”

เขาไม่อยากคิดเรื่องนี้เลย ดังนั้นเขาจึงมองไปที่ด้านซ้ายของห้องโถง เขาไม่เห็นอะไรเลย ในที่แบบนั้น เขาไม่กล้าใช้พลังในการสังเกต เขาไม่ต้องการให้แผนแตก

ฮั่นเซินตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมฉินไป๋ถึงไม่ชอบทำพิธีบูชายัญ ไม่มีใครอยากนั่งคุกเข่าที่นั่นทั้งวันและฟังการสวดมนต์สุ่มที่ไม่มีใครเข้าใจ พวกเขายังกราบและคำนับไม่หยุดหย่อนอีกด้วย ฮั่นเซินคำนวณว่าพวกเขาได้กราบไปแล้ว 30 ครั้งตั้งแต่เริ่มต้น ถ้าไม่ใช่เพราะบ่อน้ำแห่งโชคชะตา ฮั่นเซินคงจะออกไปแล้ว

การทำการบูชายัญเพื่ออัลฟ่านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ถัดไป พวกเขาต้องแสดงความเคารพต่อกษัตริย์ทุกพระองค์ในห้องข้าง แม้ว่าเขาจะรู้วิธีทำ แต่ตอนที่เขาทำมันกลับน่าเบื่อมาก

พระราชาแห่งอาณาจักรฉินนำเหล่าขุนนางและเจ้าชายมากราบไหว้พระราชาทั้งหมด พวกเขายังคงทำเช่นนั้นต่อไปจนแม้แต่ฮั่นเซินก็เริ่มรู้สึกมึนงง “อาณาจักรฉินมีพระราชากี่พระองค์?” ถ้าเรายังคงกราบแบบนี้ต่อไป เมื่อไหร่จะจบลง? ฮั่นเซินมองไปที่อนุสาวรีย์ของกษัตริย์ เขานับจำนวนไม่ได้แม้แต่จะนับได้

อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ยังคำนับพวกเขาทั้งหมด ถ้าพวกเขาไปกราบไหว้พวกเขาทั้งหมดจริงๆ หัวของพวกเขาคงจะแตกก่อนจบแน่ๆ

หานเซ็นคิดว่า “ครอบครัวที่ดำเนินกิจการมานานขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย เรื่องนี้ยิ่งสร้างปัญหาให้กับลูกหลานของคุณมากขึ้นเท่านั้น”

การจะคุกเข่ากราบกษัตริย์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในที่สุดเวลาก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว หานเซ็นจำได้ว่ากษัตริย์มาถึงที่นั่นก่อนหน้านี้ในวันนั้น จนกระทั่งตอนนี้ มีแต่การคุกเข่าและก้มหัวให้กันเท่านั้น

“ในที่สุด เราก็จะได้เห็นบ่อน้ำแห่งโชคชะตา” หานเซิ่นถอนหายใจยาว เป่าเอ๋อก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขามีชีวิตอยู่มาหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยถูกบังคับให้ต้องคำนับมากขนาดนี้มาก่อน

เมื่อพวกเขาไปเยี่ยมบ่อน้ำแห่งโชคชะตา เจ้าหน้าที่ทุกคนก็ออกไป แม้แต่ราชวงศ์ก็ยังคงอยู่ภายนอกวิหารอัลฟ่า ญาติสนิทของกษัตริย์องค์ปัจจุบันสามารถไปแสดงความเคารพที่นั่นได้

แม้แต่ลูกสาวของฉินจิงเจิ้นก็ยังต้องรออยู่ข้างนอก เธอคุกเข่าอยู่ข้างนอก

กษัตริย์มีลูกชายเพียงคนเดียวคือฉินไป๋ ฉินไป๋ยังไม่ได้แต่งงาน สุดท้ายก็เหลือเพียงฉินจิงเจิ้นและฉินไป๋เท่านั้นที่ไปที่โถงด้านข้างเพื่อเยี่ยมชมบ่อน้ำแห่งโชคชะตา คนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ คือเหล่านักบวชที่ดูแลและคนรับใช้ที่อยู่ถัดจากฉินไป๋ แน่นอนว่าพวกเขาคือหานเซิ่นและเป่าเอ๋อ

ในที่สุดฮันเซ็นก็ได้เห็นบ่อน้ำแห่งโชคชะตาในตำนาน ซึ่งแตกต่างไปจากที่เขาคาดไว้ บ่อน้ำแห่งโชคชะตาไม่ได้ส่งกลิ่นอายของราชวงศ์ มันเป็นเพียงบ่อน้ำเก่าที่สร้างด้วยหินเท่านั้น หินที่ประกอบเป็นบ่อน้ำอยู่ภายในนั้นอยู่ที่นั่นมาเป็นเวลานานแล้ว พวกมันล้วนเรียบเนียนและนุ่มนวล ราวกับว่ามีคนมาขัดมัน

อย่างที่ฉินไป๋บอก มีเพียงคำว่า “บ่อน้ำแห่งโชคชะตา” เท่านั้นที่เขียนไว้บนบ่อน้ำรูปแปดเหลี่ยม คำสองคำนี้คุ้นเคยกับหานเซินมาก ดูเหมือนว่าจะเขียนด้วยลายมือของฉินซิ่ว แน่นอนว่าเป็นของฉินซิ่ว

สิ่งที่พวกเขาทำอยู่ตอนนี้แตกต่างจากพิธีบูชายัญเมื่อก่อน หลังจากที่ Qin Jingzhen และ Qin Bai มาถึง พวกเขาก็ไม่รีบร้อนที่จะกราบไหว้ พวกเขาคุกเข่าลงหน้าบ่อน้ำเพื่อรอบางสิ่งบางอย่าง

หานเซิ่นและเป่าเอ๋อ คนหนึ่งอยู่ทางซ้ายและอีกคนอยู่ทางขวา คุกเข่าอยู่ด้านหลังฉินไป๋ ทั้งสองเห็นความทรงจำของข้ารับใช้ทั้งสองและรู้ว่าพวกเขาเพิ่งจะเริ่มการสังเวยหลังเที่ยงคืน เหตุผลประการหนึ่งที่พิธีกรรมยาวนานมากก็คือพวกเขาต้องรอก่อนที่จะมาถึงบ่อน้ำแห่งโชคชะตา

เหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีก่อนจะถึงเที่ยงคืน หานเซิ่นไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากรออย่างอดทน ฉินไป๋มักจะเสียงดังมาก ตลอดทั้งวันเขาไม่ได้พูดอะไรเลย เขาทำตามที่บอกทุกประการและไม่พูดสักคำ หานเซิ่นคิดว่าเขาคงโดนดุมาก่อนหรืออะไรประมาณนั้น

หานเซ็นไม่เห็นอะไรพิเศษเกี่ยวกับบ่อน้ำแห่งโชคชะตา เขารู้สึกเศร้า “ฉันต้องรอจนถึงเที่ยงคืนถึงจะเห็นว่ามีอะไรอยู่ในบ่อน้ำนั้นเหรอ?”

การรอห้านาทีจนเกือบเที่ยงคืนนั้นยากมาก ในที่สุดบาทหลวงผู้ทำพิธีอันเรียบง่ายก็มาถึง

เมื่อเทียบกับพิธีกรรมที่ซับซ้อนในสมัยก่อน พิธีกรรมสำหรับบ่อน้ำแห่งโชคชะตาก็ทำได้ง่าย ฉินจิงเจิ้นและฉินไป๋ ซึ่งเป็นพ่อและลูก ต่างจุดธูปเทียนแล้วเริ่มสวดมนต์ พวกเขาโค้งคำนับสามครั้ง จากนั้นก็เสร็จสิ้น

อย่างน้อย หานเซิ่นก็คิดว่ามันเสร็จแล้ว มันทำให้เขาผิดหวังเพราะเขาไม่สามารถมองเห็นอะไรพิเศษเกี่ยวกับ Destiny Well ได้

พิธีกรรมยังไม่สิ้นสุด เมื่อนักบวชจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จ ฉินจิงเจิ้นก็คว้ามีดบูชายัญบาดนิ้วของเขาและหยดเลือดลงในบ่อน้ำ

ฉินจิงเจิ้นหยดเลือดลงในบ่อน้ำ บ่อน้ำที่เงียบสงบนั้นเหมือนหม้อต้มน้ำ มันส่งเสียง “กู่-ดอง กู่-ดอง” แปลกๆ อยู่ตลอดเวลา ราวกับน้ำเดือด

หานเซ็นตกใจ นักบวชและฉินจิงเจิ้นก็ตกใจเช่นกัน แต่ไม่มีใครขยับตัว พวกเขายืนตรงที่จ้องมองบ่อน้ำเก่า เสียงที่ดังออกมาจากบ่อน้ำนั้นดังมาก ไม่นานหลังจากนั้น โซ่สีดำของบ่อน้ำเก่าก็เริ่มสั่นและส่งเสียง “วลา วลา”

โซ่เส้นนั้นหนากว่าแขนของผู้ใหญ่ โซ่กระทบกับบ่อน้ำหิน ไม่นานพวกมันก็ลงไปในบ่อน้ำ พวกมันส่งเสียง “วลา วลา” ไม่หยุด โซ่ถูกปรับให้ตรง ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างดึงพวกมันลงมาจากด้านล่าง

หานเซิ่นขมวดคิ้ว เขาได้ยินตำนานเกี่ยวกับโซ่เหล่านี้มาจากฉินไป๋ เขาเคยได้ยินมาว่าโซ่เหล่านี้มีไว้เพื่อล่ามโซ่สัตว์เทพที่สามารถกดขี่อาณาจักรต่างๆ ได้ เมื่อสัตว์เทพนั้นถูกกดขี่อยู่ในบ่อน้ำ โชคของอาณาจักรฉินก็จะยังคงอยู่ อาณาจักรฉินจะไม่ล่มสลาย

ฉินไป๋ไม่ได้บอกหานเซิ่นว่ามันจะเคลื่อนไหว เขาหันไปมองฉินไป๋ที่สีหน้าดูไม่ดีนัก เขากลัว เขาไม่รู้ว่าจะมีการเคลื่อนไหวเช่นกัน

นักบวชใหญ่ดูมีความสุขและกล่าวว่า “ท่านชาย ฉันคิดว่าคำทำนายของอัลฟ่ากำลังจะเป็นจริง” “จริงเหรอ?” ฉินจิงเจิ้นก็ดูมีความสุขเช่นกัน

นักบวชกล่าวด้วยท่าทางตื่นเต้นว่า “น้ำในบ่อน้ำกำลังปั่นป่วน โซ่แห่งโชคชะตากำลังเคลื่อนไหว นี่คือสัญลักษณ์แห่งคำทำนายของราชาอัลฟ่า” เขาเรียกนักบวชและคนรับใช้คนอื่นๆ เข้ามาคุกเข่าใกล้บ่อน้ำแห่งโชคชะตา ทันใดนั้นก็มีเสียง “กริ๊ง” โซ่ซึ่งหนาเท่าแขนของผู้ใหญ่ก็ขาดออกจากบ่อน้ำ โซ่ทั้งหมดตกลงไปในน้ำ ในช่วงเวลาต่อมา บ่อน้ำก็ปะทุเหมือนภูเขาไฟ น้ำในบ่อน้ำจำนวนมากพุ่งออกมา น้ำในบ่อน้ำนั้นน่ากลัวมาก มันเป็นสีแดง น้ำในบ่อน้ำจำนวนมากทะลักออกมา กระแทกเพดานจนเกิดฝนสีเลือดเต็มท้องฟ้า